Serpent

Kurt Austin - serie

Serpent

Het blauwe goud

Vuurijs

Witte dood

Verloren stad

Poolstorm

De Navigator

Medusa

CLIVE CUSSLER

met Paul Kemprecos

SERPENT

the house of books

Eerste druk juli 2000 Tweede druk oktober 2000 Derde druk december 2000

Oorspronkelijke titel : Serpent - A Novel from the NUMA Files

Uitgave : Pocket Books, New York Copyright © 1999 by Clive Cussler

Copyright voor het Nederlandse taalgebied © 2000 by the House of Books, Vianen

Vertaling : Pieter Cramer Omslagontwerp : Sjef Nix Omslagdia : ZEFA

Ebook made © 2011 by Eddy_666

All rights reserved.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 90 443 0011 3 D/2000/8899/11 NUGI 331

Introductie van een vriend

Het is mij een groot genoegen om Kurt Austin, Joe Zavala en hun vrienden, allen leden van de National Underwater & Marine Agency, bij u te mogen introduceren. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik Kurt en Joe al vele jaren tot mijn vrienden mag rekenen. We hebben elkaar leren kennen toen ze zich op uitnodiging van admiraal Sandecker bij de NUMA voegden, niet lang nadat Al Giordino en ik in het team waren opgenomen. Hoewel we nooit samen aan hetzelfde project hebben gewerkt, spraken de kunststukjes die Kurt en Joe zowel boven als onder water uithaalden toch regelmatig zozeer tot mijn verbeelding dat ik haast jaloers was dat ik er niet zelf bij was geweest.

In sommige opzichten hebben Kurt en ik wel iets gemeen. Hij is weliswaar een paar jaar jonger en uiterlijk lijken we nauwelijks op elkaar, maar hij woont net als ik in een oud, omgebouwd botenhuis aan de Potomac en is eveneens een verwoed verzamelaar, in zijn geval van antieke duelpistolen, wat heel verstandig van hem is, want die zijn aanzienlijk eenvoudiger te onderhouden en op te slaan dan de oude auto's in mijn vliegtuighangar. Hij is ook een fervent roeier en zeiler, iets waar ik al moe van word als ik eraan denk.

Kurt is vindingrijk en intelligent, bovendien heeft hij meer lef in zijn lijf dan een opgefokte witte haai op EPO. Daarbij is hij echt een prima, door en door integere gozer met een onkreukbare voorliefde voor zijn vaderland, moeders en appeltaart. Het irriteert me mateloos, maar hij heeft een enorme aantrekkingskracht op vrouwen, meer nog dan ik. Het enige negatieve dat ik over hem kan verzinnen - en het doet me pijn het te moeten toegeven - is dat hij van ons tweeën om te zien zonder meer de knapste is.

Ik ben blij dat de prestaties van Kurt en Joe nu eindelijk uit de dossiers van de NUMA zijn gelicht en in boekvorm zijn verschenen. Ze zijn werkelijk razend spannend en een uitstekende manier om verloren uurtjes voorbij te laten vliegen. Voor mij wel in ieder geval.

Serpent

Verantwoording

Met dank aan Don Stevens, die ons naar de Andrea Doria liet afdalen zonder dat we zelfs maar natte voeten kregen, en aan de fantastische schrijvers Alvin Moscow en William Hoffer, die in hun boeken Collision Course en Saved de menselijke kant van die afschuwelijke scheepsramp zo meesterlijk hebben beschreven. En met diepe bewondering voor het doorzettingsvermogen van de moedige ontdekkingsreiziger John L. Stephens, die muggen en malaria weerstond toen hij het schiereiland Yucatan doorkruiste op zoek naar de schatten van de verdwenen Mayabeschaving.

Proloog

25 juli 1956

Ten zuiden van Nantucket Island

Het vale schip spoot zo plotseling tevoorschijn dat het leek alsof het van diep onder het zeeoppervlak opdook, waarna het als een spook door de zilveren schittering van het schijnsel van een bijna volle maan gleed. De patrijspoorten glinsterden als diademen langs de spierwitte flanken van het schip dat in de warme nacht naar het oosten koerste. De spitse boeg kliefde als een door zwart satijn snijdende stiletto door de vlakke zee.

Hoog op de verduisterde brug van het passagiersschip Stockholm van de Zweden-Amerikalijn, op zeven uur en 130 mijl ten oosten van New York, speurde tweede stuurman Gunnar Nillson de maanbeschenen oceaan af. De grote rechthoekige ramen die het stuurhuis omgaven boden hem in alle richtingen een panoramisch uitzicht zo ver als hij kon zien. Afgezien van hier en daar een onregelmatige deining was het water vlak. De temperatuur schommelde rond de vijfentwintig graden, een aangename afwisseling na de drukkende vochtige lucht die 's ochtends rond de Stockholm hing toen het passagiersschip van haar ligplaats aan de pier bij de 75ste Straat de rivier de Hudson was opgevaren. De laatste flarden van het wollige wolkendek dreven langs de porseleinen maan. Aan stuurboord was het zicht zo'n zes mijl.

Nillson wendde zijn blik naar bakboord, waar de smalle, donkere lijn van de horizon in een duister waas verdween dat als een sluier over de sterren hing en lucht en zee met elkaar versmolt.

Heel even liet hij zich door de somberheid van dat moment meevoeren, nog versterkt door de gedachte aan de uitgestrekte en ongebaande leegte die voor hem lag. Het was een bekend gevoel onder zeelieden en zou zonder de lichte vibratie in zijn voeten langer hebben geduurd. De stuwkracht van de beide 14.600 pk zware dieselmotoren leek vanuit de machinekamer via het trillende dek rechtstreeks zijn lichaam in te stromen, dat haast onmerkbaar met de lichte deining meezwaaide. De angst en verwondering ebden weg om plaats te maken voor de allesoverheersende sensatie die uit het besef voortvloeit dat je liet commando voert over een snel passagiersschip dat op volle kracht de oceaan doorkruist.

Met haar 160 meter van boeg tot achtersteven en haar maximale breedte van 21 meter was de Stockholm het kleinste passagiersschip op de transatlantische lijndienst. Toch was het een bijzonder schip, gestroomlijnd als een jacht, met een markant silhouet dat van het lange voorschip naar de gladde, wijnglasachtige ronding van de achtersteven terugweek. De glanzende huid was op de gele schoorsteen na volkomen wit. Nillson genoot met volle teugen van het feit dat hij het commando over dit schip voerde. Als hij met zijn vingers knipte zouden de drie bemanningsleden die nu wacht hadden direct voor hem klaarstaan. En door een van de hendels van de telegraaf over te halen kon hij bellen laten rinkelen waarop er ogenblikkelijk mensen in actie zouden komen.

Hij gniffelde terwijl hij besefte dat dit toch een ietwat aanmatigende voorstelling van zaken was. Zijn vieruurswacht bestond in wezen uit een reeks routinehandelingen die erop gericht waren het schip op een denkbeeldige lijn te houden, waarlangs het een denkbeeldig punt zou bereiken in de buurt van het plompe, rode lichtschip dat voor de verraderlijke ondiepten van Nantucket waarschuwde. Daar zou de Stockholm de draai naar het noordoosten maken om op de koers te komen die de 534 passagiers langs Sable Island in één rechte lijn over de Atlantische Oceaan naar het noorden van Schotland en uiteindelijk de haven van Kopenhagen zou brengen.

Hoewel hij pas achtentwintig was en nog geen drie maanden op de Stockholm voer, had Nillson al vanaf het moment dat hij kon lopen op schepen vertoefd. Als tiener werkte hij op haringschepen in de Oostzee en later was hij leerling-matroos in dienst van een grote scheepvaartmaatschappij geweest. Hierna volgde een opleiding aan de Zweedse zeevaartschool en een korte periode bij de Zweedse marine. De Stockholm was een nieuwe stap op weg naar de verwezenlijking van zijn droom om ooit het bevel over een eigen schip te voeren.

Nillson vormde een uitzondering op het stereotiepe beeld van de blonde Scandinaviër. Er stak meer Venetiaan dan viking in hem. Hij had de Italiaanse genen van zijn moeder geërfd, inclusief haar kastanjebruine haren, olijfbruine huidskleur, ranke lichaamsbouw en opgewekte temperament. Donkerharige Zweden komen wel vaker voor. Soms vroeg Nillson zich af of de mediterrane gloed die in zijn grote bruine ogen school iets met het ijzige optreden van zijn gezagvoerder te maken had. Waarschijnlijk was het eerder een combinatie van Scandinavische terughoudendheid en de strikte discipline die in de Zweedse zeevaart traditioneel zo hoog in het vaandel stond. Niettemin werkte Nillson harder dan nodig was. Hij wilde de kapitein geen enkele mogelijkheid tot aanmerkingen geven. Zelfs in deze vredige nacht zonder andere schepen, een vrijwel vlakke zee en perfect weer liep Nillson met grote stappen van de ene vleugel van de brug naar de andere alsof het schip zich in de greep van een orkaan bevond.

De brug van de Stockholm was in twee ruimtes verdeeld, het zes meter brede stuurhuis aan de voorkant en een afgescheiden kaarten kamer erachter. De deuren naar de vleugels stonden open, zodat het zuidwestelijke briesje vrij spel had. Aan beide kanten van de brug stond een RCA-radarapparaat en een machinekamertelegraaf. In het midden van het stuurhuis stond de roerganger op een houten verhoging, een paar centimeter boven het glanzend geboende dek, met zijn rug naar de scheidingswand, zijn handen aan het stuurrad en zijn ogen op het gyrokompas links van hem gericht. Recht voor het roer stond onder het middenraam een koersdoos. De drie houten blokken in de doos waren met nummers bedrukt met behulp waarvan de roerganger zich op de juiste koers kon blijven concentreren.

De blokken stonden op 090.

Nillson was een paar minuten voor het begin van zijn wacht om half negen naar boven gekomen om de weerberichten te bestuderen. Er werd mist voorspeld in de omgeving van het lichtschip van Nantucket. Weinig verrassend. Het warme water in de ondiepten rond Nantucket fungeerde als een ware mistfabriek. De officier die hij afloste vertelde hem dat de Stockholm zich iets ten noorden van de door de kapitein uitgezette koers bevond. Hoe ver precies kon hij niet zeggen. De radiobakens waren te ver weg om de positie exact te kunnen bepalen.

Nillson glimlachte. Ook dat was niet verrassend. De kapitein volgde altijd dezelfde koers, twintig mijl ten noorden van de oostgrens van de vaarroute die na internationaal overleg werd aanbevolen. De route was niet verplicht en de kapitein gaf de voorkeur aan een noordelijker koers omdat ze daarmee tijd en brandstof bespaarden.

Scandinavische kapiteins deden geen wachtdienst op de brug en lieten het bevel over het schip gewoonlijk aan een van de officieren over. Nillson ging onmiddellijk aan het werk. Liep druk de brug op en neer. Controleerde de radar aan zijn rechterhand. Wierp een blik op de machinekamertelegraaf aan de beide uiteinden van de brug om er zeker van te zijn dat ze op 'volle kracht vooruit' stonden. Zocht de zee af naar een zeil. Vergewiste zich ervan dat de twee witte navigatielichten boven in de masten brandden. Wandelde terug naar het stuurhuis. Bestudeerde het gyrokompas. Keek de roerganger op de vingers. Begon weer te ijsberen.

De kapitein kwam om een uur of negen naar boven, nadat hij in zijn hut recht onder de brug het avondeten had genuttigd. Hij was een zwijgzame man van achter in de vijftig die er veel ouder uitzag met zijn bonkige gezicht, dat langs de randen glom als een door de aanhoudende invloed van de zee gepolijste rotsbodem. Hij liep nog altijd kaarsrecht, zijn uniform haarscherp in de vouw. Zijn ijsbergblauwe ogen flonkerden alert in de verweerde trekken van zijn blozende gezicht. Zo'n tien minuten liep hij met grote passen achter de brug heen en weer, voortdurend over de oceaan turend en de warme lucht opsnuivend als een jachthond die wordt opgejut door de geur van een fazant. Vervolgens ging hij het stuurhuis binnen en bestudeerde de navigatie-kaart alsof hij naar een voorteken zocht.

Even later zei hij: 'Verander de koers naar zevenentachtig graden.'

Nillson draaide aan de bovenmaatse dobbelstenen in de koersdoos totdat er 087 stond. De kapitein bleef net lang genoeg om te zien hoe de roerganger het stuurrad bijstelde, en keerde daarna naar zijn hut terug.

In de kaartenkamer vlakte Nillson de negentig-gradenlijn uit, tekende met potlood de nieuwe koers van de kapitein in en bepaalde de positie van het schip volgens gegist bestek. Hij trok de lijn van de afgelegde weg verder door, uitgaande van de snelheid en de verstreken tijd en markeerde de plek met een X. Volgens de nieuwe lijn zouden ze op zo'n vijf mijl van het lichtschip uitkomen. Nillson nam aan dat deze afstand door sterke noordelijke stromingen uiteindelijk slechts twee mijl zou zijn.

Nillson liep naar het radarapparaat bij de rechterdeur en veranderde het bereik van vijftien in vijftig mijl. De dunne gele lichtstraal zwiepte over de smalle landtong van Cape Cod en de eilanden Nantucket en Martha's Vineyard. Op deze afstand waren schepen te klein om door de radar te worden waargenomen. Hij bracht het bereik terug in de oorspronkelijke stand en sloeg weer aan het ijsberen.

Rond tienen verscheen de kapitein weer op de brug. 'Ik zit papierwerk te doen in mijn hut,' kondigde hij aan. 'Ik zal over twee uur de koersverandering naar het noorden doorgeven. Roep me naar de brug wanneer u het lichtschip al eerder ziet.' Hij wierp een turende blik door een van de ramen alsof hij daar iets vermoedde wat hij niet kon zien. 'Maar ook in geval van opkomende mist of ander slecht weer.'

De Stockholm bevond zich nu veertig mijl ten westen van het lichtschip, voldoende dichtbij om het radiobaken te kunnen oppikken. De radiopeiler gaf aan dat de Stockholm zich op meer dan twee mijl ten noorden van de koers van de kapitein bevond. De stroming stuwde de Stockholm naar het noorden, concludeerde Nillson.

Uit een nieuwe radiopeiling een paar minuten later bleek dat het schip op bijna drie mijl ten noorden van de koers voer. Niets om je zorgen over te maken; hij moest het gewoon goed in de gaten houden. De standaardprocedure schreef voor dat in geval van afdrijven de kapitein moest worden geroepen. Nillson zag het doorgroefde gezicht dat de kapitein zou trekken al voor zich, de nauwelijks verhulde minachting in die samengeknepen zeeogen van hem. Heb je mij voor zoiets naar boven laten komen? Nillson krabde peinzend aan zijn kin. Misschien lag het aan de peiler. De radiobakens waren misschien nog te ver weg voor een exacte plaatsbepaling.

Nillson wist dat hij slechts een werktuig in handen van de kapitein was. Maar hij was tenslotte wel de bevelvoerend officier op de brug. Hij besloot zelf in te grijpen.

'Stuur negenentachtig,' beval hij de roerganger.

Het stuurrad draaide naar rechts waardoor het schip iets zuidelijker, dichter op de oorspronkelijke koers kwam te liggen.

De bemanning op de brug wisselde zoals altijd na tachtig minuten van dienst. Lars Hansen kwam binnen om het roer over te nemen.

Nillson trok een scheef gezicht, deze verandering beviel hem helemaal niet. Hij voelde zich nooit op zijn gemak als hij samen met deze man dienst had. De Zweedse zeevaart was een keihard bedrijf. De officieren spraken uitsluitend met de bemanningsleden om orders te geven. Grapjes werden simpelweg niet gemaakt. Nillson brak die regel wel eens en wisselde soms een paar schertsende woorden met een lid van de bemanning. Maar nooit met Hansen.

Voor Hansen was dit de eerste reis op de Stockholm. Als vervanger van een man die niet was komen opdagen, kwam hij op het laatste moment nog aan boord. Volgens zijn papieren had Hansen op diverse schepen gewerkt. Toch kende niemand hem, wat eigenlijk onmogelijk was. Hansen was een grote, breedgeschouderde man met lange, ingevallen kaken en blond haar dat tot dicht op de schedel was weggeknipt. Dit signalement ging voor een paar miljoen Scandinavische mannen van net in de twintig op. Maar zijn gezicht vergat je niet snel. Van het geprononceerde jukbeen liep een opvallend wit litteken naar zijn rechtermondhoek, waardoor zijn lippen aan die kant tot een groteske glimlach opkrulden. Hansen had voornamelijk op vrachtschepen gediend, wat mogelijk de oorzaak was dat niemand hem kende. Nillson vermoedde dat het meer met het gedrag van de man te maken had. Hij was heel terughoudend, sprak alleen als hij werd aangesproken en was ook dan vrij kortaf. Geen mens kwam op het idee hem naar de oorzaak van het litteken te vragen.

Hij bleek een goede werker, dat moest Nillson toegeven, hij reageerde altijd prompt op bevelen en voerde ze zonder tegenwerpingen uit. En daarom begreep Nillson niet wat hij zag toen hij het kompas controleerde. Tijdens vorige diensten had Hansen bewezen dat hij een ervaren roerganger was. Maar die avond liet hij het schip afdrijven alsof hij er met zijn gedachten niet helemaal bij was. Nillson wist best dat het even duurde voordat je met het roer het juiste gevoel te pakken had. Desondanks was sturen, afgezien van de stroming, echt geen moeilijke opgave. Er stond geen gierende wind en er sloegen geen huizenhoge golven over het dek. Gewoon het stuurrad een beetje naar de ene kant en dan weer naar de andere kant draaien, meer was het niet.

Nillson controleerde het gyrokompas. Geen twijfel mogelijk. Het schip gierde ietsjes. Hij stond haast tegen de schouder van de roerganger aan. 'Hou de koers strak, Hansen,' zei hij, niet helemaal van humor gespeend. 'Dit is geen oorlogsschip, weet je.'

Hansens hoofd draaide op de gespierde nek. De reflecterende glans van het kompas weerspiegelde als een dierlijke glinstering in zijn ogen en accentueerde de diepte van zijn litteken. Zijn ogen spoten vuur. Nillson, die een stille agressie voelde, deed intuïtief een stapje naar achteren. Bleef daar vervolgens koppig staan en gebaarde naar de cijfers in de koersdoos.

De roerganger staarde hem een paar seconden uitdrukkingsloos aan, gevolgd door een haast onmerkbaar knikje.

Nillson vergewiste zich ervan dat ze nu vast op koers lagen, gaf mompelend van zijn instemming blijk en vluchtte naar de kaartenkamer.

Hansen, ik krijg de kriebels van die vent, dacht hij huiverend toen hij een nieuwe radiopeiling uitvoerde om te zien hoe het met de drift was gesteld. Er klopte iets niet. Zelfs na de correctie van twee graden naar het zuiden, lag de Stockholm nog steeds drie mijl ten noorden van de koers.

Hij liep naar het stuurhuis terug en beval zonder naar Hansen te kijken: 'Twee graden naar rechts.'

Hansen richtte het stuurrad op eenennegentig graden.

Nillson veranderde de cijfers in de koersdoos en bleef bij het kompas staan totdat hij zelf zag dat Hansen het schip op de nieuwe koers had gebracht. Daarna boog hij zich over het radarapparaat, waarbij de gele gloed van het scherm zijn donkere huid de vale tint van geelzucht gaf. De rondzwiepende straal verlichtte een stipje aan de linkerkant van het scherm, op zo'n twaalf mijl afstand. Nillson trok een wenkbrauw op.

De Stockholm had gezelschap.

Zonder dat Nillson zich dat bewust was, werden de romp en bovenbouw van de Stockholm door onzichtbare, elektronische golven geraakt waarna ze teruggolfden naar de roterende radarantenne hoog op de brug van een schip dat uit tegenovergestelde richting op hen afstevende. Een paar minuten eerder had de officier bij het radartoestel op de ruime brug van het Italiaanse passagiersschip Andrea Doria tegen een gedrongen man in een donkerblauw uniform en een marinebaret op het hoofd, geroepen:

'Kapitein, ik zie een schip, op zeventien mijl, vier graden aan stuurboord.'

De radar stond sinds drie uur onafgebroken op een bereik van twintig mijl ingesteld toen kapitein Piero Calamai een van de vleugels van de brug betrad en in westelijke richting grijze mistslierten ontwaarde die als de geesten van verdronken zeelieden over het wateroppervlak zweefden.

De kapitein had ogenblikkelijk opdracht gegeven het schip op dichte mist voor te bereiden. De voltallige 572-koppige bemanning stond klaar om in te springen. De automatische misthoorn blies met tussenpozen van honderd seconden. De wacht in het kraaiennest was naar de boeg gedirigeerd waar hij meer zicht had. Al het personeel van de machinekamer was stand-by, klaar om in geval van nood onmiddellijk in te grijpen. De tussendeuren in de elf waterdichte compartimenten van het schip werden gesloten.

De Andrea Doria was bezig aan de laatste etappe van een 4000 mijl lange en negentien dagen durende reis van haar thuishaven Genua en had 1134 passagiers en 401 ton vracht aan boord. Ondanks de dichte mist voer de Doria op vrijwel volle snelheid door, waarbij de zware 35.000 pk sterke dubbele turbinemotoren het enorme schip met een snelheid van tweeëntwintig knopen door het water stuwden.

De Italiaanse Lijnvaartmaatschappij nam geen onverantwoordelijke risico's met haar schepen en passagiers. Ook betaalde ze haar kapiteins niet om eerder dan gepland aan te komen. Maar tijd was geld. Niemand besefte dat beter dan kapitein Calamai, die op alle transatlantische reizen van het schip het bevel had gevoerd. Hij was vastbesloten dat het schip geen seconde later in New York mocht aanleggen dan het uur dat ze twee dagen eerder al door een storm op het schema achter waren geraakt.

Toen de Doria 's avonds om tien uur twintig langs het lichtschip voer, werd dit op de brug door de radar waargenomen en hoorde men er het eenzame gehuil van haar misthoorn, maar het bleef op nog geen mijl afstand volstrekt onzichtbaar. Toen ze het lichtschip achter zich hadden, gaf de kapitein van de Doria bevel tot een koers in westelijke richting naar New York.

Het radarsignaal bewoog in oostelijke richting, recht op de Doria af. Calamai boog zich met gefronst voorhoofd over het radarscherm en volgde de beweging van de echo. Van de radar kon de kapitein niet aflezen wat voor soort schip hij zag of hoe groot het was. Hij had geen idee dat het hier om een snel passagiersschip ging. Met een gezamenlijke snelheid van veertig knopen kwamen beide schepen iedere drie minuten twee mijl dichter bij elkaar.

De positie van het schip wekte bevreemding. In oostelijke richting varende schepen werden geacht een route te volgen die twintig mijl zuidelijker lag. Een vissersboot misschien?

Volgens de officiële regels worden schepen die elkaar op open zee naderen geacht elkaar bakboord aan bakboord te passeren, dus net als tegemoetkomende auto's met de linkerkant naar elkaar toe. Wanneer schepen om aan deze regel te voldoen tot een gevaarlijke uitwijkmanoeuvre gedwongen worden, mogen ze elkaar ook stuurboord naar stuurboord passeren.

Uit de radar viel af te leiden dat het andere vaartuig de Doria veilig aan de rechterkant zou passeren wanneer beide schepen ieder hun koers aanhielden. Als auto's op een Engelse snelweg, waar men links rijdt.

Calamai beval zijn bemanning het andere schip nauwlettend in de gaten te houden. Je kunt nooit voorzichtig genoeg zijn.

De schepen waren nog zo'n tien mijl van elkaar verwijderd toen Nillson de lamp onder de Bial-manoeuvreertafel naast de radarconsole aanknipte en zich opmaakte om de positieverandering van de echo op papier over te brengen.

'Wat is onze koers, Hansen?' riep hij.

'Negentig graden,' antwoordde de roerganger vlak.

Nillson zette kruisjes op de kaart en verbond ze met lijnen, controleerde nogmaals de echo en beval de reservewacht om op de bakboordvleugel van de brug op de uitkijk te gaan staan. De lijn op de kaart gaf aan dat het andere schip op een evenwijdige koers iets ter linkerzijde op hen afstevende. Hij liep naar buiten de brugvleugel op en zocht met een verrekijker de duisternis af. Niets te zien. Hij rende van de ene vleugel naar de andere, bleef onderweg steeds even bij de radar staan. Hij vroeg opnieuw naar de koers.

'Nog steeds negentig graden,' zei Hansen.

Nillson richtte zijn aandacht op het gyrokompas. Zelfs de geringste afwijking kon nu cruciale gevolgen hebben en hij wilde er zeker van zijn dat de koers exact was. Hansen hief zijn arm op en trok aan het belkoord boven zijn hoofd. De scheepsbel klonk zes keer. Elf uur. Nillson hield van het geluid van de scheepsklok. Tijdens een late dienst, wanneer eenzaamheid en verveling eendrachtig toesloegen, vervulde die scheepsklok hem met het romantische gevoel dat hem als jongen naar zee had getrokken. Later associeerde hij het geluid nog slechts met naderend onheil.

Afgeleid van wat hij had willen doen, tuurde Nillson naar het radarscherm en zette een nieuw kruisje op de kaart.

Elf uur. De afstand tussen beide schepen bedroeg nog zeven mijl.

Nillson berekende dat de schepen elkaar met voldoende tussenruimte bakboord aan bakboord zouden passeren. Hij liep weer naar buiten de brugvleugel op en zocht met zijn verrekijker de hele linkerkant af. Om gek van te worden. Complete duisternis terwijl de radar aangaf dat er een schip moest zijn. Misschien waren de boordlichten kapot. Of was het een oorlogsschip op manoeuvre.

Hij keek naar rechts. De maan scheen er helder op het water. Weer naar links. Nog steeds niets. Zou het schip in een mistbank zitten? Leek niet waarschijnlijk. Geen enkel schip zou zo snel varen in dichte mist. Hij overwoog om snelheid te minderen. Nee. De kapitein zou het tingelen van de machinekamertelegraaf horen en onmiddellijk naar boven komen. Hij zou die kouwe klotekikker pas roepen nadat de schepen elkaar veilig waren gepasseerd.

Om 23:03 gaf de radar op beide schepen aan dat ze nog vier mijl van elkaar af waren.

Nog steeds geen lichten.

Opnieuw overwoog Nillson of hij de kapitein erbij zou halen, maar weer zette hij die gedachte van zich af. Ook gaf hij niet het bevel om de internationaal verplichte waarschuwingssignalen te laten klinken. Tijdverspilling. Ze bevonden zich midden op zee, de maan scheen en het zicht moest zo'n vijf mijl zijn.

De Stockholm schoot nog steeds met een snelheid van achttien knopen door de duisternis.

'Lichten aan bakboord,' riep de man in het kraaiennest.

Eindelijk.

Naderhand zouden deskundigen zich verbijsterd afvragen hoe het in hemelsnaam mogelijk was dat twee met radar uitgeruste schepen op volle zee werkelijk als twee magneten op elkaar af waren geraasd.

Nillson liep naar de linker brugvleugel en bestudeerde de lichten van het andere schip. In de duisternis gloeiden twee witte speldenpuntjes, de ene hoog en de andere laag. Prima. Uit de stand van de lichten bleek dat het schip aan de linkerkant zou passeren. Het rode bakboordlicht werd zichtbaar, een bevestiging dat het schip zich van de Stockholm verwijderde. De schepen zouden elkaar bakboord aan bakboord passeren. De radar gaf een afstand van twee mijl aan. Hij keek op de klok. Het was 23:06.

Uit wat de kapitein van de Andrea Doria op het radarscherm zag leidde hij af dat de schepen elkaar veilig aan de rechterkant zouden passeren. Toen de schepen nog geen drieënhalve mijl meer van elkaar verwijderd waren, beval Calamai vier graden naar links uit te wijken om zo de tussenruimte te vergroten. Even later verscheen er een spookachtige glans in de mist en kwamen er geleidelijk navigatielichten in zicht. Kapitein Calamai verwachtte het groene licht van het andere schip aan stuurboordzijde te zien. Ieder moment nu.

Op één mijl afstand.

Nillson herinnerde zich dat hij iemand had horen zeggen dat de Stockholm op een dubbeltje kon keren en dan nog acht cent teruggaf. Het was hoog tijd om die wendbaarheid in praktijk te brengen.

'Twee streken naar stuurboord,' beval hij de roerganger. Net als Calamai wilde hij meer speelruimte.

Hansen draaide het stuurrad twee volle slagen naar rechts. De boeg van het schip wendde twintig graden naar stuurboord.

'Fixeren op midscheeps en houden zo.'

De wandtelefoon rinkelde. Nillson liep er naar toe om op te nemen.

'Brug,' zei Nillson. Vol vertrouwen dat alles goed ging, stond hij met zijn gezicht naar de muur en zijn rug naar het raam.

Het was de uitkijk in het kraaiennest. 'Lichten twintig graden aan bakboord.'

'Dank u,' antwoordde Nillson en hing op. Hij liep terug en controleerde de radar, zich niet bewust van de nieuwe koers van de Doria. De echo's waren nu zo dicht bij elkaar dat hij er geen conclusies meer uit kon trekken. Ontspannen liep hij naar de brugvleugel aan bakboordzijde, bracht zijn verrekijker voor zijn ogen en richtte zijn blik op de lichten.

Met zijn kalmte was het nu definitief gedaan.

'Mijn God.' Hij snakte naar adem, zag nu voor het eerst de verandering in de toplichten.

De hoge en lage lichten hadden zich omgedraaid. Het rode bakboordlicht van het schip zat niet meer aan zijn kant. Dat licht was groen. Stuurboordzijde. Nadat hij voor het laatst had gekeken, had het andere schip klaarblijkelijk een scherpe draai naar links gemaakt.

Nu doemden de felle deklichten van een gigantisch zwart schip op uit de dichte mistbank die het aan het oog had onttrokken en bleek dat het zich met de rechterkant recht voor de boeg van de voortsnellende Stockholm bevond.

Hij gilde een koersverandering. 'Scherp stuurboord !'

In één draaiende beweging greep hij met beide handen de hendels van de machinekamertelegraaf beet, rukte ze op Stop en vervolgens helemaal naar beneden alsof hij het schip met pure wilskracht tot stilstand wilde dwingen. Er steeg een gekmakend gerinkel op.

Volle kracht achteruit.

Nillson wendde zich weer tot de roerganger. Hansen stond daar als een stenen wachter voor een heidense tempel.

'Verdomme, scherp stuurboord heb ik gezegd!' Nillson gilde zijn keel schor.

Hansen begon aan het stuurrad te draaien. Nillson kon zijn ogen niet geloven. Hansen draaide het stuurrad niet naar stuurboord, waardoor ze misschien nog enige kans hadden gehad om een aanvaring te vermijden. Hij draaide het rad langzaam en welbewust naar links.

De boeg van de Stockholm maakte een fatale zwaai.

Nillson hoorde een misthoorn en besefte dat die van het andere schip moest zijn.

In de machinekamer was het een gekkenhuis. De bemanning draaide verwoed aan het rad waarmee de stuurboordmotor werd gestopt. In allerijl openden ze kleppen waardoor de kracht zou wegvloeien en de bakboordmotor tot stilstand kwam. Het schip trilde door het plotselinge afremmen. Te laat. De Stockholm vloog als een pijl uit een boog op het ongepantserde schip af.

Op de brugvleugel aan bakboordzijde hing Nillson met zijn volle gewicht aan de machinekamertelegraaf.

Net als Nillson had ook kapitein Calamai gezien hoe de toplichten opdoemden en van stand veranderden. Nu zag hij het rode bakboord-licht als een robijn tegen een zwartfluwelen achtergrond glinsteren en besefte dat het andere schip een scherpe draai naar rechts had gemaakt, recht op de koers van de Doria.

Geen enkele waarschuwing. Geen misthoorn of fluit.

Stoppen was op deze snelheid uitgesloten. Het schip had enkele mijlen nodig om volledig tot stilstand te komen.

Calamai moest vliegensvlug tot actie overgaan. Hij kon bevel tot een draai naar rechts geven, recht op het gevaar af in de hoop dat de schepen elkaar nog net rakelings zouden ontwijken. Misschien kon de voortsnellende Doria de aanvaller nog ontlopen.

Calamai nam een wanhopig besluit.

'Hard links !' brulde hij.

Een van de brugofficieren riep hem. Of de kapitein wilde dat de motoren werden gestopt? Calamai schudde zijn hoofd. 'Volle kracht aanhouden.' Hij wist dat de wendbaarheid van de Doria op hogere snelheid beter was.

De spaken van het stuurrad versmolten tot een waas toen de roerganger het met beide handen naar bakboord slingerde. De fluit gilde twee keer om de draai naar links aan te geven. Het enorme schip vocht een halve mijl tegen de voorwaartse stuwkracht voordat het in de aanzet tot de wending slagzij begon te maken.

De kapitein besefte dat hij een enorm risico nam door de Doria zo dwars op de koers te leggen.

Hij bad dat het andere vaartuig bijtijds zou wegdraaien. Hij kon nog steeds niet geloven dat de schepen op een aanvaring afstevenden. De hele situatie leek een droom.

Een schreeuw van een van de officieren bracht hem terug in de realiteit. 'Hij komt recht op ons af !'

Het naderende schip kwam recht op de stuurboordvleugel af waar de ontstelde Calamai alleen nog maar kon toekijken. De spits oplopende boeg leek precies op hem gericht.

De gezagvoerder van de Doria stond bekend als een gehard en bekwaam zeeman, maar op dat moment deed hij wat ieder normaal mens in die situatie had gedaan. Hij rende voor zijn leven.

De versterkte boeg van het Zweedse schip doorboorde de huid van de voortsnellendeAndrea Doria met het gemak van een bajonet, waarbij hij het passagiersschip over een derde van de zevenentwintig meter lange zijkant opensneed voordat ze tot stilstand kwam.

Met een gewicht van 29.100 ton, meer dan twee keer zoveel als dat van de Stockholm, sleurde het Italiaanse passagiersschip het andere vaartuig met zich mee, in een draaibeweging rond de plek van inslag onder en achter de brugvleugel aan stuurboordzij de. Toen de getroffen Doria naar voren dook, schoot de gekraakte voorsteven van de Stockholm los om vervolgens acht van de tien passagiersdekken als de snavel van een op zijn prooi inhakkende roofvogel open te rijten. In een felle fontein van vonken schuurde hij langs de lange zwarte romp.

Het gapende, wigvormige gat in de zijkant van de Doria was aan de bovenkant twaalf meter breed en versmalde aan de onderkant tot ruim twee meter onder zeeniveau.

Duizenden liters zeewater kolkten de enorme wond in en vulden de lege, buitenboordse, door de aanvaring opengescheurde brandstoftanks. Onder het gewicht van de vijfhonderd ton zeewater die het ketelruim binnenstroomde helde het schip naar rechts. Door een toegangsbuis en diverse mangaten gulpte een olie-achtige rivier die door de vloerroosters de machinekamer binnendrong. De zwoegende bemanning duikelde als stuntelige clowns over de spekgladde olielaag die zich over de vloer verspreidde.

Het water bleef maar stromen, verdrong zich rond de onbeschadigde brandstoftanks aan bakboordzijde; als zeepbellen werden ze omhoog gestuwd. Binnen een paar minuten na de klap maakte de Doria al vervaarlijk veel slagzij.

Nillson verwachtte dat hij door de kracht van de inslag tegen de grond zou worden gesmakt. De klap was echter verrassend zacht, maar hard genoeg om hem uit zijn apathie te doen opschrikken. Hij rende van het stuurhuis naar de kaartenkamer waar hij op de alarmknop afsprong waarmee de waterdichte deuren van de Stockholm werden gesloten.

De kapitein brulde naar de brug: 'Wat is er in godsnaam gebeurd ?'

Nillson probeerde een antwoord te formuleren. Maar er kwam niets over zijn lippen. Hij had geen idee hoe hij dit moest uitleggen. Hansen die zijn bevel om naar stuurboord te gaan had genegeerd. De tollende slag van het stuurrad naar bakboord. Hansen die met zijn handen stevig om de spaken geklemd voorovergebogen over het stuurrad hing, alsof de tijd was stilgezet. Geen spoortje angst of schrik in zijn ogen. Een ijzige, blauwe kilte, meer niet. Nillson dacht eerst dat het door de lichtinval kwam, de weerkaatsing van het licht in het gyrokompas op dat afschuwelijke litteken. Er was geen vergissing mogelijk. Op het moment dal de beide schepen een zekere ramp tegemoet stoven, had de man geglimlacht.

Hij was er absoluut zeker van. Hansen had het andere schip opzettelijk geramd, had de Stockholm gericht alsof het om een torpedo ging. Ook wist hij heel zeker dat niemand, de kapitein noch een van de opvarenden, dat ooit zou geloven.

Nillsons gekwelde blik gleed van het woedende gezicht van de kapitein naar de roerganger, alsof daar het antwoord lag. Het verlaten stuurrad tolde als een op hol geslagen ventilator.

In alle commotie was Hansen verdwenen.

Jake Carey was door een onheilspellende, metaalachtige donderslag uit zijn hazenslaapje opgeschrokken. De holle klap werd onmiddellijk gevolgd door het indringende gesnerp van staal op staal en een afgrijselijk geknars en geknerp alsof de hut op het bovendek in elkaar klapte. Carey's ogen sprongen open en hij staarde geschrokken naar wat op nog geen twee meter van hem vandaan een bewegende, grijswitte muur leek.

Carey was een paar minuten eerder in slaap gevallen. Hij had zijn vrouw Myra welterusten gekust en was onder de dunne lakens van het tweepersoonsbed in hun eersteklas hut weggekropen. Myra las nog een paar pagina's in haar roman tot haar ogen dichtvielen. Ze deed het licht uit, trok de deken tot haar hals op en slaakte een zucht terwijl ze in haar gedachten nog in de zonnige Toscaanse wijngaarden vertoefde.

Eerder die avond hadden zij en Jake in de eetzaal van de eerste klas met champagne het succes van hun Italiaanse reis gevierd. Carey had voorgesteld om in de Belvedere Lounge nog een slaapmutsje te nemen, maar Myra antwoordde dat ze als ze de band nog één keer 'Arrivederci Roma' hoorde spelen absoluut nooit meer spaghetti zou eten. Even na half elf zochten ze hun hut op.

Nadat ze hand in hand langs de winkels op het foyerdek waren gelopen, namen ze de lift één verdieping omhoog en wandelden naar hun ruime hut aan stuurboordzijde op het bovendek. Ze hadden hun koffers in de gang gezet, waar de stewards ze met het oog op de aankomst de volgende dag in New York zouden ophalen. Het schip rolde lichtjes omdat het zwaartepunt door het leegraken van de grote brandstoftanks iets hoger was komen te liggen. Het voelde alsof je in een reusachtige, schommelende wieg lag en binnen de kortste keren viel ook Myra Carey in slaap.

Opeens sloeg het bed van haar echtgenoot met een harde zwieper omhoog. Hij schoot als door een katapult gelanceerd door de lucht om na een ogenschijnlijk eindeloze vrije val in een diep zwart gat weg te zinken.

De dood waarde over alle dekken van de Andrea Doria, was alomtegenwoordig: in de luxehutten op de hogere niveaus, maar ook in de onder de waterlijn gelegen accommodaties in de toeristenklasse. Vijfentwintig mensen waren op slag dood of stervende. In de eerste klasse waren op de plek waar het gat het grootst was, tien hutten volledig weggeslagen. Het gat was aan de onderkant het smalst, maar de hullen onder de waterlijn waren kleiner en er bevonden zich meer mensen in, waardoor de gevolgen zo mogelijk nog desastreuzer waren.

Wie van de passagiers stierf of overleefde, leek door de grillen van het noodlot bepaald. Een man die in een eersteklashut zijn tanden had staan poetsen, was naar de slaapkamer teruggerend en ontdekte daar dat er een complete muur weg was en dat ook zijn vrouw was verdwenen. Op het luxe foyer dek waren twee mensen eenvoudig weggevaagd. In de kleinere, goedkopere hutten op het allerlaagste dek bevonden zich zesentwintig Italiaanse immigranten, onder wie een vrouw en vier kleine kinderen, precies op de plek van de inslag en werden door het verkreukelende staal letterlijk doodgedrukt. Anderen ontsnapten op miraculeuze wijze aan de dood. Een meisje dat uit een eersteklashut was weggeslingerd, vond zichzelf terug in de gekraakte boeg van de Stockholm. In een andere hut was het plafond neergestort op een echtpaar, dat er toch nog in slaagde naar de gang te kruipen.

De mensen op de twee laagste dekken hadden het 't zwaarst te verduren. Zij moesten zich in de overhellende, met een verstikkende rook gevulde gangen tegen een stroom olieachtig zwart water een weg naar boven banen. Geleidelijk bereikten steeds meer mensen de verzamelpunten waar ze op verdere instructies wachtten.

Kapitein Calamai bevond zich aan de andere kant van de brug toen de schepen elkaar raakten. Nadat hij van de eerste schok bekomen was, zette hij de hendel van de machinekamertelegraaf op Stop. Uiteindelijk kwam het schip in de dichte mist tot stilstand.

Een van de officieren liep naar de inclinatiemeter, het toestel dat de hellingshoek van het schip aangaf.

Achttien graden,' zei hij, een paar minuten later gevolgd door: 'Negentien graden.'

De kapitein liepen de koude rillingen over zijn rug. De slagzij mocht niet meer dan vijftien graden zijn, ook niet nu twee van de waterdichte compartimenten waren volgestroomd. Bij een slagzij van meer dan twintig graden zouden ook de andere waterdichte ruimtes vollopen.

Volgens de wetten van de logica was dit onmogelijk. De bouwers van het schip hadden gegarandeerd dat het ook na het volstromen van iedere willekeurige groep van twee compartimenten in evenwicht zou blijven. Hij vroeg om een verslag van de schade per dek, met name over de toestand van de waterdichte deuren, en gaf het bevel tot het zenden van een SOS met de positie van het schip.

De officieren kwamen met hun schadeverslagen naar de brug teruggerend. De bemanning in de machinekamer probeerde de compartimenten aan stuurboord leeg te pompen, maar het water stroomde sneller naar binnen dan dat ze het eruit kregen. Het ketelruim was volgelopen en het water stroomde nu twee nieuwe compartimenten in.

Het probleem was in feite het A-dek, dat geacht werd als een stalen deksel de dwarsliggende schotten af te sluiten die het schip in waterdichte compartimenten verdeelde. Het water stroomde door de passagiersgangen naar de overige compartimenten.

De officier riep de nieuwe stand. 'Tweeëntwintig graden.'

Kapitein Calamai hoefde niet op de inclinatiemeter te kijken om te weten dat de slagzij nu definitief het punt was gepasseerd waarop die nog gecorrigeerd kon worden. De schuine stand van de met kaarten bezaaide vloer onder zijn voeten zei hem meer dan genoeg.

Het schip was ten dode opgeschreven.

Hij was verstijfd van verdriet. De Andrea Doria was niet zomaar een schip. Het negenentwintig miljoen kostende vlaggenschip van de Italiaanse Lijnvaartmaatschappij was het mooiste en meest luxueuze passagiersschip ter wereld. Het nog geen vier jaar oude schip was gebouwd om de wereld te tonen dat de Italiaanse koopvaardij na de oorlog weer helemaal terug was. Met zijn gracieuze zwarte romp, witte bovenbouw en de vrolijke rood, wit en groene schoorsteen leek het passagiersschip meer het werk van een beeldhouwer dan van een scheepsbouwkundig ingenieur.

Bovendien was dit zijn schip. Hij was op alle proefvaarten en honderd Atlantische oversteken van de Andrea Doria de gezagvoerder geweest. Hij kende de dekken van dit schip beter dan de kamers van zijn eigen huis. Het verveelde hem nooit, steeds weer wandelde hij het hele schip door en genoot als een museumbezoeker van het werk van eenendertig van de beste Italiaanse kunstenaars en handwerkslieden, vol bewondering voor de renaissancistische schoonheid van de spiegels, het verguldsel, het kristal, de zeldzame houtsoorten, wandkleden en mozaïeken. Omringd door de enorme muurschilderingen met trotse afbeeldingen van de werken van Michelangelo en andere Italiaanse meesters laste hij in de eersteklaslounge soms een korte pauze in voor het indrukwekkende bronzen standbeeld van Andrea Doria, de man die qua roem alleen voor Columbus onderdeed. De oude Genuese admiraal stond als altijd klaar om bij de eerste glimp van een Barbarijse piraat ogenblikkelijk zijn zwaard te trekken.

En dit zou nu allemaal verloren gaan.

De verantwoordelijkheid van de kapitein gold in eerste instantie de passagiers. Hij stond op het punt om het bevel te geven het schip te verlaten toen een van de officieren hem over de toestand van de reddingsboten informeerde. De sloepen aan bakboordzijde waren onbruikbaar. Dit betekende dat er maar acht aan stuurboordzijde overbleven. Deze hingen ver boven het wateroppervlak. Zelfs wanneer ze te water konden worden gelaten was er slechts plaats voor de helft van het aantal passagiers. Het bevel het schip te verlaten durfde hij niet te geven. De passagiers zouden in paniek naar bakboordzijde rennen, wat tot chaotische taferelen zou leiden.

Hij hoopte vurig dat schepen in de buurt hun SOS hadden opgevangen en hem in de mist konden vinden.

Hij kon nu alleen nog maar wachten.

Angelo Donatelli had net een dienblad vol martini's naar een tafel met luidruchtige New Yorkers gebracht die hun laatste nacht aan boord van de Doria vierden, waarna hij een vluchtige blik wierp door een van de met gordijnen omlijstte ramen van de smaakvolle Belvedère Lounge. In een flits had iets zijn aandacht getrokken,

De lounge bevond zich aan de voorkant van het sloependek met de open promenade, waar de eersteklaspassagiers overdag en op heldere avonden gewoonlijk een panoramisch uitzicht over zee hadden. De meeste passagiers hadden zich erbij neergelegd dat er in de zachtgrijze muur die de lounge omringde, niets meer te zien viel. Het was puur geluk dat Angelo opkeek en de lichten en reling van een groot wit schip door de mist zag schuiven.

'Dios mio,' mompelde hij.

Hij had die woorden nog niet goed en wel uitgesproken of er klonk een reusachtige knal alsof iemand een gigantische donderslag had afgestoken. De lounge werd op hetzelfde moment in duisternis gehuld.

De vloer schokte. Angelo verloor zijn evenwicht, probeerde overeind te blijven en gaf met het ronde dienblad in zijn ene hand een niet onverdienstelijke imitatie ten beste van het beroemde Griekse standbeeld van een discuswerper. De knappe Siciliaan uit Palermo was een geboren atleet die behendig met volle dienbladen tussen de drukbezette tafeltjes door wist te laveren.

Toen hij overeind krabbelde floepte de noodverlichting aan. De drie echtparen aan zijn tafel waren met hun stoelen tegen de grond gesmakt. Eerst hielp hij de vrouwen overeind. Niemand scheen ernstig gewond. Hij keek om zich heen.

De schitterende lounge met de subtiel belichte wandkleden, schilderijen, houtsculpturen en lichtglanzende lambrizering was in een ravage veranderd. De glimmende dansvloer, waarover een paar seconden eerder nog dansparen op de tonen van 'Arrivederci Roma' zwierden, ging nu onder een wriemelende hoop lichamen schuil. De muziek was abrupt gestopt en onmiddellijk in gegil van pijn en schrik overgegaan. De leden van de band kropen verdwaasd tussen hun overhoop gesmeten instrumenten rond. Overal lagen gebroken flessen en glazen, en er hing een sterke alcohol geur. Ook alle vazen met bloemen lagen over de vloer verspreid.

'Wat was dat in godsnaam?' vroeg een van de mannen.

Angelo hield zijn mond; hij kon ook nu nog niet echt geloven wat hij had gezien. Hij keek weer naar het raam en zag alleen de mist.

'Misschien hebben we een ijsberg geraakt,' gokte de vrouw van de man onzeker.

'Een ijsberg? Mijn hemel, Connie, we zijn hier bij de kust van Massachusetts. In juli.'

'Nou ja, dan was het misschien een mijn,' antwoordde de vrouw met een pruillipje.

Hij keek naar de band en grinnikte. 'Wat het ook geweest mag zijn, ze zijn in ieder geval met dat klotelied gestopt.'

Hier werd door iedereen hartelijk om gelachen. De mensen op de dansvloer borstelden hun kleren af en de muzikanten begonnen de schade aan hun instrumenten op te nemen. De barkeepers en kelners renden druk heen en weer.

'We hoeven ons echt geen zorgen te maken,' zei een van de anderen.

Ik heb van een officier gehoord dat dit schip absoluut onzinkbaar is.'

Zijn vrouw beëindigde de controle van haar make-up in het spiegeltje van haar poederdoos. 'Dat zeiden ze ook van de Titanic,' reageerde ze geschrokken.

Doodse stilte. Er werden angstige blikken gewisseld. En alsof ze ergens een stil alarm hoorden afgaan, snelden de drie echtparen opeens als van een waslijn opvliegende vogels naar de dichtstbijzijnde uitgang.

Angelo begon onwillekeurig de tafel af te ruimen en schoon te maken. Hij lachte in zichzelf. 'Je bent alweer veel te lang kelner,' zei hij op fluistertoon.

De meeste mensen in de lounge waren intussen weer opgekrabbeld en verdrongen zich bij de uitgangen. De lounge liep nu snel leeg. Als Angelo zo bleef staan, zou hij spoedig alleen zijn. Hij haalde zijn schouders op, gooide zijn droogdoek op de grond en holde naar de dichtstbijzijnde deur om te kijken wat er nu eigenlijk aan de hand was.

De zwarte golven dreigden Jake Carey definitief mee te sleuren. Hij vocht tegen de stroming die aan zijn lichaam trok, klampte zich krampachtig aan het laatste gladde hoekje van zijn bewustzijn en hield verbeten vol. Hij hoorde een kreun en besefte dat die uit zijn eigen mond kwam. Prima. Doden kreunen niet. De volgende gedachte gold zijn vrouw.

'Myra!' schreeuwde hij.

Hij dacht dat hij heel zwakjes iets in de grijze duisternis hoorde bewegen. Hij voelde weer hoop opkomen. Nogmaals riep hij de naam van zijn vrouw.

'Hier.' De stem van Myra klonk gedempt en veraf.

'Godzijdank! Is alles goed?'

Stilte. 'Ja. Wat is er gebeurd? Ik heb geslapen...'

'Ik weet 't niet. Kun je je bewegen?'

'Nee.'

'Ik kom je helpen,' zei Carey. Hij lag op zijn linkerzij, met zijn arm onder zijn lichaam, en voelde een zware druk op zijn rechterzij. Zijn benen zaten muurvast. Het angstzweet brak hem uit. Misschien was zijn rug gebroken. Hij probeerde het opnieuw. Harder nu. Door een pijnscheut vanuit zijn enkel schoten de tranen hem in de ogen, maar het betekende wel dat hij niet verlamd was. Hij ontspande zich. Hier moest hij eens goed over nadenken. Carey was een ingenieur die een fortuin had verdiend aan het bouwen van bruggen. Dit was in principe een probleem dat net als alle andere kon worden opgelost als je maar logisch te werk ging, met het nodige doorzettingsvermogen. En heel veel geluk.

Hij duwde met zijn rechterelleboog en voelde iets zachts. Hij lag onder de matras. Hij duwde harder en boog zijn lichaam als een hefboom. De matras gaf even mee, maar bewoog daarna helemaal niet meer. Jezus, waarschijnlijk had hij het hele plafond op zijn nek gekregen. Carey ademde diep in en duwde nogmaals met alle kracht die hij in zijn gespierde arm kon bundelen. De matras viel naast hem op de grond.

Nu beide armen vrij waren, tastte hij omlaag en voelde dat er iets hards op zijn enkel lag. Door dit met zijn vingers af te tasten, concludeerde hij dat het het nachtkastje moest zijn dat tussen de beide bedden had gestaan. De matras had hem als een schild tegen stukken van de muren en het plafond beschermd. Met beide handen kon hij het kastje een paar centimeter optillen en één voor één zijn benen er-onderuit trekken. Voorzichtig masseerde hij zijn enkels om de bloedcirculatie weer op gang te krijgen. Ze waren pijnlijk gekneusd, maar niet gebroken. Langzaam drukte hij zich op handen en knieën op.

'Jake,' klonk de stem van Myra weer. Zwakker.

'Ik kom eraan, schat. Nog even volhouden.'

Er klopte iets niet. De stem van Myra leek vanachter de muur van de hut te komen. Hij knipte een lichtschakelaar aan. De hut bleef donker. Zonder dat hij wist waar hij precies was, kroop hij door de brokstukken. Zijn tastende vingers vonden een deur. Hij spitste zijn oren en luisterde naar wat een branding leek met op de achtergrond krijsende meeuwen. Hij wist zich overeind te hijsen en nadat hij wat rotzooi had verwijderd, opende hij de deur en stapte een nachtmerrie binnen.

De gang was propvol duwende en dringende passagiers die in het geelbruine schijnsel van de noodverlichting probeerden weg te komen. Mannen, vrouwen en kinderen, van wie sommigen helemaal aangekleed waren, terwijl anderen slechts een jas over hun nachtkleding droegen, vochten zich duwend, schoppend en kruipend, sommigen zelfs met handbagage sjouwend, een weg naar de uitgangen van het bovendek. De gang hing vol stof en rook en helde over als de vloer in een lunapark. Een paar passagiers probeerden hun hutten alsnog te bereiken, dwars tegen deze menselijke stroom in, als zalmen die zich tegen een stroomversnelling opwerkten.

Carey keek om naar de deur waar hij zojuist was doorgekomen en leidde uit het nummer af dat hij zich uit de hut naast de zijne had bevrijd. Klaarblijkelijk was hij door de klap in een andere hut geslingerd. Die avond hadden Myra en hij in de lounge nog met de bewoners van die hut zitten praten, een ouder Italiaans-Amerikaans echtpaar dat van een familiereünie terugkeerde. Hij hoopte maar dat ze in dit geval hun gewoonte om zich vroeg terug te trekken niet trouw waren gebleven.

Carey wist zich met inzet van al zijn krachten door het gedrang naar de deur van zijn eigen hut te drukken. Die bleek op slot. Hij ging terug naar de hut waar hij uit was gekomen en baande zich een weg naar de tussenmuur, waarbij hij voortdurend stukken muur of plafond of meubilair moest verschuiven. Hij klauterde over brokstukken heen of wrong zich er onderdoor, opgejaagd door het plotselinge besef dat hij snel moest zijn. Dat de vloer overhelde betekende dat het schip water maakte. Hij bereikte de muur en riep opnieuw de naam van zijn vrouw. Haar antwoord kwam van de andere kant. Als een razende begon hij de barrière naar iets van een opening af te tasten, ontdekte dat de onderkant loszat en duwde net zolang tot er een gat was waar hij zich op zijn buik doorheen kon wringen.

In zijn hut bleek de duisternis niet helemaal ondoordringbaar, in een vaag licht waren de omtrekken van voorwerpen zichtbaar. Hij stond op en keek waar dat licht vandaan kwam. Hij voelde een koel, zilt briesje op zijn bezwete gezicht. Hij wist niet wat hij zag. De buitenmuur van de hut was weg! Er was nog slechts een enorm gat waardoor hij het maanlicht op de oceaan zag schitteren. Koortsachtig zwoegde hij door en een paar minuten later had hij zijn vrouw bereikt. Met de zoom van zijn pyjamajasje veegde hij het bloed van haar voorhoofd en wangen, en kuste haar teder.

'Ik kan me niet bewegen,' zei ze haast verontschuldigend.

Door dezelfde klap waarmee hij de aangrenzende hut was ingeslingerd, was het ijzeren onderstel van Myra's bed van de vloer losgerukt en als de veer in een muizenval tegen de muur geslagen. Myra hing vrijwel rechtop, waarbij de matras haar tot haar geluk tegen de druk van de verwrongen bedspiraal beschermde, terwijl het onderstel haar stijf tegen de muur drukte. Ze hing met haar rug tegen de stalen schacht van een van de scheepsliften geklemd. Een van haar armen bungelde losjes langs haar rechterzij.

Carey kromde zijn vingers rond de rand van het onderstel. Hij was ver in de vijftig, maar door de tijd dat hij als handarbeider had gewerkt nog tamelijk gespierd. Hij trok met alle kracht die hij uit dat stevige lichaam van hem kon putten. Het onderstel gaf een klein stukje mee om zodra hij het losliet terug te springen. Hij probeerde het onderstel met een stuk hout los te wrikken, maar hield hiermee op toen Myra het van pijn uitgilde. Geërgerd smeet hij de plank van zich af.

'Schat,' zei hij, waarbij hij zijn stem rustig probeerde te houden, 'ik ga hulp halen. Ik moet je even alleen laten. Heel even maar, ik ben zo terug, dat beloof ik je.'

'Jake, je moet jezelf redden. Het schip...'

'Zó makkelijk kom je echt niet van me af, liefje.'

'Doe niet zo koppig alsjeblieft!'

Hij kuste haar nogmaals. Haar huid die normaal zo warm en zacht was, voelde kleverig klam aan. 'Denk aan de Toscaanse zon. Ik ben zo terug, echt waar.' Hij kneep in haar hand, draaide de deur van binnenuit van het slot en stapte de gang in zonder dat hij ook maar enig benul had wat hij kon gaan doen. Er kwam hem een gezette, strengkijkende man tegemoet. Jake greep hem bij zijn schouder en vroeg hem om hulp.

'Uimeweg, jij!' Met een holle blik in zijn ogen duwde hij Jake ondanks diens postuur van zich af.

Nadat Carey nog een paar mannen tevergeefs had aangeklampt, gaf hij het op. Geen Samaritaan voorhanden dus. Alsof je uit een, op een waterpoel afstormende kudde dorstige koeien een stierkalfje moest zien weg te vangen. Hij kon het ze eigenlijk ook niet kwalijk nemen dat ze hun leven probeerden te redden. Hij zou Myra met zich mee sjouwen als hij haar maar los kon krijgen. Hij begreep dat zijn medepassagiers hem daarbij niet van dienst konden zijn. Hij moest iemand van de bemanning zien te vinden. Terwijl hij zich met veel moeite op de schuine vloer overeind hield, voegde hij zich in het gedrang naar de hogergelegen dekken.

Angelo had het schip aan een vluchtige inspectie onderworpen en wat hij zag beviel hem helemaal niet, vooral aan stuurboordzijde waar het dek steeds verder naar het wateroppervlak overhelde.

Er waren vijf reddingsboten te water gelaten, stuk voor stuk vol met bemanningsleden. Nog steeds sprongen tientallen doodsbange kelners en keukenhulpjes de al levensgevaarlijk overbeladen sloepen in om daarin naar een wit schip te ontsnappen. Eén blik op de verfrommelde boeg van dat schip en het gapende gat in de Doria was voor Angelo voldoende om te begrijpen wat er was gebeurd. Angelo dankte God dat de meeste passagiers bij de viering van de laatste avond aan boord op het moment van de aanvaring nog niet naar hun hut waren gegaan.

Hij wilde naar bakboordzijde. Het was behoorlijk lastig om tegen het schuine dek op te klimmen dat door de olie en het water van de schoenen van passagiers en bemanning spekglad was geworden. Hij werkte zich centimeter voor centimeter door een gang omhoog door zich aan leuningen en deurposten op te trekken en bereikte zo uiteindelijk het promenadedek. De meeste passagiers hadden instinctief de kant opgezocht die zich het verst van het water bevond. Daar wachtten ze op verdere instructies. In het schijnsel van de noodverlichting hielden ze zich krampachtig aan omgevallen dekstoelen vast of zaten angstig ineengedoken tussen de stapels bagage die daar al eerder in afwachting van de ontscheping in New York waren verzameld. De bemanning was druk in de weer met de verzorging van gebroken armen en benen. Builen en kneuzingen moesten wachten.

Sommige mensen droegen avondkleding, anderen alleen wat ze in bed aanhadden. Ze gedroegen zich verbazingwekkend rustig, maar zodra het schip schokte, klonk er schel gegil van angst en pijn in de vochtige lucht op. Angelo wist dat deze gelaten kalmte onmiddellijk in hysterie zou omslaan wanneer bekend zou worden dat een deel van de bemanning de enige reddingsboten voor zich had opgeëist en de passagiers op een zinkend schip achterliet.

Het promenadedek was zo ontworpen dat de passagiers via de schuiframen direct in de reddingsboten konden stappen die van het sloependek werden neergelaten. De officieren en de bemanning die was overgebleven stelden alles in het werk om de reddingsboten los te krijgen. Tevergeefs. De davits functioneerden niet onder deze scherpe hoek en het bleek onmogelijk om de sloepen te ontkoppelen. Angelo zonk de moed in de schoenen. Daarom was de passagiers niet gezegd dat ze het schip moesten verlaten. De kapitein was bang voor paniek!

Nu de bemanning er met de ene helft van de reddingsboten vandoor was en de andere helft onbruikbaar bleek, bleef er voor de passagiers niets over. Zo te zien waren er zelfs niet eens voldoende reddingsvesten voorradig om rond te delen. Als het schip zonk, was er voor de passagiers geen redden meer aan. In een flits overwoog hij om naar stuurboord te glijden en met de andere bemanningsleden van boord te springen. Die gedachte zette hij ogenblikkelijk van zich af en pakte van een collega een stapel reddingsvesten over, die hij begon uit te delen. Die verdraaide Siciliaanse erecode ook, die zou hem op een goeie dag nog eens de das omdoen.

'Angelo!'

In de krioelende menigte zag hij een bloederige gedaante die zich luid zijn naam roepend in zijn richting knokte.

'Angelo, ik ben 't, Jake Carey.'

Die grote Amerikaan met die mooie vrouw. Mevrouw Carey had qua leeftijd zijn moeder kunnen zijn, maar mamma mia, die prachtige grote ogen en de manier waarop de rijpheid der jaren haar ooit jeugdige rondingen juist iets extra sensueels gaf. Angelo was meteen verliefd op haar geworden, de onschuldige begeerte van een jongeman. Hij had een gulle fooi van Carey gekregen en bovendien hadden ze hem, wat belangrijker was, met respect bejegend. Veel mensen, zelfs zijn landgenoten, keken vanwege zijn donkere Siciliaanse huid op hem neer.

Die Jake Carey was een toonbeeld van Amerikaans welvaren, een fitte vijftiger met brede schouders die in zijn colbertje geen opvulling behoefden, kort grijs haar en een zongebruind gezicht. Van de keurig geklede passagier die hij eerder die avond had gezien, was weinig meer over. De man die met een verwilderde blik op hem afkwam, was in een gescheurde en met vuil besmeurde pyjama gehuld, met een grote rode vlek op de borst. Hij klampte Angelo aan, greep hem zo stevig bij zijn arm dat het pijn deed.

'Godzijdank, eindelijk iemand die ik ken,' zei hij mat.

Angelo speurde de menigte om zich heen af. 'Is signora Carey er niet?'

'Zit klem in onze hut. Je moet me helpen.' Zijn ogen schoten vuur.

'Ik kom mee,' antwoordde Angelo zonder de minste aarzeling.

Hij wendde zich tot een steward, aan wie hij de reddingsvesten overgaf, waarna hij Carey naar de dichtstbijzijnde trap volgde. Carey drukte zijn kin tegen zijn borst en stoof als een stier door de mensenkluwen die zich op het dek verdrong. Om hem niet kwijt te raken pakte Angelo het achterpand van Carey's besmeurde pyjamajasje beet. Ze stortten zich de trap af naar het bovendek, waar zich de meeste eersteklas hutten bevonden. Ondertussen strompelde er nog slechts een enkele met olie besmeurde gestalte door de gangen.

Angelo schrok zich wezenloos toen hij mevrouw Carey zag. Het leek alsof ze in een middeleeuws martelwerktuig hing. Ze had haar ogen gesloten en heel even dacht hij dat ze dood was. Maar toen haar man haar zachtjes aanraakte, knipperde ze met haar ogen.

'Ik heb toch beloofd dat ik terug zou komen, schat,' zei Carey. 'Kijk, Angelo is meegekomen om te helpen.'

Angelo pakte haar hand en drukte er galant een kus op. Ze reageerde met een vertederend glimlachje.

De twee mannen pakten het bed vast en trokken uit alle macht. Ze gromden meer uit frustratie dan van inspanning; de pijn van de scherpe metalen rand die in hun handpalmen sneed, voelden ze niet. Het onderstel gaf nu een paar centimeter meer mee. Zodra ze het loslieten, sprong het in de oude stand terug. Bij iedere nieuwe poging kneep mevrouw Carey haar ogen dicht, de lippen stijf op elkaar. Carey vloekte. Hij had nooit veel hoeven doen om zijn zin te krijgen, hij was eraan gewend geraakt dat hij kreeg wat hij wilde. Nu lukte het niet.

'We hebben meer mensen nodig,' zei hij hijgend.

Angelo trok in verlegenheid gebracht zijn schouders op. 'Het grootste deel van de bemanning zit al in de reddingsboten.'

'Jezus,' fluisterde Carey. Het was al moeilijk genoeg geweest om Angelo te vinden. Carey dacht even diep na, bekeek het probleem als ingenieur.

'Het zou gewoon met ons tweeën kunnen lukken,' zei hij ten slotte, 'als we een vijzel hadden.'

'Wat?' De kelner keek hem verwonderd aan.

'Een vijzel.' Carey zocht wanhopig naar het juiste woord, gaf het op en maakte een pompende beweging met zijn handen. 'Voor een auto.'

In Angelo's donkere ogen ging een lampje op. 'O,' zei hij, 'een krik. Voor een auto.'

'Precies,' antwoordde Carey weer iets hoopvoller gestemd. 'Kijk, als we hem hier neerzetten, kunnen we het onderstel ver genoeg van de muur af krikken om Myra ertussen uit te trekken.'

'Si. De garage. Ben zo terug.'

'Ja, inderdaad, de garage.' Carey wierp een blik op het zwaarbeproefde gelaat van zijn vrouw. 'Maar wel snel.'

Carey was toch al niet iemand die dacht dat het vanzelf allemaal wel goed kwam. Het was best mogelijk dat Angelo in de eerste de beste reddingsboot sprong zodra hij uit de hut weg was. Carey zou het hem niet kwalijk nemen. Hij greep Angelo bij zijn elleboog.

'Ik kan je niet zeggen hoezeer ik dit waardeer, Angelo. Maar weet wel dat je, als we in New York zijn, op een royale beloning kunt rekenen.'

'Hé, signor. Ik doe dit niet voor het geld, hoor.' Met een grijns wierp hij mevrouw Carey een kushandje toe en liep de hut uit, onderweg een reddingsvest meegraaiend.

Hij rende de gang door, daalde een trap af naar het foyerdek en kwam daar niet verder. De boeg van de Stockholm was haast tot in de kapel doorgedrongen, waarbij van de foyer niet veel meer dan een verwrongen hoop staal en gebroken glas was overgebleven. Hij keerde het gedeelte waar de meeste schade was aangericht de rug toe en liep door een van de hoofdgangen naar het achterschip. Daar daalde hij in een ander trappenhuis naar het A-dek af. Ook hier was een groot deel van de hutten aan stuurboordzijde volledig verdwenen. Langs een omweg daalde hij nogmaals naar een lagergelegen dek af.

Angelo bleef even staan en sloeg een kruisje, dat deed hij steeds als hij op een volgend dek aankwam. Het gaf hem weer wat moed, ook al wist hij dat het weinig zin had. Zelfs God zou niet zo gek zijn om hem tot in het inwendige van een zinkend schip te volgen.

Hij stopte om zich te oriënteren. Hij was op het B-dek, waar zich de garage en een groot deel van de kleinere hutten bevonden. De Grande Autorimessa zat als het ware tussen de voorste hutten van de toeristenklasse ingeklemd. De garage, die van airconditioning was voorzien, strekte zich over de hele breedte van het schip uit. Door de deuren aan beide zijden konden de auto's zo de kade op en af. Angelo was maar één keer eerder hier beneden geweest. Een van de garagebediendes, ook een Siciliaan, had hem een schitterende Chrysler laten zien. Aan het ontwerp van deze gestroomlijnde Norseman was een jaar gewerkt en Ghia in Turijn had nog eens vijftien maanden nodig gehad voor de constructie van deze honderdduizend dollar kostende bolide. Hij had de adembenemend fraaie, moderne vormgeving door gaten in het krat waar de auto instond, kunnen bewonderen. Maar toch waren ze allebei meer geïnteresseerd in de Rolls-Royce van een rijke Amerikaan uit Miami Beach die van zijn huwelijksreis terugkwam. Angelo en zijn vriend hadden om beurten gespeeld dat zij de chauffeur en passagier van de Rolls waren.

Angelo herinnerde zich dat er negen auto's in de garage stonden. Dan moest er toch minstens één zijn met een krik waar hij bijkon. Maar gezien de ravage aan stuurboordzijde had hij er weinig vertrouwen in. Het kon niet anders of het andere schip had ook hier de buitenwand opengescheurd. In het halfduister bleef hij weer even stilstaan om op adem te komen en het zweet uit zijn ogen te wrijven. Wat nu? Vluchten? Mamma mia. Wat als het licht helemaal uitging? Dan vond hij de weg nooit meer terug. De angst trok aan zijn benen, probeerde hem daar weg te trekken.

Wacht.

Die keer dat hij in de garage was, had zijn vriend hem nog een andere auto laten zien, een groot uitgevallen pantserauto in de verst van de inslag verwijderde hoek. Op de glanzend zwarte carrosserie stond geen enkel merkteken. Toen Angelo ernaar vroeg, had zijn vriend met zijn ogen gerold en zijn schouders opgehaald. Misschien goud. Hij wist alleen dat hij dag en nacht werd bewaakt. Ook toen ze daar stonden te praten was het Angelo opgevallen dat ze al die tijd door een man in een donkergrijs uniform zorgvuldig in de gaten werden gehouden.

De vloer trilde onder zijn voeten. De slagzij van het schip nam weer met een graad of zo toe. Angst was het allang niet meer, het was pure paniek waarmee Angelo worstelde.

Zijn hart bonsde in zijn keel. Kwam tot rust toen ook het schip rustiger werd. Hij vroeg zich af hoelang het nog zou duren voor ze omsloeg. Hij keek naar het reddingsvest dat hij aanhad en schoot in de lach. Daar zou hij niet veel aan hebben als het schip kapseisde en zonk met hem hier zo diep in haar buik. Vijf minuten. Die tijd gaf hij zichzelf nog. Daarna moest hij als een haas het bovendek zien te bereiken. Samen met Carey zou het op de een of andere manier wel lukken. Dat móest gewoon. Hij vond de deur naar de garage. Hij haalde diep adem, opende de deur en stapte naar binnen.

In de spelonkachtige ruimte was het pikdonker, afgezien van de vale gele vlekjes van de noodverlichting aan het hoge plafond. Hij keek naar stuurboordzijde en zag een rimpeling in de weerspiegeling op de vloer; er stond water in de garage. Het klotste om zijn enkels. Er stroomde zeewater naar binnen en dat de garage nu nog niet vol stond, betekende alleen dat dat over een paar minuten wel zo zou zijn. De kans was groot dat de auto's aan de voorkant door de scherpe boeg waren geraakt. Hij had niet veel tijd meer. Langs de muur rende hij naar de verste hoek. Daar zag hij de hoekige vorm schemeren en een zachte glans van het licht op de verduisterde ramen. Hij besefte dat het logisch beschouwd pure tijdverspilling was om verder te gaan. Hij moest zorgen dat hij hier wegkwam en het bovendek bereikte. Pronto. Voordat de garage in een aquarium veranderde.

Hij zag mevrouw Carey voor zich, hoe ze daar hing, als een vlinder tegen de muur geprikt. Die pantserauto was haar laatste kans, als er tenminste nog een kans was. De krik zat natuurlijk ergens in de auto opgesloten. Hij was er nu van overtuigd dat hij met lege handen terug moest en wierp nog een laatste verlangende blik op het voertuig. Toen zag hij opeens dat hij niet alleen was.

Er priemde een potlooddunne straal door de duisternis rond de auto. En nog een. Zaklantaarns. Vervolgens floepten er draagbare schijnwerpers aan, die zo werden neergezet dat de auto in het felle licht stond. In dat schijnsel zag hij mensen rondlopen. Een stel mannen, een aantal in grijs uniform, andere in zwarte kostuums. Ze hadden de zij- en achterdeur van de auto opengezet. Hij kon niet zien wat ze precies deden, maar wel dat ze al hun aandacht op hun werkzaamheden gericht hadden. Hij had zo'n tweederde van zijn weg door de garage afgelegd toen hij zijn mond opende om 'Signores' te roepen. Maar het woord kwam niet over zijn lippen.

Er bewoog iets in het omringende duister. Plotseling doken er grijs-geklede gedaanten op, als acteurs op een verduisterd podium. Verdwenen in de duisternis. Doken weer op. Vier mannen in monteursoveralls kwamen van de andere kant van het ruim dichterbij. Iets in hun manier van lopen, als katten die het op een vogel hebben gemunt, zei Angelo dat hij zich stil moest houden. Een bewaker draaide zich om, zag de naderende gestalten, schreeuwde een waarschuwing en greep naar het pistool aan zijn riem.

De mannen in de overalls lieten zich als op een militair commando op een knie zakken en drukten de voorwerpen die ze hadden gedragen tegen hun schouder. Uit die soepele en welbewuste beweging leidde Angelo af dat hij zich wat die voorwerpen betreft had vergist. Wie in het vaderland van de maffia was opgegroeid, wist maar al te goed hoe een machinegeweer er uitzag en hoe je ermee omging.

Een salvo uit vier lopen tegelijk, alle gericht op de directe dreiging van dat moment, de bewaker die zijn pistool had getrokken en op hen richtte. Het spervuur ging dwars door hem heen en zijn pistool vloog uit zijn hand. Door de inslag van honderden dumdumkogels veranderde zijn lichaam letterlijk in een scharlakenrode klomp van bloed, vlees en kleding. De bewaker tolde om zijn as; door het stroboscopische effect van de witte flitsen uit de geweerlopen leek het een bizarre dodendans in slowmotion.

De anderen probeerden weg te duiken, maar werden al door de meedogenloze kogelregen onderuitgehaald voordat ze ook maar één voet hadden kunnen verzetten. Het afschuwelijke geratel weerkaatste tegen de ijzeren muren, evenals het gekmakende gehuil van de kogels die tegen de pantserauto en de muur erachter afketsten. Ook nadat duidelijk was dat niemand dit had overleefd, bleven de mannen met de geweren, terwijl ze dichterbij kwamen, op de achteroverliggende lichamen schieten.

Opeens viel er een stilte.

Er hing een paarse rooksluier in de lucht met de verstikkende geur van cordiet, dood en verderf.

De moordenaars draaiden de lijken één voor één om. Angelo dacht dat hij gek werd. Verstijfd van angst stond hij tegen de scheidingswand gedrukt. Hij was hier getuige van een roofoverval! Hij verwachtte dat de moordenaars nu zakken geld uit de auto zouden weghalen. In plaats daarvan gebeurde er iets heel merkwaardigs. Ze tilden de bloedende lichamen uit het stijgende water en sjouwden ze stuk voor stuk naar de achterkant van de auto. Daar schoven ze de lijken naar binnen en sloegen de deur dicht, waarna ze hem zorgvuldig vergrendelden.

Angelo voelde een kou in zijn voeten optrekken die niets met angst te maken had. Het water was tot aan de plek waar hij stond gestegen. Er zorgvuldig voor zorgend dat hij in de schaduw bleef, schoof hij van de pantserauto weg. Voordat hij de deur bereikte waardoor hij binnen was gekomen, stond het water tot aan zijn knieën. En binnen luttele seconden was het tot zijn oksels gestegen. Hij trok het zwemvest aan dat hij al die tijd als de knuffel van een kind onder zijn arm had geklemd. Met een rustige schoolslag zwom hij naar de deur. In het water keek hij nog een laatste keer om. Een van de moordenaars wierp een korte blik in zijn richting, waarna hij en de anderen hun wapens weggooiden, door het water waadden en begonnen te zwemmen. Angelo glipte de garage uit en bad dat ze hem niet hadden gezien. Ook de gang stond onder water en hij zwom door tot hij traptreden onder zijn voeten voelde. Zijn schoenen en kleren waren loodzwaar van het water. Gedreven door een tomeloze angst sprong hij de trap op alsof de donkere moordenaar met het smalle gezicht die Angelo's aanwezigheid leek te hebben aangevoeld, hem op de hielen zat.

Even later stormde hij de hut van Carey binnen. 'Ik heb geen krik kunnen vinden,' bracht hij buiten adem uit.' De garage...' Hij stokte.

Het bedonderstel was van de muur losgewrikt en Carey haalde zijn vrouw er juist met behulp van de scheepsarts en een ander bemanningslid voorzichtig tussenuit. Carey zag de kelner.

Angelo! Ik maakte me al zorgen over je.'

'Is alles goed met haar?' vroeg Angelo bezorgd. Mevrouw Carey had haar ogen gesloten. Haar nachtjapon was doordrenkt van het bloed.

De dokter nam haar pols op. 'Ze is buiten bewustzijn, maar ze leeft nog. Ze heeft misschien inwendige verwondingen.'

Carey's oog viel op de druipende kleren en lege handen. 'Deze mannen hebben me gevonden. Ze hebben een vijzel uit een van de reddingsschepen voor me gehaald. Ik neem aan dat je in de garage niets hebt gevonden.'

Angelo schudde zijn hoofd.

'Mijn God, man, je bent doorweekt. Het spijt me dat je zoveel moeite hebt moeten doen.'

Angelo schudde zijn hoofd. 'Graag gedaan.'

De dokter gaf de vrouw een injectie in haar arm. 'Morfine tegen de pijn,' verklaarde hij. Hij probeerde de bezorgdheid die uit zijn ogen sprak niet in zijn stem te laten doorklinken. 'We moeten haar zo snel mogelijk van het schip zien te krijgen.'

Ze wikkelden de bewusteloze vrouw in een deken en droegen haar naar de lage kant van het promenadedek. De mist was wonderbaarlijk genoeg volledig verdwenen en het schip werd door een hele vloot van kleinere vaartuigen omringd, op het water weerkaatste het felle licht van schijnwerpers. Erboven hingen helikopters van de kustwacht. Tussen het getroffen passagiersschip en de reddingsschepen voer een constante stroom reddingsboten af en aan.

Het drukste reddingsverkeer vond plaats tussen de Doria en een gigantisch passagiersschip met de woorden Ile de France op de boeg. Vanaf de Ile waren zoeklichten op de Doria gericht. Het bevel om het schip te verlaten was nooit gegeven. Nadat ze twee uur hadden gewacht, waren de passagiers op eigen initiatief over de reling geklommen. Vrouwen, kinderen en bejaarden werden als eersten van boord gehaald. Het ging langzaam omdat ze het schip alleen met behulp van touwen en netten konden verlaten.

Mevrouw Carey werd op een stretcher gebonden die men voorzichtig aan touwen langs de zijkant van het schip naar een wachtende reddingsboot liet zakken, waar ze door zorgzaam uitgestrekte armen werd opgevangen.

Carey stond over de reling geleund toe te kijken tot zijn vrouw in veilige handen was, daarna wendde hij zich tot Angelo.

'En nou als de sodemieter van dit schip af, vriend. Ze zinkt als een baksteen.'

Angelo keek somber om zich heen. 'Zo gauw mogelijk, meneer Carey. Ik moet eerst nog andere passagiers helpen.' Glimlachend vervolgde hij: 'Weet u niet meer wat ik over mijn naam heb verteld? 'Toen Angelo het echtpaar Carey voor het eerst ontmoette, had hij schertsend gezegd dat zijn naam 'engel' betekende, iemand die anderen dient.

'Dat weet ik nog, ja.' Carey nam de hand van de kelner in de zijne. 'Bedankt. Dit kan ik je nooit terugbetalen. Wanneer je ooit iets nodig mocht hebben, wil ik dat je bij mij aanklopt. Begrepen?'

Angelo knikte. 'Grazie. Ik begrijp het. Groet de bella signora alstublieft van mij.'

Carey knikte, klom over de reling en gleed langs een touw naar de reddingsboot. Angelo wuifde ten afscheid. Hij had Carey noch iemand anders iets over de wild-westtaferelen in de garage verteld. Daar was het nu niet het juiste moment voor. En dat zou misschien wel nooit komen ook. Niemand zou zo'n bizar verhaal uit de mond van een eenvoudige kelner geloven. Het deed hem aan een oud Siciliaans gezegde denken: De vogel die zingt in de boom, eindigt al snel in de pot.

De dodenwacht was bijna voorbij.

De laatste overlevenden waren in de roze gloed van de ochtendschemering van boord gehaald. De kapitein en een aantal helpers bleven tot het allerlaatste moment op het schip om te voorkomen dat het passagiersschip voor de berging door anderen werd opgeëist. Maar ten slotte lieten ook zij zich langs touwen in de reddingsboten zakken.

Terwijl de warme ochtendzon de wolkeloze lucht inklom, maakte het schip steeds meer slagzij. Om tien voor tien lag ze in een hoek van vijfenveertig graden op haar stuurboordzijde. De boeg verdween al deels onder water.

De Stockholm had men tot op een afstand van zo'n drie mijl gemanoeuvreerd, haar voorsteven één verwrongen massa staal. Overal in het met olie bevlekte water dreven wrakstukken. Er lagen twee escortevaartuigen en vier schepen van de kustwacht langszij. Erboven cirkelden vliegtuigen en helikopters.

Het einde kwam rond tienen. Elf uur na de aanvaring rolde de Doria volledig op haar rechterkant. De lege reddingsboten, die alle pogingen van de bemanning om ze te water te laten hadden weerstaan, dreven nu op eigen houtje weg, eindelijk los van hun davits. Vlak langs het schip spoten bruisende geisers op; door patrijspoorten kwam daar de in de romp samengeperste lucht vrij.

Het zonlicht glinsterde op het reusachtige roer en de natte bladen van de beide schroeven die haar zo trots door de oceaan hadden gestuwd. Binnen enkele minuten overspoelde het water de boeg, de achtersteven kwam onder een scherpe hoek omhoog, waarna het schip onder de waterspiegel wegzakte alsof het door de machtige tentakels van een gigantisch zeemonster werd weggetrokken.

Terwijl ze zonk bleef er zeewater de romp instromen. Het onder druk uiteenklappen van metaal en klinknagels produceerde het spookachtige, haast menselijke gekreun dat de bemanning van duikboten die een schip tot zinken hebben gebracht, onveranderlijk de stuipen op het lijf jaagt.

Het schip dook in vrijwel dezelfde hoek en stand naar de bodem als waarin ze onder water verdween. Achtenzestigeneenhalve meter lager sloeg ze met een klap tegen de grond, waar ze met haar stuurboordzijde naar onderen plat op haar zanderige katafalk tot rust kwam. De belletjes die vanuit honderden gaten naar boven borrelden, toverden een lichtblauwe vlek in het donkere water rond het wrak.

Nog minstens vijftien minuten lang wervelde er in een enorme draaikolk allerlei rotzooi rond. Toen het water tot rust was gekomen, voer een van de schepen van de kustwacht erheen om de plek waar het schip was gezonken met een boei te markeren.

Zo verdween er een lading van ruim twee miljoen dollar aan wijnen, dure stoffen, meubilair en olijfolie uit het zicht.

Evenals al die fantastische kunstwerken - de muurschilderingen en wandkleden, het bronzen standbeeld van de oude admiraal.

En diep in het binnenste van het schip bevond zich ook de zwarte pantserauto met de doorzeefde lijken van de bewakers en het noodlottige geheim dat hen het leven had gekost.

De lange, blonde man liep van de loopplank van de Ile de France Pier 84 op en vervolgde zijn weg naar het douanekantoor. In zijn lange overjas en een zwarte wollen matrozenmuts onderscheidde hij zich in niets van de honderden passagiers die zich op de kade verzamelden.

Het vervullen van haar humanitaire plicht had het Franse passagiersschip een vertraging van zesendertig uur opgeleverd. Op donderdagmiddag kwam het in New York aan, waar het een grootse ontvangst wachtte, en bleef net lang genoeg voor de ontscheping van de zevenhonderddrieëndertig overlevenden van de Doria. Na deze afronding van een historische reddingsactie, wendde het schip haar steven, stoomde de Hudson Rivier weer op en voer het zeegat uit. Tijd was geld tenslotte.

'De volgende,' zei de douanier van zijn tafel opkijkend.

De beambte vroeg zich in een flits af of de man die voor hem stond bij de aanvaring gewond was geraakt, maar concludeerde onmiddellijk dat het litteken al lang geleden was genezen.

'Het ministerie van Buitenlandse Zaken ziet af van de controle van de paspoorten van overlevenden. U hoeft alleen deze blanco declaratiekaart te ondertekenen. Het enige wat ik nodig heb zijn uw naam en uw adres in de Verenigde Staten,' zei de douanebeambte.

'Ja, dank u wel. Dat hebben ze ons op het schip al verteld.' De blonde man glimlachte. Of was het toch alleen maar dat litteken. 'Ik ben bang dat mijn paspoort op de bodem van de Atlantische Oceaan ligt.' Hij zei dat hij Johnson heette en dat hij naar Milwaukee ging.

De beambte maakte een wijzend gebaar. 'Achter die rij aansluiten, meneer Johnson. De Rijksgezondheidsdienst moet u nog op besmettelijke ziekten onderzoeken. Is waarschijnlijk zo gebeurd. De volgende alstublieft.'

Het medisch onderzoek duurde zoals beloofd niet lang. En even later stapte de blonde man door het hek. Het gedrang van overlevenden, familieleden en vrienden had zich van de kade naar de straat verplaatst. Er ontstond een opstopping in het langzaam rijdende en toeterende verkeer van auto's, bussen en taxi's. Hij bleef op de stoeprand staan en nam vorsend de gezichten om zich heen op tot zijn ogen de blik van een omstander kruisten. Daarna van nog twee anderen en een vierde. Hij knikte ter bevestiging dat hij zijn kameraden had herkend, waarna ze in diverse richtingen weer uit het oog verdwenen.

Hij liep uit het gewoel weg naar de 44ste Straat en hield een taxi aan. Hij was doodop van alle inspanningen van die nacht en verlangde hevig naar een bed.

Hun werk was gedaan. Voor het moment althans.

1

10 juni 2000

De Marokkaanse kust

Nina Kirov stond boven aan de oude trap, liet haar ogen over het haast stilstaande groene water van de lagune gaan en bedacht zich dat ze nog nooit zo'n kale kust had gezien als dit afgelegen stuk van de Marokkaanse zeekust. Er bewoog helemaal niets in de drukkende snikhete lucht. Het enige teken van menselijk leven was een groepje stopverf-kleurige, koepelvormige graftombes die als koopflats met zeezicht voor de overledenen over de lagune uitkeken. Het zand dat eeuwenlang door de boogvormige toegangspoorten was gedrongen, had zich met het stof van de doden vermengd. Nina grinnikte, ze genoot als een kind dat haar cadeautjes onder de kerstboom ziet liggen. Voor een onderwaterarcheologe was deze naargeestige omgeving mooier dan het witte zand met de palmbomen van een tropisch paradijs. Die onaangename sfeer beschermde deze sombere plek juist tegen de invloed waar zij het bangst voor was: vervuiling door bebouwing.

Nina nam zich heilig voor dr. Knox nogmaals hartelijk te bedanken voor het feit dat hij haar toch had overgehaald met de expeditie mee te gaan. In eerste instantie had ze de uitnodiging afgeslagen en de afgevaardigde die haar namens het in hoog aanzien staande instituut voor antropologie aan de Universiteit van Pennsylvania opbelde, laten weten dat een dergelijk project pure tijdverspilling zou zijn. Iedere centimeter van de Marokkaanse kust was in de loop der jaren allang met de meest fijne kammetjes afgezocht. Zelfs als iemand inderdaad onder water nog een nederzetting zou ontdekken, lag deze onder de ettelijke tonnen zware steenlaag van de Romeinen die daar een nieuwe vorm van waterkering hadden uitgevonden. Hoezeer Nina hun technische vaardigheden ook bewonderde, ze beschouwde de Romeinen in groter historisch perspectief gezien toch als nieuwkomers die veel hadden verpest.

Ze besefte best dat haar weigering meer met zure druiven dan met archeologie te maken had. Nina probeerde zich onder een geweldige berg papierwerk uit te worstelen die voortkwam uit een project rond een scheepswrak voor de kust van Cyprus in wateren waar de Turken aanspraak op maakten. Vooronderzoek had uitgewezen dal het een wrak van een oud Grieks schip moest zijn, wat tot tegenstrijdige aanspraken van de elkaar altijd al vijandig gezinde landen had geleid. De nationale eer stond op het spel en de F-16's van Ankara en Athene stonden al met warmgedraaide motoren klaar, toen Nina naar het wrak dook en het als een Syrisch koopvaardijschip identificeerde. Hierdoor kwamen ook de Syriërs in het geweer, maar het gevaar van een gewelddadig conflict was vooraleerst geweken. Als eigenaresse, directeur en enige werkneemster van haar onderwaterarcheologisch adviesbureau Mari-Time Research, kwam alle papieren rompslomp uiteindelijk op Nina's bureau terecht.

Enkele minuten nadat ze de universiteit had laten weten dat ze het te druk had om de uitnodiging te kunnen aanvaarden, werd ze door Stanton Knox gebeld.

'Mijn gehoor gaat geloof ik hard achteruit, dr. Kirov,' zei hij met het droge nasale stemgeluid dat ze al honderden keren vanachter zijn lessenaar had horen opklinken. 'Ik dacht echt dat ik iemand hoorde zeggen dat u géén belangstelling voor onze Marokkaanse expeditie had, maar dat kan toch onmogelijk waar zijn.'

Het was alweer maanden geleden sinds ze voor het laatst met haar oude mentor had gesproken. Ze glimlachte, zag de sneeuwwitte haardos voor zich, de haast manische gloed achter de met een dun draadmontuur omgeven brillenglazen en de frivole snor die boven de beide hoeken van een ondeugende mond omhoogkrulde.

Nina probeerde zich schrap te zetten tegen het charmerende offensief dat nu onvermijdelijk zou volgen.

'Met alle respect, professor Knox, maar ik betwijfel toch ten zeerste of er aan de Noord-Afrikaanse kust nog een plek te vinden zal zijn die niet door de Romeinen is verbouwd of niet al door anderen is ontdekt.'

'Bravo! Ik ben blij te horen dat u mijn eerste drie lessen van Archeologie 101 nog paraat heeft, dr. Kirov.'

Nina grinnikte om het gemak waarmee Knox zich in zijn professorale toga hulde. Ze was begin dertig, eigenaresse van een goedlopend adviesbureau en had vrijwel evenveel universitaire graden als Knox zelf. Toch voelde ze zich in de omgang met hem nog steeds een student. 'Hoe kon ik dat nu vergeten? Scepsis, scepsis en nogmaals scepsis.'

'Inderdaad,' zei hij merkbaar in zijn sas. 'De drie grommende scepsishonden die je onherroepelijk aan stukken zullen scheuren wanneer je hen geen bak met keiharde bewijzen voorzet. U zult verbaasd zijn hoe vaak ik mijn lessen voor dovemansoren blijk te hebben gegeven.' Hij zuchtte overdreven en zijn toon werd zakelijker. 'Maar goed, ik begrijp uw bedenkingen, dr. Kirov. Normaal gesproken zou ik het wat betreft de aantasting door latere bebouwing met u eens zijn, maar we hebben het nu over de Atlantische kust, ver weg van de Pilaren van Melkarth en de Romeinse invloedssfeer.'

Het was opvallend dat Knox de Fenicische naam voor het westelijke uiteinde van het Middellandse-Zeegebied gebruikte, de plek waar Gibraltar zich zo diep buigt om Tanger te kussen. De Grieken en Romeinen noemden het de Pilaren van Heracles. Nina wist van zijn colleges maar al te goed dat Knox wanneer het om namen ging de precisie van een hersenchirurg hanteerde.

'Ja, maar ik heb het vreselijk druk...'

'Dr. Kirov, ik kan het waarschijnlijk maar beter toegeven,' onderbrak Knox haar. 'Ik heb uw hulp nodig. Heel erg. Ik zit tot mijn nek in de landarcheologen die zo'n watervrees hebben dat ze zelfs in bad nog overschoenen dragen. We hebben écht iemand nodig die het water ingaat. Het is maar een kleine expeditie met een man of twaalf en u bent de enige die kan duiken.'

De reputatie die Knox als ervaren vliegvisser genoot, bleek ook nu niet onverdiend. Eerst hield hij het Fenicische aas onder haar neus, gooide de haak uit met zijn vriendelijke verzoek om hulp en haalde haar vervolgens binnen met de suggestie dat zij als de enige duiker alle eer zou krijgen voor alle vondsten die onder water werden gedaan.

Nina zag letterlijk voor zich hoe de roze neus van de professor zich rimpelde van plezier. Ze schoof met de formulieren op haar bureau. 'Ik heb hier nog stapels papierwerk te doen...'

Knox sneed haar ogenblikkelijk de pas af. 'Ik weet best dat u het druk hebt met Cyprus,' zei hij. 'Overigens, gefeliciteerd met de wijze waarop u een crisis tussen NAVO-partners hebt gesust. Ik zal overal voor zorgen. Ik heb twee hoogst competente collegadocenten die maar al te graag wat ervaring willen opdoen met de bureaucratische rompslomp die tegenwoordig zo'n substantieel onderdeel van de archeologie vormt. Het gaat om een vooronderzoek. Het zal hoogstens een dag of tien in beslag nemen. En tegen die tijd hebben mijn trouwe huurlingen alle i's van puntjes voorzien. U hoeft nu niet meteen te beslissen. Ik zal u wat gegevens faxen. Kijk er nog eens naar en laat het me dan weten.'

'Hoe lang kunt u nog wachten, dr. Knox?'

'Een uurtje moet lukken. Tot dan.'

Nina legde de hoorn neer en barstte in lachen uit. Een úúr.

Vrijwel op datzelfde moment begon de fax als een vulkaan papier te spuwen. Het was het voorstel tot het project plus een subsidieverzoek. Knox vroeg geld om op een bepaalde plek naar Grieks-Romeinse of mogelijk ook andere ruïnes te zoeken. Het standaard verkooppraatje van Knox, een duizelingwekkende opeenstapeling van feiten en mogelijkheden, zo opgesteld dat zijn project huizenhoog uitstak boven alle andere concurrerende subsidieaanvragen.

Nina vloog met een deskundig oog door het voorstel en verlegde haar aandacht naar de kaart. De te onderzoeken locatie bevond zich tussen de monding van de Draa en de westelijke Sahara ten zuiden van de Marokkaanse kustvlakte die zich van Tanger tot Essaouria uitstrekt. Met het knopje van haar balpen tussen haar tanden bestudeerde ze een uitvergroting van het betreffende gebied. De kustlijn was zo grillig dat het leek alsof de cartograaf bij het intekenen de hik had gehad. Toen ze zag dat de plek redelijk in de buurt van de Canarische Eilanden lag, leunde ze achterover en bedacht zich dat ze nodig weer eens veldwerk moest doen voordat ze helemaal gek werd. Ze pakte de telefoon.

Knox nam nog voor het belsignaal goed en wel was overgegaan op. 'We vertrekken volgende week.'

En terwijl Nina nu haar blik over de lagune liet gaan, werden de lijnen en tekentjes op de kaart tot tastbare omtrekken. Het waterbekken was vrijwel rond en werd omgeven door twee tangvormige, baksteenrode rotsformaties. Achter de ingang lagen ondiepten die bij eb als rimpelige modderbanken zichtbaar waren. Duizenden jaren geleden had de lagune een directe verbinding met de oceaan gehad. Het op deze natuurlijke wijze beschutte water had in die langvervlogen tijden zeelieden aangetrokken die met hun schepen in afwachting van rustiger weer of het aanbreken van de dag aan beide zijden van een landtong voor anker waren gegaan. Daar vlakbij was een droge rivierbedding, die door de plaatselijke bevolking een wadi werd genoemd. Nog een goed teken. Nederzettingen werden dikwijls in de buurt van een rivier gebouwd.

Vanaf de lagune liep door de duinen een smal zandpad naar de ruïne van een kleine Griekse tempel. De plek was voor de bouw van een Romeinse haven met hun enorme golfbrekers beslist te klein geweest. Ze vermoedde dat de Grieken de inham wellicht als een tijdelijke ankerplaats hadden gebruikt. Door de steile kust was het ontschepen van goederen voor het binnenland niet aantrekkelijk geweest. Ze had de oude kaarten erop nagekeken en deze plek lag mijlenver verwijderd van een van de nederzettingen die uit de oudheid bekend waren. Zelfs nu lag het dichtstbijzijnde dorp, een ingeslapen Berberkamp, een kleine twintig kilometer verderop aan een hobbelige zandweg.

Nina beschermde haar ogen tegen de zon en staarde over het water naar een schip dat voor de kust voor anker lag. De romp van het vaartuig was van de waterlijn tot en met de bovenbouw turkooisgroen geschilderd. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en kon nog net de letters NUMA lezen, het acroniem voor National Underwater & Marine Agency dat als een embleem midscheeps op de romp was aangebracht. Ze vroeg zich terloops af wat een schip van een Amerikaanse overheidsdienst aan de zo verafgelegen Marokkaanse kust te zoeken had. Daarna pakte ze een grote gevlochten zak op en daalde een twaalftal uitgesleten traptreden af tot aan de onderste trede waar het water zachtjes tegenaan klotste.

Toen ze haar UPenn-honkbalpet afzette, glinsterde het zonlicht op de tarwekleurige vlechten die ze op haar achterhoofd bijeengebonden had. Ze trok een wijdvallend T-shirt uit. De bloemetjesbikini die ze eronder droeg, accentueerde een stevig, bijna één meter tachtig lang lichaam.

Nina had haar voornaam, haar goudblonde haren, haar ronde gezicht en een boerendoorzettingsvermogen waar menig manlijke collega jaloers op kon zijn van haar overgrootmoeder geërfd, een robuuste boerenmeid die in een Oekraïens katoenveld haar grote liefde vond in een soldaat van de tsaar. Van Nina's Georgische moeder had ze haar temperamentvolle, grijze, haast Aziatische ogen, hoge trotse jukbeenderen en brede mond. legen de tijd dat het gezin naar de Verenigde Staten emigreerde was het silhouet van de Kirov-vrouwen als door een genetische airbrush afgeslankt en hadden de stevige taille en brede heupen zich tot een aantrekkelijke omvang versmalt, die door een stevige boezem werd bekroond.

Uit de zak haalde Nina een digitale Nikon-camera in een speciaal vervaardigde kast van Ikelight-plastic tevoorschijn en controleerde de flits. Hierop volgden een persluchtfles en een US Divers-trimjack, een zwart met paars gekleurde Henderson-wetsuit, laarsjes, handschoenen, zwemkap, loodgordel en een duikbril plus snorkel. Ze trok de spullen aan en bevestigde op haar hoofd een Niterider Cyclops-lamp, waardoor ze haar handen vrij zou hebben, trok vervolgens de snelgespen van haar trimjack vast en klikte haar loodgordel om. Tot slot bond ze een achttien centimeter lang Divex-mes van titanium om haar dij. Nadat ze nog een opbergzakje aan een haakje had geklikt, stelde ze de tijd in op haar nieuwste aanwinst, een Aqualand duikershorloge met ingebouwde dieptemeter.

Aangezien er geen tweede duiker was om haar uitrusting te controleren, werkte Nina de voor een duik gebruikelijke testprocedure twee keer af. Tevreden met het resultaat ging ze op de trap zitten en wrong haar voeten in de zwemvliezen waarna ze snel van de trede het water ingleed voordat de stekende Noord-Afrikaanse zon haar in haar wetsuit gaar kon koken. Het lauwe water drong tussen haar huid en het neopreen van de wetsuit en was binnen de kortste keren tot haar lichaamstemperatuur opgewarmd. Ze testte haar ademautomaat, zette zich van de trap af, draaide zich om en zwom met kalme slagen de vijverachtige lagune op.

Er was zo goed als geen golfslag en het slibachtige water was enigszins brak, maar zelfs met het schuimige vliesje op het water genoot Nina ten volle van haar vrijheid. Ze gleed met rustige slagen van haar zwemvliezen vooruit en had medelijden met de landarcheologen van de expeditie die op pijnlijke knieën rondkropen om met van stof en zweet stekende ogen met troffels en kwastjes in de droge aarde te wroeten. Nina bewoog zich in een heerlijk koele omgeving als een vliegtuig op een verkenningsvlucht.

Voor de ingang van de lagune lag een laag eiland bedekt met een sterk aan anorexie lijdend bos van dwergsparren. Ze was van plan om recht op het eiland af te zwemmen en de lagune zo in tweeën te delen. Ze wilde iedere helft apart afzoeken, door haaks op de basislijn een reeks evenwijdige banen te trekken. Een dergelijk zoekpatroon werd ook voor het opsporen van wrakken op open zee gebruikt. Haar ogen namen de functie van sonarapparatuur of een magnetometer over. Precisiemetingen zouden later volgen. Ze wilde gewoon een eerste indruk opdoen van wat hier onder water te vinden was.

Onder het troebele oppervlak bleek het water relatief helder en Nina kon tot op de bodem kijken, een diepte van nog geen zes meter. Dit betekende dat ze kon snorkelen, wat zuurstof zou besparen. Er doemde een reeks elkaar kruisende lijnen op en de zo gevormde rechthoeken bleken nauwkeurig tegen elkaar aan geplaatste stenen te zijn.

De trap liep onder water door naar een oude kade. Dit was een belangrijke ontdekking, want hieruit bleek dat de lagune inderdaad ooit een echte haven was geweest en niet een tijdelijke ankerplaats. De bodem lag waarschijnlijk met de overblijfselen van een veel langere periode van beschaving bedekt in plaats van wat los afval dat door zeelieden op doorreis overboord was gegooid.

Even later ontdekte ze dikkere lijnen en stapels puin. Ruïnes van gebouwen. Bingo! Magazijnen, huizen of de onderkomens van een dok- en havenmeester. Absoluut geen ankerplaats voor de nacht.

Verderop doemde een dreigende duisternis op en ze dacht dat ze het einde van de kade had bereikt. Ze passeerde een grote vierkante opening en vroeg zich af of het soms een waterbak voor vissen was, die men in de oudheid een piscina noemde. Veel te groot. De bak had de afmetingen van een Olympisch zwembad.

Nina spuugde de snorkel uit, beet op het mondstuk van de ademautomaat en dook recht naar beneden. Ze zwom langs de gapende holte. Bij een hoek aangekomen draaide ze met de hoek mee en bleef de rand volgen tot ze helemaal rond was. Het gat was ongeveer dertig bij vijfenveertig meter groot.

Nina knipte haar hoofdlamp aan en dook de opening in. De modderige bodem was volkomen vlak en lag zo'n tweeëneenhalve meter onder het niveau van de kade. De smalle lichtbundel van de lamp streek over gebroken aardewerk en andere brokstukken. Met haar mes wrikte ze wat potscherven uit de modder los en deed ze, nadat ze zorgvuldig de vindplek had gemarkeerd, in het opbergzakje. Ze ontdekte een kanaal en volgde het in de richting van de zee. De opening was zonder meer groot genoeg om een heel schip door te laten. De ruimte die in de kade was uitgespaard droeg alle kenmerken van een kunstmatige aanlegplaats die cothon werd genoemd. Ze ontdekte verschillende scheepshellingen die stuk voor stuk groot genoeg waren voor schepen van ruim vijftien meter lang, en een echte piscina, wat haar theorie over de cothon bevestigde.

Ze liet de kade achter zich en vervolgde haar koers langs de basislijn, waarbij ze de landtong aan haar rechterhand als oriëntatiepunt gebruikte. Ze zwom tussen het eiland en het vasteland heen en weer tot ze op een paar meter onder de waterspiegel een verzonken pier of golfbreker vond, opgebouwd uit twee evenwijdige stenen muren die met ruwe steenbrokken waren gevuld. In droger tijden was het een verbinding tussen het eiland en het vasteland geweest.

Op het eiland aangekomen legde ze haar duikuitrusting af en wandelde over de met doornstruiken begroeide rotsbodem naar de andere kant. Het eiland was ruim vijftien meter breed, bijna dubbel zo lang, en vrijwel helemaal vlak. De bomen die ze vanaf de oever had gezien reikten nauwelijks tot aan haar kin.

Bij de ingang van de lagune zag ze opgestapelde stenen, waarschijnlijk funderingen, en een cirkelvormige rij stenen. Het was een uitgelezen plek voor een vuurtoren of een uitkijktoren vanwaar een wachtpost met goede ogen een panoramisch uitzicht op het scheepsverkeer op zee had. Zodra er een zeil in zicht kwam, kon men van het vasteland versterkingen laten aanrukken.

Nadat ze de cirkel was ingestapt, beklom Nina de overblijfselen van een trap en keek vandaar naar het schip dat ze al eerder die dag voor anker had zien liggen. Opnieuw vroeg ze zich verwonderd af wat een vaartuig van de Amerikaanse overheid aan deze dorre en afgelegen kust te zoeken had. Na een korte pauze keerde ze terug naar haar duikuitrusting. Terug in het water was de verkoelende en gewichtsloze omgeving een ware verademing en ze besloot dat haar visachtige voorvaderen een geweldige vergissing hadden begaan toen ze vanuit de zee het droge land hadden opgezocht.

Nina stak de ingang van de lagune over. Het andere schiereiland begon aan de landzijde vrij laag om vandaar geleidelijk tot een buitachtige klif op te rijzen. De steile, rode rotswand verhief zich als de muren van een fort loodrecht uit het water. Nina zwom door tot ze zich onder aan de blinde muur bevond, waar ze naar een voetpad zocht. Ze vond niets en vervolgde haar weg onder water naar het andere aan de zeekant gelegen uiteinde van de klip, die daar in een rotsachtig plateau eindigde. Een perfecte plek voor verdedigers, waar boogschutters een dodelijk spervuur konden richten op de schepen van iedere indringer die de haven probeerde binnen te komen.

Van de rotswand achter het plateau stak als een zonnescherm uit het stenen tijdperk een horizontale plaat naar voren. Onder die plaat bevond zich een rechthoekige opening ter grootte van een deur. Terwijl ze dichterbij dreef, tuurde Nina door het glas van haar duikbril en probeerde iets in het dreigende duister te ontwaren. Ze besefte opeens dat ze een hoofdlamp had en knipte hem aan. De lichtstraal viel op een plotselinge wirwar van spookachtige bewegingen. Ze deinsde geschrokken achteruit. Vervolgens borrelde er een lach uit haar automaat op. De school zilvergeschubde vissen die in de tunnel huisde was nog erger geschrokken dan zij.

Toen haar hartslag weer tot rust was gekomen, herinnerde ze zich de waarschuwing van dr. Knox: stel je leven niet in de waagschaal voor een klompje kennis dat toch maar in een stoffig, door vrijwel geen mens gelezen boek verdwijnt. Met duivels plezier had hij tot in de meest vreselijke details over het lot van wetenschappers verteld die te ver waren gegaan. Furbush was door kannibalen verorberd. Rozzini was door malaria verteerd. En O'Neil was in een bodemloze spleet gestort.

Nina was ervan overtuigd dat Knox de namen zelf had verzonnen, maar begreep wat hij bedoelde. Ze was alleen en had geen seinlijn die zich achter haar afrolde. Niemand wist waar ze was. Maar het gevoel van gevaar dat haar tot terughoudendheid zou moeten dwingen, werkte juist zo verleidelijk. Ze controleerde haar manometer. Doordat ze zoveel had gesnorkeld, was ze spaarzaam met haar lucht geweest en had nog tijd over.

Ze kwam met zichzelf overeen dat ze tot aan de binnenkant van de opening zou gaan, maar niet verder. De tunnel kon nooit erg lang zijn.

Voor het uithakken van de rots waren primitieve werktuigen gebruikt, beslist geen diamantboren. Ze maakte een paar foto's van de ingang, waarna ze er doorheen ging.

Ongelooflijk!

De bodem was vrijwel volkomen vlak en de muren glad op een harige begroeiing van zeeplanten na.

Ze zwom er dieper in, vergat wat ze zich had voorgenomen, evenals de wijze raad van Knox. Deze tunnel was het mooiste artefact dat ze ooit had gezien. Hij was nu al langer dan een dergelijke doorgang in de verzonken stad Apollonia.

De gladde wanden eindigden abrupt en gingen in een grofgevormde grot over die zich versmalde en weer verbreedde en kronkelend in een min of meer rechte lijn doorliep, waarvan zich kleinere zijgangen aftakten. In de zwartgeblakerde muren waren lamphouders aangebracht. De tunnelbouwers hadden de natuurlijke grot vergroot door nog een extra stuk uit te hakken. Nina bewonderde het vakmanschap en doorzettingsvermogen van de steenhouwers uit de langvervlogen bronstijd.

De doorgang werd weer breder en was ook weer gladder afgewerkt. Aangetrokken door een groenige glans in de verte wrong Nina zich over een berg rotsblokken. Ze zwom naar het licht, dat steeds helderder werd naarmate ze dichterbijkwam.

Op jacht naar nieuwe ontdekkingen was Nina door dikke lagen vleermuizenmest en holen met agressieve schorpioenen gekropen. Maar hoe fantastisch deze tunnel ook was, ze wilde er nu toch graag uit en ze slaakte een zucht van verlichting toen het eind in zicht kwam. Ze zwom langs een trap en door een poort omhoog, waarna ze in open water omringd door afgebrokkelde funderingen bovenkwam.

Nina vermoedde dat dr. Knox wel enig idee had van wat zij in de lagune zou aantreffen, maar van deze omvang had hij beslist geen flauw benul gehad. Dat had niemand kunnen weten. Kom op, wel nuchter blijven, nu. De dingen even op een rijtje zetten. Eerst een inschatting van dit alles. Gedraag je als een wetenschapper en niet als Huckleberry Finn.

Ze zat onder water op een ruim één meter hoge steen na te denken over wat ze hier had aangetroffen. De haven was waarschijnlijk zowel een militaire als een handelspost geweest van lieden die vreemde handelaren en geëscorteerde koopvaardijkonvooien buiten de deur wilden houden. Er klonk gegrom in haar oren. De scepsishonden vroegen hongerig om hun maal van concrete wetenschappelijke feiten. Voor ze haar ontdekkingen expliciet kon vastleggen, moest iedere vierkante centimeter van de haven nauwkeurig zijn onderzocht en geëvalueerd.

Ze waagde de gok dat de haven door een tektonische verschuiving van aardlagen tot onder de zeespiegel was weggezonken. Misschien door de grote aardbeving van 10 na Christus. Aardbevingen kwamen hier niet zo vaak voor als in het Middellandse-Zeegebied,maar het kon wel. Grommm! Ja, ik weet 't, ik weet 't. Geen conclusies voordat alle bewijzen boven tafel zijn. Ze keek hoe de belletjes van haar uitademing opstegen en dacht na of er geen snellere manier was om de waarheid te achterhalen.

Nina had een gave die je niet normaal kon noemen en eigenlijk onverklaarbaar was. Ze had er slechts met een paar goede vrienden over gesproken en haarzelf toen retorisch met een FBI-agent vergeleken die op de plaats van de misdaad de toedracht als een ooggetuige reconstrueert. Het had niets met een paranormale begaafdheid te maken, had ze zichzelf voorgehouden. Het was slechts een kwestie van een perfecte beheersing van haar vak in combinatie met een fotografisch geheugen en een sterk inlevingsvermogen. Ongeveer zoals wichelaars met een gevorkte tak wateraders opsporen.

Ze ontdekte deze gave toevallig tijdens haar eerste reis door Egypte. Ze had haar handen tegen een van de enorme funderingsblokken van de Grote Piramide van Cheops gedrukt. Dat was een heel natuurlijke reactie, een poging om door aanraking de immensheid van die ongelooflijke berg stenen te bevatten, maar er gebeurde iets vreemds en angstaanjagends. Al haar zintuigen werden door indrukken belaagd. De piramide was nog maar half zo hoog en op de vlakke top krioelden honderden donkerkleurige, in lendendoek geklede mannen die langs primitieve steigers stenen omhoogtakelden. Het zweet op hun huid glansde in de zon. Ze hoorde hen roepen. Het geknars van katrollen. Ze rukte haar handen weg alsof het steen plotseling gloeiend heet was.

Een stem zei: 'Ritje op kameel, mevrouwtje?'

Ze knipperde met haar ogen. De piramide wees weer met een punt hemelwaarts. De donkere mannen waren verdwenen. Wel stond er een kameeldrijver. Met een brede grijns leunde hij op de voorste boog van zijn zadel. 'Ritje op kameel, mevrouwtje? Van mij krijgt u korting.'

'Shukran. Bedankt. Vandaag niet.' De kameeldrijver knikte somber en schreed weg. Nina kwam weer tot zichzelf en ging naar haar hotel terug, waar ze tekeningen van de hijsconstructies en sjouwwerkzaamheden maakte. Later liet ze die aan een bevriende ingenieur zien. Hij had haar tekeningen aandachtig bestudeerd en gemompeld: 'Verdraaid ingenieus.' Daarna vroeg hij of hij het idee mocht gebruiken bij de constructie van een kraan waar hij aan werkte.

Sinds Gizeh waren er meer van dergelijke ervaringen gevolgd. Het was niet iets wat ze naar eigen believen aan of uit kon zetten. Wanneer er iedere keer als ze een artefact aanraakte zo'n interlokale verbinding met het verleden tot stand kwam, hadden ze haar allang in een inrichting moeten opnemen. Ze moest zich tot iets aangetrokken voelen, als een ijzeren voorwerp tot een magneet. In een kleinere versie van het Colosseum op een keizerlijke buitenplaats niet ver van Rome waren de indrukken van pijn en gruwelen zo sterk - van bloed doordrenkt zand, afgehakte ledematen - en het geschreeuw van de stervenden zo helder dat ze ervan kokhalsde. Even dacht ze dat ze haar verstand kwijt was. Hierna had ze verschillende nachten niet geslapen. Misschien was dat de reden dat ze de Romeinen niet mocht.

Dit was geen Romeins amfitheater, concludeerde ze rationeel. Voordat ze het zichzelf uit haar hoofd kon praten, zwom ze naar de kaderand, legde haar handpalmen tegen de aaneengelegde stenen en sloot haar ogen. Ze zag de havenarbeiders voor zich die amforen met wijn of olie vervoerden en hoorde het geklapper van zeilen tegen de houten masten, maar dit was puur verbeelding. Ze slaakte een zucht van verlichting. Meer dan voldoende voor een poging het wetenschappelijk proces iets te bekorten.

Nina nam een paar foto's en was alleen teleurgesteld dat ze geen scheepswrak had gevonden. Ze verzamelde nog wat aardewerk, vond een gedeeltelijk begraven stenen anker en wilde tot slot nog een paar laatste foto's maken toen ze op een zanderig stuk bodem een rond uitsteeksel ontdekte.

Ze zwom erheen en veegde het zand weg. De knobbel maakte deel uit van een groter voorwerp. Nieuwsgierig liet ze zich op haar knieën zakken en maakte een stenen neus vrij op een enorm gebeeldhouwd gezicht, dat van de stompe kin tot boven aan de schedel zo'n tweeënhalve meter lang was. Het had een platte, brede neus en een grote mond met dikke lippen.

Het hoofd was bedekt met een schedelkap of een strak om het hoofd sluitende helm. De gelaatsuitdrukking kon je het best als nors omschrijven. Ze stopte met graven en streek met haar vingers over het zwarte steen.

De volle lippen leken zich te krullen alsof ze iets zeiden.

Raak me aan. Ik heb je veel te vertellen.

Nina deinsde achteruit en staarde naar het roerloze gezicht. Aan de uitdrukking was niets veranderd. Ze luisterde naar de stem. Raak me aan. Vager nu, wegstervend in het metaalachtige borrelen van haar ademhaling in de automaat.

Ojee, ik ben al veel te lang onder water.

Ze drukte op het ventiel van haar trimjack. Sissend stroomde er lucht in het opblaasbare vest. Met het hart nog in haar keel steeg ze langzaam op, terug haar eigen wereld in.

2

De bruine, ietwat gezette man zag Nina op de kring van tenten afkomen en rende haar met open armen tegemoet. Met zijn sterke Spaanse accent zei Raul Gonzalez: 'Zal ik die zak van u overnemen, dr. Kirov?'

'Niet nodig hoor...' Nina was gewend haar spullen zelf te dragen en gaf ze eigenlijk ook liever niet uit handen.

'Is voor mij echt geen moeite,' zei hij galant en toonde haar zijn dik opgelegde glimlach in volle omvang. Omdat ze te moe was om er verder op in te gaan en hem ook niet wilde kwetsen, gaf ze de zware zak aan hem over. Hij droeg hem alsof het een baal veren was.

'Was het een vruchtbare dag?' vroeg hij.

Nina wreef het zweet uit haar ogen en nam een slok uit een warme fles Gatorade-limonade. Nina was beslist geen verstrooide professor. Een archeoloog is erop getraind om in het veld, waar een kraal of een knoop een ontdekking van het allergrootste belang kan zijn, zelfs de allerkleinste details niet over het hoofd te zien. Van Gonzalez kon ze maar geen hoogte krijgen. Er waren haar kleine dingetjes aan hem opgevallen, vooral wanneer hij dacht dat niemand naar hem keek. Ze had hem betrapt terwijl hij haar vanonder zijn dikke wenkbrauwen met een paar staalharde ogen en zonder die brede glimlach nauwlettend opnam. Zo leek hij meer op een leeuw die een gazelle beloerde. Bovendien was het ook gewoon de manier waarop hij werkelijk altijd aanwezig was, steeds over je schouder stond te kijken. Niet alleen bij haar. Hij scheen alle leden van de expeditie op de voet te volgen.

Nina's enthousiasme over haar ontdekkingen overvleugelde haar normale voorzichtigheid. 'Ja, dank u,' antwoordde ze. 'Het was zeker een vruchtbare dag, uiterst vruchtbaar zelfs.'

'Van zo'n vakbekwaam wetenschapper als u zou je ook niet anders verwachten. Ik ben echt heel benieuwd.' Hij droeg de zak naar haar tent en zette hem voor de ingang neer, waarna hij als een hoofdinspecteur op zijn ronde door het kamp wandelde.

Gonzalez vertelde iedereen die het horen wilde dat hij dankzij het geld dat hij met de verkoop van onroerend goed in Zuid-Californië had verdiend, vervroegd met pensioen had kunnen gaan en zich nu geheel aan zijn grote liefde de amateur-archeologie wijdde. Hij leek een jaar of vijftig, was een heel stuk kleiner dan Nina en had het gezette, sterke lichaam van een hoefsmid. Zijn glad tegen het hoofd geplakte, zwarte haar glom als een bowlingbal. Hij was bij de expeditie gekomen via Time-Quest, een organisatie die betalende vrijwilligers naar archeologische opgravingen uitzond. Iedereen die er een paar duizend dollar voor overhad kon ergens een week lang met een plastic kinderschepje aarde door een zeef komen schudden. Een derdegraads zonnebrand kreeg je er gratis bij.

Het gezelschap bestond inclusief haarzelf en dr. Knox uit tien mensen. Gonzalez uiteraard en de heer en mevrouw Bonnell, een ouder Amerikaans echtpaar uit Iowa dat via een andere uitzendorganisatie was toegevoegd. En tot Nina's grote ergernis was er de onuitstaanbare dr. Fisel van het Marokkaanse Instituut van Oudheden, van wie werd beweerd dat hij een neef van de koning zou zijn. Het gezelschap werd gecompleteerd door Fisels jonge assistent Kassim, een kok en twee Berberchauffeurs die tevens aan de opgravingswerkzaamheden meededen.

De expeditie was vanuit verschillende delen van de wereld in Tarfaya bijeengekomen, een oliehaven in het uiterste zuiden. De Marokkaanse regering had ervoor gezorgd dat ze van een oliemaatschappij voor het vervoer van mensen en spullen drie Renault bestelwagens konden huren. De auto's hadden hen na een rit van een paar honderd kilometer over stoffige, maar berijdbare wegen door de kustvlakte naar hun plaats van bestemming gebracht.

Ook nu lag het grootste deel van het land er nog altijd desolaat en op een enkel Berberkamp na onbewoond bij. Het gebied was lang ongeëxploreerd gebleven tot Mobil en een aantal andere maatschappijen voor de kust naar olie waren gaan zoeken.

Het kamp lag achter de duinen in een verdord veld met wat karige doornstruiken aan de rand van een kleurloze vlakte die zich uitstrekte tot een hoger gelegen achterland aan de horizon. Een enkele beklagenswaardige olijfboom wist net voldoende vocht aan de droge grond te onttrekken om in zijn schamel levensonderhoud te voorzien. De schaduw die ze gaven was voornamelijk van psychologische aard. Het terrein lag vlakbij de muurtjes en omgevallen pilaren die bij de opgravingen vrij waren gekomen.

Nina liep naar een van de nylon koepels die op een vlak stuk zanderige grond in een cirkel stonden. Ze waste het zout van haar gezicht en trok een schone korte broek en T-shirt aan. Nadat ze een schetsblok en een klapstoeltje had gepakt, ging ze voor de tent zitten en begon in het licht van de namiddagzon te tekenen wat ze die dag had ontdekt. Ze had al meerdere vellen gevuld toen de eerste mensen van de opgraving terugkeerden.

De kaki kleren van dr. Knox waren met zand en zweetvlekken besmeurd en zijn knieën zaten vol schaafplekken van het voortdurende rondkruipen over de harde grond. Zijn neus was felroze en begon te vervellen. Het verschil met de man in de collegezaal was opzienbarend. Daar ging Knox altijd smetteloos gekleed. Maar in het veld stortte hij zich als een kind in een zandbak op het werk. Met zijn tropenhelm, wijde korte broek en de epauletten op zijn smalle schouders zag hij eruit alsof hij zo uit een oud nummer van de National Geographic was gestapt.

'Wat een dag,' verzuchtte hij zuur, terwijl hij zijn helm afrukte. 'Ik heb echt het idee dat we nog zes meter dieper moeten graven voordat we iets vinden dat uit de tijd van voor de Rif-opstand stamt! En als u denkt dat het samenwerken met mij een beproeving is, moet u die opgeblazen kwal van een Fisel eens een paar uurtjes meenemen.' Desondanks bewees de olijke toon waarop hij mopperde dat hij ervan genoot weer bij een opgraving actief te zijn. 'Zo, jij hebt er lekker je gemak van genomen,' zei hij verwijtend. 'Hoe is 't... ? Laat maar, ik zie 't al aan je ogen. Je moet meteen alles vertellen, Nina, anders geef ik je extra huiswerk op.'

Dat Knox haar bij haar voornaam noemde, deed haar aan haar studententijd denken. Nina zag haar kans schoon om hem de goedmoedige steekjes terug te betalen die ze in de collegezaal had moeten verduren. 'Wilt u zich niet eerst een beetje opfrissen?' zei ze.

'Nee, dat wil ik met. Doe in godsnaam niet zo sadistisch, jongedame, dat staat je helemaal niet.'

'Ik heb mijn vak van een goede leraar geleerd,' zei ze glimlachend. 'Wees maar niet bang, professor. Als u uw stoel hier naar toe sjouwt, schenk ik een glas ijsthee voor ons in en krijgt u het hele verhaal te horen.'

Een paar minuten later zat Knox naast haar met een scheef hoofd aandachtig te luisteren. Ze beschreef alles wat ze had gezien vanaf het moment dat ze te water was gegaan, waarbij ze alleen de ontdekking van het gebeeldhouwde hoofd achterwege liet. Een onverklaarbaar gevoel zei haar dat ze het nu niet ter sprake moest brengen. Later misschien.

Knox zweeg gedurende het hele relaas, alleen tijdens een korte adempauze drong hij ongeduldig aan: 'Ik wist 't, ik wist 't. Ja, ga verder, ga verder.'

'En dat was het,' zei ze toen ze haar verhaal had afgerond.

'Prima werk. Conclusie?'

'Ik denk dat dit een héél oude haven is,' antwoordde ze.

'Uiteraard is ie oud,' reageerde hij op een verveeld spottend toontje. 'Dat zag ik direct toen ik de luchtfoto's onder ogen kreeg die een oliemaatschappij van dit vijvertje had gemaakt. Alles binnen een straal van honderd meter vanwaar we zitten is oud. Maar hóe oud precies?'

'Vergeet de hongerige scepsishonden niet,' bracht ze hem in herinnering.

Knox wreef in zijn handen, had zichtbaar plezier in het spelletje. 'Stel dat de hondenvanger die ergerlijke beesten nu eens te pakken heeft gekregen en ze voorlopig rustig in een kennel laat verkommeren. Wat, lieve jongedame, is dan je deskundige mening?'

'Wanneer u het zo stelt, denk ik dat het een Fenicische legerpost en handelsnederzetting is geweest.' Ze gaf hem haar schetsblok en de potscherven die ze had gevonden.

Knox bestudeerde het aardewerk, waarbij hij zijn vingers liefdevol langs de ruwe breukranden liet gaan. Hij legde ze naast zich neer en bekeek de tekeningen. Hierbij vertrok hij zijn mond zozeer dat zijn snor op zijn bovenlip danste. 'Ik denk,' zei hij op een onverholen en ietwat theatraal vrolijk toontje, 'dat we je verhaal maar eens aan onze gewaardeerde dr. Fisel moesten voorleggen.'

Gamiel Fisel zat onder een grote parasol. De stoel waarin hij zich had geperst, ging praktisch geheel achter zijn dikke lichaam schuil en in zijn geelbruine lange broek en hemd met bijpassende huidskleur leek hij op een reusachtige, gekarameliseerde appel. Op de tafel voor hem lag een verzameling potscherven uit de opgraving. Hij zat door een Sherlock Holmes-achtig vergrootglas naar een van de scherven te turen. Naast hem zat zijn assistent Kassim, een aardige jongeman, waarschijnlijk een student die voornamelijk als Fisels theebediende fungeerde.

'Goedemiddag, dr. Fisel. Dr. Kirov heeft vandaag een aantal interessante waarnemingen gedaan,' zei Knox met onverholen trots.

Fisel keek op alsof er een lastige mug op het topje van zijn neus was neergestreken. Aan vrouwen op de werkplek was hij ondertussen gewend geraakt. Er werkten veel Marokkaanse vrouwen als beroepskrachten. Maar hij had er simpelweg moeite mee om met een vrouw om te gaan die qua academische graad zijn gelijke was en hem voor wat het aantal titels betreft de baas was, waarbij ze bovendien nog een hoofd groter was dan hij. Als niet-duiker was Fisel bij het onderwater-onderzoek geheel aan Nina's welwillendheid overgeleverd en dat hij niet alles onder controle had, zat hem helemaal niet lekker.

Nina kwam meteen ter zake. 'Ik denk dat hier ooit een kleine, maar belangrijke haven is geweest, en wel van de Feniciërs.'

'Nog een kop thee,' zei Fisel. De jongeman snelde naar het kookgedeelte van het kamp. Fisel richtte zich tot Knox alsof Nina niet bestond. 'Uw assistente heeft een levendige fantasie. U hebt haar toch verteld dat onze opgravingen op de eerste plek louter Griekse en Romeinse artefacten hebben opgeleverd.' Hij sprak op een haastige, nerveuze manier, waarbij hij de zinnen als salvo's uit een machinegeweer uitspuwde.

Nina had zich aan het optreden van Fisel geconformeerd, maar nu ging zijn onbeschofte gedrag haar toch te ver. 'Om te beginnen ben ik géén assistent van dr. Knox,' zei ze koeltjes. 'Ik ben zijn colléga. En ten tweede lag het centrum van de activiteiten, hoewel ik absoluut niet aan de Grieks-Romeinse invloeden twijfel, in het water en niet op het land. En die waren Fenicisch.'

Het schetsboek landde met een klap op tafel en Nina tikte op de tekening van de cothon. 'De Feniciërs waren de enigen die op deze manier kunstmatige havens in de kust uithakten. Ik neem aan dat deze scherven mijn mening over de datering zullen staven.'

Ze smeet haar potscherven voor hem neer; over het feit dat ze zo mogelijk tussen de andere kwamen kon ze zich niet druk maken. Ongehaast pakte Fisel een van de stukjes op, bestudeerde het en pakte een volgende. Na een paar minuten keek hij op. In zijn vochtige, bruine ogen achter de dikke brillenglazen glinsterde een aarzeling, maar hij deed zijn uiterste best om niets van zijn opwinding te laten blijken.

Hij schraapte zijn keel en richtte zich tot Knox. 'Ook u accepteert dit toch niet als een definitief bewijs van dr. Kirovs theorie.'

'Natuurlijk niet, dr. Fisel. Er is nog veel werk te doen en dat weet dr. Kirov net zo goed als wij. Maar u zult moeten toegeven dat het een intrigerend begin is.'

In de veronderstelling dat hij de vinger op een zere plek in Knox' verdediging had gelegd, veranderde Fisels gespeeld stuurse gezichtsuitdrukking in een veertienkaraats gouden glimlach. 'Ik ben niet geneigd ook maar iets toe te geven voordat er iets is bewezen.'

Kassim arriveerde met een glas warme thee. Fisel knikte en pakte zijn loep. De audiëntie bij de neef van de koning was ten einde.

Nina kookte van woede toen ze met Knox van Fisels tent wegliep. 'Wat een arrogante klootzak! Hij weet dondersgoed dat ik gelijk heb.'

Knox schonk haar een vaderlijk lachje. 'Ik vermoed dat Fisel het volledig met je observaties eens is en dat ook onmiddellijk zal rapporteren.'

Ze greep de professor bij zijn arm en keek hem strak in het stoffige gezicht. 'Dat begrijp ik niet. Waarom dan die komedie?'

'O, dat is volkomen duidelijk. Hij wil de eer voor de ontdekking van je Fenicische haven zelf opstrijken.'

'Natúúlijk!' Ze wilde naar Fisels tent teruglopen. 'Laat hij niet denken dat hem dat...'

'Rustig maar. Ik heb je beloofd dat je de eer krijgt voor alles wat onder water wordt ontdekt en dat meende ik ook. Vergeet niet dat wij de belangrijkste troeven in handen hebben. Je bent de enige in deze expeditie die kan duiken.'

'Hij kan andere duikers laten komen.'

'Ja, dat kan hij. Hoe klein, plomp, kaal en bijziend hij ook is, Fisel gooit zowel letterlijk als figuurlijk een hoop gewicht in de schaal binnen zijn instituut van oudheden. Hij kan alle middelen laten aanrukken die hij nodig denkt te hebben. Maar in de tussentijd wil ik dat je je tekeningen afmaakt, alles classificeert wat je gevonden hebt en je onderzoek op wetenschappelijke basis voortzet.'

Ze was nog niet overtuigd. 'Wat doen we als hij me het duiken verbiedt?'

'Dit is een gezamenlijke expeditie. Ik heb dezelfde leidinggevende bevoegdheden als hij. Hij moet daar eerst toestemming voor hebben. Dat duurt nog dagen. Als je ónze ambtelijke molen al vervloekt, bedenk dan dat Marokko sterk door de Fransen is beïnvloed en die hebben het woord bureaucratie uitgevonden. Ik zal zijn ego wel masseren, maar dan moet je voor mij iets heel moeilijks doen. Neem in overweging Fisel althans énige eer voor dit succes te laten zodra we de echte bevestiging hebben dat dit Fenicisch is. We zijn tenslotte in zijn land aan het graven. Misschien heeft hij zelfs wel Fenicische voorouders.'

Nina kalmeerde en er kon zelfs weer een lachje af. 'U hebt gelijk. Sorry dat ik zo fel reageerde. Het was een lange dag.'

'Je hoeft je niet te verontschuldigen. Hij is een schoft, maar ik zal hem er fijntjes op wijzen dat hem de eer van een ontdekking zonder onze medewerking aan dit gezamenlijk project ongetwijfeld door een van zijn eigen schoften met een hogere rang wordt weggesnoept.'

Nina bedankte de professor, kuste hem op de wang en liep naar haar tent terug. Tot de bel voor de avondmaaltijd werkte ze aan haar schetsen. Aan tafel ontweek Fisel haar blik. Het echtpaar uit lowa, dat een onbeschadigd handvat van een waterkruik had opgegraven, vormde het middelpunt van de aandacht. Niemand schonk er veel aandacht aan dat Nina zich al vroeg excuseerde en naar haar tent terugging.

Nadat ze een verslag over haar bevindingen op een IBM-laptop had uitgetypt, zette ze haar schetsboek rechtop neer en fotografeerde de tekeningen met haar digitale camera. Vervolgens sloeg ze de beelden van de camera in haar computer op. De foto's en tekeningen kwamen haarscherp over.

'Oké, Fisel, probeer me dit nog maar eens af te nemen.'

De computer zat in een koffertje dat ook een mobiele telefoon bevatte. Deze op zonne-energie werkende apparatuur had haar een klein vermogen gekost, maar ze was nu overal ter wereld van contact met haar thuisbasis verzekerd. Ze toetste een nummer in en zond het elektronische pakket van tekst en foto's de ether in waar het door een communicatiesatelliet van Inmarsat werd opgevangen, die het doorzond naar een schotel vanwaar de informatie met de snelheid van het licht in een database van de universiteit van Pennsylvania werd opgeslagen.

Nina klikte haar computer uit, opgelucht dat haar verslagen en tekeningen zich nu veilig in de databank van de universiteit bevonden. Ze realiseerde zich niet dat zelfs een digitale snelweg gevaarlijke omleidingen kent.

3

San Antonio, Texas

Op de officiële blauwdrukken bestond het raamloze vertrek net onder het dak van de glazen kantoorflat aan de oever van de traag stromende rivier de San Antonio helemaal niet. Zelfs de gemeentelijke inspectie was er niet van op de hoogte. De onderaannemers die de geluid-dichte muren, de afzonderlijke elektrische bedrading en de op stemgeluid reagerende veiligheidsinstallatie hadden aangebracht, waren dik betaald om het mondje stevig dicht te houden. En als ze het al vreemd vonden dat ze in de douchecel van een privé-badkamer een geheime deur moesten aanbrengen, was hen in ieder geval met klem op het hart gedrukt dat ze hun mening wat dat betreft maar beter voor zichzelf konden houden.

De inrichting van het vertrek was net zo klinisch functioneel als van een laboratorium. Kale beige muren. Een hele rij veel te grote IBM-monitors en -computers, een documentenkluis en een werktafel in het midden. Aan een van de computers zat een man, zijn verbeten gezicht vaal in het koude schijnsel van de enorme monitor. Op het beeldscherm bladerde hij door diverse pagina's met getypte tekst en foto's tot hij op een reeks lijntekeningen stuitte.

Met een klik op de muis vergrootte hij een van de tekeningen en zoomde nog eens in op een detail. Zijn harde blauwe ogen registreerden de kleinste bijzonderheden. Nadat hij het hele bestand tot zijn tevredenheid had doorgekeken, kopieerde hij het op een diskette en maakte er een uitdraai van. Terwijl de printer rustig snorde, stopte hij de diskette in een envelop die hij vervolgens in de kluis wegborg. De uitdraai legde hij in een dossiermap, verliet het appartement door de douchecel, stapte door een andere deur zijn kantoor binnen en drukte op de toets van een intercom.

'Een paar minuten, meer heb ik niet nodig. Nu meteen,' zei hij.

'Hij heeft nu tijd,' antwoordde een vrouwenstem. 'Tien minuten tussen twee afspraken.'

Hij verliet zijn kantoor met de map onder zijn arm en liep door een heel stelsel van zwaar gestoffeerde gangen. Hij was groot, minstens één meter tachtig, niet echt jong meer, maar zijn enige concessie aan de ouderdom was een kortgeknipte zilvergrijze haardos en de aanzet van een ronde rug tussen de gespierde schouders. Zijn atletische lichaam was nog soepel en keihard dankzij een Spartaans regime op het gebied van voeding en lichaamsoefeningen. Omdat hij zelden glimlachte of zijn wenkbrauwen fronste, was hij rond de mond en ogen vrijwel rimpelloos, alsof zijn huid bij een facelift extra strak over zijn hoekige kaken en hoge jukbeenderen was getrokken.

Deze etage bevatte uitsluitend de kantoren van de administratie van het bedrijf en waren alleen voor medewerkers met een hand- en stemidentificatiechip toegankelijk. De werkruimtes bevonden zich op andere verdiepingen en hij kwam niemand tegen tot hij een ruime ontvangstruimte binnenliep.

Het hoge vertrek was geheel in rode, bruine en groene aardkleuren ingericht met een gestileerd indiaans patroon dat zowel in de vloerbedekking als het behang terugkwam. Achter de receptioniste was een halfabstracte muurschildering waarop bruine menselijke figuren en reusachtige, uitwaaierende quetzal-veren zo woest verweven waren dat het moeilijk te zien was of het om de afbeelding van wezens rond een menselijke offer of om een cocktailparty ging. De receptioniste zat zonder zich om het tafereel hoog achter haar te bekommeren aan een balie die vlak boven een donkeroranje vloerbedekking leek te zweven.

De man bleef voor de balie staan en richtte zwijgend zijn blik op een dikke, donkerhouten deur versierd met houtsnijwerk waarin talloze kronkelende lichamen het menselijk lijden in de hel uitbeeldden zoals de primitieve kunstenaar zich dat had voorgesteld.

'De heer Halcon verwacht u,' zei de receptioniste, een vrouw van middelbare leeftijd die deze baan te danken had aan haar neutrale optreden, efficiëntie en onvoorwaardelijke loyaliteit.

De gebeeldhouwde deur gaf toegang tot een hoekvertrek dat bijna net zo groot was als de ontvangstruimte. In de inrichting kwam hetzelfde Midden-Amerikaanse thema terug. Halcon stond met zijn rug naar de deur voor een van de vloer tot aan het plafond reikend raam.

'Hebt u een momentje voor me...'

Halcon draaide zich half om, toonde zo de arendsneus in een bleek, smal gezicht, het profiel waaraan hij zijn bijnaam in de arena te danken had. 'Kom wat dichterbij, Guzman,' zei hij.

Guzman liep zoals hem was verzocht de kamer door en kwam naast de jongere man staan. Halcon was in de veertig en een centimeter of vijf groter dan Guzman. Hij was ascetisch mager, maakte een haast breekbare indruk. Zoals alles aan Halcon straalde ook zijn gelaatsuitdrukking iets sluws uit. Bij wijze van concessie aan zijn rol als zakenman had hij alweer lang geleden het matadorenstaartje in zijn nek afgeknipt, zijn Valentino-bakkebaarden afgeschoren en zijn schitterende toreadorstenue in de kast gehangen. Toch ging onder zijn peperdure maatkostuum nog altijd het wrede lichaam schuil van de stierenvechter die de Havik werd genoemd en met zijn snelheid en kracht tientallen dappere stieren de genadestoot had toegebracht. Het enige waar de aficionado's die zijn korte, maar illustere carrière hadden gevolgd, niet altijd even gelukkig mee waren geweest, was dat de Havik veelal te kil en zonder hartstocht te werk was gegaan. Als hij in een andere tijd had geleefd, was hij een meedogenloze zwaardvechter geweest die het op het kloppende hart van mannen en niet van stieren had gemunt.

'Weet u waarom ik dit speciale kantoor nu juist hier op deze plek heb laten bouwen, Guzman?'

'Als ik een gok mag wagen, Don Halcon, omdat het een goed zicht over een groot deel van uw ondernemingen biedt.'

Halcon grinnikte. 'Een heerlijk dom antwoord, zoals ik dat ook van mijn trouwe bewaker kon verwachten, maar niet echt vleiend. Ik ben niet de eerste de beste stedeling die zijn landerijen in de gaten staat te houden.'

'Mijn excuses, Don Halcon, ik wilde u niet beledigen.'

'Het was geen belediging. Het was een begrijpelijke veronderstelling, maar een foute.' Zijn glimlach verdween en zijn woorden kregen de beheerste, staalharde scherpte die gevaarlijke lieden in hun stem leggen. 'Dit kantoor heb ik maar om één reden gekozen: het kijkt uit op de missiepost San Antonio de Valero. Het doet me aan het verleden denken, maar ook aan het heden en aan wat komen gaat.' Hij maakte een weids gebaar over de uitdijende stad die door de donkergetinte panoramaruit zichtbaar was. 'Ik sta hier vaak en denk na over alle onverwachte richtingen die de geschiedenis steeds weer inslaat, drastische wendingen, soms slechts door toedoen van een enkeling. De Alamo was een nederlaag voor de verdedigers, maar het was tevens het begin van het einde voor Santa Anna. Hij werd in San Jacinto gevangengenomen en in één beslissende overeenkomst werd Texas onafhankelijk van Mexico. De les die we hieruit kunnen trekken is duidelijk, nietwaar?'

'Dat het niet voor het eerst was dat door de dood van martelaren de machtigen door de knieën gingen.'

'Inderdaad. En ook niet voor het laatst. Wat eerder is gebeurd kan zich herhalen. De Alamo telde honderddrieëntachtig verdedigers tegen zesduizend Mexicaanse soldaten, waaruit blijkt dat een vastberaden minderheid het leven van velen kan veranderen.' Hij pauzeerde en dwaalde af met zijn gedachten terwijl hij naar de uitgestrekte stad staarde. Even later draaide hij zich om alsof hij uit een droom ontwaakte en richtte zich tot Guzman.

'Wat wilde u van me?'

'Het is belangrijk. Ik heb zojuist een bericht van Marokko naar de universiteit van Pennsylvania onderschept.' Hij overhandigde hem de map.

Halcon bladerde door de tekst tot zijn oog op de tekening viel. 'Verbluffend.' Hij keek op. 'Vergissing uitgesloten?'

'Ons detectiesysteem is praktisch onfeilbaar. Zoals u weet sturen alle archeologische expedities waar ook ter wereld hun plannen met verzoeken om subsidies en vrijwilligers altijd naar onze stichting Time-Quest. Alle serieuze projecten krijgen extra aandacht. De computers signaleren automatisch alle verbindingen van het werkterrein naar de thuisbasis en zoeken naar voorgeprogrammeerde trefwoorden, ook in alle berichten via fax, telex en e-mail.'

'Heeft Los Hermanos een bewaker ter plekke?'

'Ja. Gonzalez.'

'Perfect,' zei Halcon. 'Hij weet wat er van hem verwacht wordt?'

Guzman knikte en klikte zachtjes met zijn hielen. Toen hij zich omdraaide om weg te gaan leek het alsof zijn lippen zich tot een scheef glimlachje krulden. Maar dat was slechts gezichtsbedrog door de verandering van lichtinval op het bleke litteken dat van zijn rechterjukbeen naar zijn mondhoek liep.

4

Marokko

Nina hield de camera voor haar duikbril, stelde de zoeker op de funderingsmuur in en drukte op het knopje van de sluiter in de waterdichte kast. De motordrive zoemde. De laatste opname die ze nog voor haar fotocollage nodig had. Eindelijk.

Met een snelle ademstoot blies ze het water uit haar snorkel en met een zijwaartse slag zwom ze naar de trap. Het in haar eentje vastleggen van de bodem was een saai karwei geweest. Eerst had ze ter oriëntatie in een kruisje-nulletjespatroon een aantal plastic boltonnetjes uitgezet. Daarna was het urenlang zwemmen, stoppen, fotograferen geweest. Inmiddels stond het ontwerp van de haven in haar geheugen gegrift. Als het water om een of andere wonderbaarlijke reden zou wegzakken, zou ze geblinddoekt over de oude kade kunnen lopen zonder tegen muurtjes op te lopen of in een piscina of cothon te vallen.

Het tot een overzichtskaart bijeenzoeken van de tientallen foto's zou een helse klus worden. Ze had geprobeerd de foto's zoveel mogelijk met behulp van herkenbare punten op de bodem aan elkaar te passen. Op zijn best toch een vrij grove techniek, maar voorlopig goed genoeg. Nina streefde niet naar wetenschappelijke precisie, ze wilde een spectaculair verslag voor de krenterige nitwitten die vooral dromend van vette koppen in de USA Today en uitvoerige aandacht in Time en tv-programma's als Unsolved Mysteries het geld voor expedities beheerden.

Ze hees zich uit het water en trok haar duikuitrusting uit. Terwijl ze zich afdroogde, keek ze over de lagune en besloot het weghalen van de boeien tot morgen uit te stellen. Ze zou zo rimpelig als een rozijn worden als ze vandaag nog langer in het water lag. Een paar minuten later liep ze met lange, zelfverzekerde passen over het pad naar het kamp. Ze had alle reden om tevreden te zijn. In korte tijd had ze ongelooflijk veel werk verzet.

De anderen werkten nog op de plek van de opgraving en het kamp was verlaten. Nou ja, bijna. Vlakbij de tenten gekomen zag ze dat Gonzalez even buiten het kamp met een onbekende man in een Jeep stond te praten. Toen ze dichterbij kwam, reed de Jeep weg voordat ze het gezicht van de chauffeur had kunnen zien.

'Wie was dat?' vroeg ze, terwijl ze de stofwolk nakeek die door de wegrijdende auto werd opgeworpen.

Op het gezicht van Gonzalez klikte alsof er op een knop was gedrukt de automatische glimlach aan. 'Iemand die de weg kwijt was. Ik heb hem gezegd hoe hij moest rijden.'

De weg kwijt? Waar had Gonzalez het over? Er waren hier geen snelwegen met afritten waarvan je per ongeluk de verkeerde kon nemen! Het kamp lag tientallen kilometers van enige vorm van civilisatie verwijderd. Dit was een volslagen leeg landschap dat behalve op een stelletje maffe bottengravers op niemand ook maar enige aantrekkingskracht uitoefende. Om hier te verdwalen, moet je dat echt willen. Toen ze de man in de Jeep zag, was haar eerste gedachte dat het iemand was die Fisel had laten komen. Daarom was ze toch opgelucht, ook al geloofde ze geen woord van de verklaring.

Bij het ontbijt had dr. Fisel aangekondigd dat hij binnen een paar dagen de komst van een aantal duikers verwachtte. Nina had hij dringend 'geadviseerd' haar onderzoek te beperken zodat er ter plekke niets beschadigd werd. Nina had zich diep over de tafel gebogen en haar kin haast in zijn gezicht gepriemd. Het maken van foto's kon je toch bezwaarlijk een aantasting noemen, zei ze heel kalm, maar met zo'n kille woede in haar grijze ogen dat dr. Knox zich na het ontbijt bij haar beklaagde dat er zich ijskristallen in zijn snor hadden gevormd. Fisel had iedereen nog eens stijfjes aan hun verantwoordelijkheid jegens de neef van de koning herinnerd, waarna hij het weinig overtuigende excuus had aangevoerd dat het hem toch alleen maar om het behoud van de ongeschonden toestand van de opgraving te doen was.

Nina moest toegeven dat ze zelf ook niet helemaal eerlijk was. Ze had artefacten van de plek weggenomen - nee hoor, nee hoor - zonder dat ze Fisel of Knox daar iets van had gezegd. Ook had Fisel geen flauw benul dat haar eerste bevindingen zich al lang veilig in de computergewelven van de universiteit van Pennsylvania bevonden. Ook het stenen hoofd was een geheim dat ze voor zichzelf had gehouden. Ze kon dit voor haar ongewone gedrag heel goed verklaren. Radicale tijden vroegen om radicale middelen.

Kassim, Fisels loopjongen, wuifde vriendelijk naar haar. Nogal een sul maar geen slechte jongen als je hem wat beter leerde kennen. Genietend van de rust liep Nina haar tent in en verwisselde haar badpak voor droge kleren. Ze zette haar computer aan en zag dat het e-mail-symbooltje knipperde. Het bericht was van dr. Elinor Sanford, de universiteitsmedewerkster aan wie ze haar informatie had gezonden.

Sandy Sanford en Nina waren in het begin van hun studietijd klasgenoten geweest, voordat ze zich in verschillende richtingen hadden gespecialiseerd. Sandy had meer belangstelling voor Midden-Amerikaanse onderwerpen getoond, volgens haarzelf omdat haar voorkeur altijd al meer culinair dan cultuur gericht was geweest. Ze vond burrito's lekkerder dan couscous. Over haar culinaire smaak viel misschien nog te twisten, maar over haar deskundigheid zeker niet. Ze was juist tot faculteitscurator benoemd in het museum van de universiteit. Nina las snel haar bericht door:

Gefeliciteerd, Nina! Je hoeft me niet ook Hannibals hoofd nog te brengen om me ervan te overtuigen dat je een Fenicische haven hebt gevonden! Wou dat ik het fantastische materiaal dat je me hebt toegestuurd kon laten zien aan dat stelletje Neanderthalers dat hier door de bedompte krochten van het archeologisch wereldje schuifelt. Zou een nieuwe Punische Oorlog kunnen doen ontbranden. Maar ik hou me aan je wens er geen ruchtbaarheid aan te geven. Wat vindt El Grando Professoro ervan? Hoop je zo spoedig mogelijk terug te zien. Hou je droog. Liefs, Sandy.

Maar er was meer.

PS. Her-tekening van het grote stenen hoofd. Grapje zeker? Je stelt me op de proef, ja toch? Controleer je faxverbinding.

Nina riep haar faxfunctie op. Op het scherm verscheen een foto van een stenen gezicht. Eerst dacht ze dat het de kop in de lagune was. Maar ernaast stond ter vergelijking de tekening die zij had gemaakt. Ze staarde verbijsterd naar het scherm. De beeldhouwwerken waren identiek. Ze bladerde door. Er verschenen andere stenen hoofden in beeld. Het leek alsof ze allemaal door dezelfde beeldhouwer waren gemaakt. Afgezien van kleine details, voornamelijk in de hoofdtooi, hadden ze dezelfde blik, brede neus en ongenaakbare volle lippen. Eronder volgde nog een briefje van Sandy:

Nogmaals hallo. Welkom bij een van de grootste Midden-Amerikaanse mysteries. In 1938 zonden de National Geographic Society en het Smithsonian een expeditie naar Mexico om onderzoek te doen naar reusachtige basalten, tot aan de wenkbrauwen begraven hoofden die daar gevonden zouden zijn. Op drie plekken in en rond La Venta, het heilige centrum van de Olmeekse beschaving, troffen ze elf van dit soort Afrikaans-achtige stenen figuren aan. Dertig kilometer van de kust van de Golf van Mexico. Tussen de twee en drie meter hoog, met een gewicht van zo'n veertig ton per stuk. Niet slecht als je je bedenkt dat de plek waar ze gemaakt werden zich ruim vijftien kilometer verderop bevond en er bij het transport over land geen gebruik van wielen of trekdieren was gemaakt. Ze hadden allemaal van die rare helmen op waardoor ze eerder op spelers in de American Football-competitie leken. De figuren stammen uit 800 tot 700 voor Christus. Zeg eens, wat heeft zo'n leuke meid als jij eigenlijk in Midden-Amerika te zoeken?

Nina typte meteen een antwoord:

Bedankt voor de info. Hoogst interessant! Ben volgende week terug. Krijg je alle details.:-) Liefs, Nina

Ze drukte op de toets Verzenden, zette de laptop uit en leunde perplex achterover.

Een Mexicaans hoofd van de Olmeken! Rustig nou, dame. Bij de feiten blijven. De figuur die zij had gevonden had Afrikaanse kenmerken. Logisch. Dit is tenslotte Afrika. Uiteraard was dat absoluut geen verklaring voor de gelijkenis met de beelden duizenden kilometers verderop in Mexico. Misschien waren de figuren in La Venta in Afrika uitgehakt en vandaar naar Mexico gebracht. Niet erg waarschijnlijk met hun veertig ton per stuk. De alternatieve theorie was niet veel beter. Dat een in Mexico uitgehakt La Venta-beeld naar Afrika was overgebracht. In beide gevallen bleef de datering een probleem. De hoofden stamden uit een periode vele honderden jaren vóórdat Columbus de oceaan was overgestoken.

Ojee, dacht Nina, ik gedraag me weer eens als een echte diffusionist, hoor.

Ze keek over haar schouder alsof ze dacht dat iemand haar gedachten afluisterde. Toegeven dat je wel iets in het diffusionisme zag, betekende voor een doorsnee-archeoloog dat je een verdere carrière wel kon vergeten. Diffusionisten zijn van mening dat culturen zich niet in afzondering ontwikkelen, maar dat ze zich van de ene plek naar de andere verspreiden. De overeenkomsten tussen de Oude en Nieuwe Wereld had Nina altijd al intrigerend gevonden. De UFO- en Atlantisaanhangers hadden het geheel vertroebeld met hun beweringen dat de piramiden en de lijnen van Nazca door wezens uit de ruimte of mensen van verzonken continenten waren gemaakt. Een vrouwelijke diffusionist kon op dubbele minachting van haar vakgenoten rekenen. Ze had het als vrouw zo al moeilijk genoeg in deze mannenwereld.

De diffusionistische theorie wist zich altijd al met een belangrijke barrière geconfronteerd: het ontbreken van een wetenschappelijk verifieerbaar bewijs dat er vóór Columbus contact tussen beide continenten was geweest. Je kon beweren wat je wilde over de gelijkenissen tussen de Egyptische piramides, de Cambodjaanse tempels en de Mexicaanse tempelpiramides, maar er was nooit iets gevonden dat een direct onderling verband bevestigde. Tot nu! En dan nog wel in een Fenicische haven! Mijn God!

Dit zou heel wat commotie veroorzaken. Het zou wel eens de grootste ontdekking sinds het graf van koning Toet kunnen zijn. De gevestigde archeologische wereld werd volledig op zijn kop gezet. Dit voorwerp in de lagune bewees dat er al tweeduizend jaar voordat Christophorus Columbus het Spaanse koningshuis drie schepen had afgetroggeld contact tussen de Oude en de Nieuwe Wereld had bestaan. Zo is het wel genoeg! Nina nam wat gas terug voordat ze helemaal doordraaide. Ze moest hier eerst maar eens met een helder hoofd over nadenken. Ze sloeg naar een paar vliegen en strekte zich op het veldbed uit. Ze probeerde alle gedachten van zich af te zetten en zich op haar ademhaling te concentreren. Het volgende dat ze zich herinnerde was dat ze door de bel voor het avondeten werd gewekt.

Gapend en in haar ogen wrijvend wankelde ze naar buiten. Er vormde zich juist een magistrale paarsgouden zonsondergang. Ze liep naar de eettafel en ging zo ver mogelijk van de plek zitten waar Fisel hof hield. Weer dat eeuwige blabla. Ze negeerde hem en raakte in gesprek met het echtpaar uit Iowa. Ze excuseerde zich al vóór het dessert en ging terug naar haar tent, waar ze achter haar laptop neerplofte.

Nina werkte tot laat in de avond aan een verklarende tekst bij haar fotocollage. Toen ze ermee ophield, maakte men zich in het kamp al op voor de nacht. Ze trok een flanellen nachthemd aan en feliciteerde zichzelf met haar tegenwoordigheid van geest dat ze die had meegenomen. Overdag was het bloedheet en droog, maar 's nachts stond er een koele zeewind. Ze gleed onder haar deken en luisterde naar het gelach en gepraat van het Arabisch sprekende keukenpersoneel. Niet veel later werd het stil en was het kamp in een diepe nachtrust verzonken.

Behalve Nina. Op haar veldbed lag ze zichzelf te vervloeken dat ze 's middags een dutje had gedaan. Ook liet de fax van Sandy haar niet met rust. Ze lag lang te woelen tot ze uiteindelijk in een lichte slaap wegdommelde om onmiddellijk weer op te schrikken door een scherp geknetter van het vuur. Met wijdopen ogen staarde ze voor zich uit. Slapen zat er gewoon niet in.

Nu weer klaarwakker sloeg Nina de deken als een Navajo-indiaan over haar schouders, trok haar Teva-sandalen aan en glipte naar buiten. Op het rokerige vuur spatte een brandende olijftak in een fontein van rode vonkjes uiteen. Het enige andere licht kwam van de lampen op propaangas die bij alle tenten hingen voor het geval iemand er 's nachts uit moest.

Nina keek omhoog naar de zwarte lucht. De kristallen sterrenhemel was zo helder dat het leek alsof je de verste sterrennevels met het blote oog kon zien. In een opwelling haalde Nina een zaklamp uit haar plunjezak en wandelde naar de lagune. De graven glansden als tinnen schalen in het schijnsel van de halve maan. Bij de trap gekomen ging ze op de bovenste trede zitten en staarde naar de weerspiegeling van de maneschijn op het water in de lagune.

Op de oceaan glinsterden gele lichtpuntjes. Dan lag daar nog steeds het turkooisgroene schip van de NUMA. Ze ademde diep in. De nacht rook naar stilstaand water, rottende planten, moeras en een onvoorstelbaar ver verleden. Ze sloot haar ogen en luisterde. In haar verbeelding werd het ruisende riet het getik van zeilen tegen houten masten en het kikkergekwaak veranderde in de kreten van in lendendoeken geklede en met kruiken wijn en olijfolie sjouwende zeelieden. Na enige tijd begon de kou in haar deken op te trekken. Ze rilde en besefte dat ze geen idee van de tijd had. Met een laatste blik op de lagune begon ze aan de terugtocht.

Toen ze de top van de duinenrij overging, hoorde ze een vreemd geluid uit de richting van het kamp komen. Het klonk alsof een vogel of ander beest door een roofdier werd aangevallen. Ze hoorde het weer. Dit was geen vogel of ander beest. Dit was een méns. Iemand die veel pijn had of in doodsangst verkeerde. Ze versnelde haar pas tot een drafje en bleef stokstijf staan toen ze vanuit de duinen het kamp kon zien.

Het leek een tafereel uit de hel van Dante waar gezichtsloze demonen nieuwkomers het hellevuur indreven. De leden van de expeditie werden in hun nachtkleding door zwartgeklede figuren met geweren gepord en opgejut. Ze zag het echtpaar uit Iowa. De vrouw struikelde en viel. Een van de indringers greep haar bij haar lange witte haren en sleurde de van angst gillende vrouw achter zich aan. Haar man probeerde tussenbeide te komen, maar werd tegen de grond geknuppeld waar hij bloedend en roerloos bleef liggen.

In zijn flanellen pyjama kwam professor Knox uit zijn tent gestormd, waarna hij ontsteld om zich heen keek. Nina was zo dichtbij dat ze de uitdrukking op zijn gezicht kon onderscheiden. Hij leek niet zozeer bang als wel verbijsterd. De onmiskenbaar gezette gedaante van dr. Fisel dook op, hij werd naar Knox geduwd. Fisel schreeuwde woedend, maar wat hij zei kon Nina tegen de achtergrond van kreten en gegil niet verstaan. De meeste expeditieleden stonden nu buiten, tot een angstig groepje bijeengedreven. Nina had in een flits de chauffeurs en de kok gezien. Gonzalez moest bij hen zijn geweest, maar ze zag hem nergens.

De indringers beëindigden hun gewelddadige overval en verwijderden zich van het bijeengedreven groepje. Knox had zijn waardigheid hervonden en stond weer met opgeheven hoofd. Hij leek als uit steen gehouwen, zijn gezicht in één klap duizend jaar ouder. Fisel zag wat er ging gebeuren. Hij schreeuwde in het Arabisch, maar zijn woorden gingen verloren in het oorverdovende kabaal van geweervuur.

Als door een enorme zeis werden Fisel en de anderen door de kogelregen omgemaaid. Het was ongelooflijk, maar ondanks de dichtheid van het meedogenloze spervuur klonk er nog gekreun uit de stapel lichamen. Alle hoop op overlevenden die Nina nog koesterde, werd de bodem ingeslagen toen twee van de indringers naar de lichamen toeliepen. In een paar seconden klonken er zeven schoten. Het gekreun hield op. Het enige geluid was het zachte knetteren van het vuur.

Nina kreeg nauwelijks nog lucht. Haar mond was kurkdroog, leek vol zaagsel. Haar hart ging als een razende tekeer. Ze voelde haar avondeten in haar keel opkomen en ze kokhalsde in een poging de boel binnen te houden. Ze wilde wegrennen. De moordenaars konden haar nu ieder moment ontdekken, daar aan de rand van de open plek. Maar ze bleef als aan de grond genageld staan, verlamd van angst.

Vanuit het duister achter een van de tenten kwam een gestalte haar richting op gerend. Kassim! Hij moet toevallig buiten zijn geweest toen het kamp werd overvallen. De moordenaars zagen dat hij probeerde te vluchten en richtten hun wapens. Die lieten ze weer zakken toen een van hen de achtervolging inzette.

In zijn doodsangst rende Kassim zonder dat hij haar zag recht op Nina af. Hij had haar finaal omvergelopen als hij niet over een wortel was gestruikeld. Hij probeerde nog overeind te krabbelen, maar zijn achtervolger dook als een valk op zijn prooi. Hij greep Kassim bij zijn kin en trok zijn hoofd naar achteren.

Een korte glinstering op koud staal. Alsof hij een ananas doorsneed, joeg hij het mes in één vloeiende, flitsende beweging door de keel van de jongen. Kassims schreeuw stierf weg in gerochel toen zijn longen volliepen en hij in zijn eigen bloed stikte.

Na deze koelbloedige moord kwam de dader overeind en zag Nina staan. Hij was geheel in het zwart gekleed. Om zijn hoofd zat een tulband gewikkeld die behalve de van moordlust fonkelende ogen ook het hele gezicht bedekte. Toen hij Nina zag, verwijdden de ogen zich heel even voordat hij ze weer samenkneep, klaar om toe te slaan, het bloederige mes hoog boven zijn hoofd.

Nina rukte de zware deken van haar schouders, zwaaide ermee om zich heen alsof ze met beide handen een grote houten knuppel hanteerde, en raakte de aanvaller vol in het gezicht. Hij aarzelde en hief in zijn verbazing over de tegenstand van dit hulpeloze slachtoffer zijn arm op om een tweede uithaal af te slaan. Nina sloeg haar deken als een kap over het hoofd van de moordenaar en joeg haar knie met al haar kracht in zijn kruis.

'Aaaaiiee!'

Die kreet bewees dat ze doel had getroffen. Nogmaals stootte ze toe, nu met het doel zijn ingewanden tot in zijn keel te drukken. Dat was haar waarschijnlijk ook bijna gelukt want hij klapte tegen de grond en kronkelde van de pijn.

De andere zwartgeklede gestalten zagen hun kameraad vallen en kwamen nu op Nina af, maar door hun aarzeling had ze een voorsprong. Ze holde als een geschrokken hert en liep op haar lange, soepele benen al snel uit op haar achtervolgers.

Ze hoorde hen achter haar gillen. 'La mujer! La mujer!'

Ze verloor een sandaal en trapte ook de andere uit. Op blote voeten daalde ze aan de andere kant van de duinenrij de geleidelijk aflopende helling naar het water af. Door de kam van de duinen was ze nu even uit zicht. Toen ze op de lagune af rende, trapte ze met haar blote voet op een stuk hout of een scherpe steen. Er schoot een pijnscheut door het zachte vlees. Ze zakte een kort ogenblik door haar knie, beet tot bloedens toe op haar lip, weerstond de aandrang om in gejammer uit te barsten en rende alweer trekkebenend door.

Toen ze langs de duistere graven kwam, overwoog ze even of ze zich erin zou verstoppen, maar verwierp dat idee onmiddellijk als te zeer voor de hand liggend. Bovendien zat ze hopeloos in de val als de moordenaars haar daar vonden. In plaats daarvan besloot ze langs de oever te lopen en zo uiteindelijk achter haar achtervolgers uit te komen. Dat plan bleek tot mislukken gedoemd toen ze de lichtbundels van de zaklantaarns door de duisternis achter haar zag priemen. Ze hadden haar bedoeling doorzien. Heel bedaard verspreidden ze zich nu langs de duinenrij om haar in de klassieke tangbeweging van twee kanten in te sluiten.

Ze rende recht op de lagune af. Enkele seconden later stond ze boven aan de trap. De moordenaars naderden haar nu van alle kanten. Het was nog slechts een kwestie van seconden voordat ze haar te pakken hadden.

Nina dacht koortsachtig na. Ze kon de trap afduiken en een stuk onder water zwemmen, maar dat zou alleen maar uitstel betekenen. Zodra ze weer bovenkwam om adem te halen, zouden de moordenaars de lagune met een spervuur van kogels bestoken waar ze met geen mogelijkheid aan zou ontkomen. Ze moest onder water zien te blijven tot ze veilig en wel buiten hun bereik was. Onmogelijk. Uitgesloten.

Idioot! Natúúrlijk was er een manier. Ze begon langs de rotsachtige kustlijn te rennen. Met haar priemende ogen zocht ze in het schijnsel van de maan het water af. Ze zag de vage grijze vlek van een markeerboei.

De lichten leken nu uit alle richtingen op haar af te komen. Spoedig zou ze in een sluitend net gevangenzitten.

Maar déze vis niet, nam ze zich heilig voor. En terwijl haar sterke benen zich onder haar als springveren spanden, dook ze van de rotsen, haar armen strak voor zich uit. Na de snelle, een zo groot mogelijke afstand overbruggende duik van een wedstrijdzwemmer zwom ze met korte, felle slagen naar de markeerboei, die feloranje oplichtte zodra de stralen van de zaklantaarns op de oever het reflecterende materiaal raakten. Het water rondom haar glinsterde vol zilveren spikkels.

Nog een paar slagen en ze was bij de boei.

Het spervuur barstte los en van het wateroppervlak aan haar rechterkant spatten fonteintjes op.

Geen tijd meer om zoveel mogelijk lucht in te ademen.

Ze vulde haar longen met een laatste verwoede hap naar lucht en drukte haar lenige lichaam in een scherpe duik naar beneden. Recht onder de markeerboei schemerde de stenen boog in het zwakke schijnsel van de lichten boven haar. Ze wrong zich onder de boog door, strekte haar arm uit tot ze een harde, verticale rand voelde en trok zich zo de duistere diepte van de tunnel in.

Onder het zwemmen gleden haar vingers als een primitieve profielscanner langs de gladde muur.

Zonder lucht en zwemvliezen was het een behoorlijk lang traject tot aan het einde van de tunnel, maar zelfs als dit verdomde gat haar graf zou worden, gebeurde dit in ieder geval wel in het enigszins bevredigende besef dat haar verdwijning voor haar achtervolgers altijd een raadsel zou blijven. Ze hield iets in, probeerde een regelmatig, vast ritme aan te houden. Paniek zou alleen maar zuurstof en energie kosten.

Ze zwom nu dieper. De muur voelde opeens ruw aan. Ze was in de grot. Hier werd het riskanter. Ze hield nog meer in om zich op alle bochten te oriënteren. Ze zwom een doodlopende gang in en moest terug. Ze had het idee dat ze nu al uren onder water was. Haar longen drukten tegen haar ribben alsof haar borstkas op springen stond. Hoe lang zou ze haar adem nog in kunnen houden? Een minuut? Twee nog? Als ze hyperventileerde lukte het misschien om wat extra capaciteit op te bouwen. Mijn God, hoe ver was het nog?

Keihard stootte ze haar hoofd. Het leek alsof ze haar schedel hoorde kraken. Onwillekeurig schreeuwde ze het uit en verloor kostbare lucht.

Verdomme. Ze was de berg brokstukken straal vergeten. Op de tast vervolgde ze haar weg over het puin en wrong zich door de opening. Ze was nu over de helft!

De muur werd weer glad. Perfect. Ze was in de uitgehakte tunnel terug. Nog een meter of twintig. Haar longen stonden in brand. Ze liet wat adem ontsnappen alsof dat de druk iets zou verlichten en begon als een duif te koeren. In godsnaam niet verdrinken nu. Niet hier. Ze trapte wanhopig met haar benen zonder nog energie te willen sparen.

Het zuurstofgebrek maakte haar duizelig. Vervolgens zou ze buiten bewustzijn raken en water binnenkrijgen. Een pijnlijke, afgrijselijke dood. Nina worstelde koppig tegen die fatale aandrang om in te ademen. Ze tastte naar de muur. Niets. Daarna naar een plafond. Opnieuw niets. Wacht eens! Ze was de tunnel uit! Ze kromde haar lichaam omhoog, trapte fel van zich af en doorbrak de waterspiegel, waar ze de frisse lucht met diepe halen haar longen inpompte.

Niet veel later was haar ademhaling alweer bijna normaal. Watertrappelend keek ze naar de oever, waar als vuurvliegjes lichtpuntjes bewogen. Ze rondde het uiteinde van de landtong en zwom langs het strand. Toen ze haast niet meer kon, boog ze af naar de oever. Er streken planten langs haar voeten en haar tenen raakten de koele, vettige bodem. Ze kroop het strand op, waar ze een paar minuten in het zand bleef liggen voordat ze zich alweer overeind hees en haar weg lopend over het strand voortzette. Ze kwam bij de oude rivierbedding, volgde de wadi een paar honderd meter landinwaarts, klom de oever op en liep een stuk door de duinen tot ze van uitputting door haar knieën zakte. Ze kroop nog een paar meter door het hoge gras en bleef liggen.

Nu kwamen de gruwelijke herinneringen aan het bloedbad bij haar terug. Dr. Knox, Fisel, Kassim, allemaal dood. Waarom? Wat waren dat voor mannen? Waarom zaten ze achter haar aan? Waren het bandieten die dachten dat de expeditie waardevolle spullen had gevonden? Nee, de beheerste agressie van de aanval was te goed georganiseerd voor bandieten. Dit was met voorbedachten rade gebeurd, een opzettelijke afslachting.

Rillend van kou trok Nina haar nachthemd over haar hoofd, wrong het water eruit en trok het weer over haar topje en slipje aan. De natte stof bezorgde haar kippenvel. Ze plukte dikke bundels gras en propte die onder het nachthemd. Een vogelverschrikker was er niets bij. De primitieve isolatie kriebelde behoorlijk, maar hield de kou tenminste buiten. Het rillen nam iets af en al snel viel ze in slaap.

In de eerste ochtendschemering schrok ze wakker van het geluid van stemmen uit de richting van het rivierbed. Misschien was er hulp gekomen en zochten ze naar haar. Ze hield haar adem in en luisterde.

Spaans.

Zonder ook maar een seconde te aarzelen glipte ze als een verschrikte salamander door het hoge helmgras.

5

Het scherpe, prikkende gras trok als het spijkerbed van een fakir scheuren in Nina's nachthemd en schramde de huid van haar blote armen en benen. Zonder acht te slaan op de pijn drukte ze haar knieën en ellebogen in het zand en bleef doorgaan. Ze had geen andere keuze. Als ze overeind kwam om te gaan rennen, was dat haar dood.

De moordenaars hadden haar veel te snel gevonden, alsof ze een kaart met de route naar haar schuilplaats hadden! Ze vloekte in de moedertaal van haar grootmoeder. Die kaart hadden ze ook! Het diagram van de haven dat ze zo ijverig had uitgetekend lag open en bloot op haar werktafel. De tunnel was als twee dikke lijnen aangegeven, voorzien van een duidelijke vermelding. Als de moordenaars haar ontsnappingsroute onder water eenmaal hadden ontdekt, hoefden ze op het strand alleen nog maar naar haar spoor te zoeken en dat tot in de wadi te volgen.

De stemmen werden luider en hoger, er klonk meer opwinding in door. Het geluid kwam van de plek waar ze uit de rivierbedding was geklommen. De moordenaars hadden daar sporen gevonden die ze op de oever had nagelaten. Nina maakte een scherpe bocht en kroop evenwijdig aan haar oorspronkelijke route terug tot ze weer bij de rivierbedding kwam. Ze tuurde door de grassprieten. In de wadi was niemand. Ze liet zich in de bedding zakken en spurtte met haar hoofd omlaag naar het strand. Het wemelde van de voetafdrukken in het rivierbed, wat erop wees dat er een heel gezelschap achter haar aan zat. Even later zag ze het blauwgroen van de zee. Het turkooisgroene schip lag daar nog steeds voor anker. Op het punt waar de rivier in de oceaan uitmondde, bleef ze even staan. Het lege strand lonkte als een brede snelweg in beide richtingen.

Achter haar hoorde ze het geluid van stemmen en voetstappen naderen. De moordenaars hadden zich weer als jagers op kwarteljacht verspreid. Als ze naar rechts of links ging, zouden ze haar onherroepelijk zien. Net als de vorige avond restte haar alleen de weg door het water.

Nina rukte haar gescheurde en met zand besmeurde nachthemd uit, smeet het weg en sprintte in topje en slipje over de keiharde, steenachtige, gedurende vele duizenden jaren door de rivierstroming uitgesleten deltabodem. Ze hoopte dat ze door de duinenrij uit zicht bleef tot ze in ieder geval de waterlijn had bereikt. Nog altijd geen kreten toen ze met veel geplons het water in rende. Ze wist maar al te goed hoe kwetsbaar ze was, zo volledig onbeschut zonder duisternis of tunnel die haar aan het zicht onttrok. De moordenaars konden nu ieder ogenblik de kam van de duinenrij bereiken en dan zou ze voor hun wapens een makkelijk mikpunt zijn.

Aan het kniediepe water op deze zoutvlakte leek geen eind te komen, het remde haar snelheid en bood geen enkele bescherming. Ze zette door, sprong met grote, hoge passen voort tot eindelijk het water tot haar middel reikte. Ze dook onder op het moment dat een salvo loden bijen de lucht verscheurde. Het water achter haar spatte uiteen in bruisend schuim. Nina verdween onder water en zwom in een bocht zo lang als ze het volhield door, kwam boven om adem te halen en dook als een dolfijn weer onder. Toen ze het bruinachtige water boven de zoutvlakte eenmaal achter zich had gelaten en in het diepere blauwe zeewater zwom, keek ze om en zag aan de kust een stuk of tien gedaanten staan. Een enkeling was een stuk het water in gewaad. Het leek alsof ze het schieten hadden gestaakt.

Nina draaide zich om haar as en richtte haar blik op het schip, opeens doodsbenauwd dat men het anker zou lichten en haar hier tussen de duivel en de diepblauwe oceaan zou achterlaten. Een oversteek naar de Canarische Eilanden was geen realistische optie. Ze draaide op haar rug, staarde naar de vertrouwenwekkende wolkenformaties en kwam weer op adem. Het was tenminste een prachtige dag voor een zwemtochtje. Ze gunde zich maar een minuut om uit te rusten. Ze moest dat bloed van haar weer aan het stromen krijgen.

Zorg dat je in een ritme komt, doe zonodig rustiger aan en hoop er maar het beste van. De zee was kalm, zonder wind of stromingen. Net als het zwemonderdeel van een triatlon, maar wel met één cruciaal verschil: als ze deze wedstrijd verloor, was dat haar dood. Met als richtpunt de hoogste mast van het schip trok ze arm na arm met krachtige slagen door het water.

Zonder polshorloge had ze geen idee hoe lang ze zwom. Het water werd kouder naarmate het dieper werd en ze telde haar slagen om haar aandacht van de energievretende afkoeling af te leiden. Naar het schip zwaaien zou tijdverspilling zijn. Haar arm zou op de hals van een zeevogel lijken.

Ze begon zeemansdeuntjes te zingen. De bekende liedjes die de matrozen tijdens het werk aan boord zongen, hielpen bij het vasthouden van het ritme in de slagen.

Haar repertoire was beperkt en nadat ze vijftien keer 'Blow the Man Down' had gezongen, kapte ze ermee. Ze naderde het schip, maar haar slagen werden slordiger en ze stopte steeds vaker om te rusten. Op een gegeven moment draaide ze zich om en zag tot haar genoegen dat ze de lage, bruine kust ver achter zich had gelaten. Om zichzelf wat op te peppen stelde ze zich voor hoe het was om aan boord van het schip te komen en daar de zilte smaak in haar mond met een dampende kop koffie weg te spoelen.

Het zware brommende geluid was zo zwak dat het haar in eerste instantie niet opviel. Zelfs toen ze stopte om beter te kunnen luisteren, dacht Nina dat het de waterdruk in haar eigen hoofd was of anders het geluid van een scheepsgenerator. Ze hield één oor in het water en luisterde.

Het dreunen werd luider.

Nina draaide langzaam om haar as. Vanaf de kust kwam een donker voorwerp op haar afgeraasd. Eerst dacht ze dat het een boot was, maar terwijl de stip snel groter werd, herkende Nina de gedrongen zwarte romp van een grote hovercraft, een amfibievoertuig dat zich zowel over land als water op een luchtkussen voortbeweegt.

Het voer in een onregelmatige zigzaglijn heen en weer, en Nina voelde dat dit geen reddingsboot was die een strak zoekpatroon afwerkte. De koers was te vastberaden, te agressief. Plotseling hield het op met zigzaggen en kwam als een kogel recht op haar af. Ze hadden haar gezien. De afstand werd zienderogen kleiner en op het allerlaatste moment dook Nina onder, zo diep als ze kon.

De hovercraft gleed op zijn twintig centimeter dikke luchtkussen over haar heen, waarbij het water in een kolkende massa veranderde. Toen ze het niet meer uithield, kwam ze naar adem happend boven, waar ze slechts de paarse uitlaatgassen inhaleerde en in een hoestbui uitbarstte. De hovercraft zwenkte voor een nieuwe aanval.

Weer dook ze weg. En weer werd ze door het woeste water heen en weer geslingerd om zich vervolgens omhoog te vechten, waar ze in het bruisende kielzog terechtkwam.

De hovercraft stopte en zakte met zoemende motoren in het water, de voorsteven op Nina gericht, als de grote kat die met het kleine muisje speelt. Een doodsbang, halfverzopen muisje. Toen kwamen de motoren weer tot leven, drukte de hovercraft zich als op onzichtbare benen overeind en ging opnieuw tot de aanval over.

Nina dook onder en werd als een steen in een polijstmachine heen en weer geslingerd. Haar hoofd stond op knappen, het bloed denderde in haar oren. Ze reageerde puur instinctief. Het was nu snel met haar gedaan. Dat verdomde ding was zo wendbaar als de pest. Iedere keer als ze bovenkwam had ze minder tijd om in te ademen en was het vaartuig dichterbij gekomen.

Weer kwam die stompe boeg op haar af, ook al kon ze hem in de uitlaatgassen met haar van het zout prikkende ogen nauwelijks zien. Ze was te uitgeput om nogmaals weg te duiken en zou ook de kracht niet meer hebben om zich daarna weer naar boven te werken. Ze deed een armzalige poging om weg te zwemmen, maar na een paar slagen draaide ze zich naar haar aanvaller om alsof ze hem met haar vuisten van zich af wilde slaan.

De hovercraft was nu vlakbij, het gebrul van de motoren was oorverdovend. Ze klemde haar kaken op elkaar en wachtte af.

Alle gruwelen van de afgelopen uren verdwenen in het niets vergeleken bij wat er nu gebeurde. De hovercraft was nog maar een paar seconden van haar verwijderd toen haar enkels in een ijzeren greep werden genomen en ze de kille diepte van de zee werd ingetrokken.

6

Als een windmolen in een orkaan sloeg Nina met haar armen om zich heen in een wanhopige poging om zich los te rukken, maar de ijzeren klem om haar enkels gaf geen krimp, ook niet toen de maalstroom van de hovercraft het water om haar heen in een woest kolkend schuim veranderde. Ze leegde haar longen in een laatste poging tot tegenstand, een woedende gil van teleurstelling die tot een geruisloze explosie van belletjes verwerd.

De greep om haar benen ontspande en in de wervelende wolk van schuim die door de hovercraft was opgeworpen, tekenden zich de vage contouren van een menselijke gedaante af. Deze amorfe vorm kwam als een buitenaardse cycloop uit een UFO dichterbij en nam pas vastere vormen aan toen het plexiglas van een duikbril tot op een paar centimeter van haar gezicht was genaderd. Achter het glas gluurden twee priemende lichtblauwe ogen die kracht en een geruststellend vertrouwen uitstraalden en niet bedreigend leken.

Er kwam een gehandschoende hand omhoog, die haar een ademautomaat onder de neus hield en op het waterloosventiel drukte, opdat het luchtspuwende mondstuk haar aandacht trok. Nina graaide naar de automaat en hapte gretig toe. Geen frisgeurende lentebries had verrukkelijker kunnen zijn dan de levenwekkende, samengeperste lucht die nu haar longen vulde. De vlakke hand bewoog op en neer.

Niet te snel. Rustig aan.

Nina knikte om aan te geven dat ze het teken van de duiker had begrepen en voelde een zacht kneepje in haar schouder. Ze bleef door de slang van de 'octopus'-reserveautomaat ademen tot haar paniek ten slotte afnam en haar ademhaling weer gelijkmatiger werd.

Weer een handsignaal. De wijsvinger en duim vormden een soort O.

Alles oké?

Nina imiteerde het gebaar.

Met mij is alles oké.

Achter de duikbril knipoogde een van de blauwe ogen. Ze had geen idee wie deze kikvorsman was of waar hij vandaan kwam, maar hij was in ieder geval vriendelijk. Het hoofd van de duiker zat in een nauwsluitende kap met een geïntegreerde bril. Ze kon alleen zien dat het een forse man was met brede schouders.

Nina keek omhoog. Het licht flikkerde door het woeste kielzog van de snelle hovercraft en het gebulder van de motoren klonk tot in het water door. Ze waren nog naar haar aan het zoeken.

Weer zo'n kneepje in haar schouder. De kikvorsman wees naar boven en maakte een vuist.

Gevaar.

Ze knikte heftig. De duim wees omlaag. Ze keek langs haar benen de duistere diepte in. Zelfs het onbekende daar beneden was aanlokkelijker dan het reële gevaar boven haar. Ze knikte nogmaals en maakte het oké-signaal. Hij sloot beide handen ineen.

Geef me een hand.

Nina pakte de haar toegestoken hand en langzaam begonnen ze af te dalen.

Tijdens hun gelijkmatige duik werd het kobaltblauwe water geleidelijk indigo en was ten slotte zo donker dat Nina het koude slik van de bodem voelde voordat ze het zag.

Van zijn riem pakte de duiker een kleine, maar buitengewoon krachtige stroboscooplamp en hield die boven zijn hoofd. Ze sloot haar ogen om niet te worden verblind door de felle zilverwitte flits die zou volgen. Toen ze weer keek, knipperde er een onderzeese glimworm in de verte.

De duiker legde zijn wijsvingers tegen elkaar.

Naast elkaar die kant op zwemmen.

Ze zwommen weer hand in hand naar het ritmisch knipperende licht tot ze een tweede duiker naderden. Deze zag hen aankomen, waarop hij zijn flitslamp uitdeed en met zijn hand naar de microfoonknop van zijn Aquacom-hoofdtelefoon tastte.

'Ik kan je ook geen moment alleen laten,' zei hij. 'Verlies ik je even uit het oog, kom je met een levensechte zeemeermin aanzetten.'

De eerste duiker liet zijn ogen over Nina's lichaam gaan en concludeerde dat die omschrijving zo gek nog niet was. Met haar goudblonde vlechten, lange benen en minimale kleding had Nina makkelijk voor een mythische zeenimf door kunnen gaan. Maar ze miste één ding.

'Zeemeerminnen zijn voor de helft vis,' zei hij.

'Dit geïnnoveerde model bevalt me stukken beter. Hoe heet ze?'

'Goeie vraag. We hebben ons nog niet aan elkaar voorgesteld. Ik zwom haar tegen het lijf toen ik naar boven ging om een kijkje bij het schip te nemen. Ze had wat probleempjes, dus heb ik haar maar een handje geholpen. Twee handjes eigenlijk.'

Nina had zelf nooit met een onderwatermarifoon gewerkt, maar ze herkende de apparatuur en begreep dat ze het over haar hadden. Hoe dankbaar ze ook was, toch hoopte ze dat ze het kort hielden. Ze bevroor haast! Als ze niet snel bewoog, zou ze buiten kennis raken. Ze kruiste haar armen voor haar borst.

Ik heb het koud.

De duiker die ze kikvorsman had gedoopt, knikte. In zijn droogpak had hij er niet aan gedacht hoe koud het moest zijn voor een onbedekt lichaam.

'Laten we onze zeemeermin snel naar het schip brengen voor ze in een diepvries-visstick verandert.'

De andere duiker keek op zijn kompas en ging voor. Nina's nieuwe vriend gaf weer het signaal dat ze naast hem moest meezwemmen en greep voorzichtig haar hand. Ze nam aan dat ze naar het schip zouden gaan, maar zo koud en uitgeput als ze was, vreesde ze dat ze dat niet zou halen. De duiker scheen te merken hoe moeilijk ze het had om hen zonder zwemvliezen bij te houden en kneep een paar keer bemoedigend in haar hand.

Na enkele minuten zwemmen, daalden ze alweer. Op de bodem stonden twee gele voorwerpen. Ze waren van plastic en leken op dik uitgevallen mini-torpedo's met oren. Nina herkende ze als DPV's, diver propulsion units, of onderwaterscooters zoals ze meestal werden genoemd.

De duikers pakten allebei een DPV en drukten de gashendel in. Er klonk een zacht gejank op toen de door accu's aangedreven motoren aansloegen en de dubbele schroeven zich in beweging zetten. De kikvorsman wees op zijn rug. Nina greep zijn schouders beet en ze stegen tot halverwege de zeespiegel waar het water net ietsje warmer was.

Onderwijl riep Nina's duiker het schip op en vroeg of ze ergens in de buurt een hovercraft zagen. Hij hield niet van risico's, dat was duidelijk.

'Daarnet cirkelde hier een hovercraft rond,' luidde het antwoord. 'Die is weer richting kust vertrokken en lijkt nu verdwenen.'

'Roger. Bereid je voor op vrouwelijk bezoek.'

Het bleef even stil. 'Wat zeg je?'

'Laat maar. Bereid je voor op een behandeling tegen onderkoeling.'

Ze kwamen vlakbij het schip boven water en zwommen naar de achtersteven. Daar stond een ontvangstcomité klaar om Nina aan boord te helpen en haar in handdoeken en dekens te wikkelen. Nina's gezichtshuid zat onder de vlekken en haar lippen waren paars. Een stretcher sloeg ze af, maar ze was blij met een ondersteunende hand toen ze op wankele benen, klappertandend naar de ziekenboeg werd geleid. Ze liep mank met de voet die tijdens de vlucht gewond was geraakt.

De beide duikers ontdeden zich van hun uitrusting en togen zo snel mogelijk naar de ziekenboeg. Als aspirant-vaders wachtten ze geduldig voor de gesloten deur. Na enige tijd kwam de doktersassistente, een aantrekkelijke jonge vrouw die als scheepsarts fungeerde, de gang in.

'Is alles goed met haar?' vroeg de grootste van de twee.

De vrouw glimlachte. 'Dat is een sterke tante,' zei ze en er klonk bewondering in haar stem door. 'Ik heb haar schaafwonden en kneuzingen behandeld. Ze was vrij sterk onderkoeld, dus ik wil dat ze voorlopig onder de wol blijft. Straks mag ze een kop bouillon hebben.'

'Kunnen we naar haar toe?'

'Ja hoor. Houden jullie haar maar even bezig, zodat ik ondertussen kan kijken of ik ergens wat kleren voor haar heb en in mijn hut een kooi kan vrijmaken waar zij ongestoord wat kan uitrusten.'

'Hoe heet ze?'

De vrouw trok een wenkbrauw op. 'Dat weten jullie niet? Jullie brengen ook veel te veel tijd onder water door, vooral jij, Zavala. Ik had gedacht dat jullie allang haar telefoonnummer wisten en van wat voor bloemen ze houdt en in welke restaurants ze het liefst eet.'

José 'Joe' Zavala's reputatie op dit gebied was hem uit Washington gevolgd, wat niet verwonderlijk was aangezien hij ooit iets met de doktersassistente had gehad. Altijd even charmant in de omgang met vrouwen was hij bij veel alleenstaande vrouwen in trek vanwege zijn jeugdige Ricardo Montalban-achtige uitstraling. Om zijn lippen speelde een haast verlegen glimlachje. 'Daar heb ik dan nu even niet aan gedacht,' zei hij.

'Dat ik dat nog mag meemaken.' Met een ironisch lachje snelde ze kordaat weg.

Nina zat op een behandeltafel toen de twee mannen het vertrek binnenkwamen. Ze droeg een wijde zeemanstrui en over haar schouders hing een dikke wollen deken. Hoewel haar ogen door de inwerking van het zoute water roodomrand waren en haar lange haar in klitten zat, had haar gezicht weer wat kleur gekregen en was de blauwachtige waas op haar lippen weggetrokken. Haar handen hield ze rond een aardewerken koffiemok en dronk genietend van het warme vocht. Ze keek op en zag de grote man die vrijwel de hele deuropening vulde. Met zijn stoere lijf en walnootbruine, sterk met het bijna witte haar contrasterende huid leek hij op een Scandinavische held uit een wagneriaanse opera. Daarentegen was zijn stem vrij zacht.

'Hopelijk storen we niet?' zei hij weifelend.

Nina veegde een lange haarsliert uit haar gezicht. 'Helemaal niet. Kom binnen.'

Hij liep naar haar toe, gevolgd door de vriendelijk glimlachende, donkergetinte man. 'Ik ben Kurt Austin en dit is Joe Zavala.'

'Ik ben Nina Kirov.' Nina herkende de ogen van de kikvorsman die ze achter zijn duikbril had gezien. Ze deden haar denken aan de kleur van een koraalrif onder een gladde zeespiegel. 'Ik geloof dat wij elkaar al kennen.'

Austin grijnsde, verheugd dat ze hem herkende. 'Hoe voelt u zich?'

'Niet slecht, dank u. Maar een warme douche zou me goed doen.' Ze keek om zich heen. 'Wat is dit voor een schip?'

'De Nereus, een onderzoeksschip van de NUMA.'

'U bent van de National Underwater & Marine Agency?'

'Klopt. Ik ben de leider van de Speciale Eenheid van de NUMA. Joe is de scheepswerktuigkundige van het team.'

'Ik beschouw mezelf liever als de stuwende kracht van het team,' zei Zavala.

'Joe overdrijft niet. Hij is degene die ons in beweging houdt, zowel onder als boven water.'

In feite was Zavala uiterst deskundig op het gebied van alle mogelijke voortstuwingsmechanismen. Hij kon iedere motor repareren, verbeteren of reviseren, ongeacht of die door stoom, diesel of elektrisch werd aangedreven en zich in een auto, schip of vliegtuig bevond. Zavala was nooit bang voor vieze handen als er ergens een mechanisch probleem optrad. Hij had talloze bemande en onbemande onderwatervoertuigen ontworpen en ontwikkeld, waarvan zich er diverse aan boord van het onderzoeksschip bevonden. Maar ook in de luchtvaart had hij zijn sporen verdiend. Hij had tweeduizend vlieguren als piloot van helikopters en kleine straal- en turbopropvliegtuigen.

'U zei dat u van een speciale eenheid bent?'

'Inderdaad. Met z'n vieren zijn we de kern van het team. We hebben ook een diepzeegeoloog en een hydrobioloog, maar die werken op het moment aan een ander project. Over het algemeen houden we ons bezig met projecten die buiten de normale taken van de NUMA vallen.' En buiten het toezicht van de overheid had hij eraan toe kunnen voegen.

'Wat hebt u hier in hemelsnaam te zoeken?'

'We komen van de Middellandse Zee en doen hier nog wat afsluitend onderzoek,' antwoordde Austin. 'De Marokkaanse regering vreest dat de olieboringen voor de kust een negatieve invloed op de sardinevisserij hebben. De Nereus was hier toch in de buurt, dus hebben we voorgesteld dat wij hier snel even een bodemonderzoek zouden doen.'

'Nereus, de Oude Man van de Zee,' mompelde Nina peinzend. 'Kent u dit citaat van de Griekse dichter Hesiodus: "Een trouwe en zachtaardige god die rechtvaardige en milde gedachten koestert en geen leugens kent.'"

Austin keek Zavala aan. Was Nina dan misschien toch een zeemeermin? Ze was er in ieder geval lieftallig genoeg voor. 'Ik weet niet of je dit schip de Oude Man van de Zee kunt noemen. De Nereus is pas een paar maanden geleden te water gelaten, maar Hesiodus had gelijk wat die leugens betreft. Dit schip zit van voor- tot achtersteven volgestouwd met hypermoderne onderzoeksapparatuur.'

'De ontwerper van het schip beweert dat wij wetenschappers hier aan boord slechts ballast zijn,' vulde Zavala aan.

Nina kon de breedgeschouderde Austin en zijn vriendelijk sprekende collega maar moeilijk in overeenstemming brengen met de erudiete wetenschappers met wie zij gewoonlijk te maken had. Ze nam de twee mannen met een onderzoekende blik op. Met zijn één meter drieëntachtig en negentig kilo zonder één grammetje vet leek de breedgeschouderde Austin eerder iemand die met American Football zijn geld verdiende. Hij had het getaande gezicht van iemand die de meeste tijd in de buitenlucht doorbracht, met daarop de metaalachtige glans die op een voortdurende blootstelling aan de zilte zeelucht wijst. Afgezien van de lachrimpeltjes rond zijn mond en ogen was de huid glad. En hoewel hij pas tegen de veertig liep, was Austins haar al aan het vergrijzen en had het een haast platinawitte glans.

Met zijn één meter vijfenzeventig was de knappe Zavala minder krachtig van bouw dan Austin, maar zijn vijfenzeventig kilo zware lichaam was soepel gespierd, met name in de armen en nek, en rond zijn wenkbrauwen was hier en daar wat littekenweefsel zichtbaar, de sporen van de tijd waarin hij zijn studiegeld als profbokser in de middengewichtsklasse verdiende. Hij won tweeëntwintig partijen, waarvan twaalf door knock-out, en verloor er zes. Zijn gladde zwarte haar was strak naar achteren gekamd. Het vrolijke glimlachje dat haar al bij binnenkomst was opgevallen, week niet van zijn lippen. Ze begreep nu wat de doktersassistente had bedoeld met haar opmerking over de aantrekkingskracht van die gevoelvolle bruine ogen.

Hun hoffelijke optreden kon niet verhullen dat ze van aanpakken wisten. De gespierde Austin was nu heel vriendelijk, maar ze herinnerde zich maar al te goed de krachtige vastberadenheid waarmee hij haar voor de hovercraft had weggetrokken. Achter Zavala's sociabele gedrag school een spijkerharde mentaliteit, vermoedde ze. De manier waarop de twee mannen als tandraderen in een goedgeoliede machine samenwerkten toen ze haar veilig naar het schip brachten, bewees dat ze gewend waren om als team te werken.

'Sorry, dat ik zo onbeleefd was,' zei ze met het oog op haar redding. 'Ik heb u nog helemaal niet bedankt.'

'Mijn excuses dat ik u op zo'n sluiperige, Jaws-achtige manier heb benaderd,' zei Austin. 'Dat is beslist even schrikken geweest.'

'Nog niet half zo erg als de manier waarop die afgrijselijke boot waterpolo met me speelde. Ik kan u niet zeggen hoe dankbaar ik ben. U kunt me te allen tijde zo besluipen om me voor gevaren weg te rukken.' Ze pauzeerde even. 'Een domme vraag misschien, maar zwemt u normaal gesproken altijd in de Atlantische Oceaan rond op zoek naar dames in nood?'

'Stom geluk,' zei hij schouderophalend. 'Joe en ik waren daar beneden bezig. Ik kwam naar boven om onze positie ten opzichte van ons schip te bepalen en zag u daar met een hovercraft botsautootje spelen. Maar nu is het mijn beurt om vragen te stellen. Wat was er aan de hand?'

Haar glimlach verdween. 'Heel eenvoudig. Ze probeerden me te vermoorden.'

'Dat was nogal duidelijk, maar waarom?'

'Dat weet ik niet,' zei ze gelaten met een holle blik in haar ogen.

Austin voelde aan dat er iets was waar ze nauwelijks over kon praten. 'U hebt ons nog niet verteld waar u vandaan komt,' zei hij vriendelijk.

Het was alsof er een knopje bij haar omging. 'Mijn God,' fluisterde ze. 'De expeditie. Dr. Knox.'

'Welke expeditie?' vroeg Austin.

Ze staarde voor zich uit alsof ze zich een droom probeerde te herinneren.

'Ik ben onderwaterarcheologe. Met een ploeg van de universiteit van Pennsylvania werkte ik aan een opgraving hier in de buurt.'

Ze vertelde het hele verhaal van het bloedbad en haar ontsnapping. Haar relaas was zo bizar dat Austin het waarschijnlijk niet had geloofd als hij niet met eigen ogen de aanval van de hovercraft en de onvervalste angst op Nina's gezicht had gezien. Toen ze was uitverteld wendde Austin zich tot Zavala.

'Wat vind jij ervan?'

'Ik denk dat we zelf maar eens een kijkje moeten gaan nemen.'

'Ik ook. Laten we eerst de Marokkaanse autoriteiten inlichten. En u, denkt u dat u ons kunt uitleggen waar zich dat kamp precies bevindt.'

Nina worstelde met het schuldgevoel dat zij van de ploeg de enige was die aan een zekere dood was ontsnapt. Ze móest ook iets doen. Ze liet zich van de tafel zakken en stond nog wat wankel op haar benen.

'Sterker nog,' zei ze met een ijzig ondertoontje in haar stem. 'Ik zal u erheen brengen.'

7

Kapitein Mohammed Mustapha van de Marokkaanse Koninklijke Gendarmerie stond tegen een door de zon verwarmd spatbord van zijn Jeep naar de lange Amerikaanse vrouw te kijken die langzaam met haar hoofd naar de grond gericht over de zanderige open plek heen en weer liep.

Zoals de meeste politiemannen op het platteland bracht de kapitein zijn dagen door met het opsporen van spijbelende schoolkinderen, het invullen van formulieren na een verkeersongeval of het controleren van de papieren van buitenlanders, die er helaas nauwelijks waren. De verdwijning van een kameel, waar hij vorig jaar mee te maken kreeg, wekte korte tijd de opwindende gedachte dat er van veediefstal sprake was totdat het uiteindelijk slechts om een weggelopen dier bleek te gaan. Toch lag die ervaring het dichtst bij de taak waarvoor hij zich nu geplaatst zag: het opsporen van een verdwenen archeologische expeditie.

Mustapha kende deze omgeving die de Berbers vanwege de graven de Plek des Doods noemden, en wist ook van het bestaan van de nabijgelegen ruïnes. Het lag ver buiten de gebaande paden in zijn patrouillegebied dat een oppervlakte van enkele honderden vierkante kilometers besloeg. Hij was precies één keer op deze afgelegen plek geweest en had onmiddellijk besloten dat hij hier alleen zou terugkeren als het ook absoluut noodzakelijk was.

De vrouw stopte, bleef even met de handen op haar heupen staan alsof ze de richting kwijt was en liep vervolgens op de Jeep af. 'Ik begrijp er niets van,' zei ze met een van verwarring gefronst voorhoofd. 'Hier stond ons kamp. De tenten, de bestelwagens. Echt alles is verdwenen.'

De kapitein wendde zich tot de breedgeschouderde man met een haardos die zo wit was als de sneeuw op het Atlasgebergte. 'Misschien vergist mademoiselle zich in de plek.'

Nina keek de politieman strak aan. 'Mademoiselle vergist zich absoluut niet.'

Hij zuchtte. 'De mensen die u hebben aangevallen. Bandieten?'

Ze overwoog de mogelijkheid. 'Nee, ik geloof niet dat het bandieten waren.'

Mustapha haalde op een zo Franse manier zijn schouders op dat een Parijse boulevardacteur zich er niet voor had hoeven schamen, stak een Gauloise op en duwde de klep van zijn pet over zijn zwarte haren naar achteren. Hij voelde zich niet helemaal op zijn gemak in de aanwezigheid van een vrouw met onbedekte armen en benen, maar hij was niet onverschillig voor de gevoelens van anderen. Je moest haast blind zijn om alle schaafwonden op haar huid niet te zien en ze was onmiskenbaar danig in de war. Toch nam hij met eigen ogen waar dat hier geen tenten waren, geen stapel lijken en ook geen auto's. In wezen was er helemaal niets dat erop duidde dat het waar was wat ze vertelde.

De officier nam een stevige trek van zijn sigaret en blies de rook door zijn neusgaten uit. 'Ik was er uiteraard van op de hoogte dat zich in de omgeving van de Plek des Doods een expeditie ophield. Misschien zijn ze vertrokken zonder u daarvan in kennis te stellen.'

'Fantastisch,' snauwde Nina. 'Van alle agenten in Marokko krijg ik uitgerekend een Berberse inspecteur Clousseau.'

De zware aanslag op haar zenuwen had haar prikkelbaar gemaakt. Austin kon het haar niet kwalijk nemen dat ze na alles wat ze had doorgemaakt zo opvliegend op de stompzinnigheid van de politieman reageerde, maar hij vond wel dat het tijd werd om in te grijpen. 'Nina, je zei dat hier een kampvuur was. Kun je me aanwijzen waar precies?'

Terwijl de agent kalmpjes achter hen aansjokte, ging Nina voor naar ongeveer het midden van de open plek en schreef met de punt van haar schoen een X in de grond.

'Hier ongeveer, dacht ik.'

'Hebt u een schep?' vroeg Austin aan de politieman.

'Ja, natuurlijk. Dat is onmisbaar gereedschap hier in de woestijn.'

Mustapha slenterde naar zijn Jeep en haalde uit een gereedschapskist een opvouwbaar legerschepje met korte steel tevoorschijn. Austin pakte de schep aan en knielde voor Nina's voeten, waar hij een aantal evenwijdige sleuven van zo'n vijftien centimeter diep begon te graven. De eerste twee leverden niets bijzonders op, maar bij de derde was het raak.

Austin schepte een handvol zwarte aarde op en rook eraan. 'As van een vuur.' Hij drukte zijn handpalm tegen de grond. 'Nog warm,' zei hij.

Nina luisterde maar half. Ze staarde naar een plek achter Austin die leek te bewegen.

'Daar,' fluisterde ze.

De donkere plek bleek uit duizenden wriemelende beestjes te bestaan. Met de rand van de schep maakte Austin in de glinsterende berg mieren een stukje vrij en begon te graven. Op krap twintig centimeter diepte haalde hij een schep donkerrood gevlekte aarde op. Hij vergrootte het gat. Nog meer rode vlekken. De grond was ervan doordrenkt. Nina knielde naast hem neer. Ze rook de weeïge geur van opgedroogd bloed.

'Dit is de plek waar ze zijn neergeschoten,' zei ze met een van ingehouden emoties trillende stem.

Kapitein Mustapha had dromerig voor zich uit staan staren met zijn gedachten bij de vraag of hij nog op tijd voor het eten bij zijn vrouw en kinderen terug zou zijn. Nu hij merkte dat de stemming was veranderd, gooide hij zijn sigaret weg en kwam dichterbij om naast Nina neer te knielen. Zijn notenbruine gezicht verbleekte toen hij besefte wat de verkleurde aarde betekende.

'Allah zij geprezen,' mompelde hij. Een paar seconden later stond hij bij zijn Jeep in rap Arabisch in zijn mobilofoon te praten.

Nina zat nog op haar knieën stokstijf naar de grond te staren alsof de gruwelijke gebeurtenissen van de vorige nacht door het gat omhoog-borrelden. Austin vreesde dat ze in zou storten als hij haar daar niet weghaalde. Hij nam haar bij de arm en hielp haar overeind. 'Ik zou graag een kijkje bij de lagune nemen, als je het niet erg vindt.'

Ze knipperde met haar ogen als iemand die wakker schrikt. 'Een prima idee. Misschien vinden we daar iets...' Ze wees hem de weg door de duinen. De Zodiac-opblaasboot waarin ze van het NUMA-schip naar de kust waren gekomen, lag half op de trap getrokken.

Nina liet haar blik over de nu zo vreedzame lagune gaan. 'Onvoorstelbaar dat ze zelfs mijn markeerboeien hebben weggehaald,' zei ze cynisch. Met Austin op haar hielen liep ze langs de rotsachtige kustlijn en beschreef hem de onzichtbare tunnel en cothon. Austin wees op een tiental vissen die op het verder vlakke oppervlak dreven.

'Waarschijnlijk zuurstofgebrek,' zei Nina. 'De lagune is niet bijster gezond voor levende wezens.' Ze glimlachte om de onbedoelde ironie. 'Er is iets anders wat ik nog niet heb verteld.' In weinig woorden beschreef ze het stenen hoofd dat ze had ontdekt. Austin slaagde er niet in zijn ongeloof te verbergen.

'Van de Olmeken! Hier?' Kauwend op zijn onderlip probeerde hij tevergeefs een beleefde manier te verzinnen om zijn twijfel te uiten. 'Vergeet het maar.'

'Ik zou het ook niet geloven als ik het niet zelf had gezien. Ik wed dat je er na een stukje zwemmen heel anders over denkt. Ik zal 't je laten zien.' Ze trapte haar geleende sportschoenen uit. Austin had niets tegen een frisse duik en het zou Nina even afleiden van de lugubere ontdekking op de open plek. Hun kleren, een korte broek en T-shirt, zouden in de zon zo weer droog zijn.

Nina dook het water in en Austin volgde haar. Ze zwommen een stuk tot Nina stilhield om naar oriëntatiepunten te zoeken. Ze maakte een paar slagen met haar hoofd onder water. Na ongeveer een minuut zette ze met een schaarbeweging van haar benen af en dook recht naar beneden. Boven de bodem zwom ze een rondje, waarna ze met Austin achter haar aan weer naar boven schoot.

'Hij is weg,' riep ze naar adem happend. 'Het beeld is verdwenen!'

'Weet je zeker dat dit de goede plek is?'

'Het kan niet missen. Ik heb hier twee oriëntatiepunten gekozen toen ik de markeerboei uitzette. Het kloteding is weg. Kom, ik zal 't je laten zien.' Zonder er nog een woord aan toe te voegen verdween ze weer onder water.

Toen Austin haar had ingehaald, zwom ze vlak boven de bodem heen en weer en wees op een maankraterachtige kuil. Ze pakte iets uit de modder op en ze stegen weer naar de waterspiegel, waar ze elkaar watertrappend aankeken.

'Ze hebben hem opgeblazen,' zei ze met een stukje zwartgeblakerd steen wapperend. 'Ze hebben het stenen hoofd gewoon opgeblazen.' Ze zwom naar de oever terug.

Zavala stond hen bij de trap op te wachten. Hij had de omgeving van het kamp afgezocht.

'Van de kapitein moet ik je zeggen dat hij het hoofdkwartier van zijn brigade heeft gebeld,' zei hij. 'Zij zullen de nationale veiligheidsdienst in Rabat inlichten. De veiligheidsdienst coördineert alle onderzoeken naar de grotere misdaden.'

Nina overhandigde haar vondst aan Austin. 'Het is basalt, vulkanisch. Een stukje van het beeld, dat staat voor mij vast.'

Austin bestudeerde het stuk steen. 'De randen zijn ruw en verschroeid. Zonder meer veroorzaakt door een recente explosie.' Hij tuurde over de lagune. 'Dat verklaart die dode vissen.'

'Erg logisch lijkt het allemaal niet,' zei Nina hoofdschuddend. 'Eerst doden ze iedereen en proberen ze mij te doden om vervolgens in plaats van te zorgen dat ze wegkomen alle moeite te doen om een archeologische vondst te vernietigen. Waarom?'

Er volgde een stilte waarin niemand met een antwoord kwam. Austin stelde voor om zich bij de kapitein af te melden en naar het schip terug te gaan. Op de terugweg naar de plek van het kamp liep Nina voorop. Zavala hield bewust iets in en ging naast Austin lopen. Zo zachtjes dat Nina het niet zou horen zei hij: 'Ik heb de kapitein gezegd dat het misschien geen gek idee is om de plek van de opgraving aan een nader onderzoek te onderwerpen.'

Austin trok een wenkbrauw op.

'Nina zei dat de expeditie al verscheidene dagen bezig was,' vervolgde Zavala. 'Toch was er niets van een opgraving te zien. Alle gaten zijn weer opgevuld. Doet jou dat niet ergens aan denken?'

'Ik vrees van wel ja. Het zou best kunnen dat de slachtoffers zonder het te weten letterlijk hun eigen graf hebben gegraven.'

Zavala overhandigde Austin een bril. De ronde glazen waren gebroken. 'Die heb ik bij de opgraving gevonden.'

Austin wierp een blik op de bril en stak hem zwijgend in zijn zak.

Toen de Zodiac bij het onderzoeksschip langszij kwam, gleden Nina's ogen bewonderend langs de zowel fraaie als functionele lijn van de slanke blauwgroene romp.

'Toen ik de Nereus gisteren vanaf de kust zag liggen, vond ik het al een prachtig schip. Maar van dichtbij is ze nog mooier.'

'Ze is meer dan alleen mooi,' zei Austin, terwijl hij Nina het achterdek ophielp. 'Ze is het meest geavanceerde onderzoeksvaartuig ter wereld, vijfenzeventig meter van voor- tot achtersteven en daar tussenin barstensvol vezeloptica en supersnelle gegevensverwerkingsapparatuur. De Nereus heeft boegschroeven, waardoor ze bijzonder wendbaar is en ook in ruwe zee stabiel blijft; bovendien is er het allernieuwste op het gebied van onderwatervoertuigen aan boord. We hebben zelfs een in de romp ingebouwde sonarprofielscanner waarmee we de bodem in kaart kunnen brengen zonder dat we nat worden.'

Austin wees op de hoge kubusvormige uitbouw achter de brug. 'Dat blok daar is de opslagruimte voor alle wetenschappelijke apparatuur. We hebben er natte laboratoria met stromend zeewater. En we slaan er de onderwatervoertuigen, camerageleiders en de duikuitrustingen in op. Het schip is speciaal voor een kleine bemanning gebouwd, een man of twintig. Daarnaast is er plaats voor ruim dertig wetenschappers.'

Terwijl Nina nog steeds met haar been trok vanwege de verwonding aan haar voet, liepen ze naar een drie dekken hoger gelegen gang, waar ze voor de deur van een hut bleven staan. 'Hier zul je de komende dagen moeten pitten.'

'Ik wil niemand van zijn plek verjagen.'

'Dat doe je ook niet. We hebben een oneven aantal vrouwen aan boord en er is een lege kooi in de hut van de doktersassistente. Je ligt heel handig direct naast de bibliotheek en vlakbij het belangrijkste deel van het schip. Kom, ik zal 't je laten zien.'

Hij liep voor haar uit door de gang naar de kombuis, waar Zavala aan een tafel een kop espresso zat te drinken en een gefaxte versie van The New York Times las. De steriliteit van deze met airconditioning gekoelde ruimte vormde een schril contrast met de troosteloosheid van de Plek des Doods. De kombuis verschilde qua inrichting niet van die van andere schepen met de aan de vloer vastgeschroefde aluminium en formicatafels en -stoelen. Maar uit de keuken kwamen geuren die volstrekt niet overeenkwamen met de stank van spek en frituurvet die in de meeste scheepskombuizen hing.

Nina ging zitten en was blij dat ze eindelijk haar pijnlijke voet een beetje rust kon geven. 'Ik ben uitgehongerd,' zei ze met haar neus in de lucht de etensgeuren opsnuivend. 'Het ruikt hier naar een viersterrenrestaurant.'

Zavala legde zijn krant neer. 'Vijf sterren. Wij onderbetaalde NUMA-slaafjes hebben heel wat ontberingen te verduren. De wijnkaart is voortreffelijk, zij het dat er uitsluitend goede Californische wijnen in onze kelder liggen.'

'Dit is een Amerikaans schip,' vulde Austin overdreven verontschuldigend aan. 'Het zou toch raar zijn als we bourgondische of bordeauxwijnen aan boord hadden, maar wees niet bezorgd, onze chef-kok is op de Cordon Bleu afgestudeerd.'

'De menukeuze van vandaag is steak au poivre of heilbot au beurre blanc,' vervolgde Zavala. 'Je moet het de kok maar niet kwalijk nemen, maar hij komt uit de Provence en is daarom nogal royaal met basilicum en olijfolie.'

Nina nam het puur functioneel ingerichte vertrek nog eens in zich op en schudde verwonderd haar hoofd. 'Ik geloof dat ik het wel overleef.'

Nu Nina zich wat ontspande, leek het Austin een goed moment om een minder aangenaam onderwerp aan te snijden. Eerst haalde hij een groot glas ijsthee voor haar. 'Als je het goed vindt, zou ik graag op de gebeurtenissen van gisteravond willen terugkomen om te kijken of ons misschien toch niet iets is ontgaan,' zei Austin.

Ze nam een flinke slok thee alsof ze er extra kracht uit putte. 'Ik voel me prima,' zei ze en begon nogmaals te vertellen wat er de vorige avond was gebeurd.

Austin zat als een slapende leeuw met halfgesloten ogen te luisteren en zoog ieder woord en iedere stembuiging in zich op, waarbij hij alle feiten voor zichzelf op een rijtje zette en naar dingen zocht die niet met haar eerste relaas klopten.

Toen ze klaar was, zei hij: 'Ik denk dat je gelijk hebt wat de bandietentheorie van kapitein Mustapha betreft. Bandieten zouden een paar mensen van de groep hebben vermoord om ze te beroven, maar naar wat je beschrijft was dit een welbewuste afslachting.'

'Zou het een terroristische aanslag van moslimfundamentalisten kunnen zijn?' opperde Zavala. 'In Algerije hebben ze duizenden mensen vermoord.'

'Misschien, maar terroristen laten over het algemeen weten dat zij voor een aanslag verantwoordelijk zijn. Deze bende heeft er duidelijk alles aan gedaan om alle sporen uit te wissen. Waarom zouden terroristen dat stenen hoofd hebben willen vernietigen? Dat is ook zoiets waar ik niet goed bijkan. Daar heb je heel speciale explosieven voor nodig.'

'Wat betekent dat ze al van tevoren van de aanwezigheid van het hoofd op de hoogte waren,' zei Zavala.

'Inderdaad. Ze waren op een dergelijke onderwateractie voorbereid.'

'Onmogelijk,' reageerde Nina, maar vervolgde al iets onzekerder: 'Ik heb echt geen idee hoe ze dat hebben kunnen weten.'

'Ik ook niet,' zei Zavala. 'Weet je zeker dat ze Spaans spraken?'

Ze knikte gedecideerd.

'Bij de Straat van Gibraltar,' zei Austin, 'kun je vanuit Tanger bij wijze van spreken naar Spanje lopen en dat is hier niet ver vandaan.'

Zavala schudde zijn hoofd. 'Dat zegt niets. Ik spreek Spaans, maar ik ben een Mexicaanse Amerikaan die van zijn leven nooit in Spanje is geweest.'

Nina schoot opeens iets te binnen. 'O ja, dat is waar ook, ik was die hele Gonzalez vergeten.'

'Wie is Gonzalez?' vroeg Austin.

'Hij was een van de vrijwilligers van de expeditie. Via de niet-commerciële organisatie Time-Quest heeft hij betaald om mee te mogen. Ik heb gezien dat hij met een man heeft staan praten, een onbekende man in een Jeep, gistermiddag. Gonzalez beweerde dat de man de weg kwijt was. Ik vond dat toen al een beetje raar.'

'Dat zou ik ook denken,' zei Austin. 'Het levert misschien niets op, maar laten we Time-Quest eens onder de loep nemen en kijken of zij iets meer over die Gonzalez kunnen zeggen. Ik neem aan dat hij met de anderen ook is gedood.'

'Ik heb hem niet gezien, maar ik zou niet weten hoe hij zou hebben kunnen ontsnappen.'

'En de hovercraft die achter Nina aanzat?' vroeg Zavala aan Austin. 'Misschien is dat een aanknopingspunt.'

'Voor zover ik het vanaf de waterspiegel heb kunnen zien, leek het een in opdracht vervaardigd model. Mogelijk was het een in Engeland gemaakte Griffon. Ik heb de NUMA al gebeld en gevraagd of ze alle eigenaars van Griffon-hovercrafts willen natrekken. Daar kunnen er nooit zo heel veel van zijn. Ik vermoed dat ze hem onder de naam van een niet-bestaande organisatie hebben gekocht.'

'Met andere woorden, zo zijn ze moeilijk te achterhalen.'

'Misschien zelfs wel helemaal niet, maar het is de moeite waard om het te proberen.' Hij keek peinzend voor zich uit. 'We zitten nog steeds met de belangrijkste vraag: waarom heeft iemand een volstrekt ongevaarlijke archeologische expeditie willen uitroeien?'

Nina had met haar hand onder haar kin zitten nadenken. 'Ik vraag me af of de expeditie eigenlijk wel zo ongevaarlijk was,' zei ze.

'Wat bedoel je?'

'Dat beeld van de Olmeken laat me niet los. Daar draait het allemaal om.'

'Over dat Olmeekse beeld blijf ik toch mijn twijfels houden. En helemaal nu het in een berg grind is veranderd.'

'Het was niet mijn conclusie. Vergeet niet dat Sandy degene was die het heeft geïdentificeerd. Zij is in ons land een van de meest vooraanstaande deskundigen op het gebied van de Midden-Amerikaanse cultuur. Sanford heeft ter plekke veel veldwerk verricht en artikelen geschreven over alle belangrijke opgravingen zoals Tikal en ook over veel minder bekende maar minstens zo belangwekkende vondsten.'

'Goed, laten we aannemen dat jij en Sandy het bij het rechte eind hebben. Waarom is dat beeld dan zo belangrijk?'

'Het zou de hele archeologische wereld volledig op zijn kop zetten. Men houdt zich al heel lang bezig met de vraag of er vóór Columbus contact tussen de Oude en de Nieuwe Wereld is geweest.'

'Zoals Leif Eriksson en de Vikingen? Ik dacht dat daar overtuigende bewijzen voor waren,' zei Zavala.

'Zeker, maar dat wordt slechts schoorvoetend aanvaard. Ik heb het over transatlantische contacten van ver vóór de vikingen. Het probleem is dat er nooit een wetenschappelijk erkend bewijs is gevonden. Het Olmeekse hoofd was mogelijk dat bewijs geweest.'

Austin trok een wenkbrauw op. 'En wat dan nog?'

'Pardon?' zei ze, lichtelijk op haar teentjes getrapt.

'Stel dat dit beeld inderdaad een afdoend bewijs is van pre-Columbiaanse contacten. Dan is dat opzienbarend en beslist ook controversieel, maar voor wie is dat, afgezien van archeologen, geschiedkundigen en de Knights of Columbus, dan zo vreselijk belangrijk? Met andere woorden, wat maakt het tot iets waarvoor mensen aan het moorden slaan?'

'O, ik begrijp wat je bedoelt,' zei ze iets minder streng, 'maar ik kan er niets anders over zeggen dan dat ik vermoed dat mijn ontdekking de aanval op de een of andere manier heeft versneld.'

'In het kamp wist niemand van je ontdekking?'

'Nee. Dat zouden ze later wel te horen hebben gekregen. Moreel gesproken had ik het onmiddellijk aan dr. Knox en Fisel moeten vertellen. Ik vermoedde meteen dat het een Mexicaans beeld van de Olmeken was, maar dat leek me zo onvoorstelbaar dat ik een bevestiging wilde voordat ik mijn nek verder uitstak. Daarom heb ik me tot Sandy gericht.'

'Afgezien van jezelf was je collega aan de universiteit dus de enige die de bewijzen van de vondst heeft gezien?'

'Ja, en Sandy zal het beslist voor zich houden. Godzijdank zijn alle gegevens van het vooronderzoek veilig in haar bezit.' Ze pauzeerde even. 'Ik moet zo snel mogelijk naar huis.'

'Wij gaan naar het schiereiland Yucatan voor een onderzoek van het gebied waar de asteroïde is ingeslagen die naar alle waarschijnlijkheid verantwoordelijk is geweest voor het uitsterven van de dinosaurussen. Voordat we vertrekken hebben we hier nog één dag onderzoek te doen,' zei Austin. 'Tot dan kun je hier met alle genoegen blijven, zodat we je daarna in Marrakech kunnen afzetten, waar je het vliegtuig naar New York kunt nemen. Dan heb je nog wat tijd om uit te rusten en het allemaal in alle rust te verwerken.'

'Bedankt,' zei Nina. 'Ik zit nog te trillen van de zenuwen, maar ik voel me hier wel veilig.'

'Je bent hier niet alleen veilig, je wordt hier ook uitstekend verzorgd.'

'Eén ding nog, ik moet de universiteit over het lot van de expeditie en dr. Knox inlichten. Voor het antropologisch instituut is dit afgrijselijk nieuws. Dr. Knox was een instituut op zichzelf. Hij was buitengewoon geliefd.'

'Geen probleem,' zei Zavala. 'Ik zal je naar de radiohut brengen.'

Austin stond op om een glas ijskoffie te pakken en ging weer aan tafel zitten. Hij schonk een scheutje room bij de koffie en staarde naar het donkere vocht alsof de oplossing van Nina's raadsel uit de wervelingen in het glas viel af te lezen. In het hele verhaal viel weinig logica te ontdekken en hij was geen stap verder gekomen toen Zavala en Nina een paar minuten later terugkeerden.

'Dat was snel,' zei Austin. 'Hebben jullie de universiteit niet kunnen bereiken?'

Zavala klonk voor zijn doen ongewoon somber. 'We hadden meteen contact, Kurt.'

Austin zag dat er tranen in Nina's ogen glinsterden.

'Ik heb met de administratie gesproken,' zei Nina met een lijkbleek gezicht. 'Eerst wilden ze het me niet vertellen, maar ik voelde dat ze iets voor me achterhielden.' Ze stokte. 'Mijn God! Wat gebeurt er allemaal?'

'Ik begrijp het niet,' zei Austin, hoewel hij al een vermoeden had van wat er zou volgen en ook geen verbazing toonde toen Nina zei:

'Sandy. Ze is dood.'

8

Austin lag in zijn kooi naar het plafond te staren en luisterde jaloers naar het zachte snurken van Zavala aan de andere kant van de hut. Zoals voorspeld was de kok weer eens kwistig met kruiden en olijfolie omgesprongen, maar Austin had geen last van zijn maag. Het was zijn malende hoofd dat hem wakker hield. Als een ijverige kantoorklerk bleef het druk in de weer met het verwerken van alle gebeurtenissen van die dag en was niet van plan hem met rust te laten.

Dit extra uitstapje op de Nereus had normaal gesproken niet meer dan een routineklus zullen zijn, een kans om even uit te puffen van de over het algemeen veel zwaardere onderzoeken die het NUMA-team naar onbekende en duistere mysteries op en onder de wereldzeeën deed. Tot Nina plotseling met die hellehonden op haar hielen was opgedoken. Misschien waren het ook wel gewoon de gedachten aan die intrigerende vrouw in de aangrenzende hut die hem uit zijn slaap hielden.

Hij keek naar de glimmende wijzers van zijn Chronosport-horloge. Drie uur. Austin herinnerde zich dat een dokter hem ooit had verteld dat drie uur 's nachts vaak het moment is waarop doodzieke mensen hun laatste adem uitblazen. Nu kon hij helemaal niet meer blijven liggen. Hij trok een dikke trainingsbroek en een nylon windjack aan en stak zijn voeten in een stel afgedragen bootschoenen die hem als gegoten zaten. Om Zavala niet te wekken stapte hij heel stilletjes de gang op en liep naar de vier dekken hoger gelegen brug.

De deur van het stuurhuis stond open om wat frisse lucht binnen te krijgen. Austin stak zijn hoofd om de hoek. Mike Curtis, een van de jongere bemanningsleden, had de vroege ochtendwacht. Hij zat op een stoel met zijn neus in een boek.

'Hoi, Mike,' zei Austin. 'Kan niet slapen. Bezwaar tegen een beetje gezelschap?'

De jongen grinnikte en legde het boek weg. 'Helemaal niet. Het is hier behoorlijk saai. Kop koffie?'

'Ja, zwart graag.'

Terwijl Mike twee dampende mokken volschonk, pakte Austin het geologieboek op. 'Zware kost voor de nachtploeg.'

'Ik was me aan het voorbereiden op het project in Yucatan. Denk je echt dat de dinosaurussen door één meteoor of komeet zijn uitgeroeid?'

'Als er een voorwerp ter grootte van heel Manhattan tegen de aarde te pletter slaat, heeft dat wel degelijk de nodige gevolgen. Of die reuzenhagedissen toch al op het punt van uitsterven stonden is een andere kwestie. Met dit planktononderzoek zouden we heel wat openstaande vragen kunnen beantwoorden. Het heeft in zekere zin wel iets ironisch dat kleine ééncellige diertjes ons moeten vertellen wat er is gebeurd met de grootste levensvorm die we ooit op aarde hebben gehad.'

Zo zaten ze nog een tijdje te praten tot Mike zich aan een aantal routinetaken moest wijden. Austin leegde zijn mok en liep door de radiohut naar de kaartenkamer achter de brug. Met de grote halfronde ruiten kon de ruimte tevens als controlekamer dienstdoen in het geval het schip achteruit moest varen.

Austin spreidde een kaart van de Marokkaanse kust uit op de navigatietafel en pakte een potlood om met een kruisje de huidige positie van het schip te markeren. Peinzend tuitte hij de lippen, terwijl hij aandachtig de kaart bestudeerde, waarbij hij zijn ogen van Gibraltar tot de Sahara over het achterhoofd van het schedelvormige Afrikaanse continent liet gaan. Na een paar minuten schudde hij zijn hoofd. Uit de kaart kon hij niets afleiden. Een hovercraft kon zowel over land als over zee zijn gekomen.

Hij schoof een stoel dichterbij, legde zijn voeten op tafel en las in het scheepsjournaal alle aantekeningen sinds het begin van de tocht. Tot nu toe was het een reis volgens het boekje geweest. Een snelle, probleemloze oversteek over de Atlantische Oceaan, een korte onderbreking van de reis in Londen om een groepje Europese wetenschappers op te pikken, een paar ronduit prettige weken in het Middellandse-Zeegebied, waar de duikschotel werd getest, en ten slotte het korte oponthoud in Marokko twee dagen geleden.

Nina's verhaal was in alle opzichten bizar. De aanval van de hovercraft en het van bloed doordrenkte zand op de plek van het kamp hadden hem ervan overtuigd dat ze de waarheid vertelde. Het afgrijselijke nieuws over de dood van haar collega had nu ook het laatste restje twijfel in hem weggenomen. Een autongeluk. Wel heel toevallig. Deze moordenaars hadden verdomd lange armen. Ze hadden alle informatie die Nina naar de universiteit van Pennsylvania had gestuurd uitgewist. Nu was Nina de enige die uit eerste hand het bewijs kende van dat mysterieuze Olmeekse beeld en daarbij was ze voldoende geloofwaardig om serieus te worden genomen. Gelukkig lag ze veilig in haar hut te slapen op een slaapmiddel dat haar hutgenote haar had gegeven.

Austin liep op het dek en leunde over de reling van een klein platform achter de kaartenkamer. Het schip was in het duister gehuld afgezien van enkele door schijnwerpers verlichte gedeelten van de witte bovenbouw en de vloerlampjes langs de dekken. Onder de rij lichten strekte zich een ondoordringbare, fluwelen duisternis uit. De geur van rottende planten was het enige teken dat de aanwezigheid van het machtige continent op nog geen vijf kilometer afstand verraadde. Afrika. Hij vroeg zich af hoeveel expedities zoals die van Nina daar wel niet in dat diepe duister waren opgeslokt. Het zou waarschijnlijk voor altijd een raadsel blijven.

Genoeg gefilosofeerd. Austin gaapte en overwoog of hij naar de brug zou teruggaan of hier zou blijven staan om de zon te zien opkomen. Hij treuzelde, bleef van die heerlijke nacht genieten. De Nereus was als een sluimerend zeemonster. Hij hield van dat sfeertje van een slapend schip, het zoemen van de elektrische installatie en het kraken en zuchten van de ankerkettingen.

Tunk.

Austin leunde voorover en spitste zijn oren. Die tik kwam van beneden. Metaal op metaal.

Tunk. Daar was het weer.

Vrij zacht, maar het paste niet tussen de normale scheepsgeluiden. Nieuwsgierig geworden daalde Austin af naar het onderste bovendek waar hij met zijn hand lichtjes op de vochtige reling naar achteren liep. Hij bleef staan. Zijn vingers waren tegen iets hards aangestoten. Toen hij beter keek, zag hij de punt van een enterhaak die in een doek was gewikkeld om het geluid te dempen. Met zijn vingers verder naar onderen tastend, voelde hij het vrij liggende metaal van het onderstuk dat ongetwijfeld de tik van daarnet had veroorzaakt toen het tegen de zijkant van het schip sloeg.

Hij stapte weg uit het licht en tuurde over de reling. Beneden bij de waterspiegel klonk heel zacht geritsel. Het had ook gewoon het geklots van water tegen de romp kunnen zijn. Hij luisterde met zijn hand achter zijn oor.

In alle omringende zeegeluiden onderscheidde hij fluisterende stemmen. Hij zag nu ook bewegende schaduwen.

Austin bleef niet wachten om te vragen of de enteraars vrienden of vijanden waren. Het antwoord leek hem duidelijk. Hij spurtte naar de dichtstbijzijnde trap en rende naar het dek met de hutten. Een paar seconden later schudde hij Zavala wakker. Zijn hutgenoot sliep alsof hij zwaar bedwelmd was, maar hij had de griezelige gave om als het nodig was in een flits klaarwakker te zijn, alsof hij bij zichzelf een knop omdraaide. Zavala wist dat Austin hem niet zou wekken als het niet belangrijk was. Grommend, om Austin te laten merken dat hij klaar voor actie was, rolde hij zijn bed uit en schoot een broek en T-shirt aan.

Austin had het deksel van zijn scheepskist opengegooid en doorzocht koortsachtig de inhoud. Hij trok een leren holster te voorschijn en het volgende moment hield hij de slangenhouten greep van een Ruger Redhawk in zijn hand. Met zijn korte, dikke loop was de speciaal door Bowen vervaardigde .375 Magnum-revolver een compact, maar buitengewoon krachtig wapen.

Zavala noemde de Bowen 'Kurts kanon' en beweerde dat als munitie klinknagels werden gebruikt. In werkelijkheid bevatte het wapen een speciaal magazijn met .50-patronen.

'We hebben bezoek,' zei Austin, terwijl hij de vijfschots cilinder controleerde. 'Aan stuurboord, komen met enterhaken aan boord. Van hen weet ik het. Maar misschien zijn er meer. We zullen wapens nodig hebben.'

Zavala keek de hut rond en mopperde korzelig: 'Heb ik dat weer. Ik dacht toch dat ik me had laten vertellen dat dit een Love Boat-achtige cruise zou worden. Ik heb niet eens een klapperpistool meegenomen. Wist ik veel dat we het tegen Barbarijse piraten zouden moeten opnemen.'

Austin sloeg het holster over zijn schouder. 'Ik ook niet. Daarom heb ik niet eens extra munitie bij me. Ik heb vijf schoten, dat is alles.'

Zavala's gezicht klaarde op. 'En die aanschaf in Londen dan?'

Austin dook weer in zijn kist en pakte er een glanzend plat houten kistje uit. 'Mijn speciale Joe Mantons? Perfect, waarom niet?'

Zavala pakte een duikersmes uit een lade. 'Met deze tandenstoker zal ik het moeten doen,' zei hij.

'Niet echt wat je noemt een overweldigende vuurkracht. We zullen moeten improviseren.'

'Dat zal niet voor het eerst zijn,' reageerde Zavala hoofdschuddend.

Austin liep naar de deur. 'Volgens mij zitten ze achter Nina aan. Ik ga haar halen en wek iedereen op dit dek. Als jij naar beneden gaat en de rest van de bemanning en wetenschappers wekt. Dan verstoppen we ze met z'n allen in de machinekamer van de boegmotoren achter de verblijven van de bemanning.'

'Dat wordt een krappe bedoening.'

'Weet ik, maar daar kunnen ze de waterdichte deur dichtdoen en dat geeft ons extra tijd. We kunnen nu absoluut geen rondrennende academici en dekknechten gebruiken die alleen maar gewond raken of gegijzeld worden. Helaas is de Nereus een onderzoeksvaartuig en geen oorlogsschip.'

'Ja, was het maar een oorlogsschip,' zei Zavala, die als een speer een trap af ijlde.

Op Austins kloppen op de deur van de aangrenzende hut reageerde een slaperige doktersassistente. Terwijl hij Nina wekte, zei hij zonder omwegen dat ze zich moest aankleden. Nina was nog groggy van haar medicijnen, maar toen ze de ernstige uitdrukking op Austins gezicht zag, klapten haar knipperende ogen opeens als een rolgordijn wijdopen.

'Ze zijn terug, hè?' vroeg ze met een van de slaap schorre keel.

Austin knikte. Een paar seconden later liepen hij en de beide vrouwen door de gang van hut naar hut. Binnen de kortste keren stond er een groepje mopperende mensen in de nauwe gang. Ze droegen de meest uiteenlopende variaties van nachtkledij of rare combinaties van haastig aangeschoten kledingstukken.

'Nu geen vragen alstublieft,' zei Austin op een toon waaruit bleek dat hij het meende.

Hij leidde het groepje slaperige gezichten naar het onderste bovendek. Zavala stond hem daar al met de anderen op te wachten. Als cowboys dreven ze de tegenstribbelende groep de boeg in naar de ruimte achter de verblijven van de bemanning, waar wetenschappers en bemanningsleden zich rond de boegmotoren verdrongen.

Austin verspilde geen tijd met een uitvoerige verklaring. 'Ik zeg het kort maar krachtig. Er zijn gewapende overvallers aan boord. Open deze deur alleen wanneer u er zeker van bent dat Joe of ik het is.'

Een van de onderzoekers piepte: 'Wat gaat u doen?'

Die verdomde wetenschappers staan ook altijd met vragen klaar, dacht Austin. Maar dit was nu niet het juiste moment om zoals hij gewend was exact te vertellen hoe de zaken er voorstonden.

'Maakt u zich geen zorgen. Joe en ik hebben een plan,' zei hij zelfverzekerd. 'We zijn zo terug.' Snel stapte hij de slaapruimte in en sloeg de deur voor de geschrokken gezichten dicht.

'Het leek wel of ik de Terminator hoorde praten,' zei Zavala, die vlak achter hem stond. 'Het is een prettig idee dat we een plan hebben. Hopelijk stel je mij daar ook van op de hoogte.'

Austin legde zijn hand op Zavala's schouder. 'Heel simpel, Joe. Jij en ik gaan die klootzakken van ons schip afgooien.'

'Dat noem jij een plan?'

'Je zou ze ook beleefd kunnen vragen of ze het schip willen verlaten.'

'Waarom zo makkelijk? Oké, je kunt op me rekenen. Wat gaan we eerst doen?'

'We gaan nu als een haas naar de brug. Daar zullen onze ongenode gasten ook als eerste heengaan. Ik hoop alleen dat ze er niet al zijn.'

'Waarom denk je dat ze eerst naar de brug gaan?'

'Omdat ik dat ook zou doen. Daar kunnen ze in één klap alle communicatiemiddelen uitschakelen en de controle van het schip overnemen.' Austin haastte zich naar de dichtstbijzijnde trap. 'Probeer uit zicht te blijven. Als het de bende is die ook de expeditie heeft afgeslacht, ben ik met mijn proppenschieter helemaal nergens tegenover hun automatische wapens.'

Via binnentrappen liepen ze naar de zes dekken hoger gelegen brug. Op ieder dek bleven ze een moment staan, maar nergens ontwaarden ze iets van de indringers. Op het dek onder de brug splitsten ze zich. Zavala ging voor om de wacht te waarschuwen. Austin wekte de kapitein, die in zijn hut onder het stuurhuis sliep. Hij deed hem in het kort verslag van de stand van zaken en stelde voor dat hij de leiding overnam.

Kapitein Joe Phelan was een echte NUMA-veteraan, een taaie vijftiger met een verweerd gezicht. Austins voorstel beantwoordde hij met een snauw.

'Ik was er bij toen de kiel van de Nereus werd gelegd,' zei hij bits met een fonkeling van woede in zijn lichtbruine ogen. 'Ik heb er dertig jaar op gewacht om het roer van een schip zoals dit in handen te mogen nemen. Dacht je dat ik me dan in een plee laat opsluiten terwijl die gasten op mijn schip hun gang kunnen gaan?'

Phelan liet de Nereus met de soepelheid van een balletdanseres door de golven scheren als het moest, maar Austin wist niet zeker of hij een gevecht van man tegen man zou aankunnen en het was goed mogelijk dat het daar op uitliep. Aan de andere kant zou het voor de kapitein riskant zijn om nu nog naar de boeg te gaan. De indringers hadden zich waarschijnlijk al over het hele schip verspreid.

Phelan trok de rits aan de voorkant van een overall dicht en pakte een jachtgeweer met grendelmechanisme uit een rek aan de muur.

'Het is maar een .410,' verontschuldigde hij zich. 'Je weet tenslotte maar nooit of je niet een muiterij de kop in moet drukken. 'Toen hij het gefronste voorhoofd van Austin zag, vervolgde hij grinnikend: 'Soms schiet ik wat kleiduiven op het dek.'

'De kleiduiven waar we nu mee te maken hebben, schieten wel terug, hoor,' zei Austin bars.

Phelan haalde twee dozen geweerpatronen tevoorschijn en gooide die samen met het houten foedraal dat Austin bij zich had in een zeildoeken tas. Vervolgens renden ze naar de brug.

Voordat ze het stuurhuis binnengingen, riep Austin met gedempte stem: 'Joe, wij zijn 't.'

De waarschuwing bleek niet voor niets, want toen ze de drempel overstapten, keken ze recht in de loop van een seinpistool.

Zavala liet het wapen zakken. 'Mike is een SOS aan het uitzenden.'

De jongeman met wie Austin eerder die nacht koffie had zitten drinken, kwam vanuit de radiohut het stuurhuis weer binnen. 'Het signaal staat op "automatisch herhalen" en blijft onze positie uitzenden tot het door iemand wordt afgezet.'

Austin koesterde weinig hoop dat er troepen stonden te trappelen om hen te komen helpen. Het schip bevond zich vele mijlen buiten de bewoonde wereld. Ze zouden zich zonder hulp van buitenaf moeten zien te redden.

'Je zult je nu eventjes niet meer hoeven te vervelen,' zei Austin tegen de ontsteld kijkende jongeling.

'Denk 't niet. Wat moet ik doen?'

'Het is te laat om je nog bij de anderen te voegen, dus zal ik je maar aan het werk zetten. Klim bovenop de brug vanwaar je een goed overzicht over het hele schip hebt. Kapitein, wanneer ik u een teken geef, wil ik dat de Nereus net zo fel wordt verlicht als Broadway en de 42ste Straat samen, maar zorg dat de brug donker blijft.'

Met een kort knikje en zonder verdere vragen liep Phelan naar een bedieningspaneel en legde zijn hand op een rij schakelaars. Austin en Mike liepen naar de brugvleugel aan stuurboordzijde, terwijl Zavala zich op de vleugel aan bakboord posteerde.

Toen Mike de ladder naar het dak van de brug opklom, zei Austin: 'Als de lampen aangaan moet je alle vreemden die je ziet tellen en je inprenten waar je ze precies hebt gezien. Wij doen hier beneden precies hetzelfde. Denk erom dat je je hoofd zo laag mogelijk houdt.'

Zodra iedereen zijn plaats had ingenomen, riep Austin naar de kapitein:

'Showtime, schipper.'

Het schip was op alle hoeken met schijnwerpers uitgerust, zodat de bemanning en de wetenschappers zonodig 's nachts konden doorwerken. Phelans vingers dansten over het paneel. Vrijwel op hetzelfde moment lichtte de Nereus op als een cruiseschip in de Caribische Zee; van voor tot achter baadden alle dekken in een zee van licht.

Twee dekken lager zag Austin hoe een drietal gedaanten als aan de grond genageld bleef staan om vervolgens als in een provisiekast opgeschrokken kakkerlakken in aller ijl beschutting te zoeken.

'Uit!' riep hij.

De lampen doofden weer.

Mike riep naar beneden. 'Ik heb drie kerels op het dak van de berging van de duikboot gezien. Ze komen onze kant op. Verder niemand.'

'Ga plat op de grond liggen en blijf daar.' Austin stapte het stuurhuis in, terwijl Zavala van de andere vleugel binnenkwam.

'Drie aan mijn kant, drie dekken lager. Zien eruit als ninja's.'

'Net als bij mij. Mike heeft er drie vanaf het achterdek zien aankomen. Dat zijn er dus negen. Voor zover we weten. Kapitein, mag Joe uw geweer lenen? Hij heeft iets meer ervaring met schieten, van eh... kleiduiven.'

De kapitein wist dat het een heel verschil was of je stenen schijfjes neerhaalde of echt op mensen schoot. Hij gaf het geweer aan Zavala. 'De veiligheidspal is los,' zei hij droog. Op Austins verzoek liep hij de radiohut in, waar hij niet in de weg zou staan.

Austin en Zavala stonden met de ruggen tegen elkaar in het midden van het verduisterde stuurhuis, hun wapen ieder op de openstaande deur aan zijn kant gericht. Ze hoefden maar een paar minuten te wachten totdat het ongenode bezoek zich vertoonde.

9

In de deuropening aan stuurboordzijde tekenden zich twee silhouetten in de blauwe duisternis af, achter elkaar, zonder dekking te zoeken. Dat was een fatale misrekening. Austin zag zijn kans onmiddellijk schoon, richtte zijn vizier op de voorste indringer en haalde de trekker over. De ruiten van het stuurhuis rinkelden in hun sponningen van de donderende knal waarmee de Bowen een zware .50-kaliber kogel het borstbeen van de eerste aanvaller injoeg om met een versplinterende kracht de ribbenkast aan de achterkant weer te verlaten recht het hart van de tweede aanvaller in. Door de kracht van de inslag werden de indringers teruggeslagen en duikelden de reling over.

Nu ging het geweer bulderend af. Austin draaide met verdoofde oren om zijn as en zag in de walmende rook een volgende aanvaller brutaal de deur aan bakboord binnenstappen. Zavala's schot was afgezwaaid en de hagelkorrels sloegen op hoofdhoogte de deurpost aan flarden. Zavala pompte razendsnel een nieuw patroon in de kamer en schoot nogmaals. Ditmaal trof het schot hagel doel. De indringer slaakte een gil en deinsde terug, maar zag nog wel kans een snel ongericht mitrailleursalvo de brug in te jagen. De kogels troffen geen doel, op één na althans.

Die schampte Austins ribbenkast, sneed door de huid net onder zijn linker oksel. Het voelde alsof hij daar met roodgloeiend prikkeldraad werd geslagen.

Zavala schudde walgend zijn hoofd en zag niet dat Austin door zijn knie zakte. 'Ik had hem toch recht in mijn vizier,' zei hij ongelovig. 'Van zo korte afstand. Dan kan je toch niet missen.'

De kapitein kwam de radiohut uit en sloeg met zijn vuist in zijn handpalm.

'Verdómme! Ik heb vergeten je te zeggen dat dat oude ding een afwijking naar rechts heeft. Je moet een paar centimeter te ver naar links richten.'

Zavala draaide zich om en zag dat Austin op de grond zat. 'Kurt,' vroeg hij geschrokken, 'gaat 't?'

'Ik heb betere tijden gekend,' zei Austin zijn pijn verbijtend.

Aan al die jaren op zee had kapitein Phelan een uitgekiend reactievermogen in noodsituaties overgehouden. Hij haalde een EHBO-kist tevoorschijn en terwijl Zavala de wacht hield, legde hij vakkundig een drukverband aan dat het bloeden stelpte.

'Je hebt je geluksdag vandaag,' zei hij, terwijl hij hem een mitella omdeed. 'Ze hebben het bot gemist.'

'Jammer dat ik geen tijd heb om snel even aan een loterij mee te doen.' Geholpen door de kapitein kwam Austin weer overeind. 'Ik heb er twee met één schot omgelegd. Helaas hebben ze hun wapens mee het water ingenomen.'

'Heb je me weer afgetroefd,' zei Zavala chagrijnig. 'Ik geloof dat ik die van mij alleen maar heb verwond.'

'Volgens mij gingen ze ervan uit dat ze ons slapend en ongewapend te grazen konden nemen en waren ze daarom zo roekeloos. Dat overkomt ze niet nog een keer. Nu gaan ze ons uittesten om te zien wat wij voor wapens hebben. Ze zullen er snel achterkomen dat er verder nergens mensen op het schip zijn en dan zullen ze zich volledig op de brug concentreren. Dus kunnen we maar beter zorgen dat we dan weg zijn.'

'We kunnen ons door het buizenstelsel van het schip verplaatsen,' stelde de kapitein voor. 'Dat ken ik beter dan mijn eigen huiskamer.'

'Prima idee. Onze guerrilla is stukken effectiever als we steeds ergens opduiken waar zij ons niet verwachten. Hou je haaks, die gasten zijn gevaarlijk maar niet onoverwinnelijk. Ze hebben de boel verprutst door Nina te laten ontsnappen, tot twee keer toe, en nu worden ze iets te gretig en dat breekt ze op. Nu gaan ze fouten maken.'

'Net als wij,' zei Zavala.

'Met één verschil. Voor óns is iedere fout fataal!'

Ze vergrendelden de deuren van het stuurhuis en liepen de radiohut in. Het nog steeds ononderbroken uitgezonden SOS-signaal verdween plompverloren in de nacht. Austin vroeg zich af wie het zou opvangen en wat ze er dan mee zouden doen. Hij bleef staan en hief de Bowen met zijn goede arm op. Hij was te zwaar voor één hand en de revolver klapte heen en weer.

'Mijn arm trilt te veel. Jij moet hem overnemen.'

Hij gaf de revolver aan Zavala, die het seinpistool aan zijn riem hing. Daarop overhandigde hij het jachtgeweer aan de kapitein en zei dat hij de deur moest bewaken. 'Denk eraan, hij heeft een afwijking naar rechts.' Hij woog de revolver in zijn hand. 'Twee vliegen in één klap. Niet slecht. Met de overgebleven vier schoten kunnen we dus acht van die kerels uitschakelen.'

'Dat lukt zelfs met één schot als ze allemaal netjes op een rijtje gaan staan, maar reken daar niet te veel op,' zei Austin. Hij pakte het platte hardhouten kistje dat hij uit zijn bagage had gehaald. 'Maar het is nog niet verloren. We hebben de Mantons nog.'

Er krulde een glimlachje om Zavala's mondhoeken. 'Arme drommels, tegen die enkelschots duelpistolen van jou hebben ze inderdaad geen moer in te brengen,' zei hij zwartgallig.

'Normaal gesproken geef ik je gelijk, maar dit is wel iets meer dan zomaar een duelpistool.'

In het met groen laken beklede kistje lag een bijeenpassend stel antieke vuursteenduelpistolen. De bruinachtig glanzende lopen waren achthoekig en de glimmend gepoetste kolven hadden eenzelfde ronding als de knop van een wandelstok.

Tijdens de korte reisonderbreking in Londen had Austin een antiquair in Brompton Street bezocht met wie hij al eerder goede zaken had gedaan. De beide pistolen waren volgens de eigenaar van de antiekzaak, de heer Slocum, als onderdeel van een failliete boedel in zijn winkel terechtgekomen. Alleen al van de hoogwaardige afwerking en de afwezigheid van enige vorm van versiering had Austin ook zonder dat hij het plaatje met de naam Joseph Manton aan de binnenkant van het kistje had gezien, direct afgeleid wie de maker van deze pistolen was geweest. Manton en zijn broer John waren de beroemdste achttiende-eeuwse geweermakers in Engeland, waar de beste duelpistolen werden gemaakt. Manton-pistolen moesten het met weinig versiering stellen, maar blonken uit in wat bij een erezaak in wezen het zwaarst telde: mechanische precisie. Toch schrok Austin terug van het astronomische bedrag dat ze moesten opbrengen.

'Ik heb al Mantons in mijn verzameling,' zei hij.

Slocum liet zich niet vermurwen. 'Ik moet erop wijzen dat dit stel door de heer Manton in opdracht is vervaardigd,' zei hij op een toon alsof de wapensmid nog leefde. 'Dit zijn wapens voor een echte schurk.' Austin vatte dit niet als een belediging op, omdat hij precies wist wat Slocum bedoelde, namelijk dat er in de pistolen een extra zekerheid was ingebouwd. Nadat hij met een creatieve combinatie van reischeques en zijn American Express-creditcard het gevraagde bedrag had voldaan, was Austin met de pistolen de winkel uitgewandeld.

Toen Austin zijn aanwinst trots had laten zien, had Zavala een van de pistolen met gestrekte arm voor zich uit gehouden en gezegd: 'De loop is topzwaar.'

'Inderdaad,' had Austin uitgelegd. 'Een geweermaker als Manton wist dat dat getuur over zo'n ,59-kaliber loop behoorlijk aan de zenuwen kan knagen. Duellisten hadden de neiging om te hoog te schieten. De loop werd verzwaard om het mikpunt laag te houden. Het patroon in de greep en de trekkerhaak voor je middelvinger helpen je het wapen stil te houden.'

'Hoe precies is dit ding?'

'Duels werden geacht een kwestie van geluk te zijn. Bewust richten of het trekken van gleuven in de loop werden als onsportief beschouwd. Zelfs een reden voor moord.' Hij pakte ook het andere pistool uit het kistje. 'Deze is "onzichtbaar getrokken". Manton trok de gleuven tot een paar centimeter voor het uiteinde van de tromp. Zelfs als je in de loop kijkt, kun je ze niet zien, maar het is genoeg voor het gewenste effect. Op zo'n drie tot vijf meter afstand valt het doel niet te missen.'

Nu ze in de radiohut stonden, bracht Austin het wapen met een vlugge beweging tot voor zijn ogen en keek langs de vijfentwintig centimeter lange loop alsof het een verlengstuk van zijn arm was. 'Precies wat een éénarmige vent nodig heeft.'

Austin had Zavala die eerste keer ook laten zien hoe je het wapen moest laden, dus hij wist hoe het ging, ook al had hij dan geen praktijkervaring. Op het platte, peervormige kruitbusje zat een dekseltje met een veermechaniekje waardoor er steeds exact de benodigde hoeveelheid kruit uitkwam. De zware loden kogel kreeg Zavala zonder problemen de loop in, maar hij verspilde te veel van de ontstekingslading bij het vullen van de kruitpan. Het tweede pistool ging al twee keer zo snel en met minder geknoei. Austin merkte op dat Zavala bij een duel een uitstekende secondant zou zijn. Hij stopte een van de pistolen in zijn mitella en nam de andere in zijn rechterhand.

Omdat het hen te gevaarlijk leek om door het stuurhuis terug te gaan, liepen ze naar de kaartenkamer en daar opende de kapitein behoedzaam de achterdeur die toegang tot het dek gaf. Met de Bowen in de aanslag tuurde Zavala voorzichtig door de kier. De kust was vrij en ze glipten de donkere nacht in.

Austin riep zachtjes omhoog naar Mike dat hij moest blijven liggen en stelde voor dat zij via de buitenladders naar beneden zouden gaan en vandaar naar het achterschip om de aanvallers zo ver mogelijk van de schuilplaats van de anderen weg te lokken. Hij en de kapitein kozen voor de stuurboordzijde en Zavala nam de ladder aan bakboord. Ze kwamen weer bij elkaar op het dek dat voor een deel tevens het platte dak was van de bergruimte waar alle wetenschappelijke apparatuur was opgeslagen. Deze uitstulping in de bovenbouw was drie dekken hoog en nam de volledige vijftien meter breedte van het schip in beslag. Het dak fungeerde bovendien als parkeerplaats voor de opblaasbare werkboten.

Op dit dak had Mike drie aanvallers gezien. Austin tastte de duisternis af en concludeerde dat het dek een perfecte plek voor een hinderlaag was. Hij vreesde dat de aanvallers over nachtkijkers beschikten. Het dak was een bloedlinke plek, ook al viel er met hun vuurkracht niet te spotten.

'Ken jij een Spaans scheldwoord?' vroeg hij fluisterend aan Zavala.

'Wat dacht je? Mijn vader is in Morales geboren.'

'We hebben iets venijnigs nodig om onze bezoekers uit hun dekking te lokken.'

Zavala dacht een ogenblik na, hield zijn handen als een toeter voor zijn mond en gaf een stortvloed aan Spaanse klanken ten beste. Het enige woord dat Austin herkende was madre en dat diverse malen herhaald. Geen reactie.

'Ik begrijp er niets van,' zei Zavala. 'Mensen van Latijns-Amerikaanse afkomst gaan over het algemeen volledig over de rooie als je ook maar iets over hun moeder zegt. Misschien moet ik 't met hun zussen proberen.'

En er volgde een nieuwe reeks beledigingen. Harder nu en op een nog hatelijker toon. De echo's van de laatste woorden waren nog niet goed en wel weggestorven of er stapten twee gestalten vanachter de werkboten tevoorschijn die onmiddellijk het vuur openden. Austin zat met Zavala en de kapitein achter een grote deklier weggedoken. Het geweervuur stopte toen de aanvallers hun magazijnen hadden leeggeschoten.

'Ik denk dat ze het verkeerd hebben opgevat,' zei Austin.

'Komt misschien door mijn Mexicaanse accent. Wat denk je? AK-74'ers?' De AK-74 was een nieuwere versie van het onder terroristen zo populaire vuurwapen, de aloude AK-47.

'Dat lijkt mij ook. Kan haast niet anders met dat geluid...'

Zijn woorden gingen verloren in het geratel van een nieuw salvo. De lucht was gevuld met gehuil van afketsende kogels die met een gemiddelde van zo'n vierhonderd per minuut de vuurspuwende lopen verlieten. Opnieuw stopte het vuren abrupt.

Austin en Zavala benutten de onderbreking om van positie te veranderen, waardoor ze de aanvallers onder schot konden nemen. Opeens hoorden ze de kapitein roepen.

'Achter je!'

De beide mannen draaiden zich om op het moment dat er geruisloos een schaduw van het dak recht boven hen naar beneden sprong. Austin zag hem het eerst. Zijn goede arm schoot als een pijl omhoog en hij haalde de trekker over. Er was een seconde vertraging waarin de vonken van het vuursteentje het kruit ontstaken. Na wat een eeuwigheid leek, spoot er als uit de bek van een draak een vuurstraal uit het pistool. De man deed een stap naar voren en zakte in elkaar. Het wapen dat hij droeg, viel kletterend op het dek.

Zavala verplaatste zich om het geweer te pakken te krijgen. Het was nu te riskant omdat de flits uit de loop hun positie had verraden. Terwijl Zavala hen in de rug dekte, kropen Austin en de kapitein naar de dichtstbijzijnde trap om naar een lager gelegen dek af te dalen.

Het geweervuur kwam nu van alle kanten. Ze zochten naar dekking. Te laat. De kapitein gaf een gil, greep met beide handen naar zijn hoofd en stortte neer. Zavala greep hem bij zijn arm en trok hem uit de gevarenzone. Weer werd er geschoten en nu ging Zavala neer; hij was in zijn linkerbil geraakt.

Ze lagen met hun rug tegen de onderzoeksruimte. Austin opende een deur in de waterdichte scheidingswand, greep de kapitein bij zijn kraag en duwde hem naar binnen zonder te hebben gecontroleerd of het er veilig was. Zavala kwam met een slepend been aangekropen en ook hij wist zich met enige hulp door de opening te werken.

Austin vergrendelde de stalen deur en keek om zich heen. Ze bevonden zich in een van de 'natte' laboratoria, die hun naam dankten aan de aanwezigheid van grote waterbakken met stromend zeewater. Hij kende de ruimte op zijn duimpje en vond moeiteloos een zaklamp en een EHBO-kist in een van de voorraadkasten.

Hij onderzocht de wond van Zavala en slaakte een zucht van verlichting toen hij zag dat de kogel het vlees in en ook weer uit was gegaan. Terwijl Austin zich met het verbinden van de wond bezighield, wat voor iemand die maar één hand ter beschikking had helemaal zo eenvoudig niet was, hield Zavala de Bowen op de deur gericht waardoor ze waren binnengekomen.

'Hoe erg is 't?' vroeg hij ten slotte.

'Lekker op je luie krent zitten zal voorlopig je hobby niet zijn en thuis zul je misschien moeten uitleggen dat je niet net het hazenpad koos toen je werd geraakt. Verder is er niet veel aan de hand. Ik geloof niet dat ze weten waar wij precies waren. Ze schoten maar wat in het wilde weg.'

Zavala keek naar Austins mitella en vervolgens naar het ineengedoken silhouet van de kapitein. 'Als ze echt gericht gaan schieten, hou ik 't liever voor gezien.'

Austin bekeek het hoofd van de kapitein. Het kortgeknipte peperen-zoutkleurige haar zat onder het bloed, maar de wond leek slechts een schampschot. De kapitein gromde toen Austin zijn bebloede schedel met een antiseptisch middel bewerkte.

'Hoe voel je je?' vroeg Austin.

'Ik heb een afgrijselijke koppijn en ik voel me nogal draaierig.'

'Denk maar dat je een kater hebt zonder de smaak van alcohol in je mond,' adviseerde Austin.

Nadat de nodige hulp was verleend, keek Austin zijn bebloede kameraden eens aan en schudde zijn hoofd. 'Een fraaie guerrillastrijd.'

'Het spijt me dat ik het jachtgeweer kwijt ben,' zei de kapitein.

'Ja, mooie boel,' zei Zavala. 'Ik had hem nu mooi als kruk kunnen gebruiken.' Hij keek om zich heen. 'Is hier niet iets waar we een atoombom van kunnen maken?'

Austin zocht de rijen met chemicaliën af en pakte er uiteindelijk een leeg flesje tussenuit. 'Misschien kunnen we die voor molotovcocktails gebruiken.' Hij wierp een blik op de deur waardoor ze waren binnengekomen. 'Hier kunnen we niet blijven. Ze hebben snel door waar we zijn als ze het bloedspoor zien.'

Austin hielp zijn compagnon naar een volgend vertrek, de hoge opslagruimte, waarin de duikschotel werd gestald wanneer die niet voor onderzoek op grotere diepten werd ingezet.

'Wat wou je met die molotovcocktails?' vroeg Zavala.

Austins mond verkrampte zich tot een strak en niet erg gezellig glimlachje en in zijn ogen, die van koraalblauw tot ijswater verbleekten, flonkerde een kille woede. Ondanks alle geintjes waren hij en Zavala zich maar al te goed bewust dat wanneer zij faalden, Nina en de anderen ten dode waren opgeschreven. De groep in de boeg zou ongetwijfeld worden gevonden en deze zwartgeklede moordenaars zouden hen met dezelfde koelbloedigheid afmaken waarmee ze ook de archeologische expeditie van de aardbodem hadden laten verdwijnen. Austin bezwoer dat dat niet zou gebeuren zolang hij nog bij zijn positieven was.

'Vergeet die cocktails maar,' zei hij met een onderkoelde felheid. 'Ik heb een beter idee.'

10

Austin stond tegen de metalen huid van de duikboot geleund en onder de strakke blik van een stel starre patrijspoortogen ontvouwde hij zijn plan. Zavala, die op de rand van een onderwaterslee was gaan zitten om zijn gewonde achterste enigszins te ontlasten, knikte waarderend.

'Een klassieke Kurt Austin-strategie, geheel afhankelijk van een flitsende timing, onbevestigde vermoedens en een enorme dosis geluk. Gezien het feit dat we met de rug tegen het water staan, zit er niets anders op.'

De kapitein begeleidde Zavala's grijns met een hoofdschudden. De man zou als je hem een duw gaf zo tegen de vlakte slaan, maar hij stond erbij alsof hij zich door een hele cavaleriedivisie gesteund wist. Met de kolf van het duelpistool die uit zijn met bloed doordrenkte mitella stak, had Austin zo voor een zeerover in een Hollywood-film met Errol Flynn kunnen doorgaan. Phelan kwam tot de conclusie dat het maar goed was dat die twee malloten tenminste aan zijn kant stonden nu hij zijn schip tegen zo'n ellendige overmacht moest verdedigen.

Nadat de strategie duidelijk was, kropen ze door een achterdeur, die van de opslagruimte op het achterdek uitkwam. Direct achter het blokvormige bouwsel met de wetenschappelijke onderzoeksapparatuur had men om zo wat extra laboratoriumruimte te creëren twee verplaatsbare werkketen op het dek vastgesjord. De drie mannen liepen eromheen en staken het dek over tot ze bij de achtersteven van het schip kwamen, onder de zware spanten van de stellage waarmee de duikschotel van en naar het water werd getakeld.

Het dek leek verlaten, maar Austin begreep dat dat niet lang zo zou blijven en eigenlijk rekende hij er ook op dat ze gezelschap zouden krijgen.

'Wat wordt er van mij verwacht?' vroeg de kapitein aan Austin.

Het speet Austin dat hij ooit aan deze dappere oude zeebonk had getwijfeld.

'Jij bent de enige met twee gezonde armen en benen. Aangezien er in deze fase van de operatie geen hersenarbeid meer wordt gevraagd, zul je het vuile werk moeten opknappen.'

Onder Austins éénarmige aanwijzingen verplaatste de kapitein vier benzinevaten, die voor de werkboten werden gebruikt, van een opslagruimte naar een plek ongeveer midden tussen de hijsstellage en de laboratoriumwagens. De rode, gedeukte vaten van polyethyleen hadden ieder een inhoud van vijfendertig liter.

De kapitein voelde zich duizelig van de inspanning en moest uitrusten. Austin die zich door het bloedverlies ook tamelijk licht in het hoofd voelde, kon het hem niet kwalijk nemen. Zavala had een korte houten peddel gevonden die hij als kruk kon gebruiken en hij liep nu bonkend als Long John Silver over het dek. Hij zei dat met hem alles oké was, maar hij beet zijn tanden op elkaar toen hij het zich op de kabelkoker van een scheepslier gemakkelijk maakte.

'Ik neem aan dat we voorlopig niet als bloeddonor in aanmerking komen,' zei Austin. 'Laten we snel met de show beginnen voordat we helemaal in elkaar storten. Het is van vitaal belang dat zij naar ons toe komen.'

'Ik kan proberen ze nog eens in het Spaans aan te spreken. De vorige keer heeft het gewerkt.'

Terugdenkend aan de agressieve reactie die Zavala's provocaties op het bovendek had opgewekt, zei Austin: 'Oké, geef ze van katoen.'

Zavala ademde diep in en gaf zo luid als hij kon een reeks beledigingen ten gehore die een zware aanslag pleegden op de reputatie van iedereen die ook maar de geringste familieband met de aangeroepen personen onderhield. Vaders, broers en zussen, ooms, tantes, neven en nichten ze kregen allemaal een ongekende veeg uit de pan. Austin had geen flauw benul wat hij zei, maar de bijtende, sarcastische toon liet geen enkele twijfel bestaan over de aard van de hatelijke scheldkanonnade.

Terwijl Zavala het aas uitwierp, greep Austin een van de dekslangen en gaf de kapitein een teken de kraan open te draaien. De slang kwam met een ruk tot leven. Austin liep de dekplanken besproeiend heen en weer.

Het gespetter van het water op het dek ging verloren in het brullende gescheld van Zavala. In het maanlicht nauwelijks zichtbaar verscheen er een dun schuimlaagje dat Austin met de slang zorgvuldig verder spoot tot het bijna de benzinevaten had bereikt.

Zavala's beledigingen misten deze keer hun provocerende uitwerking. De vijand was na de vorige confrontatie achterdochtig geworden. Austin werd ongeduldig. Hij trok het duelpistool uit zijn mitella, richtte het omhoog en schoot. Als zijn plan mislukte, maakte die ene kogel toch niets meer uit. De truc werkte. Vrijwel onmiddellijk doken er zwarte, in het zwakke maanlicht eerder spookachtige dan echte schimmen op in de duisternis rond de laboratoriumwagens.

Austin zette de enge gedachte dat ze mogelijk over nachtkijkers beschikten onmiddellijk weer van zich af. De indringers gingen nu veel behoedzamer te werk dan bij de vorige aanvallen, maar ze toonden tegelijkertijd geen enkel teken van aarzeling. Austin gokte dat er nu binnen een paar seconden felle zaklantaarns zouden oplichten, onmiddellijk gevolgd door een dodelijk spervuur.

Het schuimlaagje was nu vrijwel bij de wagens.

Er gloeiden rode lampjes in de duisternis. Laservizieren waarmee de schutters hun doel niet konden missen.

Austin gaf Zavala het afgesproken teken.

'Nu.'

Zavala zat met zijn gewicht op zijn goede kant midden op het dek, de ogen strak op het nauwelijks zichtbare schuimrandje gericht dat aangaf tot waar het water was gevorderd. Hij hief de Bowen met twee handen op, mikte op het meest rechtse vat en haalde de trekker over.

De revolver bulderde als een mini-houwitser. Het vat knalde in een fontein van benzine uit elkaar. Zavala zwaaide het wapen razendsnel naar links en er volgden nog drie schoten. De honderdveertig liter benzine verspreidde zich als een uitdijende plas.

Austin zei tegen de kapitein dat hij de druk moest verhogen. Drijvend op het van hen af bewegende waterlaagje spoelde de benzine rond de lichamen van de aanvallers die met hun buik op het dek lagen waar ze zich na de knal van Austins buitenmaatse pistool hadden laten vallen. Ze kwamen overeind en als ze zich al zorgen maakten over het feit dat ze met hun van benzine doordrenkte kleren in een plas van diezelfde hoogst brandbare vloeistof stonden, was het te laat om er iets aan te doen. Eén vonkje was voldoende om het dek in een helse vlammenzee te veranderen en Zavala was maar al te graag bereid hen dat vonkje te leveren.

Hij legde de lege Bowen naast zich neer en pakte het seinpistool. Austin had gezien dat de aanvallers stuk voor stuk weer waren opgestaan.

'Nu,' gilde hij nogmaals.

Zavala haalde de trekker over. Het gloeiende projectiel trok een flauwe boog en schoot in een fosforescerende vonkenregen ketsend over de grond. Het dek stond meteen in lichterlaaie en Zavala sloeg zijn arm voor zijn gezicht ter bescherming tegen de plotselinge hittevlaag.

Er schoot een razende vlammenzee op de zwartgeklede mannen af die naar achteren werden geworpen toen de snel ontbrandbare vloeistof rond hun voeten als een napalmbom vlam vatte. Het vuur verspreidde zich ogenblikkelijk over hun met benzine doordrenkte kleren en veranderde hen in menselijke fakkels. De enorme hitte zoog alle lucht uit hun longen. Voordat ze nog één stap hadden kunnen doen, zakten ze verschrompelend ineen. De kogels uit hun wapens vlogen door de dikke, walmende rookwolk alle kanten op.

Austin had deze laatste bijwerking van zijn plan niet voorzien. Tegen de kapitein gilde hij dat hij dekking moest zoeken, waarna hij Zavala uit de gevarenzone weghaalde. Ze verscholen zich achter de liertrommel tot er niet meer werd geschoten.

De benzine raakte opgebrand en de vuurzee doofde vrijwel even snel als dat hij was opgelaaid. Austin zei tegen Zavala en de kapitein dat ze moesten blijven waar ze waren en liep het dek over. Er lagen vijf rokende lichamen in foetushouding op het dek.

'Alles oké?' vroeg Zavala.

'Ja, maar het was wel voor het laatst dat ze bij ons op de barbecue zijn geweest.'

'Kijk uit, Kurt, er moet er nog één zijn.' Zavala's stem sneed door de nacht.

Austin tastte onwillekeurig in zijn mitella en realiseerde zich dat hij het nutteloze duelpistool allang had weggelegd. Hij verstarde toen hij onder een van de dekkranen een donkere gestalte zag bewegen. Hij was volkomen onbeschut. De Bowen was leeg. Hij was ten dode opgeschreven. Ieder moment verwachtte hij het salvo dat hem zou neer-maaien. In het licht van de flakkerende vlammen op het water was hij een onmisbaar doelwit. Zavala en de kapitein zouden onherroepelijk volgen.

Er gebeurde niets. De man rende weg naar de plek aan stuurboordzijde waar Austin in eerste instantie de enterhaken had ontdekt.

Austin maakte aanstalten om hem te volgen, maar hield toen in. Ongewapend, gewond en aan het einde van zijn krachten kon hij alleen maar machteloos blijven staan, terwijl er vlakbij een buitenboordmotor aansloeg. Hij wachtte tot het geluid van de motor in de verte was weggestorven, waarna hij naar Zavala en de kapitein terugliep.

'Onze telling had beter gekund, geloof ik.' zei Zavala.

'Dacht ik ook.' Austin liet de adem ontsnappen die hij in had gehouden. Gaan liggen en slapen, dat was het enige wat hij nog wilde, maar er was nog het een en ander te doen. Mike lag nog op het dak van de brug en de overige bemanning zat in de boegruimte opgesloten.

'Wacht hier, dan ga ik de anderen zeggen dat ze naar boven kunnen komen om een luchtje te scheppen.'

Met een boog liep hij om de verschroeide lijken heen en ging op weg naar de boegruimte. Austin was geen ongevoelig mens, maar hij bewaarde zijn medeleven voor degenen die het verdienden. Nog maar een paar minuten geleden waren de wezens van vlees en bloed die in die rokende, verkoolde lichamen hadden gehuisd, koelbloedige moordenaars die hem en zijn vrienden en collega's hadden willen doden. Iets waar hij zich onder geen enkele voorwaarde zomaar bij zou neerleggen. Alleen al vanwege Nina, voor wie hij steeds meer begon te voelen. Zo simpel lag het nu eenmaal.

Dit was duidelijk dezelfde groep die ook de archeologische expeditie had uitgemoord. Ze hadden hun werk hier willen afmaken. Austin en de anderen hadden daarbij in de weg gestaan. De moordenaars waren afgeslagen, maar Austin begreep dat ze het hier niet bij zouden laten zolang Nina Kirov levend in hun midden verbleef.

11

India

De moessons die van de Arabische Zee over India waaien, lozen hun meeste water boven de bergketen die de West Ghats wordt genoemd. Tegen de tijd dat de vochtige luchtstromingen het Deccan Plateau in Zuidoost-India bereiken is de neerslag tot zo'n vijfenzeventig centimeter afgenomen. Terwijl professor Arthur Irwin in de opening van de grot naar de regensluiers staarde die in bakken uit een leigrijze lucht neerkletterden, kon hij maar nauwelijks geloven dat de neerslag in dit gebied overeenkwam met die in Londen. De stortbui van vanmiddag, waar nu langzaam een eind aan leek te komen, was op zichzelf al voldoende om het hele Lagerhuis onder water te zetten.

De ingang van de grot bevond zich op een helling vanwaar men op een smal, rijkelijk begroeid dal uitkeek. De dichte wouden ten zuiden van de Ganges vormen het oudste gebied van India en stonden ooit bekend als een afgelegen en gevaarlijk, slechts door demonen bevolkt oord.

Irwin maakte zich niet zozeer zorgen over demonen als wel over het wel en wee van zijn gezelschap. Het was nu alweer zes uur geleden dat professor Mehta met hun zwijgzame gids naar het dorp was gegaan. Het dorp lag op een afstand van ongeveer een uur lopen over een modderige weg die halverwege een beek kruiste. Hij hoopte dat de brug niet door de plotseling opkomende vloed was weggeslagen. Hij zuchtte. Er was niets wat hij kon doen; hij moest gewoon geduld hebben. Hij had voldoende proviand en ook genoeg te doen. Irwin draaide zich om en liep onder de door pilaren gesteunde hoefijzervormige boog de grot weer in naar de koele, centrale hal of beter gezegd kapel.

Arme Mehta. Dit was uiteindelijk zijn expeditie. Hij was zo opgetogen geweest toen hij opbelde en zei: 'Voor een kleine expeditie heb ik een Cambridge etnoloog van middelbare leeftijd nodig. Kun je naar India komen? Op mijn kosten.'

'Is het Indiase Museum plotseling van zijn krenterigheid genezen?'

'Nee, maar het gaat niet van het museum uit. Dat vertel ik je later wel.'

De boeddhistische monniken die de grot met pikhouwelen uit deze massieve rots hadden gehakt, hadden zich aan de woorden van de grote meester gehouden die zijn volgelingen adviseerde gedurende het natte seizoen een 'regenpauze' voor meditatie en studie in te lassen.

Aan beide kanten van de kapel gaven deuren toegang tot de Spartaanse cellen van de monniken. De stenen banken waar Irwin en de anderen hun slaapzakken op hadden uitgerold, waren niet bepaald de meest comfortabele rustplaatsen, maar ze waren tenminste droog.

De grote hal was als een christelijke basiliek gebouwd. De lichtinval door de ingang reikte tot de achterwand, waar in een kerk het altaar zou staan. Irwin verbaasde zich over de kunstig gebeeldhouwde pilaren die het gewelfde plafond ondersteunden. Op de muren waren taferelen uit het leven van Boeddha geschilderd, maar er waren ook, wat voor Irwin veel interessanter was, schilderingen waarop scènes uit het dagelijks leven van de gewone mensen waren afgebeeld. Dit duidde erop dat de grot uit ongeveer 500 na Christus stamde.

Het Deccan Plateau was beroemd om de grotkloosters en voor zover men wist waren ze allemaal bekend. Tot deze werd ontdekt, waarvan de ingang volledig achter plantengroei schuilging. Toen Mehta en Irwin tijdens hun eerste bezoek aan de grot de schilderingen stonden te bekijken, had de gids, die zomaar wat rondliep, hen vanuit een aangrenzend vertrek geroepen.

'Kom snel! Een man!'

Ze hadden elkaar aangekeken in de veronderstelling dat de gids een skelet had gevonden. Toen ze de koele, duistere ruimte betraden en hun zaklantaarns op de verste hoek richtten, zagen ze een stenen figuur van zo'n anderhalve meter lengte. De man lag met opzijgedraaid hoofd op zijn rug. Op zijn buik hield hij een schotelvormige kruik.

Irwin had er enige tijd ongelovig naar staan staren en was daarna naar de kapel teruggegaan.

Mehta was hem gevolgd. 'Wat is het, Arthur?'

'Dat beeld. Heb jij ooit iets dergelijks gezien?'

'Nee, maar jij duidelijk wel.'

Irwin plukte nerveus aan zijn sik. 'Een paar jaar geleden in Mexico. We waren bij de Mayaruïnes in Chichén Itza. Daar bevindt zich een grotere versie van dit beeld. Ze noemen het een chac mool. De schotelvormige kruik die de man vasthoudt, werd bij offerrituelen voor het opvangen van bloed gebruikt.'

'Mexico,' zei Mehta niet echt overtuigd.

Irwin knikte. 'Om dit hier terug te zien... zo absoluut niet tot deze tijd en deze plek behorend...'

'Ja, dat begrijp ik natuurlijk. Maar vergis je je niet? Verschillende culturen kunnen soms erg op elkaar lijken.'

'Mogelijk. We zullen het beeld mee moeten nemen om de echtheid vast te stellen.'

Metha's sombere blik werd nog somberder. 'Ons project, we zijn nog niet eens begonnen.'

'Ik zie geen reden om daar niet gewoon mee door te gaan, maar dit is belangrijk.'

'Natuurlijk, Arthur,' zei Mehta gelaten, terwijl hij zich herinnerde hoe impulsief Irwin al was toen ze samen in Cambridge studeerden.

Ze liepen naar het dorp terug, waar ze in hun vrachtwagen stapten om naar het dichtstbijzijnde stadje met een telefoon te rijden. Mehta stelde voor om Time-Quest te bellen, de niet-commerciële stichting die de expeditie subsidieerde, en hen om meer geld te vragen voor het transport van het beeld. Hij benadrukte dat dat tenslotte de enige verplichting was die ze tegenover Time-Quest hadden: dat ze hen van iedere belangrijke vondst op de hoogte stelden.

Na een lang gesprek hing Mehta met een brede glimlach op. 'Ze zeggen dat we een aantal dorpelingen kunnen huren, maar dat we moeten wachten tot er iemand van hun organisatie met het geld is gearriveerd. Ik heb ze erop gewezen dat de moesson voor de deur staat. Ze hadden achtenveertig uur nodig zeiden ze.'

Ze gingen terug naar de grot, waar ze zich bezighielden met het fotograferen en in kaart brengen van de plek. Twee dagen later vertrokken Mehta en de gids naar het dorp om er de vertegenwoordiger van Time-Quest te ontmoeten. Toen kwam de regen.

Irwin werkte aan zijn aantekeningen. Toen de anderen bij het invallen van de duisternis nog niet terug waren, maakte hij voor zichzelf een maaltijd van rijst en bonen klaar. Het werd donker en het zag ernaar uit dat hij de nacht alleen zou moeten doorbrengen. Dus reageerde hij verheugd toen hij net na de afwas in een met bronwater gevulde put zachtjes voetstappen hoorde naderen.

'Eindelijk, beste vrienden,' zei hij over zijn schouder. 'Helaas zijn jullie te laat voor het eten, maar eventueel ben ik bereid nog wat rijst bij te koken.'

Er kwam geen antwoord. Hij draaide zich om en zag net buiten de lichtkring van de lamp iemand staan. In de veronderstelling dat het een door Mehta gestuurde dorpeling was, zei Irwin: 'U hebt me laten schrikken. Heeft Mehta u gestuurd met een boodschap?'

Bij wijze van zwijgend antwoord deed de man een stap naar voren. In de hand van de vreemdeling glinsterde metaal en in die laatste afschuwelijke seconden van zijn leven besefte Irwin wat er met Mehta en de gids was gebeurd, ook al wist hij niet waarom.

12

China

'Hoe ver is het nog naar de opgraving, Chiang?' De pezige man die bij de lange helmstok stond, stak twee vingers op.

'Twee mijl of twee uur?' vroeg Jack Quinn.

Op het gerimpelde gezicht van de stuurman verscheen een grijns waarmee hij een rij uiteenstaande tanden blootgaf. Hij haalde zijn schouders op en wees op zijn oor. Ofwel de vraag ging zijn magere kennis van het Engels te boven of hij had hem gewoon niet verstaan in de herrie van de antieke Evinrude buitenboordmotor.

Versleten kleppen, een gebrekkige knaldemper en een loszittende, als een trommelvel trillende kap maakten een kabaal dat vermengd met de echo's die van de rivieroevers kwamen, iedere poging tot verbale communicatie in de kiem smoorde.

Quinn streek met zijn vingers door zijn dunne zwarte haar en verschikte zijn gedrongen lichaam in een vergeefse poging zijn zitvlak in een iets comfortabele positie te brengen. Dat was een bij voorbaat verloren zaak. Het laaggebouwde, smalle vaartuig had vagelijk iets van de vorm van een surfplank en was gedeeltelijk voorzien van een ruwhouten, in de brandende zon glinsterend dek dat niet bepaald een aanlokkelijke zitplaats leek.

Quinn gaf het uiteindelijk op. Hij kromde zijn schouders en staarde met glazige ogen naar het langsglijdende landschap. Ze hadden de rijstvelden en theeplantages al achter zich gelaten. Zo nu en dan passeerden ze een vissersdorpje en een grazende waterbuffel, maar even later waren er alleen nog de goudkleurige velden die zich tot de mistige bergen in de verte uitstrekten. De schoonheid van China was aan Quinn niet besteed. Hij was met zijn gedachten alleen nog bij Ferguson, zijn projectleider.

Het eerste bericht van Ferguson was intrigerend geweest.

'Heb tientallen stenen soldaten gevonden. Dit zou wel eens groter kunnen zijn dan Xian.'

Quinn begreep direct dat Ferguson op het zevenduizend man sterke leger van terracotta krijgers doelde dat in een keizerlijk mausoleum in de buurt van de Chinese stad Xian was ontdekt. Dergelijke berichten gaf Quinn het liefst meteen door aan het bestuur van de East Asia Foundation, waarvan hij de directeur was.

De stichting was door een aantal rijke weldoeners opgericht ter stimulering van de vriendschapsbanden tussen Oost en West en tevens als een genoegdoening voor de opiumhandel. Bovendien was het een aantrekkelijke aftrekpost voor de belastingen, waardoor degenen die toch al niet slecht leefden van het fortuin dat hun voorouders aan de verslaving van honderdduizenden Chinezen hadden verdiend, maximaal van hun rijkdom konden genieten.

Een van de doelstellingen van de stichting was het subsidiëren van archeologische opgravingen in China. Deze waren populair bij het bestuur omdat ze de stichting op zich niets kostten, aangezien ze voor het grootste deel werden gefinancierd door enthousiaste amateurs die voor hun deelneming betaalden, en omdat ze er soms de voorpagina van The New York Times mee haalden.

Quinn bezocht de opgravingen wanneer hij er zeker van was dat het gunstige publiciteit opleverde, maar over het algemeen was er nogal wat overredingskracht voor nodig om hem uit zijn gerieflijke mahoniehouten en lederen werkvertrek in New York te lokken.

Het tweede bericht was nog veelbelovender dan het eerste.

'Heb belangwekkend voorwerp gevonden. Bijzonderheden volgen.'

Quinn had zijn contacten met de dagbladen en tv-programma's warm gemaakt toen hij het derde bericht ontving.

'Het voorwerp stamt uit de Mayacultuur!'

Voordat hij in dienst van de stichting was gaan werken, was hij conservator van een museum geweest en daardoor wist hij wel iets van oude culturen. Zijn reactie aan Ferguson was kort maar krachtig: "De Mayacultuur is niet Chinees. Onmogelijk.'"

Een paar dagen later meldde Ferguson zich weer. 'Onmogelijk maar waar. Echt ongelooflijk!'

Nog diezelfde nacht pakte Quinn een koffer en nam de eerstvolgende vlucht naar Hongkong, waar hij op een trein naar het binnenland overstapte. Na een urenlange busrit kwam hij juist op tijd bij de rivier aan om met Chiang mee te kunnen varen. Chiang had tot taak om de expeditie van de benodigde proviand te voorzien en daarnaast fungeerde hij als een soort postbode, die tevens het contact met het telegraafkantoor verzorgde, wat verklaarde waarom de communicatie met het thuisfront zo tergend traag verliep.

Quinn begreep van Chiang dat hij een paar dagen eerder bij de opgraving was geweest, waarschijnlijk had hij toen het laatste bericht van Ferguson meegekregen. Gedurende deze lange, moeizame reis was Quinns ergernis haast met het uur gegroeid. Zou hij Ferguson vóór of nadat hij hem in de rivier had gegooid ontslaan? Toen ze de opgraving naderden, begon Quinn zich af te vragen of Ferguson misschien gewoon krankzinnig was geworden. Misschien zat er iets in het water.

Quinn wist nog steeds niet precies hoe hij zich zou opstellen toen de boot een draai maakte en op een plek aanlegde waar de oever door het intensieve gebruik was afgesleten. Chiang bond de boot aan een paal vast, waarna hij en Quinn een stel dozen met voorraden oppakten en daarmee het veld inliepen.

Ze volgden een pad door hoog geel gras toen Quinn nogmaals vroeg: 'Hoe ver nog?'

Eén vinger. Quinn nam aan dat het een uur of een mijl betekende. Hij zat er in beide gevallen naast. Een minuut later bereikten ze een plek waar het gras in een globale kring was platgetrapt.

Chiang zette zijn bagage neer en gebaarde Quinn hetzelfde te doen.

'Waar is het kamp?' vroeg Quinn, terwijl hij om zich heen naar tenten en mensen zocht.

Chiangs gezicht verkreukelde tot een frons van verbazing. Aan zijn onverzorgde baardje plukkend wees hij driftig naar de grond.

Dat kan er ook nog wel bij, dacht Quinn innerlijk kokend van woede. Hij was moe en vies, zijn maag rammelde van de honger en nu was zijn gids ook de weg nog kwijt. Chiang zei iets in het Chinees en gebaarde Quinn dat hij hem moest volgen. Na een paar minuten lopen bleef hij staan en wees opnieuw naar de grond. Daar was de aarde over een oppervlakte van een paar vierkante meter omgewoeld.

Quinn liep om de omgespitte aarde heen tot een rond, uit de grond stekend voorwerp zijn aandacht trok. Hij begon het met zijn handen uit te graven en had na een paar minuten het hoofd en de schouders van een terracotta soldaat blootgelegd. Doorgravend vond hij nog meer soldaten.

Dit móest de plek van de opgraving zijn, maar dan zouden er toch op zijn minst een stuk of tien mensen moeten rondlopen. Waar waren ze verdomme allemaal? Chiang keek angstig om zich heen. 'Duivels,' zei hij en liep op een drafje terug naar de rivier.

Plotseling werd het killer, alsof er een wolk voor de zon was geschoven. Quinn realiseerde zich dat hij nu helemaal alleen was. Het enige geluid was het slangachtige geritsel van de grashalmen in de wind. Hij wierp nog een laatste blik om zich heen en holde achter de vluchtende man aan, de rijen zwijgende soldaten in hun omgewoelde graven achterlatend.

13

Fairfax County, Virginia

In de drukkende stilte van de warme ochtend duwde Austin zich af van de steiger, sloeg zijn stevige vingers om de handgrepen van de roeispanen van koolstofvezel en trok zijn ranke wedstrijdskiff met een lange, strakke haal het glinsterende water van de Potomac op.

Dit roeien op de Potomac was een dagelijks ritueel dat Austin als hij niet onderweg was zorgvuldig instandhield. Zoals de dokter hem dringend had aangeraden, had hij de linkerkant van zijn lichaam enige tijd rust gegund. Zodra de hechtingen waren genezen, was hij met behulp van de gewichten en apparaten in zijn eigen fitnesszaal en de dagelijkse baantjes in zijn zwembad aan een eigen conditietraining begonnen. De belasting van zijn lichaam had hij geleidelijk opgevoerd tot hij voelde dat hij zonder gevaar voor spierblessures kon gaan roeien.

Het moment om te testen of hij zijn vertrouwde ritueel weer op kon nemen brak aan op een bijzonder mooie dag toen de lokroep van de rivier echt onweerstaanbaar werd. Hij haalde zijn slanke zeseneenhalve meter lange Maas Aero wedstrijdskiff van de eerste verdieping in het botenhuis dat hij had omgebouwd tot een gerieflijke woning aan de voet van de kliffen in Fairfax County. Om de lichte roeiboot van de kant in het water te krijgen was niet moeilijk. Instappen zonder dat de ranke boot omsloeg was daarentegen lastiger.

Zijn eerste poging om weer te roeien werd een regelrechte ramp. De Concept II kunststof riemen waren vederlicht, maar door de lengte van bijna twee meter waren het gewicht en de druk van de bladen in het water toch zo aanzienlijk dat Austin al na een paar pijnlijke slagen badend in het koude zweet terugkeerde. Zijn linkerbil gloeide alsof er een vleeshaak aanhing. Hij legde de roeiboot bewust ondersteboven op de oever, strompelde het huis in en in de spiegel van de medicijnkast bekeek hij zijn asgrauwe gezicht terwijl hij pijnstillers slikte die de stekende pijn echter maar ten dele wegnamen. Na een paar dagen wachten, probeerde hij het opnieuw. Hij haalde de meeste kracht uit zijn rechterarm en door de ongelijke slagen volgde de skiff een kronkelige koers van aaneengeregen bogen, maar hij kwam tenminste vooruit. Al na enkele dagen was de pijnlijke trek om zijn mond verdwenen.

Geleidelijk werd ook de stijfheid steeds minder. Vandaag herinnerde alleen de pijnscheut tijdens de strekoefeningen van de warming-up hem nog aan het geluksschot van de moordenaar. Hij voelde zich lekker vanaf het moment dat hij op het bankje gleed, zijn voeten in de klompen stak die op de voetsteunen waren gemonteerd, en het bankje een paar keer op de beide glijders heen en weer duwde om de buikspieren wat los te maken. Hij stelde de 'knoppen', ofwel de sluitmoeren op de klampen van de roeidollen, zo af dat hij uit iedere slag de maximale kracht kon halen.

Voorovergebogen liet Austin de uiteinden van de riemen in het water zakken om vervolgens de grepen naar zich toe te halen waarbij hij zijn lichaamsgewicht het werk liet doen. De skiff schoot als een waterwants over de waterspiegel. Dit was zijn beste dag tot nu toe. Het laatste restje pijn ging verloren in het heerlijke gevoel weer in een normaal ritme te kunnen roeien. Hij zat rechtop en roeide ontspannen met de handen over elkaar heen geslagen. In een aanvankelijk rustig tempo roeide hij met een gemiddelde voorwaartse slag en een lange haal. Na iedere haal sneed hij de riemen; hield hij ze vrijwel horizontaal om de luchtweerstand zo laag mogelijk te houden, terwijl de bladen van de riemen op slechts een paar centimeter boven het wateroppervlak naar voren scheerden. Hij gromde tevreden, hij roeide heerlijk.

De skiff gleed zacht lispelend stroomopwaarts langs de oude landhuizen op de oevers. De nevelige, naar bloemen geurende rivierlucht die zijn longen binnenstroomde was als het parfum van een oude liefde. Wat in zekere zin ook waar was. Voor Austin was roeien meer dan zijn belangrijkste conditietraining. Door zijn voorkeur voor techniek boven pure kracht was deze samenwerking van lichaam en geest een soort zenmeditatie. Nu volledig geconcentreerd verhoogde hij het tempo van de slagen en voerde geleidelijk ook de kracht uit zijn brede schouders op tot de slagenteller vlak boven zijn voeten aangaf dat hij in zijn vertrouwde tempo van achtentwintig slagen per minuut roeide.

Onder de klep van zijn turkooisgroene NUMA-honkbalpet parelden dikke zweetdruppels, zijn rugbyshirt was op de rug drijfnat en uit zijn zitvlak was ondanks de zachte voering van de wielrenbroek alle gevoel weggetrokken. Maar zijn zintuigen lieten hem weten dat hij leefde. De ranke boot vloog over de rivier alsof de riemen vleugels waren. Hij wilde zo drie kwartier doorgaan en dan omkeren voor een rustige terugtocht met de trage stroming mee. Het had geen zin om onnodige risico's te nemen.

Plotseling trok een felle lichtflits vanaf de oever zijn aandacht. De zon weerspiegelde in het glas van een verrekijker op een statief. Erachter zat een man op een vouwstoeltje door de lens te turen. Hij had een witte, diep over zijn voorhoofd getrokken katoenen pet op en de rest van zijn gezicht ging achter de kijker schuil. Austin had de man enkele dagen eerder voor het eerst opgemerkt en gedacht dat het een vogelaar was. Maar één ding klopte er niet: de kijker was steeds op Austin gericht.

Een paar minuten later bereikte Austin zijn voorgenomen keerpunt. Toen hij bij de vogelaar terug was, haalde hij de riemen binnen, het zich door de stroom meevoeren en zwaaide in de hoop dat de man zijn pet zou afnemen. Maar deze hield zijn oog aan de kijker geklonken. Terwijl de skiff geruisloos voorbijgleed, nam Austin de vogelaar aandachtig op. Daarna nam hij met een grijns en hoofdschuddend de riemen weer op en vervolgde zijn weg naar huis.

Het in Victoriaanse stijl gebouwde botenhuis had vroeger tot een groot aan de oever gelegen landgoed behoord. Met de vaalblauwe klapdeuren en het mansardedak met torentje was het afgezien van aanpassingen in het interieur een verkleinde weergave van het hoofdgebouw. Austin stuurde de boot naar de kant, stapte op de steiger en trok de skiff op tot onder het botenhuis. Daar tilde hij hem op een rek naast een ander geliefd speeltje van hem, een kleine glijboot met buitenboordmotor. Austin bezat nog twee andere vaartuigen, een zesenhalve meter lang catship en een grote raceboot die in de jachthaven van Chesapeake Bay lagen.

Hij hield van de klassieke vorm en de historische achtergrond van het katschip en van het feit dat ze ondanks de plompe romp en het enkele zeil toch snel was, vooral dankzij de aanpassingen van zijn hand waardoor ze grotere en rankere schepen over het algemeen het nakijken gaf. De cat was ook zeewaardig en puur voor de kick wenste hij dat af en toe onder de meest extreme weersomstandigheden en over lange afstanden uit te testen. Doordat Austin van de geestelijke uitdaging van het roeien genoot en vrijwel vanaf het moment dat hij kon lopen ook het zeilen beheerste, had hij al heel jong een passie voor snelheid ontwikkeld en nam hij sinds zijn tiende aan speedbootwedstrijden deel.

Nadat de skiff was opgeborgen, liep hij via een binnentrap naar de woonverdieping en vandaar over een tweede, korte trap naar de slaapkamer in het torentje. Hij gooide zijn roeikleding in een wasmand en spoelde de inspanningen van die ochtend weg onder een warme douche. Terwijl hij zich voor de spiegel staand afdroogde, bekeek hij de kogelwond. Het rood van de ontsteking was weggetrokken en rozig geworden. Binnenkort zou het nog slechts een van de vele bleke littekens zijn die tegen zijn walnootbruine huid afstaken. Stuk voor stuk souvenirs van een gewelddadig treffen. Er waren momenten dat hij zich afvroeg of zijn lichaam soms als een soort magneet vliegende en scherpe voorwerpen aantrok.

Gekleed in een schone broek en T-shirt liep hij naar de keuken, zette een halve pot sterke Keniaanse koffie en bakte in een pan een portie eieren met spek. Met het dienblad in zijn hand liep hij door een schuifdeur naar een terras met uitzicht op de Potomac en keek tijdens het ontbijt naar het voorbijglijdende water. Nog nagenietend van deze cholesterolbom, schonk hij zich een tweede mok koffie in en ging naar zijn gecombineerde werk-hobbykamer. Hij zette een cd van Coltrane op, nestelde zich in een zwartleren fauteuil en luisterde hoe het door Anton Sax uitgevonden instrument klanken voortbracht die de uitvinder zelfs in zijn stoutste dromen niet voor mogelijk had geacht. Het was niet verwonderlijk dat Austins muzikale voorkeur naar moderne jazz uitging. In zekere zin weerspiegelde de in zijn uitbreide platenverzameling ruim vertegenwoordigde muziek van Coltrane, Oscar Peterson, Keith Jarrett, Bill Evans en anderen Austins eigen karakter: een stalen koelheid waarachter een intense energie en dadendrang schuilgingen, plus een opmerkelijk improvisatietalent en het vermogen om diep in zijn ziel te duiken wanneer er bovenmenselijke inspanningen vereist waren.

De inrichting van het ruime vertrek was een eclectische harmonie van oud en nieuw, van authentiek hardhouten koloniale meubels en moderne kunst aan strakke, witte muren. Vreemd genoeg was er voor iemand die met en rond de zee was opgegroeid en een groot deel van zijn leven op en onder water had doorgebracht maar weinig dat aan de zeevaart herinnerde: een primitief schilderij van een zeilende klipper dat in opdracht van een op China varende kapitein door een Hong-Kongse Picasso was gemaakt, een negentiende-eeuwse kaart van de Stille Oceaan, een paar scheepsbouwkundige werktuigen, een foto van zijn katschip en een schaalmodel van zijn raceboot.

Op de boekenplanken stonden de in leer gebonden zeeromans van Joseph Conrad en Herman Melville, en tientallen oceanologische werken. Maar de zichtbaar meest gelezen boeken waren werken van schrijvers als Plato, Kant en andere beroemde filosofen. Austin was zich bewust van het dualisme in de collectie, maar vond dat niet vreemd. Meer dan eens had een zeekapitein zich na een lange carrière op het zilte nat op het land teruggetrokken. Austin was nog niet zover dat hij naar Kansas wilde verhuizen, maar de zee was een woeste en veeleisende maïtresse en dit toevluchtsoord bood de broodnodige rust om op gezette tijden van haar verpletterende omhelzing bij te komen.

Terwijl hij zijn koffie dronk, viel zijn oog op het rek met de Mantons dat boven de open haard aan de muur hing. Austin bezat een verzameling van bijna tweehonderd sets duelpistolen. De meeste lagen in een vuurbestendige kluis en alleen de meest recente aanwinsten bewaarde hij in het botenhuis. Hij was niet alleen gefascineerd door het vakmanschap en de dodelijke schoonheid van de pistolen, maar ook door de onvermoede invloed die één welgemikt schot op een stille ochtend op het verdere verloop van de geschiedenis kon hebben. Hij vroeg zich af hoe het de republiek was vergaan wanneer Alexander Hamilton niet door Aaron Burr was gedood. De Mantons deden hem weer aan de gebeurtenissen op de Nereus denken. Wat een merkwaardige nacht! Vrijwel iedere dag sinds hij hier terug was, had Austin aan de aanval teruggedacht. Steeds weer zag hij de beelden aan zich voorbijgaan, spoelde hij ze als in een videorecorder snel vooruit of speelde ze juist vertraagd af om ze ten slotte weer terug te spoelen.

Na het gevecht was Austin door uitputting en het bloedverlies ingestort. Hij zette nog een stuk of tien passen, kon toen niet meer en was als in slowmotion op de grond gezakt waar hij als versteend was blijven zitten. Kapitein Phelan had de bemanning verteld dat alles veilig was. Ze waren uit hun schuilplaats naar boven gekomen, hadden Austin en Zavala van het dek opgeraapt en op brancards naar de ziekenboeg gebracht. Onderweg kwamen ze langs het lichaam van de aanvaller die Austin met één schot uit zijn duelpistool had uitgeschakeld. Op Austins verzoek waren ze blijven staan en had een van de bemanningsleden het masker van de dode man weggetrokken. Ze zagen het gezicht van een ongeveer dertig jarige man met een donkere huid, een forse, zwarte snor en, afgezien van het ronde gat in het voorhoofd, verder weinig opvallende gelaatstrekken.

Zavala zat recht overeind op de brancard en floot tussen zijn tanden. 'Ga me nou niet vertellen dat je een lazervizier op die oude donderbus hebt gemonteerd. Een bewegend doel in het donker! Als ik het niet met eigen ogen had gezien, had ik zo'n schot nooit voor mogelijk gehouden.'

'Het is ook niet mogelijk,' zei Austin met een zelfgenoegzaam lachje. 'Ik heb op safe gespeeld en op zijn lichaam gericht.'

Terwijl hun verwondingen vakkundig werden verzorgd, legde hij aan Zavala uit dat zijn griezelige precisieschot niets met zijn trefzekerheid of de beruchte trek in de loop van het pistool te maken had. In zijn haast had Austin het bijstelschroefje naast de trekker de verkeerde kant opgedraaid en de trekker zo op zeer gevoelig ingesteld. Godzijdank had Manton die voor iedere gek hanteerbare topzwaarte van de loop ingebouwd.

Na een noodoproep via de radio had een helikopter van een oliemaatschappij de beide gewonde mannen en Nina Kirov van de Nereus opgepikt en hen in Tarfaya aan land gezet. Kapitein Phelan weigerde zijn schip te verlaten en was nadat de doktersassistente zich ervan had vergewist dat hij binnen een paar dagen in staat zou zijn althans in beperkte mate zijn werk weer op te nemen, aan boord gebleven om met de Nereus naar Yucatan te varen. Binnen enkele uren bevonden Austin en Zavala zich aan boord van een speciaal vliegtuig van de NUMA dat op de terugweg van Rome naar de VS een omweg over Marokko had gemaakt. Nina liftte mee in het vliegtuig naar Dulles Airport. De pijnstiller die Austin had gekregen, was als een mokerslag aangekomen en hij had vrijwel de gehele vlucht geslapen. Van de terugtocht herinnerde hij zich zo goed als niets meer, alleen dat hij droomde dat hij door een blonde engel op zijn wang werd gekust. Toen hij wakker werd, was hij in Washington. Nina was weg; ze was op een lijntoestel naar Boston overgestapt. Hij vroeg zich af of hij haar ooit terug zou zien. Na een verblijf van enkele dagen in het ziekenhuis waren hij en Zavala naar huis gestuurd met het dringende advies trouw hun medicijnen te nemen en hun lichaam de voor de genezing noodzakelijke rust te geven.

Het gerinkel van de telefoon wekte Austin uit zijn mijmeringen. Hij nam op en hoorde een zelfverzekerde stem. 'Goedemorgen, Kurt, hoe gaat 't met je?'

'Met mij gaat het heel redelijk, admiraal Sandecker. Dank u voor de belangstelling. Maar ik moet toegeven dat ik me een beetje begin te vervelen.'

'Blij dat te horen. Want met die verveling is het voorlopig afgelopen. Morgen om negen uur komen we bij elkaar om te zien of we iets aan die Marokkaanse kwestie kunnen doen. Ik zorg dat Zavala er ook is. Hij is in Arlington in zijn cabriolet gesignaleerd, dus ik neem aan dat ook bij hem de verveling heeft toegeslagen.'

Zavala, die in een Corvette uit 1961 reed omdat dat het laatste model met een grote kofferbak was, had zijn vrije tijd voornamelijk knutselend in zijn kelder doorgebracht, waar hij mechanische apparaten repareerde en nieuwe onderwaterapparatuur ontwikkelde. Zodra hij weer enigszins stabiel op zijn benen stond, begon hij aan een trainingsprogramma in een boksschool. Joe verveelde zich geen moment wanneer er vrouwen in de buurt waren en hij wist de gevoelens van medeleven die zijn wond bij hen opwekten optimaal uit te buiten.

Austin had diverse keren telefonisch contact met Zavala gehad. Hoezeer Joe zich ook vermaakte, zijn vingers jeukten om weer aan de slag te gaan. Austin had het dan ook bij het rechte eind toen hij zei: 'Ik weet zeker dat hij staat te trappelen om de handen weer uit de mouwen te steken, admiraal.'

'Uitstekend. Tussen twee haakjes, ik heb begrepen dat je ondertussen fit genoeg bent voor kwalificatie voor de Olympische ploeg.'

'Als stuurman misschien. Maar mag ik u een raad geven. Als u in het vervolg weer eens iemand aanstelt om voor vogelaar te spelen, moet u er wel op letten dat hij geen lakschoenen en kniekousen aantrekt.'

Stilte. 'Ik hoef je er toch niet op te wijzen dat de NUMA niet over eenzelfde onuitputtelijk arsenaal aan heimelijke speurneuzen beschikt als je Langley-buren. Ik heb Joe McSweeney, een van de cententellers op de financiële administratie van de NUMA, gevraagd om eens onopvallend uit te zoeken hoe het er met je voorstond. Op weg naar zijn werk rijdt hij langs je huis. Dit klinkt alsof hij door een James Bond-virus is gegrepen en dat hij de opdracht serieuzer neemt dan ik me had voorgesteld. Ik hoop dat je je er verder niet aan hebt gestoord.'

'Nee hoor. Ik waardeer je bezorgdheid. Het is beter dan dat je dagelijks door het hoofdkwartier wordt gebeld.'

'Ik dacht al dat je er zo over zou denken. Overigens, Mac weet echt alles van vogels, hoor.'

'Dat zal best,' zei Austin. 'Tot morgen, admiraal.'

Austin hing op, grinnikte om Sandeckers vaderlijke zorg en zijn oneerlijke uitval aan het adres van de CIA, waarvan het hoofdkantoor zich op nog geen anderhalve kilometer van zijn botenhuis bevond. De organisatie van de admiraal was in de eerste plaats wetenschappelijk georiënteerd, maar de projecten die als de onderwatertegenhanger van de NASA werden uitgevoerd, waren van nature een vorm van inlichtingeninwinning die niet onderdeed of zelfs verderging dan het beste werk dat de 'Company' kon leveren.

Sandecker was jaloers op het onbeperkte budget van de CIA en de geringe verantwoording die ze erover hoefde af te leggen, hoewel hijzelf ook dapper zijn mannetje stond bij het lospeuteren van geld van het Congres. Hij wist zich verzekerd van de financiële steun van twintig belangrijke hogescholen met faculteiten voor zeewetenschappen en een reeks grote ondernemingen. Met zo'n vijfduizend wetenschappelijke, technische en andere medewerkers, de lopende onderzoeken op het gebied van de diepzeegeologie en onderwatermijnbouw, hydrobiologie, onderwaterarcheologie en klimatologie, en haar tot in de verste uithoeken van de wereld gestationeerde vloot van onderzoeksschepen en vliegtuigen had het werkterrein van de NUMA zich over de hele aardbol verspreid.

Met het wegkapen van Austin bij de CIA had Sandecker een belangrijke slag geslagen. Austin was langs een ingewikkelde omweg bij de NUMA terechtgekomen. Hij was als systeemanalist afgestudeerd aan de Universiteit van Washington en had een vooraanstaande duikschool in Seattle bezocht. Hij was tot een manusje van alles voor onderwaterzaken opgeleid, wat inhield dat hij basisvaardigheden als lassen, de omgang met explosieven en het duiken in modderig water tot in de puntjes beheerste. Hij had zich gespecialiseerd in drijftechnieken, het optakelen van zware objecten van de zeebodem en diepzeeduiken met een korte decompressie tijd onder diverse omstandigheden, waarbij van persluchtmengsels en duikerklokken gebruik wordt gemaakt. Nadat hij een aantal jaren op booreilanden in de Noordzee had gewerkt, keerde hij terug naar de bergingsmaatschappij van zijn vader waar hij na zes jaar werd weggelokt om voor een onbekende afdeling van de CIA te gaan werken die in de onderwaterklussen van de inlichtingendienst was gespecialiseerd. Hij was assistent-projectleider bij de geheime berging van een Russische onderzeeboot en het onderzoek naar en de berging van een Iraans containerschip met kernwapens aan boord dat in het geheim door een Israëlische duikboot tot zinken was gebracht. Ook had hij diverse onderzoeken geleid naar vrachtvliegtuigen die onder mysterieuze omstandigheden boven zee waren neergeschoten, waarbij de wrakken gelokaliseerd, onderzocht en geborgen moesten worden.

Toen er een eind aan de Koude Oorlog kwam, had de CIA de afdeling voor onderwateronderzoek gesloten. Austin was waarschijnlijk naar een ander segment van de CIA overgeplaatst als hij niet door admiraal Sandecker was aangetrokken om leiding te geven aan speciale onderwaterprojecten die zich veelal aan het toeziend oog van de overheid onttrokken. Sandecker kon zoveel kankeren en met jaloerse vingers op Langley wijzen als hij wilde, maar aan avontuurlijke operaties had hij zeker geen gebrek.

Austin keek op zijn horloge. Tien uur. Dan was het zeven uur in Seattle. Hij pakte de telefoon en toetste een nummer in. Aan de andere kant klonk een stem als een cirkelzaag.

'Goedemorgen,' zei Austin. 'Met je lievelingszoontje.'

'Het werd wel weer eens tijd dat je belde, joh.'

'Ik heb je gisteren nog aan de lijn gehad, pa.'

'In vierentwintig uur kan een hoop gebeuren,' antwoordde Austins vader op een niet onaardige manier knorrig.

'Zo? Wat dan?'

'Nou, het binnenhalen van een miljoenencontract met de Chinezen bijvoorbeeld. Niet slecht toch voor zo'n ouwe sul als ik.'

Het was duidelijk dat Austin zijn forse postuur en koppigheid van zijn vader had geërfd. Nu hij bijna vijfenzeventig was, begonnen de brede schouders van de oude Austin iets te krommen, maar hij maakte nog regelmatig werkdagen waar menige jonge vent binnen de kortste keren aan onderdoor zou gaan. Met zijn bergingsmaatschappij in Seattle was hij schatrijk geworden. Toch bleef hij actief in de zaak, vooral sinds het overlijden van Austins moeder een paar jaar geleden. Zoals bij zoveel selfmade mannen het geval is, ging het hem voornamelijk om het spel en niet meer om de knikkers.

'Gefeliciteerd, pa. Maar het verbaast me niets. En een ouwe sul ben je ook niet echt, dat weet je best.'

'Verspil je tijd nou maar niet aan dat geslijm. Praatjes vullen geen gaatjes. Wanneer kom je langs zodat we dat met een fles Jack Daniel's kunnen vieren?'

Daar zit ik nou net op te wachten, dacht Austin. Een nachtje doorzakken met zijn stevig doordrinkende vader was de beste manier om hem in het ziekenhuis terug te krijgen. 'Voorlopig even niet. Ik ga weer aan het werk.'

'Hoog tijd, joh. Je hebt 'm al weer veel te lang gedrukt.' Er klonk teleurstelling in zijn stem door.

'Je hebt zeker met de admiraal gesproken. Hij zei vrijwel precies hetzelfde.'

'Nee, ik heb belangrijkere dingen te doen.' Austins vader meende dit maar ten dele. Hij had een diep respect voor Sandecker. Tegelijkertijd zag hij hem als een rivaal wat zijn zoon betreft en hij had nooit de hoop opgegeven dat Kurt nog eens tot bezinning kwam en toch zou besluiten de leiding over het familiebedrijf op zich te nemen. Austin had soms het idee dat die hoop zijn vader op de been hield.

'Ik ga eerst eens horen wat hij van me wil. Dan neem ik wel weer contact met je op.'

Een diepe zucht. 'Goed, doe maar wat je niet laten kunt. Moet neerleggen. Er wordt gebeld op de andere lijn.'

Austin staarde naar de plotseling stille hoorn en schudde zijn hoofd. Hij had er wel eens over nagedacht wat er zou gebeuren wanneer zijn beerachtige vader op de vuist zou gaan met de tengere, maar weerbarstig taaie Sandecker. Op de afloop zou hij niet durven wedden, maar één ding wist hij zeker: als het gebeurde wilde hij er niet bij zijn.

De cd van Coltrane was afgelopen. Austin verwisselde hem door een plaat van Gerry Mulligan en liet zich breed glimlachend achterover in zijn stoel zakken en nam zich voor de laatste uren vrije tijd die hem nog gegund waren voordat hij waarschijnlijk weer voor weken aan de slag moest, ten volle uit te buiten. Hij was blij dat Sandecker had gebeld en zijn vakantie er bijna op zat. Dat had niet alleen met verveling te maken. De admiraal was niet de enige die wat hij 'de Marokkaanse kwestie' had genoemd graag tot op de bodem wilde uitzoeken.

14

Hiram Yaeger leunde met zijn handen in zijn nek achterover in zijn stoel en staarde door zijn ouderwets stalen brilletje naar de driedimensionale zwartwitfoto van de wulpse Sumatraanse vrouw, die door de holografische weergave op de gigantische monitor boven het hoefijzervormige bedieningspaneel haast in levenden lijve voor hem leek te staan. Hij vroeg zich af hoeveel miljoenen jongens hun eerste kennis over de vrouwelijke anatomie wel niet van de zwarte meisjes op foto's in de National Geographic hadden opgedaan.

Met een zucht ontwaakte Yaeger uit zijn nostalgische gemijmer en zei: 'Bedankt voor de traktatie, Max.'

'Geen dank,' antwoordde de mechanische vrouwenstem van de computer. 'Ik dacht dat je na al dat werk wel een verzetje kon gebruiken.' Het mooie meisje verdween en werd naar 1937 teruggestuurd, het jaar waarin ze door een fotograaf van de Geographic aan de tand des tijds was ontrukt.

'Dit heeft leuke herinneringen bij me opgewekt,' zei Yaeger, terwijl hij een slok van zijn koffie nam.

Via zijn eigen computer in een kleine zijkamer had het hoofd van de communicatiesector van de NUMA met het indrukken van één toets toegang tot het complete bestand van het uitgebreide computernetwerk dat de volledige tiende etage van het hoofdkantoor van de organisatie in beslag nam. Over het algemeen waren het de voor iedereen zichtbare activiteiten van de NUMA die de wereldpers haalden. De prestaties van de ultramoderne onderzoeksschepen, onderzeeboten en alle mogelijke diepzeerobotten spraken nu eenmaal meer tot de verbeelding van het grote publiek. Maar een van Sandeckers belangrijkste bijdragen was het voor de buitenwereld onzichtbare kroonjuweel van de NUMA: het enorme supersnelle computernetwerk dat Yaeger met dank aan de admiraal geheel naar eigen inzicht en met onbeperkte financiële middelen had ontwikkeld.

Sandecker had Yaeger bij een computerbedrijf in Silicon Valley weggekaapt en hem in dienst genomen met de opdracht om voor de NUMA een computernetwerk te ontwikkelen dat het grootste en beste archief op het gebied van de zeewetenschappen ter wereld moest bevatten. Het gigantische gegevensbestand was Yaegers lust en zijn leven geworden. Het had jaren gekost om de gegevens van vele eeuwen aan menselijke kennis uit boeken, artikelen en wetenschappelijke en historische verhandelingen te destilleren. Alles wat voor zover bekend ooit over de zee op papier was gezet, stond nu vrijelijk ter beschikking van niet alleen de NUMA, maar van alle studenten in de zeewetenschappen, professionele oceanografen, hydro-ingenieurs en onderwaterarcheologen, waar ook ter wereld.

Yaeger was de enige medewerker van de NUMA die het zich kon veroorloven zich niets van Sandeckers kledingvoorschriften aan te trekken, wat al heel veel zei over zijn talenten. Met zijn Levi's jasje en spijkerbroek, zijn lange lichtblonde, in een paardenstaart bijeengebonden haren en de lange bakkebaarden die de jongensachtige trekken van zijn gezicht grotendeels verhulden, zag de sjofele Yaeger eruit alsof hij zo uit een film over een hippiecommune in de jaren zestig was gestapt. In werkelijkheid woonde Yaeger absoluut niet in een nomadentent, maar reed hij dagelijks in een topmodel BMW van zijn huis in een dure buitenwijk van Maryland naar het hoofdkantoor van de NUMA. Zijn aantrekkelijke vrouw was beeldend kunstenaar, zijn beide tienerdochters gingen naar een particuliere school en hun belangrijkste klacht was dat Yaeger meer tijd met zijn digitale familie doorbracht dan met zijn eigen gezin van vlees en bloed.

Yaeger was nog altijd enorm onder de indruk van de ongekende mogelijkheden die de technologie hem bood. Hij had toetsenbord en monitor verruild voor gesproken instructies en het holografische beeldscherm. Zijn uitstapje naar het meer onthullende aspect van de artikelen in de Geographic was een excuus om even een pauze te nemen van de inspannende klus waar hij op verzoek van Sandecker aan werkte. Op het eerste gezicht had Sandeckers instructie weinig opzienbarend geleken. Zoek uit of er vaker aanslagen op archeologische expedities, zoals die in Marokko, zijn gepleegd. Het bleek echter een gigantisch karwei. In zijn drang om dit raadsel uit te pluizen verwaarloosde hij zijn begripvolle vrouw en kinderen nog meer dan normaal.

Hoewel het NUMA-programma zich op de wereldzeeën concentreerde, zocht Max ook stelselmatig en ongeautoriseerd in andere systemen naar informatie en wisselde gegevens uit met bibliotheken, krantenarchieven, wetenschappelijke instituten, universiteiten en historische archieven over de hele wereld. Yaeger begon met het samenstellen van een hoofdlijst van expedities, die hij chronologisch in decennia indeelde, waarbij hij tot vijftig jaar in de tijd terugging. De lijst bevatte honderden namen en data. Vervolgens ontwierp hij een computermodel gebaseerd op de feiten die over het incident in Marokko bekend waren. Hij vroeg Max om het model aan de hand van diverse bronnen zoals gepubliceerde doctoraalscripties, wetenschappelijke tijdschriften en nieuwsberichten met alle expedities te vergelijken en de resultaten kruislings te controleren op zoek naar terugkerende patronen om zo uit te vinden of er expedities zijn geweest die een dergelijk onvoorzien abrupt einde hadden gekend.

De bronnen waren dikwijls fragmentarisch en soms ook dubieus. Als een beeldhouwer die in een brok marmer naar een vorm zoekt, kalfde hij de hoofdlijst af. Die was nog altijd lang en ingewikkeld genoeg om zelfs de meest ervaren onderzoeker af te schrikken, maar de uitdaging wakkerde zijn enthousiasme alleen maar aan. Na enkele dagen had hij een geweldige hoeveelheid informatie vergaard. Zojuist had hij de computers geïnstrueerd de gegevens uit te ziften en de uitkomsten tot een overzichtelijk geheel samen te voegen.

'Max, als je alle netwerken hebt afgegraasd, maak dan een uitdraai van je bevindingen, alsjeblieft,' luidde zijn instructie aan de computer.

'Ik ben zo bij je terug. Het spijt me, maar het duurt even,' antwoordde de zachte monotone stem. 'Waarom schenk je je ondertussen niet nog een kop koffie in?'

Voor computers telde tijd niet, bedacht Yaeger zich terwijl hij Max' voorstel opvolgde. Wat ze deden, deden ze onvoorstelbaar snel, maar hoe slim en snel Max ook was, hij had geen enkel idee hoe het was om Sandeckers adem in je nek te voelen. Yaeger had Sandecker beloofd dat hij de volgende ochtend klaar zou zijn. Terwijl Max zijn werk deed, had Yaeger best een korte pauze kunnen inlassen om een bezoekje aan de kantine van de NUMA te brengen of zijn heiligdom even voor een verkwikkend wandelingetje de rug toe te keren. Maar hij kon het niet over zijn hart verkrijgen zijn elektronische baby's alleen te laten en benutte de tijd liever met het natrekken van andere mogelijkheden.

Hij staarde naar het plafond en herinnerde zich dat Nina Kirov had verteld dat de moordenaars 's nachts waren gekomen, het gezelschap hadden afgeslacht en zich vervolgens van de lichamen hadden ontdaan. Hij realiseerde zich dat zowel het Engelse als het Franse woord voor moordenaars 'assassins' rechtstreeks was afgeleid van 'Assassijnen' en was dat niet ooit een Arabische stam geweest?

'Max, kijk ook eens onder "Assassijnen".'

Max was in wezen een verzameling van computers die net als het menselijk brein tegelijkertijd verschillende ingewikkelde opdrachten konden uitvoeren.

'Lijkt me geen probleem.' Een seconde later zei de computerstem: 'Assassijnen. Afgeleid van het Arabische hasjsjisjin dat betekent: zij die zich met hasjiesj bedwelmen. Een geheime elfde-eeuwse politiek-religieuze islamitische sekte onder heerschappij van een absoluut heerser en zijn adjudanten. Van de sekteleden werd onvoorwaardelijke gehoorzaamheid geëist. Zij werden "de toegewijden" genoemd en waren de feitelijke moordenaars die politieke leiders uit de weg ruimden en zich voor dergelijke klussen ook lieten betalen. De moordenaars kregen hasjiesj en een aanzienlijke dosis sensuele genoegens; hen werd verteld dat dit een voorproefje was van het paradijs dat hun na uitvoering van hun opdracht wachtte. De sekte heeft ruim tweehonderd jaar lang dood en verderf gezaaid.'

Interessant. Maar was het ook relevant? Yaeger plukte aan zijn vlassige baardje, terwijl Max nog andere groepen moordenaars voor hem beschreef, zoals de Thugs in het oude India en de Japanse ninja's. Deze groepen voldeden niet echt aan het profiel van de Marokkaanse moordenaars, maar wat belangrijker was, ze waren bovendien al vele eeuwen niet meer actief. Toch het hij ze niet op voorhand al buiten beschouwing. Als hij nu een moordcommando zou moeten formeren, zou hij ook in het verleden duiken om te zien hoe anderen dat vroeger hadden aangepakt.

Dr. Kirov had verteld dat de moordenaars een stenen beeld hadden vernield dat een bewijs had kunnen zijn dat er pre-Columbiaanse contacten tussen de Oude en de Nieuwe Wereld waren geweest. Wanneer hij alles over de pre-Columbiaanse cultuur opvroeg, zou zelfs Max in zijn razende tempo er zeker tien jaar voor nodig hebben om het allemaal te categoriseren. In plaats daarvan had Yaeger wat hij een 'parallel paradigma' noemde uitgewerkt, dat voornamelijk uit een reeks vragen bestond waarmee de computer op diverse manieren werd gevraagd uit te zoeken of er lieden waren die zich zouden verzetten tegen onthullingen dat Columbus niet de eerste vertegenwoordiger van de Oude Wereld is geweest die voet in de Nieuwe Wereld had gezet, en vice versa.

Een paar dagen eerder had hij de computers deze vraag voorgelegd, maar was tot nu toe nog niet in de gelegenheid geweest om de uitkomst op te vragen. Nu de apparatuur aan de belangrijke vraag van Sandecker werkte, had hij daar alle tijd voor.

'De uitkomst van "ParPar" graag,' zei hij. Het onuitspreekbare Parallel Paradigma had hij de codenaam ParPar gegeven.

'ParPar is gereed, Hiram.'

'Bedankt, Max. Wie zou zich verzetten tegen de onthulling dat Columbus Amerika niet heeft ontdekt?'

'Sommige wetenschappers, geschiedkundigen en schrijvers. Bepaalde etnische groeperingen. Wil je meer bijzonderheden?'

'Nu niet. Is het gevaarlijk om zoiets te geloven?'

'Nee. Wil je dat ik een verband met het verleden leg?'

Yaeger had zijn computers op het geven van korte antwoorden geprogrammeerd, zodat ze zich zonder exacte instructies niet in eindeloze uitweidingen te buiten gingen.

'Ga je gang,' zei Yaeger.

'Door de Spaanse inquisitie werd het geloof in pre-Columbiaanse contacten als ketterij beschouwd en met de brandstapel bestraft. De inquisiteurs zeiden dat Columbus met hulp van God de Spaanse beschaving naar de Nieuwe Wereld had gebracht. Verband met Vespucci?'

'Ga je gang.'

'Toen Amerigo Vespucci wetenschappelijk aantoonde dat Columbus niet in India was aangekomen, maar een nieuw continent had ontdekt, werd ook hij van ketterij beschuldigd.'

'Waarom was dat zo belangrijk?'

'Toegeven dat een ander de Nieuwe Wereld had ontdekt zou de aanspraken op de aanwezige rijkdommen ongeldig maken en een verzwakking van de macht van het Spaanse rijk betekenen.'

Yaeger dacht over dit antwoord na. Spanje was allang geen wereldmacht meer en de vroegere koloniën in Amerika waren nu allemaal onafhankelijke staten. Er was iets waar hij net geen greep op kon krijgen. Hij voelde zich als een kind dat er heilig van overtuigd is dat er ergens in de donkere hoeken van zijn kamer een monster huist; hij hoort de zware ademhaling en ziet de groene ogen flonkeren, maar dat alles is meteen verdwenen zodra hij het licht aandoet.

De computer liet zachtjes de klokken van de Big Ben luiden en op het beeldscherm verscheen de holografische karikatuur van een glimlachende Yaeger.

'Verwerking en uitdraai zijn afgerond,' zei zijn tot cartoon getransformeerde dubbelganger. 'Wauw! Ik ga lekker een biertje halen.'

Yaeger bracht zoveel tijd met zijn computer door dat hij onwillekeurig een paar persoonlijke trekjes had meegeprogrammeerd.

'Bedankt, Max, ik trakteer,' zei hij.

Terwijl hij zich afvroeg wat hij zou doen wanneer Max zou besluiten om een rondje te geven, liep Yaeger naar een aangrenzend vertrek om de uitdraai te halen waar hij om had gevraagd. Toen hij het ParPar-verslag over archeologische expedities begon door te lezen, sperden zijn ogen zich steeds verder open en mompelde hij ademloos een paar maal: 'Dit is niet te geloven.' Nog voordat hij het verslag helemaal uit had, nam hij de telefoon en toetste een nummer in. Aan de andere kant van de lijn antwoordde een heldere stem.

'Hebt u een minuutje, admiraal,' zei Yaeger. 'Ik heb hier iets dat u zeker zal interesseren.'

15

's Morgens om kwart voor negen parkeerde Austin zijn turkooisgroene Jeep Cherokee van de zaak op de gereserveerde plek in de ondergrondse garage van het hoofdkantoor van de NUMA, het indrukwekkende gebouw van zonnepanelen in Arlington, Virginia, dat aan zo'n tweeduizend wetenschappers en technische medewerkers onderdak bood die de werkzaamheden van nog eens drieduizend, verspreid over de gehele aardbol gestationeerde werknemers coördineerden. Joe Zavala riep Austins naam toen hij het atrium met de watervallen, aquaria en de enorme wereldbol in het midden van de zeegroene, marmeren vloer overstak. Austin zag tot zijn vreugde dat Zavala nog maar heel licht met zijn been trok.

De lift schoot naar de bovenste etage, waar admiraal Sandecker zijn kantoren had. Toen ze de lift uitkwamen, stonden er twee mannen te wachten om in te stappen. De ene was een grote, stevige kerel van zeker één meter negentig met een gebruind, verweerd gezicht. Hij had donkere opaalgroene ogen en golvend zwart haar dat bij de slapen iets begon te grijzen. Zijn lichaam was soepel en pezig met schouders die net iets minder breed waren dan die van Austin.

De andere man was totaal anders. Hij was krap één meter vijfenzestig, maar had de forse borstkas van een buldog; zijn armen en benen waren opmerkelijk gespierd. Zijn haar was zwart met krulletjes. De donkere gelaatskleur en walnootbruine ogen verraadden een Italiaanse afkomst.

De lange man stak zijn hand uit. 'Kurt, dat is lang geleden.'

Dirk Pitt, het hoofd van de afdeling speciale projecten van de NUMA, en zijn ervaren assistent Al Giordino waren levende legenden binnen de organisatie. Wat zij in de vele jaren sinds de NUMA door admiraal Sandecker was opgericht, aan heldendaden hadden verricht was van het kaliber van de meest spannende avonturenromans. Hoewel de wegen van Pitt en Austin elkaar zelden kruisten, waren ze goede vrienden geworden en hadden zich regelmatig samen aan hun gezamenlijke passie sportduiken overgegeven.

Austin schudde de hem toegestoken, stevige hand. 'Kunnen we binnenkort een keer samen lunchen om weer eens bij te praten?'

'De komende weken niet, vrees ik. Over een uur vertrekken we van Andrews Air Force Base.'

'Waar gaan jullie naar toe?' vroeg Zavala.

'De admiraal heeft ons met een project in het zuidpoolgebied opgescheept,' antwoordde Giordino.

'Heb je je ballenwarmer ingepakt?' zei Zavala met een olijke glinstering in zijn ogen.

Giordino grinnikte. 'Die heb ik altijd bij me.'

'En hoe zit 't met jullie,' vroeg Pitt.

'We zijn net op weg naar de admiraal om te horen wat hij deze keer voor ons in petto heeft.'

'Ik hoop voor jullie dat je in tropisch water terechtkomt.'

Austin lachte. 'Dat hoop ik ook.'

'Bel me als jullie terug zijn,' zei Pitt. 'Dan nodig ik jullie allemaal uit voor een etentje bij mij thuis.'

'Doe ik,' zei Austin. 'Die verzameling auto's van jou is altijd een kijkje waard.'

De deuren van de inmiddels teruggekeerde lift schoven open. Pitt en Giordino stapten in en draaiden zich om. 'Tot ziens, jongens,' zei Giordino. 'Waar jullie ook heen gaan, hou je taai.' Waarop de deuren dichtschoven en zij uit het zicht verdwenen.

'Dit was geloof ik voor het eerst dat ik Dirk en Al zag zonder dat ze mank liepen of er anderszins zwaargehavend uitzagen,' zei Austin.

Zavala rolde met zijn ogen. 'Fijn dat je me er zo volstrekt onnodig aan herinnert dat het werken bij de NUMA bloedlink kan zijn.'

'Waarom dacht je dat de gezondheidszorg bij de NUMA zo uitstekend geregeld is?' zei Austin, terwijl ze een ruime wachtkamer betraden waarvan de muren volhingen met foto's van een steeds weer even minzaam glimlachende admiraal in het gezelschap van presidenten en andere beroemdheden uit de wereld van de politiek, wetenschap en schone kunsten. De receptioniste zei dat ze meteen konden doorlopen.

Sandecker resideerde achter een immens bureau dat was gemaakt van het glanzend gepolitoerde luikdeksel van een gezonken en door de NUMA geborgen geconfedereerde blokkadebreker. Gekleed in een antracietkleurige pantalon met messcherpe vouw en een kostbare marineblauwe blazer met een geborduurd gouden anker op de borstzak had Sandecker ter vervolmaking van zijn sportieve voorkomen alleen nog een witte pet op moeten hebben. Maar Sandecker stond niet aan het hoofd van een jachtclub. Hij straalde een stevige dosis natuurlijke autoriteit uit, het resultaat van dertig, met hoge onderscheidingen bekroonde dienstjaren bij de marine en zijn soms slopende functie als hoofd van een rijkszeevaartdienst die hij van de grond af aan had opgebouwd. Washington-veteranen zeiden dat Sandeckers indrukwekkende verschijning hen aan George C. Marshall deed denken, de generaal en minister van Buitenlandse Zaken die als hij ergens binnenkwam zonder ook maar een woord te zeggen onmiddellijk duidelijk maakte dat hij degene was die de touwtjes in handen had. Vergeleken met de forse generaal was Sandecker klein en tenger, dankzij een dagelijkse trimloop van acht kilometer en een streng fitnessprogramma.

Hij sprong op alsof hij stalen veren onder zijn zolen had en liep naar voren om de beide mannen te begroeten.

'Kurt! Joe! Fijn om jullie weer eens te zien,' zei hij uitbundig, terwijl hij hen met een knokkelskrakende greep de hand schudde. 'Jullie zien er prima uit. Ik ben blij dat jullie allebei konden komen.'

Sandecker zag er weer even goed verzorgd en fit uit als altijd, en voor een man van in de zestig leek hij een stuk jonger dan hij was. De haarscherpe randen van een rood Van Dyke-baardje dat qua kleur even fel als zijn haar was en soms ook als zijn temperament, zagen eruit alsof ze door een laser waren geschoren.

Austin trok een wenkbrauw op. Er was toch nooit enige twijfel geweest dat hij en Joe zouden komen. De lichtgeraakte oprichter en directeur van de NUMA had niet de reputatie dat hij tegenspraak duldde.

Met moeite zijn lippen tot een glimlachje plooiend zei Austin: 'Bedankt, admiraal. Joe en ik genezen snel.'

'Natuurlijk,' antwoordde Sandecker. 'Snel herstel is een eerste vereiste om voor de NUMA te mogen werken. Vraag maar aan Pitt en Giordino, als jullie me niet geloven.'

Het enge was alleen dat Sandecker, wist Austin, dit nog half meende ook. Maar nog beangstigender was het feit dat Austin en Zavala niets liever wilden dan weer aan de slag te gaan.

'De eerstvolgende keer dat ik Dirk tegenkom, zal ik achter een goed glas tequila on the rocks de verschillende vormen van onze kneuzingen met hem doornemen.'

Zavala kon de kans om de boel een beetje op stang te jagen niet weerstaan. Zonder een spier te vertrekken zei hij: 'Ik kan me nauwelijks voorstellen dat een stel invaliden zoals wij voor de NUMA nog van nut kunnen zijn.'

Sandecker grinnikte en gaf Zavala een joviaal klopje op zijn schouder. 'Voor dat gevoel voor humor van jou heb ik altijd al veel bewondering gehad, Joe. Als komiek zou je het helemaal niet zo slecht doen in de nachtclubs, waar jij je avonden naar ik me heb laten vertellen nogal eens in het gezelschap van fraaie dames pleegt door te brengen. Ik neem aan dat zij zich niet onbetuigd hebben gelaten bij dat herstel van jou?'

'Verpleegsters in particuliere dienst?' antwoordde Zavala met een engelachtige uitdrukking op zijn gezicht die toch niet de juiste onschuld uitstraalde.

'Zoals ik al zei, Joe, je bent je roeping misgelopen. Maar alle gekheid op een stokje, hoe staat 't met je... eh... achterste?'

'Ik ben nog niet helemaal klaar voor een marathon, maar mijn stok heb ik alweer een paar dagen geleden kunnen weggooien.'

'Mooi zo. Voor we ons bij de anderen voegen, wil ik jullie allebei feliciteren met de afloop van het incident op de Nereus. Ik heb de verslagen gelezen. Prima werk.'

'Bedankt,' zei Austin. 'Kapitein Phelan komt een groot deel van de eer toe. Hij is te laat geboren. Met een kortelas in zijn hand had hij in de strijd tegen de Barbarijse piraten beslist geen gek figuur geslagen. Ik vrees dat we op zijn schip nogal een puinhoop hebben achtergelaten.'

Sandecker nam Austin met zijn koele blauwe ogen op. 'Sommige dingen zijn nu eenmaal niet te vermijden, Kurt. Ik heb de kapitein gisteren nog gesproken. Het schip heeft haar werk bij Yucatan afgerond. Hij voelt zich prima en vertelde me dat de Nereus weer tot in de puntjes in orde is. Hij heeft me gevraagd om jullie nogmaals te bedanken voor het redden van zijn schip. Maar goed, zijn jullie allebei klaar om weer aan het werk te gaan?'

Zavala salueerde met een theatraal gebaar dat een acteur in een stuk van Gilbert en Sullivan niet zou hebben misstaan. 'Tot in de puntjes weer in orde,' herhaalde hij grijnzend.

Er werd zachtjes geklopt en in de donkere lambrizering van een van de zijmuren ging een deur open. Er stapte een reus van een vent naar binnen die zich iets moest bukken om zijn hoofd niet tegen de deurpost te stoten. Met zijn twee meter lange lichaam zag Paul Trout eruit alsof hij zich eerder als profspeler in een basketbalploeg zou thuisvoelen dan hier als hydrogeoloog in de Speciale Eenheid van de NUMA. In feite had Trout inderdaad diverse beurzen aangeboden gekregen van universiteiten die meer in zijn lengte dan in zijn scherpe verstand waren geïnteresseerd.

Zoals iedere echte New Englander was Trout een man van weinig woorden, maar ondanks zijn yankee-achtige stugheid klonk er duidelijk enthousiasme in zijn stem door. 'Hoi. Leuk jullie weer eens te zien. We hebben jullie hier gemist.' En tegen Sandecker zei hij: 'We zijn zover, admiraal.'

'Uitstekend. Ik zal nu verder geen tijd aan allerlei uitweidingen verspillen, heren. De redenen voor deze bijeenkomst zal jullie snel duidelijk zijn.' Sandecker ging voor naar een ruime en comfortabel ingerichte vergaderzaal die zich direct naast zijn werkvertrek bevond.

Austin begreep meteen dat er iets belangrijks in de lucht hing. De pezige, smalgebouwde man die aan het verste uiteinde van de lange mahoniehouten tafel zat, was commandant Rudi Gunn, onderdirecteur van de NUMA en doctorandus in de logistiek. Naast hem zat de ogenschijnlijk rechtstreeks uit de jaren zestig weggelopen whizzkid Hiram Yaeger. Tegenover de beide stafmedewerkers van de NUMA zat een gedistingeerde, oudere man met een verweerd gezicht en een borstelige witte snor die Austin aan C. Aubrey Smith deed denken, de oude filmacteur die vaak voor bulderende Britse legerofficier speelde. De jongere man naast hem was tamelijk gezet en lichtelijk kalend en bezat een strijdlustig geprononceerde onderkaak.

Austin groette Gunn en Yaeger met een hoofdknikje. En als een op het wateroppervlak wegketsende steen schoot zijn blik van de beide andere mannen door naar een vrouw die aan het andere uiteinde van de tafel zat. Haar blonde haar was in vlechtjes strak tegen haar hoofd opgestoken, wat haar rookgrijze ogen en hoge jukbeenderen accentueerde. Austin liep op haar toe en stak zijn hand uit.

'Dr. Kirov, wat een prettige verrassing,' zei hij oprecht verheugd. 'Leuk om u weer te zien.'

Nina droeg een jasje met een bijpassende rok waarvan het zachte maagdenpalmblauw scherp tegen haar lichtgebruinde huid afstak. In zijn achterhoofd realiseerde Austin zich wat voor idioten mannen toch altijd weer waren. Toen hij Nina voor het eerst zag, was ze een prachtige, schaarsgeklede zeemeermin geweest. Nu haar verhulde rondingen onder nauwsluitende zijden kleren schuilgingen die haar vormen alleen nog maar extra deden uitkomen, was ze absoluut onweerstaanbaar.

Haar mond verbreedde zich tot een betoverende glimlach. 'Dat is geheel wederzijds. Hoe gaat 't met u?'

'Nu weer uitstekend,' antwoordde hij. Ondanks de formaliteit van het beleefde begroetingsritueel klonk er een lichte spanning in zijn stem door. Ze hielden eikaars hand een fractie langer vast dan nodig was tot Sandecker de betovering verbrak door iets te luid zijn keel te schrapen. Toen Austin zich omdraaide keek hij in de geamuseerde gezichten van zijn NUMA-collega's en bloosde. Hij besefte dat hij zich als een groen schooljongetje gedroeg dat zich door zijn meisjeshatende vriendjes betrapt wist.

Sandecker stelde de aanwezigen aan elkaar voor. De oudere man was J. Prescott Danvers, directeur van de World Archaeological Council. De andere onbekende was Jack Quinn van de East Asia Foundation. Sandecker keek op zijn horloge. 'Zullen we, nu we alle formaliteiten achter ons hebben, maar meteen ter zake komen? Hiram?'

Terwijl Yaeger zijn vingers razendsnel over het toetsenbord van een Macintosh-laptop liet gaan, nam Austin naast Trout plaats. Zoals gewoonlijk zag Trout er onberispelijk uit. Zijn lichtbruine haar was met een scheiding in het midden vanaf de slapen strak naar achteren gekamd, zoals dat in de hoogtijdagen van de jazz gebruikelijk was. Hij droeg een geelbruin kostuum, een Oxfordblauw overhemd en een van de brede, bontgekleurde stropdassen waar hij aan verslaafd was. In contrast tot zijn keurige kleding koesterde Trout een voorliefde voor werklaarzen, een excentriek trekje waarvan men vermoedde dat het een hommage was aan zijn vader die als visser de kost verdiende. Maar in feite was het een gewoonte die hij had overgehouden aan zijn tijd bij het Woods Hole Oceanographic Institution, waar ze door veel wetenschappers werden gedragen.

Als zoon van een visser uit Cape Cod bracht Trout in zijn jeugd een groot deel van zijn vrije tijd door in het wereldberoemde instituut, waar hij in de weekeinden en zomervakanties baantjes kreeg aangeboden van wetenschappers die zich uiterst welwillend opstelden tegenover iemand die zich op zo jeugdige leeftijd al voor de zee interesseerde. Zijn passie voor de zee bracht hem later bij het minstens even beroemde en op het gebied van de diepzeegeologie toonaangevende Scripps Institution of Oceanography.

'Ik dacht dat jij met Gamay in Yucatan zat,' zei Austin. Het was onwennig om Trout zonder zijn vrouw te zien. Ze hadden elkaar op het Scripps Institution leren kennen, waar zij hydrobiologie studeerde, en ze waren na hun afstuderen getrouwd. Rudi Gunn, een oude vriend uit zijn middelbareschooltijd, had Paul overgehaald om als lid van een speciaal team dat door admiraal Sandecker bij elkaar was gebracht, naar de NUMA over te stappen. Paul nam het aanbod aan op voorwaarde dat zijn vrouw met hem meekwam. Verrukt van het feit dat hij zo twee topmensen in huis haalde, ging Sandecker maar al te graag akkoord.

Door zijn hangende kin leek het of Trout voortdurend in gedachten verzonken was. Hij sprak gewoonlijk met gebogen hoofd en hoewel hij contactlenzen droeg, tuurde hij steeds omhoog alsof hij over de rand van een leesbril keek.

Op het voor mensen uit Cape Cod kenmerkende nasale toontje en ronde A zei Trout: 'Ze is wekenlang in de weer geweest om een afspraak met een van de hoge heren van het antropologische museum in Mexico City te maken. Guy kon de datum niet meer veranderen en daarom zit ik hier nu voor ons beiden.'

Sandecker had zich voor een groot projectiescherm geposteerd dat met Yaegers computer in verbinding stond. Hij knikte naar Yaeger en een seconde later verscheen er een kaart van Noordwest-Afrika op het scherm. Wijzend op Marokko en met het puntje van een nog niet aangestoken Managua-sigaar een felrode pijl aanstippend zei Sandecker: 'Alle aanwezigen zijn op de hoogte van de aanval op dr. Kirov en de verdwijning van haar expeditie.' Hij richtte zich tot Austin en Zavala. 'Kurt, terwijl jij en Zavala aan jullie herstel werkten, zijn er nog twee expedities verdwenen.'

Op zijn teken projecteerde Yaeger een wereldkaart op het scherm. Sandecker wees op drie knipperende pijltjes. 'De organisatie van de heer Quinn is een ploeg hier in China kwijtgeraakt. In India zijn twee wetenschappers en een assistent verdwenen. En dit is Marokko.'

'Bedankt, Hiram,' zei Sandecker. 'Dr. Danvers, zou u ons iets meer over uw organisatie kunnen vertellen?'

'Heel graag,' antwoordde Danvers, terwijl hij opstond. In zijn elegante stem klonk nog het lichte pseudo-Britse accentje van zijn public school door. 'De World Archaeological Council in Washington is een coördinatiecentrum van alle informatie die met de archeologische gemeenschap waar ook ter wereld verband houdt. Op ieder willekeurig moment zijn er verspreid over de hele aardbol tientallen projecten in uitvoering,' zei hij met een zwaai naar de kaart. 'Ze worden gefinancierd door stichtingen, universiteiten, overheidsinstellingen of combinaties van die drie. Het is onze taak om al deze informatie te verzamelen en hun desgewenst in afgebakende proporties weer ter beschikking te stellen.'

'Misschien kunt u ons een specifiek voorbeeld geven,' vroeg Sandecker.

Danvers dacht een ogenblik na. 'Een van onze leden, een universiteit in dit geval, wilde onlangs in Oezbekistan aan de slag. Met één blik in ons computerbestand konden we ze alles vertellen over wat er in het verleden, op dit moment en in de toekomst in dat land voor werk is gedaan en op stapel staat, voorts konden we hun alle artikelen die in de afgelopen jaren zijn gepubliceerd leveren, evenals uitgebreide bibliografieën van naslagwerken en de namen van ter zake deskundigen. We hadden kaarten voor ze en informatie over praktische zaken als de lokale politiek, arbeidskrachten, transportmiddelen, de staat van het wegennet, het weer en ga zo maar door.'

Sandecker sneed verdere uitweidingen resoluut af. 'Beschikt u ook over verslagen van expedities die zijn verdwenen?'

'Tsja...' Danvers fronste zijn borstelige wenkbrauwen. 'Niet direct. De betreffende leden bepalen zelf of zij ons van materiaal wensen te voorzien. Zoals ik al zei, we zijn verzamelaar en leverancier. Ons materiaal is in eerste instantie wetenschappelijk. In het voorbeeld van Oezbekistan zal geen melding van een verdwijning voorkomen zolang die informatie niet door de universiteit zelf wordt geleverd. Mogelijk wel waarschuwingen dat een bepaald gebied gevaarlijk kan zijn. Aan de andere kant is het goed mogelijk dat die informatie er wel is, ergens verspreid in het bestand, maar het zou een gigantisch karwei zijn om daar een totaalbeeld van te maken.'

'Tot zover is het duidelijk,' zei Sandecker. 'Hiram, kun je ons op dit punt verder helpen?'

Yaeger hamerde op de toetsen van de computer. Na elkaar verschenen er steeds meer rood knipperende pijlen op de diverse continenten. Aan de drie die al op de kaart stonden, voegde hij er een stuk of tien toe.

'Dit zijn allemaal expedities die in de afgelopen tien jaar zijn verdwenen,' zei hij.

De neus van Danvers trilde alsof hij een onaangename geur rook.

'Onmogelijk,' zei hij. 'Waar hebt u de informatie vandaan om zoiets absurds te durven beweren?'

Yaeger haalde laconiek zijn schouders op. 'Uit de bestanden van uw eigen organisatie.'

'Dat bestaat niet,' zei Danvers. 'U moet lid zijn van de WAC om toegang tot onze bestanden te krijgen. Bovendien is veel informatie vertrouwelijk. Zelfs leden kunnen niet zomaar van het ene bestand naar het andere gaan. Daar moeten ze toestemming voor vragen nadat ze hun codenaam hebben gegeven.'

Het was niet voor het eerst dat Yaeger iemand hoorde beweren dat zijn elektronische baby's nog nauwelijks konden lopen terwijl ze in werkelijkheid al rappe sprintjes trokken. Hij had al lang geleden geleerd hier niet over in discussie te gaan. Hij glimlachte slechts.

Nadat hij zijn blik langs de vrolijk knipperende pijltjes op de kaart had laten gaan, zei Sandecker: 'Ik denk dat we het er allemaal mee eens zijn dat dit de grenzen van het toeval te buiten gaat.'

Danvers was nog niet over zijn ontsteltenis heen dat zijn bestanden waren gekraakt door iemand die er uitzag als een van de hoofdrolspelers uit de musical Hair. 'Over het te buiten gaan van grenzen gesproken, zeg,' zei hij, waarbij hij alle moeite deed zijn waardigheid niet te verliezen.

'Mijn oprechte excuses, dr. Danvers,' zei Sandecker. 'Toen ik over het incident in Marokko hoorde, heb ik Hiram gevraagd een overzicht te maken van dergelijke gevallen in persberichten en het resultaat met andere beschikbare informatie te vergelijken. Dat hij uw organisatie voor een digitale inbraak heeft uitverkoren, bewijst juist het belang van de WAC. Alleen ben ik bang dat de uitkomst nog veel erger is.'

Op zijn teken vervolgde Yaeger: 'Ik heb alle verhalen over archeologie in de belangrijkste bladen nagetrokken en met uw bestanden vergeleken, waarna ik het zoeken steeds meer ben gaan toespitsen door het kaf van het koren te scheiden. De afgelopen vijf jaar waren makkelijk. Het werd pas moeilijker toen ik terugging naar de tijd voordat men met computers ging werken. Dit overzicht is niet compleet, maar wat ik heb is behoorlijk goed gedocumenteerd. Ik heb alle expedities waarbij geen doden zijn gevallen of die aan natuurgeweld ten prooi vielen, er uitgegooid.'

Hij klikte met zijn muis. Danvers hapte naar adem. De kaart lichtte op als een neonreclame op Times Square. Op alle continenten knipperden tientallen pijltjes.

Quinn reageerde kwaad. 'Dit is gekkenwerk,' zei hij. 'We zitten hier niet om spelletjes á la Indiana Jones te spelen, verdomme! Archeologische opgravingen verdwijnen niet zomaar ongemerkt van de aardbodem.'

'Wat u zegt, meneer Quinn,' antwoordde Sandecker bedaard. 'Ook wij waren stomverbaasd over het aantal expedities dat gewoon in rook was opgegaan. Het publiek reageert niet onverschillig op dit soort gebeurtenissen, maar dit is verspreid over tientallen jaren gebeurd en op een bepaald moment was het zelfs vrij normaal voor ontdekkers om zich jarenlang aan de aandacht van het grote publiek te onttrekken. Soms zelfs voor altijd. Hadden wij ooit geweten hoe het met dr. Livingstone was afgelopen als de dappere Stanley niet naar hem was gaan zoeken?'

'Maar hoe zit het met de nieuwsberichten?' vroeg Quinn.

'Van wat Hiram me heeft verteld,' antwoordde Sandecker, 'heb ik begrepen dat het zo nu en dan wel voorkomt dat iemand op een belangrijke post bij een toonaangevend medium als The New York Times het archief induikt en daar een gebeurtenis vindt die met een recent voorval overeenkomt. Toen er bijvoorbeeld veel publiciteit was rond de verdwijning van een expeditie van de National Geographic op Sardinië in 1936, werd het incident eenvoudig aan bandieten of pure pech toegeschreven. Een aantal van dat soort gevallen kunnen we buiten beschouwing laten. Overstromingen en vulkanen bijvoorbeeld.' Hij pauzeerde even. 'Wat mij verontrust is dat het aantal gevallen toeneemt.'

Nog niet overtuigd staarde Austin op zijn ellebogen leunend aandachtig naar de kaart. 'De communicatie is tegenwoordig een stuk efficiënter dan in de tijd van Stanley,' zei hij. 'Zou dat iets met de toename aan verdwijningen te maken kunnen hebben?'

'Dat heb ik in de vergelijking verdisconteerd, Kurt,' zei Yaeger. 'Toch blijft er sprake van een stijgende lijn.'

Rudi Gunn nam zijn bril af en kauwde peinzend op een van de hoornen poten. 'Doet me denken aan een film die ik laatst zag,' mijmerde hij. 'Somebody Is Killing the Great Chefs of Europe.'

'Alleen gaat het in dit geval niet om koks en blijft het moorden ook niet tot op één werelddeel beperkt,' zei Sandecker. 'Als we uitgaan van wat dr. Kirov heeft meegemaakt, dan is er iemand de beroemdste archeologen van de wereld aan het uitmoorden.'

Danvers leunde achterover in zijn stoel, zijn normaal blozende gezicht was lijkwit weggetrokken. 'Mijn God,' zei hij op een schorre fluistertoon. 'Wat is hier in godsnaam gaande?'

'Ja, inderdaad?' Sandecker liet zijn blauwe ogen vorsend van de een naar de ander gaan. 'Ik heb Hiram gevraagd om naar overeenkomsten tussen de verdwijningen te zoeken. Dat leverde niets bijzonders op. De expedities verschilden aanzienlijk. Qua omvang varieerden ze van drie tot ruim twintig deelnemers en werkten op de meest uiteenlopende locaties verspreid over de hele wereld. Ze werden georganiseerd door een breed scala aan instellingen of particuliere personen. Toch waren er wel gemeenschappelijke kenmerken. Wat ze bij de politie de modus operandi noemen was tot het incident in Marokko in alle gevallen hetzelfde. De expedities verdwenen gewoon. Wat dr. Kirov heeft doorgemaakt is een traumatische ervaring geweest, maar als we er toekomstige rampen door kunnen voorkomen zou het op de lange termijn wel eens een heel gelukkige samenloop van omstandigheden kunnen blijken te zijn. We weten nu dat deze expedities niet zomaar in rook zijn opgegaan. Dat ze door groepen uitstekend opgeleide moordenaars zijn weggevaagd.'

'Thuggee,' zei Gunn zachtjes.

'Wat betekent dat?' vroeg Quinn.

'Daar is het Engelse woord thug van afgeleid. Het betekent "dief" in het Hindi en zo werden de volgelingen van de Indiase Kali-sekte genoemd. Ze infiltreerden in een karavaan, wurgden 's nachts de mensen, verborgen de lichamen en stalen de goederen. De Britten joegen de sekte in de negentiende eeuw uiteen, waarna er een eind kwam aan hun praktijken. Een van de laatste van dit soort verdwijningen vond in India plaats.'

Wie Gunn kende verwonderde zich niet wanneer hij weer eens de meest onwaarschijnlijke feitenkennis etaleerde. De kleine, tengere Gunn was een waar genie. Als beste van zijn eindexamenklas aan de Naval Academy had de vroegere marinecommandant een topfunctie bij de marine kunnen krijgen. Hij bezat academische graden in scheikunde, economie en oceanografie, maar hij verkoos de zeewetenschappen boven oorlogvoering. In onderzeeboten diende hij als adjudant onder Sandecker en toen de admiraal de marine verliet om de NUMA op te richten, was Gunn hem gevolgd. In zijn verslagen en onderzoeken had hij veel materiaal verwerkt uit de omvangrijke en breed georiënteerde boekencollectie waarmee hij zich omringde.

'Ik heb ze al nageplozen,' zei Yaeger. 'Evenals de ninja's en de hasjisjin. U hebt gelijk, er zijn overeenkomsten.'

Sandecker legde de suggestie niet zomaar naast zich neer. 'Het idee van een geheim genootschap van moordenaars is beslist interessant,' zei hij. 'Laten we het voorlopig even in ons achterhoofd houden, want ik wil het eerst over een ander gemeenschappelijk element hebben. Voor zover we konden nagaan hadden alle expedities die in de afgelopen jaren verloren gingen, gemeld dat ze op de meest onwaarschijnlijke plaatsen pre-Columbiaanse voorwerpen hadden gevonden.' Hij liet een theatrale stilte vallen. 'En volgens Hirams bevindingen werden ze allemaal in meer of mindere mate door Time-Quest gesubsidieerd. Kan een van de aanwezigen ons misschien iets meer over deze organisatie vertellen?'

'Zeker,' zei Quinn. 'Onze stichting heeft diverse keren met hen samengewerkt. Volstrekt betrouwbaar, voor zover ik weet. Hun advertenties kom je in alle archeologische tijdschriften tegen. Ze staan bekend als vrij royale subsidiegevers. Ze financieren hele expedities wanneer ze er iets in zien. Sterker nog, ze leveren ook vrijwilligers, mensen die betalen om aan een opgraving mee te mogen doen. Ze onderhouden nauwe banden met enkele milieu- en ouderenorganisaties. Zoals ik al zei, met hen zit het wel snor.'

Danvers leek uit een diepe slaap op te schrikken. 'Ja, daar ben ik het mee eens. Veel van onze cliënten hebben van Time-Quest gebruikgemaakt. We hebben een dossier over hen, als ik daar iemand mee van dienst kan zijn.'

'Ook hen heb ik al nageplozen,' zei Yaeger. 'Ik heb er veel info uit andere bronnen aan toegevoegd. Adressenbestanden van niet-commerciële instellingen, lokale en regeringsinstanties die toezicht houden op niet commerciële instellingen. Rekeningafschriften. Internet. Ze hebben een indrukwekkende website. Hun hoofdkantoor is in San Antonio gevestigd. Het bestuur bestaat uit landelijk bekende persoonlijkheden.'

Austin fronste zijn voorhoofd. 'Goedbedoelende lieden hebben hun naam zonder dat ze zich dat bewust waren aan alle mogelijke instellingen geleend, van rechts- en linksextremistische organisaties tot de georganiseerde misdaad aan toe, en dat alles in de veronderstelling dat ze iets voor het goede doel deden.'

'Niet slecht, Kurt,' zei Sandecker instemmend. 'Hiram, is er iets dat erop wijst dat Time-Quest een dekmantel van extremisten zou kunnen zijn?'

Yaeger schudde zijn hoofd. 'Uit alle gegevens blijkt dat er op Time-Quest niets is aan te merken.'

'Dus je hebt niets ongewoons gevonden?' drong Sandecker aan die met zijn geoefende oor in Yaegers stem toch een toontje ontdekte waaruit bleek dat hij meer wist.

'Dat heb ik niet gezegd, admiraal. Over de organisatie als zodanig is heel veel informatie beschikbaar, maar het meeste is puur publiciteitsmateriaal waar je in wezen niets wijzer van wordt. Wanneer je probeert door dat publiciteitsplaatje heen te prikken, vind je helemaal niets.'

'Hebben ze zich afgeschermd?'

'Dat is het nu juist. Eigenlijk niet. Dit is veel geraffineerder. Wanneer de toegang is afgeschermd, is het alsof je de sleutel niet hebt om een bepaald vertrek in te komen. Die sleutel had ik wel, maar toen ik de ruimte binnenging was het er pikkedonker en ik kon nergens een lichtknopje vinden.'

'Als jouw elektronische speurhonden het spoor niet kunnen volgen, moet het inderdaad heel geraffineerd zijn. Jouw verhaal leert ons duidelijk iets. Dat lichtknopje zouden ze niet verstoppen als ze niet iets te verbergen hadden.'

Nina, die tot dan toe had gezwegen, zei opeens: 'Gonzalez.'

'Wat zegt u?' vroeg Sandecker.

'Ik zat na te denken over wat commandant Gunn over thuggee zei. Er was een zekere Gonzalez bij onze expeditie. In mijn gesprekken met de heren Austin en Zavala heb ik hem ook ter sprake gebracht. Hij was via Time-Quest meegezonden. Hij was... hij deed nogal raar.'

'In welk opzicht, dr. Kirov?'

'Dat is moeilijk te zeggen. Hij was vreselijk kruiperig. Hij was altijd in de buurt, probeerde steeds over je schouder mee te kijken. Wanneer iemand hem naar zijn achtergrond vroeg, kwam hij altijd woordelijk met hetzelfde verhaal. Dat varieerde nooit. Hij deed heel ontwijkend als je meer op details probeerde in te gaan. Bijvoorbeeld die laatste dag, toen ik hem naar de onbekende man vroeg met wie hij had staan praten.' Ze zweeg even en fronste peinzend haar voorhoofd. 'Ik denk toch dat dat iets met de aanval te maken had.'

'Ik heb dit inderdaad in uw verslag gelezen,' zei Sandecker. 'Die Gonzalez is samen met de anderen vermoord?'

'Dat neem ik aan. Het was nogal chaotisch. Hij is net als alle anderen verdwenen, dus...'

'Daar kunnen we de identificatie van de lijken die bij de opgraving zijn aangetroffen op natrekken en als hij er niet bij is, moet Hiram hem maar eens onder de loep nemen.'

'Een vraagje,' zei Austin. 'Time-Quest had banden met alle expedities die in de afgelopen jaren zijn verdwenen, maar zijn er ook expedities van hen zonder problemen teruggekomen?'

'Daar kan ik wel iets over zeggen,' zei Sandecker. 'Ja. Bij het merendeel van hun expedities was een zonnesteek zo'n beetje het ernstigste wat de mensen overkwam. Maar nogmaals, alle expedities die zijn verdwenen, hadden een ongebruikelijke vondst gemeld of specifieker nog, de vondst van een voorwerp dat het bestaan van pre-Columbiaanse contacten bewees. Wat leidt u daaruit af, dr. Danvers?'

'In het archeologische wereldje worden dergelijke beweringen beslist met de grootste scepsis buitengewoon kritisch ontvangen,' antwoordde Danvers. 'Maar hoe ze op moord zullen reageren, tja, daar kan ik echt niets over zeggen. U weet zeker dat het hier niet om een toevallige samenloop van omstandigheden gaat, hoe onwaarschijnlijk dat ook mag klinken.'

Nina schudde haar hoofd. 'Net zo onwaarschijnlijk als dat de vernietiging van het pre-Columbiaanse voorwerp dat ik heb gevonden, toeval zou zijn geweest. Evenals het feit dat alle bewijzen van het bestaan ervan uit de bestanden van de universiteitscomputer zijn gewist.' Ze richtte zich tot Yaeger. 'Hoe kon dat gebeuren?'

Yaeger haalde zijn schouders op. 'Niet zo moeilijk voor iemand die er verstand van heeft.'

Sandecker keek weer op zijn horloge. 'Hier kunnen we het voorlopig wel even bij laten. Mijne heren en dr. Kirov, ik dank u allemaal voor uw komst. We gaan over volgende stappen nadenken en houden u op de hoogte.'

Terwijl iedereen opstond, liep Kurt op Nina af.

'Blijf je in de buurt van Washington?'

'Ik ben bang van niet,' zei ze. 'Ik vertrek meteen om aan een nieuw project te beginnen.'

'Ach...'

'Je weet maar nooit, misschien werken we ooit nog eens samen aan een project.'

Austin ademde de vage lavendelgeur van Nina's haar in en vroeg zich af wat voor werk ze ooit samen zouden kunnen verzetten. 'Misschien wel, ja.'

Zavala kwam naar hen toe. 'Sorry dat ik er tussenkom. Sandecker wil dat we naar zijn kantoor komen.'

Austin nam met tegenzin afscheid van Nina, volgde de anderen naar het admiraalsnest en maakte het zich in een van de leren fauteuils gemakkelijk. Sandecker zat achter zijn bureau. Hij leunde achterover in zijn draaistoel en nam een paar stevige trekken van zijn reusachtige sigaar, die hij nu toch had aangestoken. Net toen hij het gesprek wilde openen, viel zijn oog op Zavala die aan eenzelfde sigaar zoog. Er was maar weinig in het leven van Sandecker waar hij niet precies het zijne van wist, maar een van de meest hardnekkige en irriterende mysteries in zijn leven had met de humidor op zijn bureau te maken. Al jaren probeerde hij er achter te komen hoe Al Giordino het voor elkaar kreeg om die doos ongemerkt te openen.

Sandecker keek Zavala met een ijzige blik in zijn ogen strak aan. 'Heb je met Giordino gesproken?' vroeg hij koeltjes.

'In de lift. Hij en Pitt gingen op weg naar een project op de zuidpool,' antwoordde Zavala met het onschuldigste gezicht van de wereld. 'We hebben het heel kort over de NUMA gehad.'

Sandecker schraapte zachtjes zijn keel. Tegenover Giordino had hij zich nooit laten kennen en hij liet zich liever kielhalen dan dat hij Zavala liet merken dat hij zich ergerde of zelfs maar in verwarring was gebracht.

'Jullie vragen je wellicht af waarom een organisatie die zich met de zee en aanverwante zaken bezighoudt, zich met een groep woestijngravers inlaat,' zei hij. 'De voornaamste reden is dat de NUMA over het beste informatiesysteem ter wereld beschikt. Veel van deze opgravingen werden via de zee of rivieren die in die zeeën uitmondden bereikt, dus technisch gesproken hebben we er wel degelijk belang bij. Goed, heren, suggesties?'

Austin, die het duel om de sigaren met belangstelling had gevolgd, richtte zijn aandacht op de vraag van Sandecker. 'Laten we eens resumeren wat we weten.' Op zijn vingers aftellend zei hij:'Om te beginnen is er een terugkerend patroon in de verdwijningen. De mensen verdwijnen niet zonder meer, maar worden vermoord door uitstekend georganiseerde en goed uitgeruste moordenaars. De expedities waren allemaal verbonden aan Time-Quest, een instelling die iets schijnt te verbergen.'

Yaeger onderbrak hem: 'Best mogelijk dat ze gewoon dingen voor de fiscus geheim willen houden en dat het helemaal niets met de moorden te maken heeft.'

'Dat zou heel goed kunnen,' zei Sandecker. 'Daarom wil ik ook dat je blijft spitten. Probeer alle mogelijke invalshoeken.'

'Bent u al meer te weten gekomen over de hovercraft die het op dr. Kirov had voorzien?' vroeg Zavala.

'Hierbij had ik iets meer geluk,' zei Yaeger. 'Met behulp van uw gegevens heb ik de fabrikant kunnen achterhalen, de Engelse firma Griffon Hovercraft Ltd. Alleen zijn er vrij veel exemplaren van het door u beschreven model gemaakt. Hij is van het zogenaamde LCAC-type.'

'Marinejargon voor luchtkussenlandingsvoertuig, voor zover ik me kan herinneren,' zei Gunn.

'Klopt. Het is een opgepepte, supersnelle strandversie van een commercieel model. Bijna zevenentwintig meter lang. Twee schroef- en vier gasturbinemotoren zorgen bij netto draagvermogen voor een maximale snelheid van zo'n veertig knopen per uur. Bevestigingspunten voor .50-kaliber machinegeweren, een granaatwerper en een M-60 machinegeweer. We hebben er een paar bij de Amerikaanse marine.'

'Waarom hebben ze de wapens dan niet gebruikt om dr. Kirov uit te schakelen?' vroeg Zavala.

'Ik vermoed dat ze bang waren dat haar lichaam zou worden gevonden. Dat zou wellicht te veel vragen oproepen. Zijn er ook bestellingen van particulieren geweest?' vroeg Austin aan Yaeger.

'Maar één. Van een bedrijf in San Antonio.'

Austin boog naar voren. 'Daar heeft Time-Quest toch haar hoofdkantoor?'

'Precies,' antwoordde Yaeger. 'Kan toeval zijn. De hovercraft is eigendom van een oliemaatschappij, maar die firma zou best een schakel in een reeks dekmantelorganisaties kunnen zijn. Om dat uit te zoeken gaat even duren. Overigens wel onvoorzichtig van ze om zo te werk te gaan.'

'Niet echt,' zei Austin. 'Ze gaan ervan uit dat er geen getuigen zijn. Wanneer hun aanval op dr. Kirov succesvol was geweest, had niemand iets van de moordenaars geweten. Opvarenden van de Nereus hebben de hovercraft wel opgemerkt, maar die was te ver weg om te zien dat het om een moordaanslag ging.'

'Kurt heeft gelijk, Hiram,' zei Sandecker. 'Ik wil dat je dat spoor naar San Antonio blijft napluizen. Nog voorstellen voor andere directe actie?'

'Ja,' zei Austin, 'ik zat net te denken dat we hen misschien uit hun tent kunnen lokken. Voor hen is dat pre-Columbiaanse gegeven steeds de aanzet. Kunnen we niet een archeologische expeditie op poten zetten en Time-Quest laten weten dat we iets pre-Columbiaans hebben gevonden?'

'En dan trekken wij onze vuurvaste pakken aan en kijken wat er gebeurt,' zei Zavala terwijl hij als een Diamond Jim Brady aan zijn sigaar zoog. 'Een val. Briljant.'

Sandecker trok een wenkbrauw op. 'Zavala's droge humor even daargelaten, hoe gaan we dat aanpakken?' vroeg hij. 'Het duurt al gauw een paar weken, misschien wel maanden om zoiets te organiseren, ja toch, Rudi?'

'Ik ben bang van wel, ja. Daar komt het een en ander bij kijken.'

Austin begreep niet goed waarom Gunn zo'n olijk gezicht trok toen hij zijn voorstel naar voren bracht en er klonk enige irritatie in zijn stem door toen hij zei: 'Met een beetje goede wil valt dat proces best te versnellen.'

'Helemaal niet nodig om zo hard van stapel te lopen, beste vriend,' zei Sandecker met zijn vertrouwde tandenblikkerende grijns. 'Terwijl jij en Joe voor pampus lagen, zijn Rudi, Hiram en ik op datzelfde idee gekomen en meteen maar alvast aan de slag gegaan. Alles is geregeld. Met het oog op de haast en het gemak van de bereikbaarheid hebben we voor het zuidwesten van Amerika gekozen. Het aas zal een voorwerp uit de Oude Wereld zijn dat op Amerikaanse bodem wordt gevonden. Dat moet de gewenste aandacht trekken. Beschouw dit als een opdracht voor de speciale eenheid van de NUMA.'

'Opdracht aangenomen,' zei Austin. 'Hoe zit 't met Gamay?'

'Een hydrobiologe in de woestijn is misschien toch iets te opvallend,' zei de admiraal. 'Ik zie geen reden om haar van het project in Yucatan weg te halen. Ik laat haar weten wat we gaan doen. Als we haar nodig hebben, kan ze in een paar uur ter plekke zijn. Ze heeft de laatste tijd keihard gewerkt. Op het moment ligt ze aan het strand van Cozumel of Cancun waarschijnlijk heerlijk van de zon te genieten.'

Zavala nam een stevige trek van zijn sigaar en een grote cirkel van rook uitblazend zei hij: 'De één heeft nu eenmaal meer geluk dan de ander.'

16

Yucatán, Mexico

Het vierde vaste lid van de Speciale Eenheid van de NUMA was de laatste om zichzelf gelukkig te noemen. Terwijl haar collega's van de luxe van hun airconditioning genoten liep het zweet Gamay Morgan-Trout tappelings over de rug en haar normaal opgewekte humeur daalde in hetzelfde tempo waarmee de temperatuur steeg naar een dieptepunt. Ze begreep niet dat de luchtvochtigheidsgraad honderd procent kon zijn terwijl er aan de hemel geen wolkje te bespeuren viel.

Met over haar borst gekruiste armen leunde ze met haar lange slanke lichaam tegen de Jeep die ze in de grasachtige berm had geparkeerd van het asfaltlint dat het laaggelegen regenwoud doorsneed. Op het grijze, gevlekte plaveisel trilden luchtspiegelingen als glinsterende plassen. Deze eenzame plek deed haar denken aan de verlaten snelweg in de film North by Northwest waarop Gary Grant door een vliegtuigje wordt achtervolgd.

Gamay keek omhoog naar de vale lucht. Geen vliegtuig te zien. Alleen een stel traag rondcirkelende kalkoengieren. Geen best oord voor aasvogels. Op deze weg werd weinig doodgereden. In het afgelopen uur was maar één auto gepasseerd. Ze had de oude vrachtwagen al van verre horen aankomen. Hij was met een lading halfdode kippen in een wolk van witte veren langsgerateld. De chauffeur had zelfs geen vaart geminderd om te zien of ze misschien hulp nodig had.

Ze besefte dat het niet zo slim was om zo in de felle zon te staan, waarop Gamay weer in de schaduw van het cabrioletdak van de Jeep terugklom en een slok fris water uit de thermoskan nam. Voor de derde keer vouwde ze de kaart open die professor Chi haar vanuit Mexico City had gefaxt. Het papier was door haar zweterige handen vochtig en slap geworden. Eerder die ochtend was ze vanuit Ciudad del Carmen, waar de Nereus voor anker lag, via de op de kaart aangegeven route door het monotone Yucataanse landschap landinwaarts gereden, waarbij ze zich exact aan de instructies en afstanden had gehouden tot ze op de plek was beland die met een pijl stond aangegeven. Ze bestudeerde de buitengewoon nauwkeurig getekende lijnen. Geen vergissing mogelijk. Het exacte punt was met een X gemarkeerd. Ze was precies waar ze moest zijn.

In de middle of nowhere.

Gamay begon spijt te krijgen dat ze had gevraagd om hier te mogen blijven toen zij en haar man Paul het verzoek kregen om voor een belangrijke vergadering van de Speciale Eenheid van de NUMA naar Washington terug te keren. Ze was dagenlang in de weer geweest om deze ontmoeting met professor Chi te regelen en ze wist niet of ze deze gelegenheid ooit nog eens kreeg. Ze vroeg zich af wat er zo belangrijk zou kunnen zijn dat ze zo plotseling naar het hoofdkantoor terug moesten komen. Vrij snel nadat de Nereus in de Straat van Yucatan was aangekomen, hadden ze zich bij de bemanning gevoegd om gezamenlijk aan het project rond de meteoriet te gaan werken. Paul zou zich met zijn specialiteit, de grafische toepassingen van de computer op onderwatergebied, bezighouden en Gamay zou als hydrobiologe haar bijdrage leveren. Het leek inderdaad een prettige opdracht. Niet al te zwaar. Toen kwam dat bericht van het hoofdkwartier.

Ze lachte in zichzelf. Kurt Austin was natuurlijk weer in de buurt. Met Austin was er altijd wel iets aan de hand. Zoals die schietpartij op de Nereus waarover ze had horen praten. Als ze op het schip terug was, zou ze Paul bellen om te vragen of ze ook niet met het eerste het beste vliegtuig over kon komen.

Mijn God, dacht ze, terwijl ze de omgeving nog eens goed in zich opnam, waarom had de professor haar gevraagd naar deze troosteloze plek te komen? De enige tekenen van menselijk leven waren de vage, met plantengroei overwoekerde bandensporen die van hier het bos inliepen. Ze sloeg een insect weg die het topje van haar neus belaagde. Haar Cutter's anti-insectenmiddel begon zijn werking te verliezen. En zij haar geduld. Zou ze maar niet beter nú weg kunnen gaan. Nee, ze zou nog een kwartier wachten. Als professor Chi er dan nog niet was, zou ze haar biezen pakken en naar het NUMA-schip terugrijden. Dan was deze rit van twee uur in de gehuurde Jeep helaas voor niets geweest.

Verdomme. Zo'n kans als deze kreeg ze nooit meer. Ze wilde Chi echt heel graag ontmoeten. Hij klonk zo vriendelijk aan de telefoon met zijn Amerikaanse accent en Spaanse hoffelijkheid. Een door de hitte losgeglipte lok van haar donkerrode, bovenop het hoofd bijeengebonden haar viel op haar neus. Ze stak haar onderlip uit en probeerde de streng weg te blazen. Toen dat niet hielp, streek ze hem weg, waarbij ze gewoontegetrouw in het achteruitkijkspiegeltje keek. Ze zag een vlek op de weg. De plek werd groter, trillend in de hitte. Om beter te kunnen zien, leunde ze over de deur. Het voorwerp veranderde geleidelijk in een blauwwitte bus. Ongetwijfeld de weg kwijt, concludeerde ze. Ze trok haar hoofd weer naar binnen en nam nog een slok water toen ze het sissen van een luchtdrukrem hoorde.

De bus was achter de Jeep gestopt. De deur ging open en de doodse stilte werd verscheurd door een flard keiharde Mexicaanse muziek van voornamelijk blaasinstrumenten. De lokale bussen hadden allemaal een geluidsinstallatie met speakers die waarschijnlijk Woodstock nog hadden meegemaakt. Er stapte één passagier uit de bus. Hij droeg de klassieke Mexicaanse kleding, een katoenen hemd, een wijde, witte broek en sandalen, met op zijn hoofd een stevige strohoed, waarvan de rand ietsje opkrulde. Zoals de meeste Mayamannen was hij vrij klein, niet veel meer dan anderhalve meter. De passagier en de buschauffeur wisselden een paar woorden in rap Spaans gevolgd door een afscheidszwaai. De deur sloeg in het slot en met luid gekraak van de versnellingsbak vervolgde de bus als een enorme rijdende jukebox zijn weg.

Pats!

Gamay boog voorover om een insect weg te slaan dat zich op haar kuit had vastgezet. Toen ze weer in de spiegel keek, was de man verdwenen, evenals de bus. Een snelle blik in de zijspiegel. Een lege weg. Vreemd. Wacht eens. Rechts van haar bewoog iets. Ze verstijfde. Een stel ogen, zwart als stenen, staarden haar vanachter de passagiersstoel van de Jeep aan.

'Dr. Morgan-Trout, neem ik aan.'

De man had dezelfde vriendelijke stem met het Amerikaanse accent dat ze door de telefoon had gehoord. Aarzelend zei ze: 'Professor Chi?'

'Tot uw dienst.' Hij realiseerde zich dat Gamay naar het dubbelloopsgeweer keek dat hij onder zijn arm hield, en liet het iets zakken zodat het niet meer zichtbaar was. 'Neemt u me niet kwalijk. Ik wilde u niet laten schrikken. Mijn excuses voor het feit dat ik te laat ben. Ik was aan het jagen en had daar meer tijd voor moeten incalculeren. Juan, onze chauffeur, is een heel aardige, maar praatzieke man die met alle vrouwelijke passagiers, jong en oud, aanpapt. Ik hoop dat u niet al te lang hebt gewacht.'

'Nee, dat gaat wel.' Dit bruine mannetje met het ronde, bruine gelaat, hoge jukbeenderen en een grote, lichtgebogen neus was nu niet bepaald wat ze had verwacht. Ze nam het zichzelf kwalijk dat ze zo in stereotypen had gedacht.

Dr. Chi had lang genoeg in de wereld van de blanken vertoeft om de teleurgestelde reactie op te merken. De roerloze gelaatsuitdrukking veranderde niet, maar de donkere ogen glinsterden goedmoedig. 'Ik heb u ongetwijfeld overdonderd, een vreemdeling met een geweer die zo plotseling als een bandito naast u opduikt. Mijn excuses dat ik er zo uitzie. Dat ben ik van huis uit zo gewend.'

'Ik moet me verontschuldigen dat ik zo onbeleefd ben om u daar in de hete zon te laten staan.' Ze tikte op de stoel naast haar. 'Kom alstublieft in de schaduw zitten.'

'Ik heb mijn schaduw altijd bij me, maar ik neem uw vriendelijke uitnodiging graag aan.' Hij zette zijn hoed af, waardoor een grijze pony over een terugwijkend voorhoofd vrijkwam, haakte een canvas jagerstas los en klom op de passagiersstoel, waarna hij zijn opengeklapte geweer voorzichtig met de loop naar achteren tussen de beide stoelen legde. De jagerstas zette hij op zijn schoot.

'Aan de omvang van de tas te zien heeft de jacht wel iets opgeleverd,' zei Gamay.

Met een theatrale zucht zei hij: 'Ik ben echt de luiste jager ter wereld. Ik ga aan de kant van de weg staan. De bus pikt me op en zet me ergens af. Ik loop het bos in. Pang-pang. Ik loop weer naar de weg en neem de volgende bus. Op die manier geniet ik zowel van de eenzaamheid van de jacht als van het sociale contact waarmee ik mijn wel en wee met mijn buren deel. Het moeilijkste is het op tijd zijn voor de bussen. En ja, het ging goed vandaag.' Hij tilde de tas op. 'Twee vette patrijzen.'

Gamay schonk hem een stralende lach waarbij ze het spleetje tussen haar boventanden vrijgaf dat haar enige gelijkenis met de actrice Lauren Hutton verleende. Ze was een aantrekkelijke vrouw, niet al te opvallend of overdadig sexy, maar energiek en opgewekt, met een vlotte manier van doen waar de meeste mannen voor vielen.

'Goed,' zei ze. 'Kan ik u en uw vogels misschien een lift geven?'

'Dat zou erg aardig van u zijn. Daar kan ik dan een heerlijke verfrissing tegenover stellen. U hebt het beslist warm gekregen van dat wachten hier.'

'Het ging wel,' zei Gamay, hoewel haar haren zichtbaar protesteerden, haar T-shirt aan de stoelzitting plakte en het zweet van haar kin drupte.

Chi knikte uit waardering voor de beleefde leugen. 'Als u een stukje achteruitgaat, kunt u daar dat spoor volgen.'

Ze startte de Jeep, zette hem in zijn achteruit om daarna in een lage versnelling de weg af te draaien. De banden volgden de opgedroogde moddersporen door het dichte bos. Na zo'n vierhonderd meter werd het bos dunner en kwamen de sporen uit op een zonbeschenen open plek met in het midden een inheemse woning. De muren van de hut waren van dikke takken gemaakt en het dak was met palmbladeren bedekt. Ze stapten uit de Jeep en gingen naar binnen. Het karige meubilair bestond uit een metalen vouwtafel, een vouwstoel en een hangmat. Aan de dakspanten hingen een paar gaslampen.

'Hoe nederig mijn stulpje ook is, er is geen casa zoals mi casa,' zei Chi en het klonk alsof hij ook echt meende wat hij zei. Met zijn teen in het stof op de grond roerend, vervolgde hij: 'Dit land is altijd van onze familie geweest. In de loop der eeuwen hebben op deze plek tientallen huizen gestaan en het ontwerp is sinds mensenheugenis ook steeds hetzelfde gebleven. Mijn volk heeft geleerd dat het makkelijker is om steeds een nieuw huis in elkaar te flansen dan om te proberen er een te bouwen dat tegen orkanen en rottend vocht bestand is. Kan ik u iets te drinken inschenken?'

'Ja,' zei Gamay, terwijl ze met haar ogen naar een koelkast zocht. 'Graag. Lijkt me heerlijk.'

'Volgt u mij?' Hij ging haar voor de hut weer uit en liep over een verzorgd pad door het bos. Na ongeveer een minuut kwamen ze bij een gebouwtje van grijze cementblokken met een dak van ijzeren golfplaten. De professor opende de deur, die niet was afgesloten, en ze gingen naar binnen. Chi stapte een donkere nis in en was daar in het Spaans voor zich uit mompelend een moment druk in de weer. Even later floepte er een motor aan.

'Ik zet de generator altijd uit als ik weg ga, om benzine te sparen,' legde hij uit. 'De airconditioning kan nu ieder moment aanslaan.'

Boven hen ging een lichtpeertje aan. Ze bevonden zich in een klein portaal. Chi opende een volgende deur en drukte een muurschakelaar in. Er flitsten tl-buizen aan die een groot raamloos vertrek met twee werktafels verlichtten. Op de tafels stonden een laptop, een scanner, een laserprinter, stapels papier, een microscoop en objectglaasjes, en diverse plastic zakjes met brokken steen erin. Her en der verspreid lagen grotere, keurig van etiketten voorziene stukken steen. Overal lagen ook stapels dossiermappen. De boekenplanken gingen gebukt onder het gewicht van dikke standaardwerken. Aan de muren hingen topografische kaarten van het schiereiland Yucatan, foto's van opgravingen en tekeningen van Mayahoutsnijwerk.

'Mijn laboratorium,' zei Chi met onverholen trots.

'Indrukwekkend, hoor.' Gamay had hier in, tja, de middle of nowhere, absoluut geen volledig uitgerust archeologisch laboratorium verwacht. Dr. Chi bleek een man vol verrassingen.

Chi ontging haar verbazing niet. 'De mensen kijken meestal nogal vreemd op van het contrast tussen mijn woon- en mijn werkomgeving. Buiten Mexico City heb ik meer dan voldoende aan het absolute minimum. Een plek om te slapen en te eten, een hangmat met een muskietennet en een dak om de regen buiten te houden. Maar voor mijn werk ligt dat anders. Je gereedschap heb je nu eenmaal nodig. En dit is het belangrijkste wat je bij wetenschappelijk onderzoek nodig hebt.'

Hij liep naar een haveloze, maar functionerende koelkast, propte de jagerstas erin en haalde er twee blikjes Seven-Up en ijsblokjes uit die hij in twee plastic bekers goot. Met een armzwaai maakte hij wat ruimte tussen rondslingerende dossiermappen en haalde twee vouwstoelen tevoorschijn. Gamay ging zitten, nam een slok en liet het koele, zoete vocht langs haar uitgedroogde keel glijden. Dit was lekkerder dan de duurste champagne. Zo zaten ze een paar minuten zwijgend van hun drankjes te genieten.

'Dank u, dr. Chi,' zei Gamay, nadat hij haar glas had bijgevuld, met gekookt water ditmaal. 'Ik vrees dat ik meer vocht had verloren dan ik dacht.'

'In dit land is het niet zo moeilijk om lichaamssappen kwijt te raken. Maar nu uw energievoorraad weer iets is aangevuld, waarmee kan ik u van dienst zijn?'

'Zoals ik u door de telefoon al zei, ben ik hydrobiologe. Ik werk aan een project hier voor de kust.'

'O ja, dat onderzoek van de NUMA naar tektieten op de plek van de inslag van de meteoor Chixulub.'

Met een rukje richtte Gamay haar hoofd op. 'U weet ervan?'

Hij knikte plechtig. 'Tamtam.' Hij grinnikte om haar verbaasde gezicht en bekende: 'Ik kan niet liegen. Ik zag een e-mail van het hoofdkantoor van de NUMA aan het museum waarin men ons uit beleefdheid van het onderzoek op de hoogte stelde.'

Hij trok de la van een dossierkast open en haalde er een map uit.

'Even kijken,' zei hij en begon uit het dossier voor te lezen: 'Gamay Morgan-Trout. Leeftijd dertig jaar. Woonachtig in Georgetown. Geboren in Wisconsin. Ervaren duiker. Doctoranda in de onderwaterarcheologie, afgestudeerd aan de universiteit van Noord Carolina. Studeerde vervolgens aan het Scripps Institution of Oceanography, waar ze later als hydrobiologe haar doctorstitel behaalde. Stelt haar talenten ten dienste van de wereldberoemde National Underwater & Marine Agency.'

'Helemaal correct,' zei Gamay, waarbij ze een fraai gevormde wenkbrauw optrok.

'Dank u,' zei Chi, terwijl hij de map in de la teruglegde. 'In feite het werk van mijn secretaresse. Nadat u mij had gebeld heb ik haar gevraagd om op de website van de NUMA te kijken. Daar vind je volledige beschrijvingen van de lopende projecten met korte biografieën van de betrokken personen. Bent u verwant met Paul Trout, de diepzeegeograaf die ook op de lijst voorkomt?'

'Ja, Paul is mijn man. Er stond waarschijnlijk niet bij vermeld dat we elkaar in Mexico hebben ontmoet. Tijdens een werkbezoek aan La Paz. Verder moet ik zeggen dat u uw huiswerk goed heeft gedaan.'

'Dat is nu eenmaal mijn strikt wetenschappelijke aanpak, vrees ik.'

'Ik ben ook vrij goed in het onthouden van details. Eens kijken wat ik me nog herinner.' Gamay sloot haar ogen. 'Dr. José Chi. Geboren in Quintana Roo op het schiereiland Yucatan. Vader was boer. Kreeg als begaafde leerling staatsbeurzen voor particuliere scholen. Studeerde aan de universiteit van Mexico. Studeerde af aan de Harvard University, waar hij nog steeds aan het prestigieuze Peabody Museum of Archaeology and Ethnology is verbonden. Ontving de MacArthur-prijs voor zijn bijdrage aan de totstandkoming van een inventarisatie van Mayainscripties. Werkt momenteel aan een woordenboek van de Mayataal.'

Ze opende haar ogen en zag Chi's tandenblikkerende grijns. Hij klapte zachtjes in zijn handen. 'Bravo, dr. Morgan-Trout.'

'Zeg maar Gamay, alstublieft.'

'Een prachtige, nogal ongebruikelijke naam.'

'Mijn vader was wijnkenner. De kleur van mijn haar deed hem aan de beaujolais-druif denken.'

'Geen slechte keuze, dr. Gamay. Toch moet ik iets corrigeren. Ik ben heel trots op mijn werk aan het woordenboek, maar die inventarisatie is in wezen het werk van veel getalenteerde lieden. Kunstenaars, fotografen, cartografen, catalogiseerders en ga zo maar door. Ik heb met mijn vaardigheden als "zoeker" meegewerkt.'

'Als zoeker?'

'Si. Dat zal ik uitleggen. Ik jaag al sinds mijn achtste. Ik heb in Yucatan, in Belize en in Guatemala rondgezworven. Op die tochten stuitte ik regelmatig op ruïnes. Men zegt wel dat ik zo'n ouija-letterplankje om mijn nek heb hangen. Volgens mij is het een combinatie van de waakzaamheid die de ware jager nu eenmaal eigen is, en simpelweg de afstanden die ik aflegde. Als je in die gebieden maar lang en ver genoeg blijft doorlopen struikel je op een gegeven moment vanzelf over een restant van iets dat mijn ijverige voorouders hebben achtergelaten. Maar vertel eens, hoe komt het dat een hydrobiologe opeens in het werk van een naar botten gravende landrot is geïnteresseerd?'

'Ik heb een rare vraag, dr. Chi. Zoals u al in mijn cv zag, was ik een onderwaterbottengraver voordat ik op levende wezens overstapte. Mijn beide specialisaties zijn in de loop der jaren steeds meer met elkaar verweven geraakt. Steeds wanneer ik op nieuw terrein kom, zoek ik ook naar oude voorwerpen die een artistieke weergave van het zeeleven zijn. Een duidelijk voorbeeld is de sint-jakobsschelp. De kruisvaarders hadden er hun embleem van gemaakt. Er zijn schilderingen en beelden van sint-jakobsschelpen gevonden die duizenden jaren oud zijn, uit de tijd van de Grieken en Romeinen en zelfs daarvoor.'

'Een interessante hobby,' zei Chi.

'Je kunt het niet echt een hobby noemen, hoewel ik het wel heel leuk en ontspannend vind. Ik gebruik het als een kijkje in het verleden, van voor de tijd van de wetenschappelijke tekeningen. Door ze te vergelijken met het diertje zoals het tegenwoordig nog bestaat kan ik zien of er van een genetische evolutie of mutatie sprake is geweest. Ik denk erover om een boek over mijn collectie te schrijven. Kent u archeologische opgravingen waarbij ook afbeeldingen van zeeleven zijn gevonden? Ik ben op zoek naar vissen, schaaldieren en koraal. Ieder zeedier dat ooit de aandacht van een Mayakunstenaar heeft getrokken.'

Chi had aandachtig zitten luisteren. 'Waar u mee bezig bent is fascinerend. En de moeite waard omdat eruit blijkt dat archeologie geen dode wetenschap zonder enig maatschappelijk nut is. Jammer dat u niet al door de telefoon heeft gezegd wat u precies wilde. Dan had ik u uw komst naar hier kunnen besparen.'

'Dat is niet erg en ik wilde u graag persoonlijk ontmoeten.'

'Ik ben blij dat u gekomen bent, maar de artistieke voorwerpen van de Maya's beperken zich tot vogels, jaguars en slangen. Het is mogelijk dat afbeeldingen van zeeleven zo gestileerd zijn weergegeven dat ze niet meer te herkennen zijn als de weergave van iets dat wij uit de biologieboeken kennen. Zoals de gebeeldhouwde papegaaien volgens sommigen meer op olifanten lijken.'

'Dat maakt het onderwerp alleen maar interessanter. Bij het tektietenproject hebben ze me even niet nodig. Als u me wat ruïnes zou kunnen wijzen, ben ik u al heel dankbaar.'

Hij dacht een ogenblik na. 'Er is een opgraving zo'n uur of twee hier vandaan. Daar kan ik u heen brengen. Dan kunt u daar rondkijken. Misschien vindt u iets.'

'Weet u zeker dat het niet te veel moeite is?'

'Helemaal niet.' Hij keek op een klok. 'Als we nu weggaan zijn we er rond lunchtijd, dan hebben we een paar uur en kunnen we aan het eind van de middag hier terug zijn. Met een beetje geluk bent u nog voor het donker op uw onderzoeksschip terug.'

'Dat zou schitterend zijn. We kunnen met mijn Jeep gaan.'

'Niet nodig,' zei hij. 'Ik heb een tijdmachine.'

'Pardon?' Ze twijfelde of ze hem goed had verstaan.

'Daar is een badkamer. Als u zich wilt opfrissen, maak ik ondertussen een lunchpakketje.'

Gamay haalde haar schouders op. Nadat ze haar rugzak uit de Jeep had gepakt, liep ze naar de badkamer, waar ze haar gezicht afspoelde en haar haren kamde. Toen ze weer naar buitenkwam, sloot Chi juist een Iglo-koeltas.

'Waar nemen we de tijdmachine?' vroeg ze het spelletje meespelend.

'Die staat in de seculaire transportmodule,' zei hij serieus, terwijl hij haar voorging. Hij nam het geweer mee. 'Je weet maar nooit of we nog wat vogels tegenkomen.'

Ze liepen om het laboratoriumgebouw heen over een pad dat naar een andere inheemse hut leidde. Deze had geen muren; het dak rustte op vier in de hoeken geplaatste palen. Onder het dak van palmbladeren stond een blauwe Hum Vee, een terreinwagen met vierwielaandrijving.

Gamay slaakte een kreet van verwondering. 'Is dit uw tijdmachine?'

'Hoe moet je een mechaniek dat je naar steden brengt waar ooit oude beschavingen floreerden anders noemen? Ik ben me bewust dat hij verdacht veel lijkt op de handelsversie van een militair voertuig dat in de Golfoorlog werd gebruikt, maar dat is expres gedaan om nieuwsgierigen op een afstandje te houden.'

Hij zette de koeltas op de achterbank en opende de deur voor Gamay. Ze ging op de passagiersstoel zitten en herkende de vliegtuigachtige vormgeving van het dashboard. In Georgetown hadden zij en Paul een Hummer. Als opvolger van de Jeep dwong hij met zijn omvang in het drukke verkeer van Washington het nodige respect af en in de weekeinden maakten ze graag, als er in huis tenminste geen renoveringsklussen te doen waren, tochten in het open terrein op het platteland.

'Het pad waarover we met de Jeep kwamen, is in feite de achteringang,' verklaarde Chi. 'Hier is ook een pad naar de weg.' Hij stapte in en startte de motor. Zijn hoofd kwam maar net boven het stuur uit.

Dit kan best leuk worden, dacht Gamay. Ze leunde achterover in haar stoel en zei: 'Warp zes, mister Sulu.'

'Ja, warp zes, tot uw orders,' zei hij en zette de Hummer in de eerste versnelling. De auto schoot vooruit. 'Maar als u 't niet erg vindt, maken we eerst even een omweggetje naar de twaalfde eeuw.'

17

Tucson, Arizona

Toen het lijntoestel Tucson International Airport naderde, was door Austins raampje duidelijk te zien hoe de rotsachtige top van Mount Lemmon zich hoog boven het Santa Catalina-gebergte verhief. Het was een zachte landing en enkele minuten later sloegen hij en Zavala ieder hun plunjezak over hun schouder, stapten vanuit de aankomsthal het felle zonlicht in en keken om zich heen of ze ergens hun afhaler zagen. Een stoffige, zilvergrijze Ford F-150 pick-up toeterde en stopte langs de stoeprand. Austin, die er het dichtstbij liep, opende de rechterdeur. En knipperde verbaasd met de ogen. Achter het stuur zat iemand die hij hier absoluut niet had verwacht. Nina Kirov.

Nina had de chique kleren die ze tijdens de NUMA-bijeenkomst had gedragen, verruild voor een geelbruine werkmansbroek en een lichtblauw hemd. 'Kan ik de heren een lift geven?' zei ze op het voor de zuidelijke staten zo kenmerkende lijzige toontje. 'Ik heb nog niets terug kunnen doen voor dat spannende tochtje op de waterscooter met jullie.'

Austin schoot in de lach, deels ook om zijn verbazing te verbergen. 'Ik zou liegen als ik zei dat er aan dit soort ontmoetingen hoognodig een eind moet komen.'

Zavala's mond viel open toen hij zag tegen wie Austin praatte.

'Hoi, Joe,' zei Nina. 'Als jij en Kurt die tassen achterin gooien, kunnen we vertrekken.'

Toen de beide mannen hun plunjezak in de achterbak deponeerden, fluisterde Zavala met onverholen bewondering: 'Hoe heb je dit nu weer voor elkaar gekregen?'

Austin gromde iets onverstaanbaars en gaf Zavala een vette knipoog. Ze stapten in en de auto voegde zich in het verkeer dat de luchthaven verliet. Nadat ze Tucson Boulevard in noordelijke richting waren opgedraaid, zei Nina: 'Dit vereist inderdaad enige uitleg. Ik heb een nieuwe opdracht. Bij dit project werk ik met jullie en jullie team samen.'

'Ik ben aangenaam verrast. Ik begrijp alleen niet waarom je ons dat die ochtend in Washington niet hebt verteld.'

'Admiraal Sandecker had me gevraagd niets te zeggen.'

Zavala grinnikte. 'Welkom in de doldwaze wereld van de NUMA.'

'Hij zei dat jullie een poosje uit de running waren geweest,' vervolgde Nina, 'en hij wilde jullie heel rustig stukje bij beetje laten wennen aan wat ons te doen staat. Ook wilde hij dat jullie je op de vergadering concentreerden, want hij vreesde dat jullie niet meer helemaal bij de les zouden zijn als jullie wisten dat ik met jullie samen zou werken.'

Austin schudde zijn hoofd. Van Sandecker kon je inderdaad verwachten dat hij onverwacht uit de hoek kwam. 'Hij heeft gelijk, dan was ik volkomen afgeleid geweest.'

Ze glimlachte. 'Hij had een archeoloog nodig om het project het noodzakelijke waarheidsgehalte te geven. Hij vroeg me of ik wilde helpen. Daar heb ik ja op gezegd. Dat was toch wel het minste wat ik kon doen.' Haar stem werd feller. 'Ik wil dat die kerels gepakt worden, wie het ook zijn.'

'Ik begrijp je gevoelens, Nina, maar we weten niet met wie we te maken hebben. Dit zou wel eens heel gevaarlijk kunnen worden.'

'Ik heb daar heel lang en diep over nagedacht. De admiraal heeft me alle vrijheid gegeven om me terug te trekken.'

'Vat dit alsjeblieft niet verkeerd op, maar is het ook in je opgekomen dat de admiraal je om heel andere redenen dan je technische kennis heeft gevraagd hieraan mee te doen?'

Nina keek hem met haar grijze ogen ernstig aan. 'Daar heeft hij van het begin af aan geen enkele twijfel over laten bestaan.'

'Dan weet je dus dat je als aas wordt gebruikt.'

Ze knikte. 'Dat is de belangrijkste reden waarom ik hier ben, om de mensen die dr. Knox, Sandy en de anderen hebben vermoord hier naar toe te lokken. Ik wil dat ze hoe dan ook hun gerechte straf ondergaan. Overigens is het helemaal niet zeker dat ze nog achter me aan zitten. Ik ben wekenlang in Cambridge geweest en het gevaarlijkste dat me daar overkwam was het verkeer rond Harvard Square. Er zijn geen mannen in zwarte pakken uit kasten te voorschijn gesprongen. Ik had geen bodyguards om me te beschermen en ik leef nog.'

Austin besloot Nina maar niet te zeggen dat de bodyguards die hij had ingehuurd om een oogje in het zeil te houden nog steeds in de buurt waren; alleen had zij ze niet gezien. Haar vooruitgestoken kin straalde onmiskenbaar een onwrikbare vastberadenheid uit. Ze was vast van plan om dit door te zetten.

'Door mijn strenge, vaderlijke toon krijg je misschien een ander idee, maar ik ben echt heel blij dat ik je weer zie.'

De ietwat stuurse blik waarmee Nina op Austins preek reageerde, veranderde in een glimlach.

Even later sloegen ze de Pioneer Parkway in en reden richting Oracle Junction. Het uitgestrekte woongebied maakte plaats voor een woestijn met saguarocactussen. Zavala, die geduldig had meegeluisterd, wist dat Austins argumenten op twee gedachten hinkten, namelijk vanuit zijn beroepsmatige en zijn persoonlijke visie gezien. Door zijn Latijns-Amerikaanse afkomst was Joe in zijn hart een romanticus, maar wat betreft de mogelijke afleiding begreep hij heel goed dat Sandecker gelijk had. Hij greep de stilte die viel aan om het gesprek in een meer praktische richting te sturen.

'Nu we dit hebben uitgepraat, kunnen we het misschien beter over het plan hebben.'

'Bedankt voor de tip,' zei Austin instemmend. 'Rudi heeft het ons uit de doeken gedaan, maar laten we de details nog eens doornemen voor het geval toch niet alles even duidelijk is.'

'Ik zal jullie vertellen wat ik weet,' zei Nina. 'Toen we er voor het eerst over spraken werd al snel duidelijk dat er voor het in zo korte tijd opzetten van een werkbaar plan een aantal substantiële obstakels uit de weg geruimd moesten worden.'

'Dat zie ik echt niet,' zei Austin. 'Het enige wat je nodig hebt is een veelbelovende opgraving, een nepexpeditie die heel geloofwaardig overkomt, een groep mensen waar je van op aan kunt, een opzienbarend voorwerp om te ontdekken en een manier om de vondst aan vriend en vijand kenbaar te maken.'

'Dat zegt dus al genoeg. Het doet niet onder voor de productie van een off-Broadwayvoorstelling,' zei Nina. 'Alleen wordt van ons verwacht dat we het zonder toneel, acteurs en een script doen. De admiraal heeft commandant Gunn gevraagd om de zaken eromheen op zich te nemen. Hij stelde voor dat we ons aan zouden sluiten bij een expeditie die al ter plekke bezig was. Maar dat zou weer andere problemen opleveren.'

Austin knikte. 'Dan val je bij zo'n officiële opgraving binnen met de mededeling: we nemen de boel hier over en o ja, tussen twee haakjes, we gaan hier eerst een nepvoorwerp verstoppen omdat we een groep zwaargewapende moordenaars hier naar toe willen lokken. Ja, dat zou op problemen kunnen stuiten.'

'Onoverkomelijke problemen zelfs. Daarop kwam de commandant met een voorstel dat echt geniaal is.'

'Typisch Rudi,' zei Austin.

'Hij had het idee om op een legende voort te borduren. De Arizona Romans.'

Zavala moest lachen. 'Klinkt als de naam van een voetbalclub.'

'Zou kunnen, maar dat is niet zo. In 1924 heeft men in de buurt van een oude stenen oven bij de postkoetshalteplaats Nine Mile Hole een voorwerp opgegraven dat een religieus kruis leek, het was gemaakt van lood en woog ruim achtentwintig kilo. Ze dachten dat het van jezuïtische missionarissen of Spaanse conquistadores was geweest. Het kruis zat onder een dikke laag caliche, een harde korst van calciumcarbonaat. Toen ze het schoonmaakten ontdekten ze dat het twee kruisen waren die met loden klinknagels aan elkaar waren bevestigd. En er stond een tekst in het metaal gegraveerd.'

'Kilroy was here,' grapte Zavala.

'Kilroy schreef in het Latijn. Op de universiteit van Arizona heeft men de tekst vertaald en het ging om een ongelooflijk verhaal. Hoe in 775 na Christus zevenhonderd mannen en vrouwen onder leiding van Theodorus de Vermaarde uit Rome wegvoeren en door stormen ver de oceaan op waren gedreven. Ze vonden land, lieten hun schepen achter en trokken te voet naar het noorden tot ze een warme woestijn bereikten. Ze bouwden een stad die ze Terra Calalus noemden en in voorspoed gedijde. Tot de indianen, die ze tot slaven hadden gemaakt, in opstand kwamen en Theodorus vermoordden. De stad werd weer opgebouwd, maar de indianen kwamen opnieuw in opstand. De ouderling van de Romeinen, een zekere Jacobus, gaf opdracht om het verhaal op het kruis te graveren.'

'De Romeinen beschikten over schepen die groot en zeewaardig genoeg waren om de oversteek te maken,' zei Austin, 'maar het klinkt meer als een avontuur uit een oud stripblad. Conan de Barbaar.'

'Of Amalric de Levende God van Thoorana,' vulde Zavala aan.

'Ja, zo is 't wel genoeg,' zei Nina een tikkeltje geïrriteerd. 'Dit is geen geintje. Zoals uit jullie reactie maar al te duidelijk blijkt, weten de sceptici wel raad met dit verhaal, wat in die tijd ook gebeurde. Maar dat sloeg om toen er in de buurt van die plek een Romeins hoofd van metaal werd gevonden, eveneens onder een dikke laag caliche. Een archeoloog van de universiteit zette een opgraving op poten en ze vonden nog een aantal kruisen, negen oude zwaarden en een labarum, een keizerlijke Romeinse standaard. Sommige mensen begonnen er in te geloven. Anderen zeiden dat de voorwerpen er door mormonen waren achtergelaten.'

'Die waren helemaal uit Utah gekomen om daar die spullen te begraven?' zei Austin.

Nina haalde haar schouders op. 'Over de hele wereld werd erover gediscussieerd. Sommige deskundigen stelden dat uit de laag caliche en de diepte waarop de voorwerpen zich bevonden, bleek dat het geen bedrog kon zijn, tenzij dat bedrog van vóór Columbus stamde. De sceptici waren van mening dat de geschreven zinnen te veel op die in Latijnse grammaticaboeken leken. Een enkeling beweerde dat de voorwerpen er achter waren gelaten door een politieke vluchteling uit de tijd van Maximiliaan, die door Napoleon op de Mexicaanse troon was geplaatst.'

'Waar zijn de voorwerpen gebleven?'

'De universiteit was van mening dat het project te commercieel was geworden. Sindsdien liggen ze in een kluis. Ook was er geen geld beschikbaar om de opgraving voort te zetten.'

'Ik geloof dat ik nu begrijp waar dit heengaat,' zei Austin. 'Na al die jaren is er nu weer geld voor de opgraving. En als ik me niet vergis komt het uit de kas van de NUMA.'

'Ho ho. We zeggen dat de expeditie wordt gefinancierd door een rijke sponsor die verder anoniem wil blijven. Deze figuur is al sinds zijn jeugd gefascineerd door dit verhaal en wil dat het mysterie nu eindelijk definitief wordt opgelost. Proeven met een magnetometer gaven aan dat er interessante mogelijkheden zijn bij een verlaten ranch in de buurt van de oorspronkelijke vindplaats. Daar gaan we graven en vinden we een Romeins relikwie.'

'Prachtig verzonnen,' zei Zavala. 'Denken jullie echt dat er iemand instinkt?'

'Dat weten we wel zeker. De kranten en televisiezenders besteden er al de nodige aandacht aan, wat ons behoorlijk geloofwaardig maakt. Toen wij met Time-Quest contact opnamen, wisten ze van ons project en wilden ze ons maar al te graag helpen.'

'Hebben ze jullie geld gegeven?' vroeg Austin.

'Daar hebben we niet om gevraagd. We hebben een verzoek om vrijwilligers ingediend. We krijgen er twee. Als tegenprestatie vragen zij, zoals bij hen gebruikelijk, dat wij eventuele opzienbarende vondsten bij hen melden voordat we de pers erover inlichten. Wat we ondertussen al hebben gedaan.'

Austin dacht aan de gevolgen. 'Met al die publiciteit wordt het knap lastig om een hele expeditie van de aardbodem te laten verdwijnen.'

'De admiraal heeft daar goed over nagedacht. Hij gaat ervan uit dat die publieke belangstelling voor de opgraving er juist voor zorgt dat ze moordaanslagen zullen vermijden. Dat ze alleen zullen proberen om het relikwie te stelen of te vernietigen.'

'Misschien komen ze de boel dan niet met machinegeweren neermaaien, maar het lijkt me toch niet verstandig om hen al te veel in de weg te gaan staan,' zei Zavala.

'Wanneer hebben jullie Time-Quest over de vondst ingelicht?' vroeg Austin.

'Drie dagen geleden. Ze hebben ons gevraagd er de eerste tweeënzeventig uur geen ruchtbaarheid aan te geven.'

'Wat betekent dat ze vannacht zullen toeslaan.'

Nina vertelde uitvoerig over de structuur van de opgraving. Zij was de archeologe van het project. De achtergrond als onderwaterdeskundigen van de NUMA-medewerkers had men radicaal omgebogen tot meer op het land georiënteerde referenties. Trout kreeg heel simpel de rol van geoloog toebedeeld. Austin was van het vage etiket technicus voorzien en Zavala was als metallurg ingeschreven.

De auto reed steeds verder het hooggelegen woestijnlandschap in de periferie van Tucson in. Aan het eind van de middag verlieten ze de hoofdweg en sloegen een hobbelige, door groepjes mesquitebomen, chulo's en cactussen omgeven zandweg in. Ze stopten op een plek waar naast een afgebrokkelde stapel adobestenen twee nieuwe Winnebago campers en enkele andere voertuigen geparkeerd stonden. Austin stapte uit en nam de omgeving in zich op. Een paar oude stenen muren gaven aan dat daar ooit de verlaten ranch had gestaan. De door stapelwolken gefilterde stralen van de ondergaande zon hulden de woestijn in een koperen gloed.

Met uitgestoken hand kwam de lange gestalte van Trout op hen afgestevend. Hij droeg een kakikostuum dat er uitzag alsof het zo uit de winkel kwam, een traditioneel streepjesoverhemd en een paisley-vlinderdas die ietsje kleiner en minder opvallend was dan wat hij normaal om zijn nek knoopte. De enige concessie aan de stoffige werkomgeving van een archeologische opgraving waren zijn laarzen, ook al blonk het leer alsof hij ze voortdurend met een doek weer oppoetste.

'Ben vanmorgen met Nina uit DC gekomen,' legde hij uit. 'Kom, ik zal jullie rondleiden.' Hij ging hen voor en liep achter langs de ruïne van de oude haciënda naar een lage heuvel waar op een lap grond een ruitpatroon was afgebakend. Een ouder echtpaar was met een raam van hout en ijzerdraad aan het werk. De man schepte aarde op de zeef en de vrouw sorteerde de stukjes uit die op het gaas bleven liggen en die ze vervolgens in plastic zakjes stopte. Trout stelde hen voor. George en Harriet Wingate vormden een goed geconserveerd echtpaar. Ze waren ver in de zestig of misschien al in de zeventig, maar straalden een fitheid en energie uit die hen veel jonger maakten. Ze kwamen uit Washington, zeiden ze.

'Dat wil zeggen de staat Washington,' corrigeerde mevrouw Wingate met een trotse glimlach.

'Spokane,' verduidelijkte haar echtgenoot, een lange man met grijze haren en baard.

'Mooie stad,' zei Austin.

'Dank u,' zei de man. 'Bedankt ook dat u ons komt helpen. Dit archeologisch gedoe is toch iets zwaarder dan een partijtje golf over achttien holes. Ik begrijp ook eigenlijk niet waarom we betalen om dit werk te mogen doen.'

'Ach, moet je hem horen. Hij had deze kans voor geen goud willen missen. George, waarom vertel je niet over de Indiana Jones-hoed die je wilt kopen?'

Haar man wees naar de zon. 'Dat is Indiana Jones, schat. Naar de staat met dezelfde naam. Ik probeer alleen een zonnesteek te voorkomen,' zei hij met een grijns die vrijwel volledig achter zijn borstelige witte snor schuilging.

Na nog wat vrolijke opmerkingen werden de nieuw aangekomenen naar de eigenlijke opgraving gebracht. Er zaten twee mannen op hun knieën in naast elkaar gelegen, ondiepe, langwerpige kuilen met plantenschepjes aarde weg te schrapen. Austin herkende hen als ex-leden van een elite-eenheid van de marine die al in eerdere gevallen aan het NUMA-team waren toegevoegd. Sandecker nam geen enkel risico. Dit waren twee topmensen van de veiligheidsdienst van de NUMA. De grootste van de twee, die Austin alleen als Ned kende, had de typische brede schouders en slanke taille van een bodybuilder. In zijn hand verschrompelde het plantenschepje tot een tandenstoker. Carl, zijn kleinere compagnon, was peziger, maar Austin wist uit ervaring dat hij de gevaarlijkste van de twee was.

'Hoe gaat 't?' vroeg Nina.

Ned lachte. 'Prima, maar niemand heeft me verteld wat ik moet doen als ik echt iets vind.'

'Ik heb hem gezegd dat hij het dan maar moest terugstoppen,' zei Carl laconiek.

'Dat is misschien nog niet eens zo'n gek idee,' zei Austin. 'Primeurs die verklaren wat een stel NUMA-duikers in de woestijn van Arizona te zoeken hebben.' Opeens schoot hem iets te binnen wat Nina hem over het incident in Marokko had verteld. 'Zijn er vandaag nog vreemden langs geweest?'

Trout en de twee andere mannen wisselden blikken van verstandhouding en schoten in de lach.

'Als je vreemde lieden bedoelt, nou daar hebben we ons portie wel van gehad. Het is ongelooflijk als je ziet wat een rare types er op een project zoals dit afkomen.'

'Eerlijk gezegd weet ik dat zonet nog niet,' zei Carl. 'Een van die kerels zei dat ik naar sporen van UFO en Atlantis-bewoners moest zoeken. Tegen de tijd dat we waren uitgepraat, leek het me helemaal zo gek niet meer.'

'Ongeveer net zoals dit hele project,' reageerde Austin met een wrang lachje. 'Nog anderen?'

'Een groepje mensen met camera's en opschrijfboekjes,' zei Trout. 'Zeiden dat ze verslaggevers van de tv en dagbladen waren.'

'Konden ze zich legitimeren?'

'Hebben we niet om gevraagd. Leek ons tijdverspilling. Als die kerels zo goed georganiseerd zijn als we denken, hebben ze beslist valse papieren. Er waren een heleboel toeristen en vrijwilligers. We hebben hun gezegd dat we nog met de voorbereidingen bezig waren; we hebben hun namen genoteerd en gezegd dat we contact met hen zullen opnemen. Ze staan allemaal op de video die door de camera daar bovenin die cactus is opgenomen.'

Austin dacht aan het gevecht aan boord van de Nereus, waarbij ze een groep zwaargewapende aanvallers van zich af hadden moeten houden. Als verdedigers hadden ze het verrassingseffect en het geluk aan hun kant gehad. Maar de littekens die hij en Zavala eraan hadden overgehouden, bewezen dat het voor hetzelfde geld heel anders had kunnen aflopen. Zelfs deze geharde pseudo-bottengravers waren bij een gewelddadige aanval snel uitgeschakeld.

'Zijn er hulptroepen?' vroeg hij.

'Er zit een ploeg van zes man in dat oude benzinestation net voor de afslag,' zei Ned. 'Na een teken van ons kunnen ze binnen vijf minuten hier zijn. Dat hebben we getest.' Hij tikte op een pieper aan zijn riem. 'Eén druk op de knop en ze zijn onderweg.'

Austin wierp een blik om zich heen en zocht met zijn ogen het gebergte in de verte af. Merkwaardig, als echte zeerot voelde hij zich altijd meteen thuis in de woestijn. Er waren dan ook duidelijke overeenkomsten: de eindeloze verte, de kans op een plotselinge weersomslag en de meedogenloze vijandigheid tegenover de mens.

'Wat denk je, Joe? Van welke kant zou jij komen bij een aanval?'

Zavala, die daar al over had nagedacht, antwoordde zonder aarzeling. 'Over de officiële toegangsweg kom je hier het makkelijkst, dus de meest voor de hand liggende aanvalsroute is door de woestijn. Aan de andere kant willen ze waarschijnlijk dat we dat denken en komen ze gewoon over de weg. Hangt ook van de manier af waarop ze komen. Vergeet niet dat ze in Marokko over een hovercraft beschikten.'

'Inderdaad. Maar een hovercraft verberg je niet zo makkelijk in de woestijn.'

'Dat is puur gezichtsbedrog,' zei Carl. 'Ik heb de omgeving van de ranch verkend. Het terrein hier heeft meer rimpels dan alle bejaarden van Sun City bij elkaar. Droge beddingen, kuilen, natuurlijke bekkens. Je kunt hier misschien geen heel leger verstoppen, maar wel degelijk een moordcommando dat groot genoeg is om het leven hier iets spannender te maken.'

'En heel kort als je niet oppast,' zei Austin. 'Dus nemen we de woestijn. Zetten de jongens in die winkel daar na het invallen van duisternis wachtposten langs de weg? Hebben zij rugdekking?'

Ned knikte. 'Ja hoor. Een heli en een stuk of tien tot de tanden gewapende gasten kamperen op een kleine vijf kilometer afstand in een zandkom. Ook zij kunnen binnen vijf minuten hier zijn.'

Vijf minuten kunnen héél lang zijn, dacht Austin, maar over het geheel genomen was hij niet ontevreden over de getroffen maatregelen. Hij keek naar de plek waar het echtpaar uit Spokane nog hard aan het werk was.

'Hoe zit 't met de mensen van Time-Quest?'

Trout grinnikte. 'Als het moordenaars zijn, zijn ze wel verdomd goed vermomd. We hebben een antecedentenonderzoek gedaan en ze zijn volstrekt onschuldig.'

'Daar dacht ik ook niet aan,' zei Austin. 'Maar we moeten hen op de een of andere manier kunnen beschermen als het hier uit de hand loopt.'

'Geen probleem,' antwoordde Trout. 'Ze logeren in een motel aan de grote weg.'

Austin wendde zich tot Nina. 'Zou ik je kunnen overhalen om ook een kamer in dat motel te nemen?'

'Nee,' zei ze pertinent.

'Stomme vraag, dat had ik kunnen weten. Als je perse wilt blijven, zorg dan dat je bij Joe en mij blijft. En doe precies wat we zeggen. Goed, waar is dat ongelooflijk bijzondere voorwerp waar de aanvallers op af dienen te komen?'

Nina glimlachte. 'Dat ligt in de opslagruimte.'

Ned en Carl gingen weer aan het werk en Nina ging de anderen voor naar een ijzeren schuur die naast een van de campers stond. Met een sleutel van de bos aan haar riem opende ze de met een hangslot gesloten deur. Er was geen elektriciteit, dus moesten ze een campinggaslamp aansteken. Van twee zaagbokken en een paar planken was een soort tafel gemaakt. Op de planken lag een voorwerp onder een lap schilderdoek.

'Ongelooflijk wat de moderne wetenschap allemaal wel niet kan als het er om gaat iets ouder te laten lijken,' zei Trout. 'Die gasten in het laboratorium van de NUMA hebben een laag caliche gebrouwen waar normaal gesproken vele eeuwen voor nodig zouden zijn geweest.' Ter verhoging van het dramatisch effect wachtte hij even voordat hij het doek wegtrok. 'Voilà.'

Austin en Zavala staarden een ogenblik naar het in het schijnsel van de lamp glinsterende voorwerp en stapten vervolgens naar voren om het aan een nadere beschouwing te onderwerpen. Austin stak zijn hand uit en wreef over het brons. 'Is dit wat ik denk dat het is?' vroeg hij.

Trout schraapte zijn keel. 'Ik geloof dat de makers hier de term "artistieke vrijheid" voor gebruikten. Wat vinden jullie?'

Om Austins lippen krulde een brede grijns. 'Volgens mij is het perfect,' zei hij.

18

Yucatan, Mexico

Gamay had spijt van haar Star Trek-commando. De HumVee raasde inderdaad met een warp-achtige snelheid over de smalle tweebaansweg. Chi scheen met een ultramodern radarsysteem te zijn uitgerust. Dat kon haast niet anders, aangezien hij te klein was om behoorlijk over het stuur te kunnen kijken en hij het breedgebouwde voertuig toch met het grootste gemak tussen alle kuilen en levensmoede gordeldieren door laveerde. De bossen aan beide kanten van de weg schoten als één lang groen waas voorbij.

In de hoop dat hij door enige afleiding wat vaart zou minderen, vroeg Gamay: 'Dr. Chi, wil het een beetje opschieten met uw Mayawoordenboek?'

De professor probeerde tevergeefs boven de herrie van de zwaarbeproefde banden en de rond het hoekige vervoermiddel klapperende wind uit te komen. Gamay hield haar hand achter haar oor. Chi knikte dat hij het begreep. Hij haalde zijn voet van het gaspedaal en zette de airconditioning aan.

Meteen stroomde er heerlijke frisse lucht uit de ventilatiegaten. 'Begrijp niet waarom ik dat niet eerder heb gedaan,' zei hij. 'Bedankt voor uw belangstelling voor het woordenboek. Helaas heb ik mijn werk aan dat project voorlopig moeten staken.'

'Dat spijt me. Hebt u te veel werk in het museum?'

Hij antwoordde met een geamuseerde blik. 'Mijn taken in het museum zijn nu niet direct zwaar te noemen. Als enige volbloed Maya van het personeel is mijn baantje een sinecure. Ik geloof dat ze dat in uw land een "no-show job" noemen, een ambt zonder verplichtingen. In Mexico zijn dat traditionele functies waaraan voornamelijk veel prestige verbonden is. In feite moedigt men mij zelfs aan om veldwerk te doen.'

'Dan begrijp ik toch niet goed... het woordenboek...?'

'Is door belangrijker zaken naar het tweede plan verdrongen. Mijn meeste tijd besteed ik aan de strijd tegen de plunderaars die ons erfgoed stelen. We raken in een alarmerend tempo onze historische schatten kwijt. Per maand verdwijnen er zeker duizend aardewerken voorwerpen uit het gebied van de Maya's.'

'Duizend,' zei Gamay, waarbij ze vol onbegrip haar hoofd schudde. 'Ik wist dat er wat dat betreft problemen waren, maar ik had geen flauw benul van de omvang.'

'Dat weet ook haast geen mens. Helaas is het zorgwekkende niet zozeer de kwantiteit van de gestolen goederen als wel de kwaliteit ervan. De handelaren verspillen hun tijd niet aan inferieur spul. Ze nemen het allerbeste. Puntgave ceramiek uit de postklassieke periode van ca. 600 tot 900 na Christus, leveren topprijzen op. Prachtige stukken. Ik zou er zelf best een willen hebben.'

Ze staarde met van woede opeengeperste lippen door de voorruit. 'Dat is echt een tragedie.'

'Veel plunderaars zijn chiclero's die op de chicle-plantages werken. Keiharde lieden. Chicle is het sap dat voor de bereiding van kauwgom wordt gebruikt. Enige tijd geleden, toen de Amerikanen minder gingen kauwen, zakte de chicle-markt in en stapten de arbeiders op het plunderen over. Zo verloren we steeds meer van onze cultuur. Maar nu is het helemaal erg.'

'In welk opzicht, dr. Chi?'

'De chicle-markt is nu niet meer van belang. Waarom zou je je rug riskeren met zwaar werk op het veld als je een mooi potje voor twee tot vijfhonderd dollar kunt verkopen? Ze zijn aan het geld gewend geraakt. Het plunderen is volledig georganiseerd. Handelaren in Carmelita, in Guatemala, hebben hele groepen fulltime-plunderaars in dienst. De voorwerpen worden daar verzameld, in vrachtwagens geladen en zo over de grens naar Belize gebracht. Vandaar verdwijnen ze per schip of vliegtuig naar de VS en Europa. In galerieën en op veilingen brengen de artefacten duizenden dollars op. Musea en particuliere verzamelaars betalen zelfs nog beter. Ook is het geen probleem om er documentatie over de afkomst bij te leveren.'

'Toch moet men dan weten dat veel van de artefacten gestolen zijn?'

'Natuurlijk. Maar zelfs als ze dat vermoeden, zeggen ze dat ze zo in ieder geval het verleden conserveren.'

'Dat is wel een heel mager excuus voor het wegvagen van een cultuur. Maar wat kunt u ertegen doen?'

'Zoals ik al eerder zei, ben ik een "zoeker". Ik probeer centra te vinden voordat ze geplunderd kunnen worden. Ik maak de locaties pas bekend wanneer de regering me de garantie geeft dat de plek wordt bewaakt tot we alle voorwerpen uit de grond hebben gehaald. Tegelijkertijd gebruik ik mijn connecties in de VS en Europa. De regeringen van de rijke landen kunnen de handelaren voor de rechter brengen en hen treffen waar het ook het meeste pijn doet, namelijk door hun bezittingen te confisqueren.'

'Lijkt me een vrij hopeloze zaak.'

'Is 't ook,' zei hij ernstig. 'En gevaarlijk. Nu de belangen zo groot zijn is geweld haast aan de orde van de dag. Niet zo lang geleden heeft een chiclero voorgesteld om in plaats van de Mayavoorwerpen het land uit te smokkelen, ze te laten liggen waar ze zijn en er toeristen naar toe te halen om ze te bekijken. Dat zou voor iedereen meer geld opleveren.'

'Geen slecht idee. Is er naar hem geluisterd?'

'O ja.' Zijn mond vertrok zich tot een somber lachje. 'Ze hebben maar al te goed geluisterd. Hij is vermoord. In één keer, bamm!'

Hij trapte op de rem. De HumVee verminderde vaart als een straaljager met een remparachute en zwenkte in een haakse bocht naar rechts.

'Sorry!' riep Chi, terwijl ze de berm in schoten, recht op de bomen af. 'Ik was even afgeleid. Houd u vast, we gaan er in!' schreeuwde hij boven het kabaal van brekende takken en de loeiende motor uit.

Gamay was ervan overtuigd dat ze tegen een boom zouden knallen, maar Chi's scherpe ogen zagen iets wat zij niet zag, een nauwelijks als zodanig herkenbare opening in de dichte bosrand. Met de professor als een dwaze dwerg aan het stuur rukkend, daverde het schokkende voertuig door het bos.

Zo hobbelden ze bijna een uur voort. Chi volgde een route die voor Gamay volstrekt onzichtbaar bleef en ze keek verwonderd om zich heen toen hij aankondigde dat ze aan het einde van het pad waren gekomen. De professor manoeuvreerde tussen een paar bomen door, verpletterde daarbij wat kreupelhout, wees naar voren en zette de motor uit.

'Tijd voor een boswandelingetje.'

Chi verruilde zijn strohoed voor een Harvard-honkbalpet, met de klep naar achteren zodat die niet achter takken kon blijven steken. Terwijl hij hun spullen pakte, verwisselde Gamay haar korte broek voor een spijkerbroek die haar benen beter tegen stekelige planten beschermde. Chi stak zijn armen door de draagriemen van de rugzak met hun lunch, sloeg het geweer over zijn schouder en haakte een machete aan zijn riem. Gamay droeg een tas met de camera en opschrijfboekjes. Nadat hij ter oriëntatie met een korte blik omhoog de stand van de zon geverifieerd had, liep hij met driftige pasjes het bos in.

Gamay had een atletisch lichaam met lange benen, smalle heupen en een doorsneeboezem. Als meisje was ze een echte wildebras die altijd met groepjes jongens omging, met hen bouwde ze boomhutten en speelde ze basketbal in de straten van Racine in Wisconsin. Als volwassen vrouw werd ze een fitness-fanaat met een vergaande belangstelling voor de holistische geneeskunde en tijdens uitstapjes met het gezin naar het platteland van Virginia deed ze veel aan hardlopen, fietsen en bergwandelen. Met haar bijna één meter tachtig was ze meer dan een hoofd groter dan de professor. Maar hoe lenig en fit ze ook was, toch had ze moeite om Chi bij te houden. Het leek of hij dwars door takken heen liep die zij opzij moest buigen. Door de geruisloze tred waarmee hij door het bos liep, kreeg Gamay het idee dat zij zich met het kabaal van een koe een weg door de struiken baande. Alleen wanneer Chi inhield om met zijn machete een doorgang door de slingerplanten te hakken, kreeg ze even de kans om op adem te komen.

Tijdens zo'n pauze, nadat ze een kleine heuvel hadden beklommen, wees hij op blokken kalksteen die tussen de bodembegroeiing door schemerden.

'Dit is een stuk van een oude Mayaweg. Steden verspreid over heel Yucatan waren door middel van dit soort geplaveide wegen met elkaar verbonden. Deden echt niet onder voor de Romeinse wegenbouw. Van hier af zal het lopen een stuk makkelijker gaan.'

Zijn voorspelling bleek uit te komen. Hoewel het pad nog steeds vrij dicht met gras en struiken was begroeid, kwamen ze door de harde ondergrond sneller vooruit. Even later stopten ze opnieuw en Chi wees op een lage, omgevallen rij stenen die tussen de bomen doorliep. 'De restanten van een stadsmuur. We zijn er bijna.'

Na enkele minuten werd het bos dunner en kwamen ze op een open plek uit. Chi stak de machete in de schede terug.

'Welkom in Shangri-la.'

Ze stonden aan de rand van een vlakte met een doorsnede van een krappe kilometer, bedekt met lage struiken en hier en daar een enkele boom. Er viel weinig bijzonders aan te ontdekken, afgezien van een aantal merkwaardig gevormde, vrij steile verhogingen die volledig onder de dichte plantengroei schuilgingen die uit het gras ontsproot dat zich van de plek waar zij en de professor stonden tot aan de bomenrij aan de overkant uitstrekte.

Gamay knipperde met haar ogen tegen het felle zonlicht waar ze na het duister van het bos zo plotseling ingestapt waren. 'Utopia had ik me toch iets anders voorgesteld,' zei ze, terwijl ze het zweet uit haar ogen wreef.

'Ach, de buurt is hier nogal achteruitgegaan in de afgelopen duizend jaar,' reageerde dr. Chi klagerig. 'Maar u moet toegeven dat het hier stil is.'

Het enige geluid was hun eigen ademhaling en het gezoem van miljoenen insecten. 'Ik geloof dat je rustig doodstil kunt zeggen.'

'Wat u hier ziet is het gebied rond het belangrijkste, zo'n vierduizend vierkante meter grote plein van een tamelijk omvangrijke nederzetting. In beide richtingen strekte zich over een afstand van zo'n vijf kilometer een met huizen en straten bebouwd gebied uit. Ooit wemelde het op deze plek van de kleine bruine mensen zoals ik. Priesters in met veren beklede gewaden, soldaten, boeren en kooplieden. In de lucht hing de rook uit dezelfde hutten als waar ik nu in woon. Het geluid van gillende kinderen. Tromgeroffel. Allemaal weg. Dat zet je aan het denken, ja toch?' De starende ogen van Chi waren strak op een vast punt gericht, alsof hij de beelden die hij beschreef in levenden lijve voor zich zag. 'Maar goed,' zei hij, zichzelf weer in het heden terugplaatsend. 'Ik zal u laten zien waarom ik u naar deze woestenij heb meegesleept. Blijf recht achter me lopen. Er zitten overal gaten van koepelvormige waterreservoirs. Ik heb er een aantal gemarkeerd. Het zou wel eens lastig kunnen zijn om u er weer uit te krijgen. Als u op de paden blijft kan er weinig gebeuren.'

Terwijl ze angstvallig het tot haar middel reikende gras aan beide kanten van het oneffen pad afspeurde, stapte Gamay met lange passen achter de professor aan. Zo bereikten ze de voet van een met dikke plantenslierten bedekte verhoging. Hij was zo'n negen meter hoog en aan de onderkant een kleine twintig meter lang.

'Dit is het midden van de plaza. Waarschijnlijk een tempel voor een minder belangrijke god of koning. De top is ingestort en daardoor is de stad nooit eerder ontdekt. De ruïnes steken nergens boven de bomen uit. Deze plek vind je alleen als je er bovenop staat.'

'Wat een geluk dat u hier aan het jagen was,' gokte Gamay.

'Het zou inderdaad een veel mooier verhaal zijn als ik vertelde dat ik achter een patrijs aanrennend over deze ruïnes was gestruikeld, maar dan zou ik liegen. Ik heb een vriend die bij de NASA werkt. Op de foto's van een verkenningssatelliet die het regenwoud in kaart bracht, was een vage, rechthoekige plek zichtbaar. Dat wekte mijn nieuwsgierigheid en zo ben ik op zoek gegaan. Dat is nu bijna twee jaar geleden. Ik ben hier zeker tien keer teruggeweest. Iedere keer maak ik weer een paar paden vrij en verwijder de plantengroei van monumenten en gebouwen. Volgens mij zou dit best eens een heel belangrijke plek kunnen zijn. En dan gaan we nu deze kant op.'

Als een gids tijdens een rondleiding door een museum leidde Chi Gamay over een pad naar een cilindervormig bouwsel dat achter een tamelijk hoge aarden wal schuilging. 'De laatste twee keer dat ik hier was, ben ik uitsluitend met het vrijmaken van dit gebouw bezig geweest.' Ze liepen om het bouwwerk heen dat van perfect op elkaar passende bruingrijze stenen was gemaakt.

Gamay keek omhoog naar het ronde dak dat gedeeltelijk was ingezakt.

'Een afwijkende constructie,' zei ze. 'Ook een tempel?'

Terwijl dr. Chi de woekerende slingerplanten wegkapte die brutaal poogden het bouwsel weer in hun greep te krijgen, zei hij: 'Nee, dit is een soort sterrenwacht en een uurwerk van de Maya's geweest. Die richel en raamopeningen zijn zo aangebracht dat de zon en de sterren er op de nachteveningspunten en de hoogste punten van hun banen exact doorheen schenen. Bovenin bevond zich een vertrek waarin astronomen de standen van de sterren konden berekenen. Maar hier. Dit is wat ik u wilde laten zien.'

Hij veegde wat nieuw opgeschoten plantjes weg van een ongeveer één meter brede fries die langs het onderste deel van de muur liep, daarna deed hij een stapje achteruit en gebaarde Gamay dichterbij te komen. De fries was op Maya-ooghoogte van reliëfversieringen voorzien, waardoor Gamay zich moest bukken. Het was een zeetafereel. Ze streek met haar lange vingers over het reliëf van een boot. Het schip had een open dek en een hoge voor- en achtersteven. De boeg liep uit in een scherpe punt die op een stormram leek. Aan de dikke mast bolde een groot vierkant zeil. Er was geen giek, de geitouwen aan de bovenkant van het zeil waren aan een vaste ra bevestigd, er liepen stagen naar voren en naar de overhangende achtersteven; het schip had twee roerspanen. Erboven vlogen zeevogels en uit het water bij de boeg sprongen vissen.

Uit de boot staken zoveel speren omhoog dat het dek op de rug van een stekelvarken leek. Deze wapens werden gedragen door mannen die een soort American football-helmen droegen. Andere mannen roeiden met lange riemen die in een rij uit de zijkant van het schip staken. Ze telde vijfentwintig roeiers, dat betekende in totaal dus vijftig, inclusief de roeiers aan de onzichtbare kant van het schip. Langs de reling hing zo te zien een rij schilden. Met het oog op het formaat van de menselijke figuurtjes moest het schip toch minstens dertig meter lang zijn geweest.

Ze ontdekte nog meer oorlogsschepen op de fries en ook boten met minder soldaten die eerder koopvaardijschepen leken met dekken vol rechthoekige vormen, waarschijnlijk kisten waarin de lading werd vervoerd. Op de ra stonden mannen, van wie ze aannam dat ze tot de bemanning behoorden, touwen in te halen om het zeil te reven. In tegenstelling tot de gehelmde mannen droegen zij merkwaardige punthoeden. De motieven varieerden, maar dit was duidelijk een handelsvloot met een bewapend geleide.

Chi keek met een geamuseerde blik in zijn donkere ogen toe hoe ze om het bouwsel heenliep en ze realiseerde zich dat hij van het begin af aan niet van plan was geweest haar reliëfversieringen van zeedieren te laten zien. Hij wilde dat ze deze schepen zag. Ze bleef bij een van de schepen staan en schudde haar hoofd. Op de boeg van de boot was een dier afgebeeld.

'Dr. Chi, vindt u ook niet dat dit erg op een paard lijkt?'

'U vroeg me naar afbeeldingen van zeeleven.'

'Hebt u vastgesteld uit welke tijd dit stamt?'

Hij deed een stap naar voren en streek met zijn vinger over de inscripties in de rand.

'Deze gezichten zijn in feite nummers. Dit is een nul. Volgens de hier afgebeelde hiërogliefen zijn deze schepen hier ongeveer honderdvijftig jaar voor Christus aangebracht.'

'Als die datum ook maar enigszins klopt, hoe kan er dan een paardenhoofd op dit schip staan? Hier waren pas in de zestiende eeuw voor het eerst paarden, toen ze door de Spanjaarden werden meegebracht.'

'Ja, dat is inderdaad nogal raadselachtig.'

Gamay keek naar een diamantvormig voorwerp dat boven de schepen in de lucht hing. Er hing een menselijke gedaante onder.

'Wat is dit in hemelsnaam?' vroeg ze.

'Dat weet ik niet zeker. Eerst dacht ik dat het een soort hemelgod was, maar deze heb ik nooit eerder gezien. Het is nogal veel om in één keer te verwerken. Hebt u geen trek? We kunnen straks terugkomen en er nog eens naar kijken.'

'Ja, prima,' zei Gamay alsof ze uit een roes ontwaakte. Ze kon zich maar met moeite van de reliëfversiering losmaken en in haar hoofd maalden de gedachten als molenwieken rond.

Een paar passen verderop lag een ronde, trommelvormige steen van ongeveer een meter hoog en een doorsnede van een meter of twee. Terwijl Gamay naar de andere kant van het monument liep en daar haar spijkerbroek voor de minder warme korte broek verruilde die ze in haar tas had meegenomen, stalde Chi de spulletjes voor de lunch uit op de platte bovenkant van de steen. De professor haalde een kleine doek en linnen servetten uit de rugzak tevoorschijn en spreidde die uit over de reliëfafbeelding van een Mayakrijger in vol ornaat.

'Ik hoop dat u het niet erg vindt om van een met bloed doordrenkt offerblok te eten,' zei Chi met een pokerface.

Gamay liet zich niet door de morbide humor van de professor op stang jagen. 'Van de scherpe punt waar ik zojuist op ging zitten af te leiden, was dit eerder een zonnewijzer.'

Tuurlijk,' zei hij onschuldig. 'Het offerblok staat daarachter bij die tempel.' Hij tastte in de rugzak. 'Ham uit blik en tortillarolletjes.'

Terwijl hij Gamay een keurig verpakte lunch overhandigde, zei Chi: 'Vertel eens, wat weet u van de Maya's?'

Ze vouwde de plastic verpakking open, nam een hapje van de tortilla en antwoordde: 'Ik weet dat het een gewelddadige, maar tegelijkertijd ook heel mooie cultuur was.' Met een zwaai van haar arm wees ze om zich heen. 'Dat ze fantastische bouwmeesters waren. En dat hun beschaving ineenstortte, maar niemand weet precies waarom.'

'Dat is niet zo'n groot raadsel als sommigen denken. De Mayacultuur heeft in de vele eeuwen van haar bestaan een aantal grote veranderingen doorgemaakt. Oorlogen, revoluties en mislukte oogsten hebben daar aan bijgedragen. Maar de invasie van de conquistadores en de volkerenmoord die erop volgde, waren de doodklap voor hun beschaving. Terwijl degenen die in de voetsporen van Columbus traden ons volk uitmoordden, hebben anderen onze cultuur om zeep gebracht. Diego de Landa was een monnik die met de conquistadores meekwam en tot bisschop van Yucatan werd benoemd. Hij verbrandde alle Maya-boeken die hij kon vinden. Volgens hem waren het allemaal "leugens van de duivel". Moet u zich eens voorstellen wat een dergelijke ramp in Europa voor schade had aangericht! Zelfs de troepen van Hitler zijn niet zó grondig te werk gegaan. Voor zover bekend zijn er maar drie boeken aan deze vernietiging ontsnapt.'

'Wat triest. Zou het niet schitterend zijn als er op een goede dag nog een paar worden gevonden?' Gamay keek vanaf haar hoge positie nog eens om zich heen. 'Wat is dit precies?'

'Aanvankelijk dacht ik dat het een zuiver wetenschappelijk centrum was, waar het onderzoek zich had losgemaakt van de bloederige rituelen van de priesters. Maar hoe meer ik hier blootlegde, des te meer ben ik ervan overtuigd geraakt dat dit een onderdeel van een veel groter iets is geweest. Een bouwkundig mechanisme, zo u wilt.'

'Dat begrijp ik niet.'

'Ik ook niet helemaal, vrees ik.' Hij haalde een verkreukelde sigaret uit zijn hemd tevoorschijn en stak hem op met de woorden: 'Als je ouder wordt is een kleine zwakte toch wel toegestaan.' Hij nam een trekje. 'Laat ik met details beginnen. De fries en het observatorium.'

'En het grotere geheel?'

'De locatie waar ik het over had. Ik heb dergelijke constructies ook op andere plaatsen gevonden. Samen met andere gebouwen doen ze me denken aan een reusachtige elektrische printkaart.'

Gamay kon een glimlach niet onderdrukken. 'Wilt u beweren dat de Maya's naast al hun verworvenheden ook kennis van computers hadden?'

'Ja, heel grof gezien dan. We hebben het niet over een IBM-computer met ontelbare gigabytes. Meer een soort coderingstoestel. Als we wisten hoe we ermee om moeten gaan, zouden we de geheimen van deze stenen kunnen ontcijferen. Ze zijn absoluut niet willekeurig neergezet. Het is zelfs opmerkelijk hoe exact dat is gebeurd.'

'Die reliëfversieringen... heel merkwaardig. Dat paardenhoofd. Vertellen de hiërogliefen iets meer over de afbeeldingen?'

'Ze verhalen over een lange reis die vele jaren eerder is gemaakt, met honderden mensen en grote rijkdommen.'

'Bent u dat verhaal ooit ergens anders in de Maya-overlevering tegengekomen?'

'Alleen op de andere locaties.'

'En waarom hier, zo ver van de kust?'

'Dat heb ik me ook afgevraagd. Waarom niet bij de ruïnes van Tulum, direct aan zee? Kom, ik zal u iets laten zien dat misschien het een en ander verklaart.'

Ze pakten hun spulletjes in en gingen naar de andere kant van de open vlakte waar het bos weer begon en liepen daar tussen de bomen door een geleidelijk dalende helling af. Het werd een paar graden frisser en er hing een moddergeur toen ze de oever van een traag stromende rivier bereikten. Omhoog wijzend zei Chi: 'Daarboven kun je de erosie van de oude oevers zien, wat betekent dat de rivier ooit veel breder is geweest.'

'Op het onderzoeksschip zei iemand dat er geen beken of rivieren in Yucatan voorkomen.'

'Klopt. Het schiereiland Yucatan is voornamelijk één groot plateau van kalksteen. Op de plekken waar gaten in het kalksteen zaten, zijn grotten en cenotes, ondergrondse waterreservoirs, ontstaan. We bevinden ons nu in Campeche waar de bodemgesteldheid enigszins anders is. Iets verderop in El Petén en Guatemala blijken de Mayasteden praktisch bovenop waterwegen gesitueerd. En in dit geval denk ik dat die boot misschien een pont tussen nederzettingen is geweest.'

'U hebt gelijk, er was een rivier, maar ik denk niet dat die breed genoeg was voor een schip van die omvang. Met de hoge boeg en zijkanten, en de robuuste achtersteven was dat schip voor open zee gemaakt. En er is nog iets. Waarvan ik eerst dacht dat het vissen waren, zijn in feite dolfijnen. Die in zout water leven.' Ze stokte. 'Wat is dat?'

Door een invallende zonnestraal glinsterde er iets in de verte. Ze liep een paar passen stroomafwaarts en Chi volgde haar. Er lag een gedeukte aluminium praam met een oude Mercury-buitenboordmotor half op de oever. 'Die is hier zeker aangespoeld.'

Chi was niet zozeer in de boot geïnteresseerd als wel in de voetafdrukken in de modder. Zijn ogen speurden het omringende bos af. 'We moeten weg,' zei hij kalm. Hij pakte Gamay's hand stevig beet en leidde haar zigzaggend de heuvel op, onderwijl zijn hoofd als een radarantenne heen en weer bewegend. Net onder de top van de heuvel bleef hij staan; zijn neusvleugels trilden als die van een hond.

'Dit bevalt me niets,' zei hij op fluistertoon. Hij snoof.

'Wat is er aan de hand?' fluisterde ze.

'Ik ruik rook en zweet. chiclero's. We moeten hier weg.'

Ze liepen een stuk langs de bosrand, waarna ze een pad dwars over de vlakte insloegen. Toen ze langs een stel hoekige bulten kwamen, stapte er een man te voorschijn die zich midden op het pad posteerde.

Chi greep naar zijn riem, trok zijn machete met een zwiep uit de schede en hield het lange scherpe mes als een samoerai dreigend boven zijn hoofd. Zijn kaak priemde naar voren als teken van het felle verzet waarover de Spaanse conquistadores zich al tijdens de bloederige onderwerpingsoorlog tegen zijn voorouders hadden verbaasd.

Gamay zag verwonderd hoe deze allervriendelijkste dwerg in een mum van tijd in een Mayakrijger veranderde. De vreemdeling was niet onder de indruk. Hij grijnsde een onregelmatige rij gele tanden bloot. Hij had lang vettig zwart haar en een stoppelbaard die de syfilitische littekens in zijn van vooringenomenheid vertrokken gelaat niet kon verbergen. Hij droeg de voor een Mexicaanse campesino normale kleren, een wijde broek, katoenen hemd en sandalen, maar in tegenstelling tot het smetteloze voorkomen van zelfs de armste bewoners van Yucatan, was hij onverzorgd en ronduit vies. Hij zag eruit als een mestizo, een afstammeling van gemengd Spaans en indiaans bloed en niet bepaald gezegend met de beste eigenschappen van beide groepen. Hij was ongewapend, maar leek niet echt bang van de opgeheven machete. Een seconde later begreep Gamay de oorzaak van deze onverschilligheid.

'Buenos dias, señor, señora' zei een nieuwe stem.

Aan de andere kant van de bult stapten nog twee mannen naar voren. De dichtstbijzijnde had een kogelrond lichaam en korte armen en benen. Een enorme Elvis-achtige vetkuif bekroonde een gezicht dat rechtstreeks uit een Mayareliëf leek gestapt. Hij had spleetogen, een brede stompe neus en strakke, als plakken lever opeengeperste lippen. Hij hield de loop van een hoogbejaard jachtgeweer op hen gericht.

De derde vreemdeling stond achter Elvis. Hij was groter dan de ander twee bij elkaar. Hij was schoon en zijn witte broek en hemd leken fris gewassen. Zijn lange donkere bakkebaarden waren even keurig verzorgd als zijn dikke snor. Hij had een flinke buik, maar zijn dikke armen en benen waren gespierd. Hij hield losjes een M-16 in zijn hand en aan de brede riem rond zijn dikke pens hing een pistool in een holster.

Met een minzame glimlach zei hij iets in het Spaans tegen Chi. De blik van de professor viel op de M-16, waarna hij langzaam de machete liet zakken en op de grond liet vallen. Vervolgens trok hij het geweer van zijn schouder en legde het naast de machete. Zonder waarschuwing stapte Gele Tand naar voren en sloeg Chi in zijn gezicht.

De professor woog nog geen vijftig kilo en door de klap werd hij als het ware opgetild, waarna hij languit tegen de grond smakte. Intuïtief stapte Gamay tussen de neergeslagen professor en zijn aanvaller in om de trap af te weren die naar ze dacht zou volgen. Gele Tand verstijfde en staarde haar met een verbaasde blik aan. In plaats dat ze wegdook, wierp ze hem een dreigende blik toe, waarna ze zich omdraaide en bukte om de professor weer overeind te helpen. Toen ze zijn arm wilde grijpen, werd haar hoofd naar achteren gerukt alsof haar haren in een wringer vastzaten en heel even dacht ze dat ze gescalpeerd werd.

Ze probeerde uit alle macht haar evenwicht niet te verliezen, maar werd nogmaals naar achteren getrokken. Gele Tand had zijn vingers in haar lange haren verstrengeld. Hij trok haar dicht tegen zich aan, zo dicht dat ze haast over haar nek ging van de uienstank die als hij lachte uit zijn mond walmde. Maar in haar withete razernij voelde ze geen pijn. Ze ontspande zich en hield zich slap om hem het gevoel te geven dat ze geen weerstand meer bood. Haar hoofd hing scheef en vanuit haar ooghoeken ving ze een glimp van zijn sandaal op. Haar gymschoen kwam op zijn wreef neer en ze drukte haar hele gewicht, alle eenenzestig kilo's, in haar hiel, die ze ronddraaide alsof ze een brandende peuk uittrapte.

Hij liet een dierlijk gegrom horen en zijn greep verslapte. Gamay kon vanuit haar ooghoek nog net de wazige omtrekken van zijn gezicht zien. Met een korte, felle haal sloeg ze haar elleboog naar achteren en raakte zijn neus en jukbeen zo hard dat ze het bot hoorde kraken. Hij slaakte een gil en ze was los. Ze zwaaide om haar as, teleurgesteld dat hij nog stond. Hij hield zijn hand tegen zijn neus, maar ook bij hem verdoofde zijn woede de pijn. Met zijn smerige vingers op haar keel gericht sprong hij op haar af. Hij was een armzalig stuk vreten, maar Gamay wist dat ze het tegen zijn gewicht en mannelijke kracht onherroepelijk zou afleggen. Als hij haar greep, zou zij een knie in zijn kruis stoten, de reactie van een straatvechter die hij waarschijnlijk verwachtte, waarna ze haar knokkels in zijn oogholten zou rammen; eens zien of hij daarvan terug had. Ze verstrakte toen hij op haar afkwam.

'Basta!'

Dat had de grote man die op Pancho Villa leek, geroepen. Zijn mond glimlachte nog, maar zijn ogen glinsterden van woede.

Gele Tand deed een stap achteruit. Hij wreef over zijn gezicht waar op de ongezonde huid een blauwe plek begon op te zwellen. Hij hield zich in en greep naar zijn kruis. Een ondubbelzinnig gebaar.

'Ik heb nog iets voor je in petto,' zei hij in het Engels.

Hij deinsde terug toen Gamay naar hem uitviel, waarop zijn metgezellen in schor gelach uitbarstten.

Pancho Villa was onder de indruk van de onverschrokken reactie van deze slanke vrouw. Hij kwam naar voren. 'Wie bent u?' vroeg hij, terwijl zijn ogen zich in de hare boorden.

'Ik ben dr. Gamay Trout. Dit is mijn gids,' voegde ze er haastig aan toe, terwijl ze Chi overeind hielp. Uit Chi's gelaatsuitdrukking leidde ze af dat hij begreep dat het waarschijnlijk niet best met hem zou aflopen als ze zijn ware identiteit kenden. Hij stelde zich dan ook meteen heel onderdanig op.

De grote man nam Chi even geringschattend op, keurde hem verder geen blik waardig en richtte zijn aandacht geheel en al op Gamay. 'Wat bennu hier aan 't doen?'

'Ik ben een Amerikaanse wetenschapper. Ik hoorde dat hier ook van die oude gebouwen zijn en ben komen kijken wat het precies is. Ik heb die man gevraagd me hier naar toe te brengen.'

Hij bestudeerde haar aandachtig. 'Wat hebbu gevonden?'

Gamay haalde haar schouders op en keek om zich heen. 'Niet veel. We zijn net aangekomen. Ik heb daarginds wat reliëfversieringen gezien, meer niet. Ik geloof niet dat hier veel bijzonders is.'

Pancho Villa lachte en zei: 'Dan wist u niet waar u moest kijken. Ik zal 't u laten zien.'

In rap Spaans gaf hij een bevel. Gele Tand porde Gamay met zijn geweer, maar schrok terug voor de felle blik die ze hem toewierp. Ter compensatie concentreerde hij zijn woede op dr. Chi. Ze liepen naar de andere kant van de open plek, waar een stuk of tien geulen in de grond waren gegraven. De meeste waren leeg, maar één lag vol met aardewerk.

Op Pancho's aanwijzingen pakte Elvis twee potten uit de geul en hield eerst de ene en vervolgens ook de andere onder haar neus.

'Bennu hiernaar op zoek?' vroeg de grote man.

Ze hoorde Chi diep inademen en hoopte dat de anderen niets zouden merken.

Ze nam een van de potten in haar hand en bestudeerde de afbeeldingen die met zwarte lijnen op het crèmekleurige oppervlak waren aangebracht. Het leek een weergave van een historische of legendarische gebeurtenis. Dit ceramiek behoorde tot het puntgave aardewerk waar dr. Chi het over had gehad. Ze gaf de pot terug.

'Heel mooi.'

'Heel mooi,' kaatste Pancho Villa terug. 'Heel mooi. Ha-ha. Heel mooi.'

Na kort en luidruchtig overleg besloten de plunderaars hun gevangenen weg te leiden. Pancho Villa liep voorop, terwijl Elvis en Gele Tand met opgeheven geweren volgden. Ze kwamen bij een grasheuvel waarvan de plantengroei voor een deel was verwijderd zodat de stenen eronder zichtbaar waren. Pancho liep onder een schijngewelf door en leek te zijn verdwenen. Gamay zag dat er in de bodem van het gebouw een grote opening zat. Ze daalden een trap van onregelmatige, ruw uitgehakte treden af naar het halfduister van een ondergrondse kamer met een hoog plafond.

De grote man zei een paar woorden tegen Chi. Daarna werden ze alleen gelaten.

'Alles goed met u?' vroeg Gamay aan de professor. Haar stem galmde door het vertrek.

Hij wreef over zijn gezicht dat knalrood was op de plek waar hij was geraakt.

'Ik overleef het wel, maar dat kan ik niet zeggen over het beest dat me heeft geslagen. En met u?'

Terwijl zij over de pijnlijke plek op haar hoofd wreef, zei Gamay: 'Ik was sowieso hoognodig aan een permanent toe.'

Eindelijk brak er weer een brede grijns door zijn verstarde gelaatsuitdrukking heen.

'Dank u. Ik had dood kunnen zijn als u niet tussenbeide was gekomen.'

'Misschien,' zei Gamay. Aan de opgeheven machete terugdenkend, vermoedde ze dat de professor Gele Tand dwars doormidden had gehakt. Ze keek om naar de trap die ze waren afgekomen. 'Wat zei die grote vent?'

'Hij zei dat hij ons niet hoefde vast te binden. Er is maar één uitgang en daar zet hij iemand op wacht die ons zal doden als we proberen te ontsnappen.'

'Dat is dus duidelijke taal.'

'Het is mijn fout,' zei Chi terneergeslagen. 'Ik had u hier nooit naar toe moeten brengen. Maar ik had van mijn leven niet gedacht dat ze deze plek al hadden gevonden.'

'Als je al die ceramiek zag, hebben ze beslist niet stilgezeten.'

'De voorwerpen in die geul waren honderdduizenden, misschien wel een paar miljoen dollar waard. Die grote man is de baas. De andere twee zijn ingehuurd. Schurken.' Hij zweeg. 'Het was heel goed dat u niet zei wie ik was.'

'Ik wist niet in hoeverre uw roem zich al had verspreid, maar ik wilde niet het risico lopen dat zij er achter komen wie u bent.' Ze keek naar het hoge plafond, dat in het spaarzame licht dat door de ingang scheen nauwelijks zichtbaar was. 'Wat is dit hier?'

'Dit is een cenote. Een bron waar de mensen die hier woonden hun water haalden. Ik heb hem tijdens mijn tweede bezoek hier ontdekt. Kom, ik zal 't u laten zien.'

Ze liepen ongeveer dertig meter. Het werd steeds donkerder tot het weer iets lichter werd toen ze bij een groot waterbekken kwamen. Het licht kwam uit een opening in het rotsachtige gewelf dat volgens haar schatting zo'n twintig meter hoog was. Aan de andere kant van het bassin was een wand die steil omhoogging tot in de spookachtige gloed van het plafond.

'Het water is heel schoon,' zei dr. Chi. 'Het regenwater stroomt onder het kalksteen naar plekken waar het door dit soort gaten en ondergrondse grotten aan de oppervlakte komt.'

Gamay ging op een lage richel zitten. 'U kent dit slag lieden,' zei ze. 'Wat denkt u dat ze gaan doen?'

Het verbaasde dr. Chi hoe rustig zijn metgezel onder de omstandigheden bleef. Tegelijk realiseerde hij zich dat het ook weer niet zó verwonderlijk was. Ze had hem zonder enige angst te tonen verdedigd en was de man die hem aanviel te lijf gegaan.

'We hebben wat tijd. Ze zullen niets doen tot ze met de handelaren voor wie ze werken, hebben overlegd wat ze met een Amerikaanse aanmoeten.'

'En dan?'

Hij spreidde zijn armen. 'Ze hebben weinig keuze. Dit is een lucratieve opgraving die ze beslist niet willen opgeven. Wat ze moeten doen als ze ons laten gaan.'

'Dus voor hen is het 't beste als wij van de aardbodem verdwijnen.

Niemand weet waar we zijn, ook al weten zij dat niet. Men zal denken dat we door een jaguar zijn opgegeten.'

Hij trok een wenkbrauw op. 'Ze hadden ons heus hun buit niet laten zien als ze hadden gedacht dat wij dit ooit nog kunnen doorvertellen.'

Ze keek om zich heen. 'U kent toevallig niet een geheime gang om hier uit te komen?'

'Er zijn gangen die van dit hoofdvertrek weg leiden. Ze eindigen allemaal in het water of lopen eronder door, waardoor ze ontoegankelijk zijn.'

Gamay stond op en liep naar de waterkant. 'Hoe diep denkt u dat dit is?'

'Moeilijk te zeggen.'

'U had het over onderwatergrotten. Is het mogelijk dat dit water ergens anders ook boven de grond komt?'

'Dat zou kunnen, ja. Er zijn meer waterbekkens in de omgeving.'

Gamay stond enige tijd aan de rand en probeerde met haar ogen te diepte te peilen.

'Wat doet u?' vroeg de professor achter haar.

'U hebt gehoord wat die engerd zei. Hij wil met me uit.' Ze dook het water in en zwom naar het midden van het bassin. 'Nou, hij is echt mijn type niet,' zei ze. Haar stem galmde door het vertrek en met een plons verdween ze onder de vlakke waterspiegel.

19

Nine Mile Hole, Arizona

Even had Austin gedacht dat het onweer zou uitblijven. De dikke donkere wolken die in de loop van de middag tot een dicht dek samenpakten waren rond de bergtoppen blijven hangen. Zoals Austin en Nina over het terrein van de ranch slenterden, zouden ze zo voor een verliefd stelletje kunnen doorgaan en dat was precies de indruk die Austin op eventueel onzichtbare toekijkers wilde maken. Ze bleven staan onder de blauwgroene takken van een palo verde en staarden zwijgend over de uitgestrekte, stille vlakte. De stralen van de ondergaande zon hulden het doorgroefde gelaat van de bergketen in een gouden, bronzen en roodkoperen gloed.

Austin pakte Nina bij haar schouders en voelde geen weerstand toen hij haar zachtjes naar zich toetrok, zo dicht tegen zich aan dat hij de warmte van haar lichaam voelde.

'Kan ik je echt niet overhalen om toch maar weg te gaan?'

'Dat is pure tijdverspilling,' zei ze. 'Ik wil dit gewoon afmaken.'

Hun lippen raakten elkaar bijna en in iedere ander omstandigheid zou de romantiek van dat moment tot een zoen hebben geleid. Austin keek in de grijze, door de ondergaande zon lichtjes oranje glanzende ogen en merkte dat Nina er met haar hoofd niet bij was, in gedachten was ze bij haar vermoorde vrienden en collega's.

'Dat begrijp ik,' zei hij.

'Dank je. Dat waardeer ik zeer.' Ze staarde naar de schemerende woestijn. 'Denk je dat ze komen?' vroeg ze.

'Daar twijfel ik niet aan. Dit is zo aanlokkelijk, dat kunnen ze toch niet negeren?'

'Ik denk niet dat ze nog in mij geïnteresseerd zijn.'

'Ik heb het over de Romeinse buste. Een geniale zet.'

'Maar wel het resultaat van gezamenlijke inspanning,' zei Nina glimlachend. 'We hadden een model nodig dat op een Romeinse keizer leek. Paul is steengoed als computergraficus. Hij heeft een archieffoto genomen, de baard er afgehaald, het haar dunner gemaakt, het à la Julius Caesar gekamd en het colbertje door een borstschild vervangen.' Opeens keek ze geschrokken op en zei: 'Admiraal Sandecker vindt het toch niet erg dat we zijn gezicht als model hebben gebruikt?'

'Ik vermoed zelfs dat hij zich best gevleid zal voelen. Dan kan hij zeggen dat hij als een echte keizer in de herinnering zal voortleven. En de uitdrukking op het gezicht is iets te vriendelijk.' Hij keek omhoog naar de donker wordende lucht. 'Het ziet er naar uit dat het er nu toch van komt.'

De gitzwarte wolkenmassa had zich van de bergtoppen losgemaakt en kwam in hoog tempo hun kant op. De bergen lagen nu in een omberkleurige gloed. Boven de woestijn klonk zacht gerommel. De laatste zonnestralen braken uiteen en zakten weg.

Nadat ze de binnenverlichting van de beide campers die naast de schuur geparkeerd stonden, hadden aangedaan, liepen ze in het gelige schijnsel naar de ruïne van het ranch gebouw, waar Trout de commandopost bemande.

Het echtpaar Wingate was doodop van het graven en zeven en waren al vroeg naar hun motel teruggegaan. Ned, Carl en Zavala hadden hun posten in de bijgebouwen aan de andere kant van de oude veekraal ingenomen. Vandaar konden ze de woestijn tot aan de horizon overzien. De mensen van de ondersteuningsploeg zouden bij het invallen van de duisternis hun posities bij de weg innemen.

Een plotselinge windvlaag zwiepte zand op en toen Austin en Nina in het ranch-gebouw wegdoken, kletterden de eerste dikke regendruppels op de grond. Trout was in de keuken, het enige vertrek waar nog een dak op zat. De regen lekte door een aantal gaten en er vormden zich al snel waterstroompjes op de zandbodem, maar verder was het er relatief droog en beschut. De afgebrokkelde opening waar vroeger de deur had gezeten, keek uit op de beide campers. De kieren tussen de adobe-stenen in alle vier de muren fungeerden als de kijkgaten in een vestingmuur.

De wind en de regen waren slechts de voorboden van de storm. Boven een woestijn is onweer geen voorbijtrekkende regenbui met windvlagen en onregelmatige bliksemflitsen en donderslagen. Het kiest een plek uit en blijft daarboven hangen, waarbij ongelooflijke watermassa's naar beneden plenzen en de bliksem één aaneenschakeling van soms meerdere flitsen tegelijkertijd is. Het onweer gaat tekeer met een agressie die haast menselijk is, en bestookt de aarde als een artillerieaanval met als enige doel de vijand uit te schakelen en op de knieën te dwingen.

In het haast stroboscopisch flitsende licht leken de neerslaande regendruppels te verstarren. Terwijl Trout de omgeving met zijn ogen in de gaten hield, onderhield Austin via de mobilofoon contact met de wachtposten. Hij moest schreeuwen om boven de donderslagen en het geraas van de regen uit te komen.

De wachtposten moesten zich met regelmatige tussenpozen melden of direct wanneer ze iets ongewoons waarnamen. De mannen aan de rand van het terrein meldden zich met hun eigen naam. De zes mannen in het oude tankstation noemden zich het A-team. De ploeg bij de helikopter, kortweg het B-team, moesten zich stilhouden en alleen luisteren.

Het gekraak door Austins mobilofoon leek statische elektriciteit, maar werd in werkelijkheid door de regen veroorzaakt.

'Ned aan hoofdkwartier. Niets.'

'Roger,' antwoordde Austin. 'En jij, Carl.'

Een seconde later. 'Carl. Dito.'

Austins aanwijzing indachtig het vooral kort te houden, antwoordde Joe: 'Dito-dito.'

Daarna vanaf de weg: 'A-team. Negatief.'

Het onweer duurde haast een uur en toen het eindelijk wegtrok, bleef de hierdoor vroeg ingevallen duisternis hangen en werd alleen doorbroken door de bliksemflitsen in de verte. De opgefriste lucht rook sterk naar alsem. De meldingen bleven binnenkomen. Alles was rustig tot de ploeg op de weg zich meldde.

'A-team aan hoofdkwartier. Naderend voertuig. Nemen posities in.'

Het plan was dat twee mensen van het team de auto zouden aanhouden, met twee man als dekking in de rug. De vijfde man zou de rugdekkers in de gaten houden en de zesde zou via de mobilofoon met de anderen in contact blijven.

Austin liep naar de deuropening en tuurde naar de weg. De koplampen waren speldenpuntjes in de duisternis.

Na een minuut. 'Auto stopteken gegeven... stopt. Naderen voorzichtig'

Austin hield zijn adem in. Geen mens zou op dit uur van de dag de opgraving komen bezoeken. Hij zag voor zich hoe de mannen van twee kanten met hun wapens in de aanslag op de auto afliepen. Hij hoopte dat dit geen afleidingsmanoeuvre was, terwijl de werkelijke aanval van een andere kant kwam. Hij nam onmiddellijk met de andere wachtposten contact op. Aan de woestijnkant was alles rustig.

Na een paar spannende minuten meldde de ploeg bij de weg zich weer. 'A-team.' De stem klonk tamelijk ontspannen. 'Hoofdkwartier, is bij u een zekere George Wingate bekend?'

'Ja,' zei Austin. 'Hoezo?'

'Hij is de bestuurder van de auto.'

'Oudere man. Witte haren en een baard?'

'Roger. Zegt dat hij bij jullie opgraving werkt.'

'Klopt. Is zijn vrouw bij hem?'

'Negatief. Hij is alleen.'

'Wat doet hij hier?'

'Zegt dat zijn vrouw haar notitieboekje is vergeten. Heeft ze in de wc van een van de campers laten liggen. Vanwege het onweer is hij niet eerder gekomen. Wat doen we?'

Austin grinnikte. 'Oké, laat maar door.'

'Roger. Over en uit.'

Even later zagen ze hoe de koplampen de duisternis doorboorden en de auto over de weg dichterbijkwam. Wingate parkeerde zijn Buick tussen een camper en de schuur. De deur ging open en er stapte een man uit. Het lange lichaam van Wingate verdween om de hoek van een van de Winnebago's. Nog geen minuut later dook hij weer op met een

pakje onder zijn arm. Hij bleef staan en deed iets merkwaardigs. Hij draaide zich om naar het ranch-gebouw en zwaaide. Austin was ervan overtuigd dat dit niet zomaar een toevallig gebaar was. Daarna stapte hij weer in de auto en reed weg. Austin wendde zich tot Nina, die op een oud slachtblok was gaan zitten. Ze moest de verwarring op zijn gezicht hebben gezien.

'Problemen?' vroeg ze bezorgd.

'Nee,' zei hij om haar bezorgdheid weg te nemen. 'Vals alarm.'

Na ongeveer een minuut meldde de ploeg bij de weg zich weer. 'Bezoeker vertrokken. A-team uit.'

'Bedankt. Goed werk. Hoofdkwartier uit.'

Trout haalde zijn schouders op. 'Misschien gebeurt er vannacht nog niets.'

Austin was daar niet zo zeker van. 'Misschien,' zei hij met een trillend spiertje in zijn kaak.

Niemand keek ervan op toen een klein kwartiertje later de gsm van Trout overging. Hij was voortdurend in de weer geweest om Gamay aan de lijn te krijgen en had een boodschap doorgegeven dat ze hem onmiddellijk moest bellen. Hij trok zijn Motorola mini-gsm uit zijn zak tevoorschijn.

Even later zei hij: 'Helemaal niets? Zoudt u de mensen op de Nereus willen vragen direct contact met mij op te nemen zodra ze iets van haar horen? Ja, ik wil graag even met hem praten. Hoi Rudi.' Hij luisterde enige tijd zwijgend, er verscheen een frons op zijn voorhoofd. 'Oké, ik laat 't Kurt weten en neem daarna weer contact met je op.'

'Dat is raar,' zei hij nadat hij het gesprek had beëindigd. 'Rudi had een nep-organisatie opgezet die dit project coördineert. Een verzonnen naam met een telefoonnummer op het hoofdkantoor van de NUMA. Onlangs werden ze opgebeld door de politie in Montana. Bleek dat ze een ouder echtpaar hadden opgepikt dat ergens langs de snelweg zwierf. Met het verhaal dat ze gekidnapt waren.'

Austin was met zijn hoofd bij de gebeurtenissen van die avond en luisterde dus maar half. 'UFO's?' vroeg hij.

'Ik geloof niet dat we dit zomaar naast ons neer moeten leggen. Ze zeiden dat ze een aantal dagen waren vastgehouden en dat ze op weg waren naar een archeologische opgraving in Arizona.'

Austin spitste zijn oren. 'Heeft de politie een naam genoemd.'

'Wingate.'

Austins reactievermogen had ietwat geleden onder de monotonie van het onweer en de landerigheid van hun saaie wacht. Nu begon er in zijn hersenpan plotseling een alarmklok te luiden.

'Verdomme!' snauwde hij. 'Paul, waarschuw direct de heli. En laat het A-team hierheen komen.' Hij stormde de deur uit. Toen hij halverwege het ranch-gebouw en de campers was, spatte de schuur in een geelrode vuurbal uiteen. Hij wierp zich voorover op de grond, bedekte zijn hoofd met zijn handen en begroef zijn gezicht in het natte zand. Op datzelfde moment ontploften de gastanks in de campers, explosies die de aarde deden schudden en de nacht in dag veranderden. Er schoten gloeiende stukjes metaal door de lucht waarvan het merendeel door de sterke wind werd weggeblazen zodat er slechts een enkele vonk zijn handen schroeide.

Eindelijk stierf het kabaal van neerstortende brokstukken weg. Hij tilde zijn hoofd op en spuugde een mondvol zand uit. De campers en de schuur waren verdwenen. Er brandde een knetterend vuur. De grond rond de vlammen lag bezaaid met roodgloeiende as.

Toen hij er zeker van was dat er geen verdere explosies meer zouden volgen, krabbelde hij overeind en liep naar de brandende overblijfselen van de campers en de schuur.

Trout en Nina kwamen aangerend.

'Kurt, is met jou alles goed?' vroeg Nina bezorgd.

'Met mij is niets aan de hand.' Austin keek naar de vlammen en plukte nog wat zandkorrels van zijn tong. 'Maar ik zie toch liever het vuurwerk op de Fourth of July.'

Even later verschenen ook Carl, Ned en Joe ter plekke en doken er uit alle richtingen bewegende schaduwen op. Het A-team deed geen pogingen meer in dekking te blijven. Hun kreten van verbijstering gingen verloren in het wap-wap-wap van de helikopter. De piloot zag dat de draaiende rotorbladen het vuur alleen nog maar aanwakkerden en een vonkenregen verspreidden, waarop hij wegdraaide en achter het ranch-gebouw landde.

Austin dacht koortsachtig na. 'Paul, heb jij het telefoonnummer van het motel waar het echtpaar Wingate logeert?'

'Ja, dat zit in het geheugen van mijn gsm.'

'Bel het motel. Informeer of ze er nog zijn.'

Trout toetste een nummer in en vroeg of ze hem met de kamer van Wingate konden doorverbinden.

Hij wendde zich tot Austin. 'Ik heb de nachtportier aan de lijn. Hij zegt dat de heer Wingate wel heeft afgerekend maar dat hun auto er nog staat. Hij gaat zelf een kijkje nemen.'

Na een paar minuten kwam de portier weer aan de lijn.

'Geen paniek, meneer,' zei Trout kalm. 'Luister. Bel de politie en raak in de kamer niets aan.'

Trout beëindigde het telefoongesprek en richtte zich weer tot Austin. 'De portier had bij hen aangeklopt, maar er kwam geen reactie. Toen hij de deur probeerde, bleek die niet op slot en is hij naar binnen gegaan. Er lag een lijk in de douchecel. Mevrouw Wingate.'

Austins kaken verstrakten. 'Nog enig teken van de heer Wingate?'

'Nee. De portier zegt dat hij waarschijnlijk met iemand is meegereden.'

'Ongetwijfeld, ja.'

'Wat is er gebeurd?' vroeg Nina.

'Komt later wel. We zijn zo terug.'

Terwijl ze Zavala achterlieten om te zien of hij althans voor enige orde in de totale chaos kon zorgen, renden Austin en Trout naar de helikopter. Nog geen minuut later hing de heli weer in de lucht. Ze vlogen naar de snelweg, volgden die tot ze de felle neonreclame van het motel zagen en landden daar op het parkeerterrein.

De politie was er al en onderwierp de kamer aan een eerste onderzoek. Austin zwaaide met zijn identiteitskaart en mompelde vaag iets dat hij van een federaal onderzoeksteam was in de hoop dat ze zouden denken dat hij van de FBI was. Om uit te moeten leggen wat detectives van de NUMA op de plek van een moord te zoeken hadden, zou te veel tijd gaan kosten. De politieman keek slechts met een half oog naar het identiteitsbewijs en was voornamelijk onder de indruk van zijn plotselinge komst vanuit het luchtruim in gezelschap van een vervaarlijk ogend SWAT-team.

Het lijk van mevrouw Wingate lag ineengeklapt in de douchecel. Ze droeg een roze badmantel alsof ze net had gedoucht voordat ze werd vermoord en in de cel was teruggeduwd. Hoewel er geen bloed was, lag haar hoofd in een vreemde knik. Austin liep weer naar buiten, waar Trout inmiddels het hoofdkwartier van de NUMA weer aan de lijn had.

'Het echtpaar Wingate heeft met de oorspronkelijke inschrijfformulieren ook foto's meegestuurd,' zei Trout.

'In dit motel hebben ze vast wel een fax,' zei Austin.

Ze liepen naar het kantoor en Trout stelde zich voor als degene die als eerste had gebeld. De portier zei dat ze inderdaad een fax hadden, zo goed als nieuw, en hij gaf Trout het nummer, die het op zijn beurt aan de NUMA doorgaf. Binnen enkele minuten schoven de foto's uit het apparaat. Het bejaarde echtpaar op die foto's leek in geen enkel opzicht op de dode en levende Wingate die zij kenden.

Austin en Trout ondervroegen de portier, een forse, kalende man van in de vijftig. Hij was nog wat trillerig, maar bleek een goede getuige. Door zijn jarenlange ervaring in de omgang met motelgasten had hij een scherp oog voor details gekregen.

'Ik zag hoe het echtpaar Wingate aan het eind van de middag terugkwam en in hun kamer verdween,' zei hij. 'Na het onweer, toen het minder ging regenen, zag ik hun auto wegrijden en na enige tijd weer terugkomen. Wingate ging naar zijn kamer en kwam even later naar het kantoor om af te rekenen. Hij betaalde contant. Ik herkende hem haast niet meer,' vervolgde de portier.

'Hoezo?' vroeg Austin.

'Nou, hij had zijn baard afgeschoren. Maar ik begreep echt niet waarom hij dat had gedaan. Nu zag je zijn litteken.'

'Dit kan ik geloof ik niet helemaal volgen,' zei Austin.

Met zijn vinger trok de portier een denkbeeldige lijn over zijn wang, van zijn oog naar zijn mondhoek. 'Vrij lang, van hier tot hier.'

Austin en Trout spraken nog enige tijd met de portier tot de politie kwam om hem te verhoren. Daarop gingen zij naar de helikopter terug en vroegen de piloot met een boog over de wegen in de omgeving van de opgraving te vliegen. Ze zagen tientallen koplampen, maar het was onmogelijk om uit te vinden in welke auto Wingate zich bevond. Nog afgezien van het feit of hij überhaupt in een auto zat. Ze vlogen terug naar de ranch, waar de gloed van het vuur al op kilometers afstand zichtbaar was.

Austin bracht Nina en Zavala op de hoogte van de gebeurtenissen in het motel, de moord op mevrouw Wingate en de verdwijning van haar man.

'Het is haast niet te geloven dat de heer Wingate een van hen zou zijn geweest,' zei Nina.

'Daarom zijn we er ook ingestonken. Hij heeft er nauwelijks een seconde voor nodig gehad om die bom in het schuurtje te plaatsen. Echt ijskoud, die vent, wie het ook mag zijn. Vlak voor onze neus.'

Ze huiverde. 'Maar wie was die arme vrouw?'

'Daar komen we niet zo snel achter. Misschien wel nooit.' Hij zweeg een moment. 'Ik heb nog eens nagedacht over die Wingate, of hoe hij ook mag heten. Dat "wie doet mij wat" gebaar van hem naar ons vlak voordat de bom afging. En nog iets. Hij had die baard niet meteen hoeven af te scheren. Hij had beter eerst in zijn vermomming kunnen verdwijnen. Het lijkt er haast op alsof hij de draak met ons stak. Of hij ons zijn minachting wilde tonen.'

Zavala probeerde het positieve van de situatie in te zien. 'Op zijn minst krijgt de admiraal nu niet te horen dat het zijn edele gelaatstrekken waren waar we niet al te zachtzinnig mee zijn omgesprongen.'

'Dat weet hij waarschijnlijk al lang, Joe.'

'Ja, dat zal ook wel.' Zavala stond met zijn handen in zijn zij naar de nagloeiende as te staren. 'En wat nu?'

'De anderen kunnen de boel hier wel in de gaten houden. Wij gaan naar Tucson en zoeken daar een bed op. Morgen vliegen we terug naar Washington.'

'Die gasten zijn een stuk slimmer en beter georganiseerd dan we dachten,' zei Zavala. 'Ze hebben beslist geleerd van de bloedneus die ze op de Nereus van ons hebben moeten incasseren.'

'Eén - één.' In de ogen van Austin was die ijzige glans terug. 'Nu eens kijken wie het winnende doelpunt maakt.'

20

Yucatan, Mexico

Van de druk op haar oren kon Gamay afleiden dat ze zich bijna tien meter onder de oppervlakte van het pikzwarte water bevond. Als een aquariumvis op zoek naar voedsel zwom ze zigzaggend van de ene naar de andere kant van het bassin, waarbij ze na iedere oversteek iets hoger terug zwom. Met haar handen tastte ze het glibberige oppervlak van de onzichtbare zijwanden af en gebruikte haar tastzin in plaats van haar ogen.

Een jaar eerder was ze ter afwisseling van het duiken met een zuurstoffles aan freediving gaan doen. Ze genoot van het vrije gevoel van het duiken zonder de logge duikuitrusting en had een longcapaciteit van ruim twee minuten opgebouwd.

Het kalksteen zat vol spleten, scheuren en gaatjes, maar geen enkele opening was groot genoeg om doorheen te kunnen. Ze kwam weer boven, zwom naar de rand, hees zich erop en bleef er zitten om op adem te komen.

Chi las de teleurstelling van haar gezicht af. 'Niets?'

'Mucho nada. Met excuses voor mijn Spaans.' Ze wreef het water uit haar ogen en keek vorsend de grot rond. 'U zei dat er behalve deze ruimte nog een paar gangen zijn.'

'Ja. Die heb ik onderzocht. Ze lopen allemaal dood, op één na, die loopt het water in.'

'Hebt u enig idee waar die met water gevulde gang naar toe loopt?'

'Volgens mij eindigt hij net als de andere in een klein bekken dat afhankelijk van het grondwaterpeil al dan niet met water is gevuld. Wat hebt u daar onder water gezocht?'

Gamay zwaaide haar haren naar achteren en wrong er zeker een kwart liter water uit. 'Ik hoopte een opening te vinden die naar een andere grot leidt of mogelijk ergens boven de waterspiegel uitkomt. Ik ben zo terug.'

Ze stond op en liep naar de trap die naar de ingang van de grot leidde; boven gekomen verdween ze uit zicht. Na een paar minuten kwam ze terug. 'Daar komen we absoluut niet ongemerkt langs,' zei ze lichtelijk geïrriteerd. 'Ze hebben de ingang met keien geblokkeerd. Niet dat we die niet weg krijgen, maar ze horen het direct als we het proberen.'

Met haar handen in haar zij nam ze de grot nog eens onderzoekend op, waarbij haar ogen uiteindelijk bij de lichtbundel bleven steken die hoog boven het bassin door het plafond scheen.

Chi volgde haar blik. 'Dat gat hebben ze gemaakt om emmers door te kunnen laten zakken. Dan hoefden ze niet steeds voor iedere slok water die trap op en af.'

'Hij zit niet in het midden,' merkte ze op. En inderdaad zat de opening vrij dicht aan de kant van een van de muren.

'Si. Toen ze van bovenaf het gat begonnen te graven, wisten ze niet precies waar het midden van het bassin was. Dat deed er eigenlijk ook niet toe, als ze hun emmers maar in het water konden laten zakken.'

Gamay liep naar de rand van het water en tuurde omhoog naar de opening. Het gat was gedeeltelijk door planten overwoekerd, waarvan ook uitlopers naar binnen waren gegroeid, wat de lichtinval aanzienlijk verminderde.

'Het lijkt net alsof daar een sliert van een klimplant naar beneden

groeit.'

Chi tuurde met half toegeknepen ogen naar het koepelvormige plafond. 'Misschien wel meer dan één. Mijn ogen zijn helaas niet meer wat ze geweest zijn.'

Nu kneep ook Gamay haar ogen tot turende spleetjes. Ze kwam tot de conclusie dat de professor beslist nog niet aan een witte stok toe was. Zelfs met haar uitstekende ogen kon ze de tweede sliert nauwelijks zien. Ze liet haar blik langs de muur omlaag gaan, die vrijwel volledig in duisternis was gehuld. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat er enig verschil was met de muren onder water die ze had afgezocht.

'In dit gebrekkige licht is het moeilijk te beoordelen, maar van hier gezien lijkt die muur makkelijker te beklimmen dan de rotswanden die ik in West Virginia heb bedwongen. Jammer dat we geen klimijzers en een pikhouweel hebben.' Ze lachte. 'Verdorie, met zo'n Zwitsers zakmes zou 't zelfs al lukken.'

Chi staarde een ogenblik peinzend voor zich uit.

'Misschien heb ik iets beters dan een Zwitsers mes.'

Hij stak zijn hand onder zijn hemd, trok een leren koord over zijn hoofd en overhandigde het aan Gamay. In het halfduister leek de hanger die aan het koord bungelde vaag op de kop van een roofvogel.

Gamay legde het voorwerp in haar handpalm. De groene ogen fonkelden zelfs in het weinige licht van de grot en de witte snavel leek te gloeien. 'Prachtig. Wat is 't?'

'Een amulet. Kukulcan, de god van de storm. Hij was voor de Maya's wat Quetzalcoatl voor de Azteken was, de gevederde slang. Het hoofd is van koper met ogen van jadeïet en de snavel is van kwarts. Voor mij is het een geluksbrenger waarmee ik ook sigaren kan snijden.'

De ronde vorm paste perfect in haar hand. Met haar vingers betastte ze de korte, stompe snavel.

'Dr. Chi, kunt u mij zeggen hoe hard kalksteen is?'

'Het is een samenstelling van calciumcarbonaat en oude zeeschelpen. Hard, maar kruimig, zoals u zult begrijpen.'

'Ik vroeg me af of ik hiermee hand- en voetsteunen in die muur kan uitbikken. Tot ik bij die klimplanten kan komen.' Ze had geen idee wat ze moest doen als ze eenmaal uit de grot was ontsnapt, maar dat was van later zorg.

'Dat lijkt me wel. Kwarts is bijna net zo hard als diamant.'

'In dat geval zou ik deze kleine vogelslang graag even van u willen lenen.'

'Gaat uw gang,' zei hij. 'Misschien kunnen de goden ons een handje helpen om uit deze kerker weg te komen.'

Gamay liet zich weer in het water zakken en zwom naar de overkant van het bassin, waar ze de muur volgde tot ze bij een kleine uitstulping in het kalksteen kwam. Terwijl ze zich met één hand aan de richel vasthield, tastte ze met de andere langs de muur tot ze een gat voelde waar haar vingers in pasten. Met het amulet als houweeltje hakte ze de holte zover uit dat haar vingers er houvast in vonden. Vervolgens trok ze zich op tot ze met haar knie op de richel kon steunen en ze in die houding iets hoger een volgend gat kon uithakken.

Zodra ze met haar hele lichaam tegen de muur stond, ging het sneller. Centimeter voor centimeter kroop ze omhoog. Doordat ze zo dicht tegen de rotswand hing, met haar hoofd tegen het harde steen gedrukt, was ze al snel vertrouwd met de gesteldheid van het kalksteen. Zoals ze al had verwacht, zat de wand vol scheuren en groeven. Ze benutte natuurlijke oneffenheden als houvast of vergrootte reeds bestaande gaten. Haar haren waren al snel door een wit laagje stof bepoederd. Af en toe moest ze stoppen om haar neus aan haar schouders af te vegen. Eén keer stevig niezen en ze was weer terug bij af.

Waarom zag het er bij Spiderman toch altijd zo makkelijk uit? Wat had ze nu graag zo'n paar webspinners gehad die Spidey om zijn polsen had. Alleen het vasthouden was al zwaar genoeg, maar echt moordend was het feit dat ze met uitgestoken arm boven haar hoofd moest werken. Haar schouder begon flink pijn te doen en ze moest regelmatig haar gevoelloos geworden arm even ontspannen laten bungelen tot het bloed erin was teruggestroomd. En die kramp in haar nek zou wel nooit meer overgaan.

Halverwege gekomen keek ze naar beneden. De witte vlek van Chi's hemd was in het schemerlicht maar nauwelijks zichtbaar. Hij volgde haar verrichtingen gespannen.

'Alles goed met u, dr. Gamay?' riep hij met galmende stem.

Ze spuugde een kwak witachtig speeksel uit. Niet echt gepast voor een dame, maar dat was nu niet van belang. 'Een fluitje van een cent.'

Verdomme, die idioot met zijn gele tanden had voor hij hen onder de grond stopte nog gauw even haar horloge gejat. Ze was ieder gevoel voor tijd kwijt. Het licht dat de grot in scheen, was nu zwakker dan toen ze begon. De zon was aan het ondergaan. Een tropische nacht viel in met de snelheid van een neervallend guillotinemes. In de grot zou het spoedig pikdonker zijn. Met voldoende licht leek het al heel lastig om die klimopsliert te pakken te krijgen, maar in het donker was het volstrekt onmogelijk.

Dr. Chi moet haar twijfel hebben aangevoeld. Weer klonk zijn bemoedigende stem van beneden; bedaard zei hij haar dat ze het fantastisch deed en dat ze er bijna was. En opeens was ze er ook inderdaad; ze bevond zich op het punt waar de koepel naar binnen boog. Voorzichtig draaide ze haar hoofd om en zag dat ze op gelijke hoogte was met het uiteinde van de klimopslierten. Ze ging nog iets verder omhoog om zichzelf voor de sprong een noodzakelijke marge te geven. Ze hing nu als het ware tegen het gebogen plafond. De druk op haar vermoeide vingers was haast niet meer vol te houden. Ze moest het snel doen of anders helemaal niet.

Nog een laatste snelle blik. De slierten hingen een kleine twee meter van de muur af.

Concentreer je op iedere beweging. Maar doe het snel! Ze repeteerde in haar hoofd wat ze moest doen: zich van de muur afzetten, in de lucht een draai maken, een sliert grijpen en stevig vasthouden.

Zoals ze de professor al had gezegd. Fluitje van een cent.

Haar vingers voelden aan alsof ze van haar handen scheurden. Ze draaide haar schouders van de muur af.

Ze kon niet meer terug. Nu.

Ze ademde diep in en sprong.

Ze draaide om haar as terwijl haar lichaam een parabool beschreef en haar handen gretig naar de sliert graaiden. Er streek iets langs en ze had beet. Droog en bros. Ze voelde direct dat de plant niet sterk genoeg was om haar te houden. Knap! Met haar vrije hand greep ze naar de andere sliert. Voelde ook deze breken.

En viel.

Met de nutteloze slierten nog in haar hand raakte ze het wateroppervlak. Ze had niet de tijd gehad om haar voeten of hoofd in de juiste stand voor een nette duik te draaien en landde met een keiharde pets! op haar zij. Door haar linkerarm en -dij schoot een pijnsteek. Op haar tanden bijtend zwom ze met een onhandige zijwaartse slag naar de kant.

Chi's verrassend sterke hand greep haar pols en trok haar het water uit. Op de rand bleef ze zitten en probeerde de pijn uit haar dij te wrijven.

'Alles goed?'

'Niets aan de hand,' zei ze hijgend. Door de klap was de lucht uit haar longen geslagen. 'Pfff, na al die inspanning.' Ze gaf de amulet aan Chi terug. 'Ik geloof dat de goden andere plannen met ons hebben.'

'Voor zover ik het kon zien, hadden ze je vleugels moeten geven.'

'Van mij had het een parachute mogen zijn.' Ze schoot in de lach. 'Het moet een fraai gezicht zijn geweest toen ik daar met die stomme dingen in mijn hand door de lucht zeilde.' Ze gooide de nutteloze klimopslierten die ze nog in haar hand geklemd hield, van zich af.

'Ik geloof niet dat Tarzan van u concurrentie te duchten heeft, dr. Gamay.'

'Ik ook niet. Vertel nog eens over die gang, de enige die het water in loopt.'

De professor greep haar hand. 'Kom,' zei hij.

De ruimte was nu vrijwel volledig donker en Chi had haar zo ongemerkt de poorten van de hel kunnen binnenleiden. Op een bepaald punt bleef hij staan en een seconde later schoot het vlammetje van zijn gasaansteker op, wat een grotesk schaduwenspel veroorzaakte.

'Pas op voor uw hoofd,' waarschuwde Chi, terwijl hij haar een gang in leidde. 'Het plafond wordt steeds lager, maar het is maar een klein stukje.'

Na een paar minuten werd de gang weer hoger en kreeg Gamay meer ruimte voor haar hoofd. De gang liep geleidelijk omlaag en eindigde plotseling voor een rechte muur. Aan de voet van de muur was een klein bassin.

'De tunnel duikt hier onder het waterniveau,' verklaarde dr. Chi. 'Of hij hierna weer omhoog of nog verder naar beneden gaat, weet ik niet.'

'Maar het is niet onmogelijk dat deze tunnel weer ergens boven het grondwaterpeil uitstijgt?'

'Si. De bodem van Yucatan is een kalksteenplateau vol natuurlijke grotten en tunnels die er in de loop der tijden door het water in zijn uitgesleten.'

Gamay rilde, niet zozeer van de vochtige kou, als wel van het claustrofobische vooruitzicht van een zwemtocht door die ondergrondse waterwereld. Ze zette die angst van zich af, maar er bleef toch iets van hangen.

'Professor Chi, ik weet dat dit riskant wordt. Ik ga kijken of er een doorgang is. Ik kan mijn adem ongeveer twee minuten inhouden, lang genoeg om een aardige afstand af te leggen.'

'Het is vreselijk gevaarlijk.'

'Minstens even gevaarlijk als rustig af te wachten tot die grapjassen daarboven besluiten dat ze ons hier voor eeuwig inmetselen. Pas nadat mijn dentaal zwaarbeproefde vriend zich zijn pleziertje heeft gegund, natuurlijk.'

Chi betwistte het niet. Hij wist dat ze gelijk had.

'Goed,' zei ze, 'tijd voor een duik.'

Ze liet zich in het water zakken en concentreerde zich op een reeks luide hyperventilatie-oefeningen om zoveel mogelijk zuurstof in haar longen te pompen. Toen ze zoveel lucht binnen had dat ze er haast duizelig van werd, dook ze onder en tastte de tunnelopening af. Ze kwam weer boven en vertelde Chi wat ze had ontdekt. 'Hij loopt in een bocht naar beneden, maar tot hoever weet ik niet.'

Hij knikte. 'Zorg dat je genoeg lucht overhoudt om terug te kunnen komen.' Chi boog voorover en overhandigde haar zijn gasaansteker. 'Die heb je misschien nodig.'

Gamay was alweer met het diepe inademen begonnen. Ze stopte de aansteker in haar broekzak, stak haar duim naar hem op ten teken dat alles oké was en dook de zwarte diepte in. Terwijl ze in haar hoofd de seconden aftelde - één-en-twin-tig, twee-en-twin-tig - zoals een kind de afstand van een naderend onweer probeert uit te rekenen, zwom ze vlak onder het plafond door. Ze had zich voorgenomen om tot het uiterste te gaan. Als ze bijna twee minuten doorzwom kon ze dertig tot veertig meter afleggen voordat ze moest omkeren om als een speer met longverscheurende halen terug te sprinten.

Maar het bleek dat ze haar longen helemaal niet op de proef hoefde te stellen. Ze was pas net bij de zestig seconden toen het plafond met een scherpe hoek omhoogging en haar vooruitgestoken arm direct gevolgd door haar hoofd boven water schoten. Ze ademde uit en snoof aandachtig de lucht op, die bedompt was maar niet echt slecht.

Gamay kon het nauwelijks geloven. Hoog tijd voor een korte pauze. De tunnel dook een klein stukje onder water om vervolgens weer boven te komen, net als het waterslot in de afvoer onder het aanrecht. Door de vrijwel permanente renoveringswerkzaamheden aan haar huis in Georgetown had het loodgieterswerk voor haar geen geheimen meer. Ze lachte bij de gedachte aan een duik in een reusachtige afvoerput, een vrolijkheid die duidelijk uit haar opluchting over de goede afloop voortkwam. Haar stemgeluid echode in de duisternis en haar stemming versomberde door het besef dat deze ellende nog lang niet achter de rug was. Bij lange na nog niet.

Ze haalde Chi's aansteker uit haar zak tevoorschijn en hield hem à la het Vrijheidsbeeld boven haar hoofd. Na een paar keer proberen flitste er een vonkje en laaide er een vlammetje op. Al watertrappelend maakte Gamay een cirkel en zag ze dat ze zich onderin een gat met vrij steile wanden bevond. Met haar andere arm deed ze een paar slagen in de rondte en begreep hoe het was om als katje in een diepe put opgesloten te zitten. Hoe kwam ze in godsnaam tegen die muren op? Ze had weinig zin in een herhaling van haar Icarus-achtige val in de cenote.

Ze liet zich naar een plankachtige richel op waterniveau drijven en belichtte de muur met de aansteker. Er zat een tweede richel vlak boven. Haar hart bonsde in haar keel van opwinding. Treden! Misschien was er dan toch een mogelijkheid om uit deze put te komen. Zonder aarzeling trok ze zich uit het water en beklom de treden die als een spiraal langs de binnenkant van de stenen schacht omhoog leidden.

Al snel kwam ze boven de rand van de put uit. In het licht van de aansteker keek ze om zich heen. Ze bevond zich in een kleine grot. Haar oog viel op een smalle geul in de stenen vloer, die ze volgde tot ze bij een lage doorgang kwam. Ze hield de aansteker in de opening en zag dat het vlammetje flakkerde. Er blies een luchtstroom langs. Muf en warm. Maar het was lucht.

In een paar seconden was ze weer tot onderin de put afgedaald. Ze hyperventileerde een paar keer en zwom dezelfde weg terug die ze was gekomen. Weer boven water gekomen, flapte ze er meteen uit: 'Ik denk dat ik een uitweg heb gevonden.'

Het antwoord van de professor galmde door het duister van de holle ruimte. 'Dr. Gamay, ik was al bang dat u voorgoed verdwenen was. Het duurde zo lang.'

'Sorry, dat ik u heb laten wachten. Maar ik zal u laten zien wat ik heb ontdekt. Kunt u zwemmen?'

'In het zwembad van Harvard zwom ik elke dag mijn baantjes.' Hij zweeg even. 'Hoe lang moet ik mijn adem inhouden?'

'Tot aan de andere kant van de muur. Dat haalt u makkelijk.'

Ze grepen elkaar bij de hand en Chi sprong het water in. Met hun hoofden vlak bij elkaar deed Gamay hem de ademhalingsoefeningen voor. Tussen twee ademteugen zei hij: 'Nu was het me beter van pas gekomen als mijn voorouders Inca's waren geweest.'

'Pardon?'

'Door de dunne berglucht hadden die een grotere longinhoud. Ik ben vooral een plattelander.'

'Dit is geen probleem, ook voor een plattelander niet. Klaar?'

'Ik zou liever wachten tot ik kieuwen had, maar aangezien dat er niet in zit, vamanos!' Met een kneepje in haar hand gaf hij te kennen dat ze konden gaan. Gamay liet zich onder water zakken, vond meteen de plek waar de tunnel doorliep en sleurde de professor met zich mee. De doorsteek duurde nog maar half zo lang als de eerste keer, maar toen ze boven water kwamen, proestte de professor haast de longen uit zijn lijf en ze was blij dat het onderwatertraject geen centimeter langer was geweest.

Ze knipte de aansteker aan en ontwaarde het hoofd van de professor op nog geen halve meter van haar vandaan. Hij hapte naar lucht. Op de een of andere manier was hij erin geslaagd zijn honkbalpet niet te verliezen.

'Daar is de trap,' zei Gamay, terwijl ze hem met zich meetrok. Vervolgens hielp ze hem de treden op en bereikte ze achter hem de bovenrand van de put.

Om zich heen kijkend zei Chi: 'Ik denk dat de bewoners van de stad deze put als noodvoorraad gebruikten wanneer de cenote en de rivier in de periode na het regenseizoen droogvielen.' Chi knielde en tuurde over de rand naar de bodem van de put. 'Als het water hoog stond, konden ze er met hun vaten zo bij. Maar wanneer het niveau tot buiten hun bereik zakte, maakten ze van de treden gebruik.'

Hij kwam weer overeind en volgde het in de vloer uitgesleten spoor. 'Daar zijn heel wat voeten overheen gegaan,' zei hij verwonderd.

Gamay was net zo geïnteresseerd in oude beschavingen als Chi, maar het vlammetje van de aansteker werd steeds zwakker. Toen ze Chi hierop wees, raapte hij een handvol verkoolde stukken boomschors van de grond op en maakte er een bruikbare, maar hevig walmende fakkel van.

'Bast van de wonderboom,' legde hij uit. Nu hij weer vaste grond onder de voeten had, nam hij de leiding weer over. 'Zo, Dorothy, zullen we de gele stenen weg dan maar volgen?' zei hij met een weidse zwaai van zijn fakkel.

Nadat hij achterom had gekeken om te zien of Gamay hem volgde, stapte hij met gebogen hoofd door de opening in de muur een ruw uitgehakte tunnel in. Het hoofd van Chi kwam net niet tot het lage, geblakerde plafond, maar Gamay moest zich vrij diep bukken tijdens de tocht door deze kronkelige en tamelijk steil aflopende gang. Maar al na een paar minuten eindigde de gang abrupt op de bodem van een smalle schacht. Gamay kon zich weer strekken.

Er stond een primitief gemaakte ladder tegen de muur. Chi testte de sporten, concludeerde dat de ladder wel wankel maar nog stevig genoeg was en klom naar de rand van de schacht, waar hij neerknielde en de fakkel als een baken voor Gamay ophield.

De ladder bleek wonderbaarlijk genoeg inderdaad te houden en Gamay stapte achter hem aan een volgende gang in. Deze liep naar een grot die ongeveer twee keer zo groot was als de grot waarin zich de put bevond. En ook hier was slechts één uitgang. Deze tunnel was ongeveer een meter breed en niet veel hoger. Op handen en knieën kruipend wrongen ze zich door de bochten van deze geleidelijk dalende gang. De benauwde ruimte zou al zonder de rook van de fakkel verstikkend heet zijn geweest en Gamay kreeg zo nu en dan nauwelijks nog lucht binnen. De lengte en de richting van de gang waren lastig te schatten, maar ze vermoedde dat de tunnel zo'n tweehonderd meter lang was en op een gegeven moment een draai van bijna driehonderdzestig graden had gemaakt.

Ze kroop met haar hoofd omlaag en ze keek af en toe alleen op om te zien of ze niet te dicht bij Chi in de buurt kwam, hoewel dat niet waarschijnlijk was. Hij raasde door de tunnels als een ware blindmuis. Opeens was het licht van de fakkel verdwenen en botste ze tegen de benen van de professor op. Ze keek op om te zien waarom het niet verder ging.

'Wacht,' zei Chi en benadrukte dat met een zwaai van zijn arm.

Hij zat als versteend. In het licht van de fakkel zag Gamay al gauw waarom. De tunnel kwam uit op een richel langs een gapende afgrond. Over de kloof lagen drie boomstammen. De oorspronkelijke bouwers hadden de brug met dwarsbalken verstevigd en aan één kant zelfs een balk als leuning aangebracht.

'Ik ga eerst,' zei Chi. Heel voorzichtig verplaatste hij zijn gewicht op een van de boomstammen en toen die bleek te houden waagde hij het erop. Een paar snelle passen en hij was aan de overkant.

'Het is niet bepaald de Golden Gate,' zei hij verontschuldigend, 'maar hij schijnt sterk genoeg.'

Het woord schijnt bleef hangen en overschaduwde de rest van de geruststellende mededeling. Gamay wierp een weifelende blik op de primitieve constructie. Maar ze had geen enkele keus. Met de bemoedigende gedachte dat ze maar zeventien kilo zwaarder was dan de professor trippelde ze als een koorddanser de brug over. Hij was steviger dan ze dacht en de ruwe boomstammen rolden ook niet weg. Toch was ze opgelucht toen ze Chi's uitgestrekte hand bereikte en weer vaste bodem onder haar voeten voelde.

'Heel goed,' zei hij, terwijl hij haar naar een volgende schacht leidde. Toen Gamay niet direct een ladder ontdekte, raakte ze haast in paniek, maar Chi wees haar op de treden die in de vochtige en glibberige rotswand waren uitgehakt. Ze waren nauwelijks groot genoeg voor haar tenen en vingers en om hier heelhuids boven te komen had ze al haar klimspieren en -ervaring nodig. Dit alles was gemaakt voor kleine, lichtvoetige Maya's en niet voor lange Angelsaksen, mopperde ze in zichzelf.

Bovenaan de schacht was opnieuw een lage tunnel. Gamay's keel voelde aan als de Sahara in de brandende zon. Al het klimmen, zwemmen en kruipen begon zijn tol te eisen. Haar ogen staken van de rook en haar knieën schrijnden van het kruipen. Op een gegeven moment moesten ze zich tussen rotsblokken door wringen en Gamay had bijna het bijltje erbij neergegooid toen de professor een triomfantelijke kreet slaakte.

'Dr. Gamay, we zijn eruit!'

Even later stonden ze in een ruimte die zo groot was dat het schijnsel van de fakkel niet tot aan het hoge plafond reikte. Ze wreef het roet uit haar ogen. Wat waren dat voor pilaren? Ze nam de fakkel van hem over en schoot zachtjes in de lach toen het licht niet op pilaren maar op enorme stalactieten viel. De grot was rond. Er waren diverse zijgangen zichtbaar. Een ervan was halfrond en ongeveer twee keer zo hoog als een mens. In tegenstelling tot de ruwe gang waardoor ze waren gekomen, hadden alle andere doorgangen glad afgewerkte wanden en was de bodem zelfs onverwacht vlak.

'Hier kan je zo met een auto doorheen rijden!' riep Gamay uit.

'Er doen verhalen de ronde dat er hele verbindingswegen tussen dorpen zouden zijn. Ik heb altijd gedacht dat dat nogal overdreven was, dat wellicht iemand een natuurlijke gang had ontdekt en die voor een door mensen gebouwde tunnel had aangezien. Maar dit...'

Op een plek waar een groot deel van het plafond naar beneden was gestort, konden ze niet verder en wilden ze omkeren om naar de hoofdruimte terug te gaan, toen ze een zijgang ontdekten. Hierdoor betraden ze een mini-plaza, waarvan de met rechthoekige stenen betegelde vloer door echte pilaren werd omgeven. Het gewelfde plafond was glad en bepleisterd, net als de zijmuren die bovendien met muurschilderingen van rode menselijke figuren en profil waren versierd.

'Ongelooflijk,' zei Gamay. 'Is dit een soort ondergrondse tempel?'

Chi liep langs de muren en bestudeerde de figuren waarvan de kleuren zo helder waren dat het leek alsof de verf de vorige dag was aangebracht.

'Het zijn Maya's, maar tegelijkertijd zijn ze dat ook niet,' fluisterde de professor.

Een van de afbeeldingen toonde een stoet mensen die spullen op hun schouders en hoofden droegen. Vazen, manden met brood, goudkisten en vreemde vormen die mogelijk goudstaven waren.

'Weer die schepen,' zei Gamay, terwijl ze op boten wees die overeenkwamen met de koopvaardij- en oorlogsschepen die dr. Chi haar eerder die dag op de reliëfversieringen had laten zien.

Terwijl ze langs de muren liepen, bleken de schilderingen een heel verhaal te vertellen. Binnenkomende schepen. Het uitladen. De goederen die in een stoet werden weggedragen. Zelfs een tekening van een man met een lijst in zijn hand, onmiskenbaar een teller. Soldaten op wacht. Het was een oud verslag van één of meerdere belangrijke gebeurtenissen.

Vervolgens richtten ze hun aandacht op het midden van de ruimte, waar op vier zware zuilvormige poten een grote ronde stenen sokkel lag. Op deze tafel stond een stenen kistje van een paarsachtige, kristallijnen steensoort, dat qua uiterlijk sterk leek op de tempels bovenop de Mayapiramides.

Gamay bukte en keek door de vierkante opening in de zijkant van het kistje.

'Er zit iets in,' zei ze. Met trillende vingers pakte ze het voorwerp eruit en zette het op het glimmende blad van de tafel. Chi had de fakkel van nieuwe stukken boomschors voorzien, waardoor hij nu feller brandde dan ooit.

Het instrument, want dat was het heel duidelijk, bestond uit een houten behuizing met daarin een metalen wiel dat met gekruiste steunen was verstevigd. In het wiel zat een raderwerk dat schijnbaar om een centrale as draaide en waarvan de tanden in verschillende andere raderen grepen.

'Wat is dit?' vroeg Gamay.

'Een of ander apparaat.'

'Het lijkt wel een... maar dat kan toch niet.'

'Maak me nu niet zo nieuwsgierig, dr. Gamay, vertel op.'

'Nou, dit lijkt verdacht veel op iets dat ik eerder heb gezien, een artefact dat in een oud scheepswrak is gevonden. Hoewel het ernstig was aangetast, bleek het van brons te zijn. Men dacht dat het een astrolabium was, een navigatietoestel om de stand van de zon en de sterren mee te meten. Iemand heeft er röntgenfoto's van gemaakt. Daarop ontdekten ze transmissieverhoudingen die overeenkwamen met onze kennis op het gebied van de astronomie en de tijdrekening. Dit toestel bleek veel ingewikkelder dan een simpel astrolabium. Er waren dertig raderwerken, allemaal in elkaar grijpend, en zelfs een differentieel. Het was in wezen een computer.'

'Een computer. Waar hebt u dat ding gezien?'

Ze zweeg even. 'In het Nationaal Museum in Athene.'

Chi staarde naar het toestel. 'Onmógelijk.'

'Professor, zoudt u me hier even kunnen bijlichten, hier bij deze krassen?'

Chi hield de fakkel zo dicht bij haar hoofd dat haar haren haast vlam vatten, maar daar lette ze niet op.

'Ik heb weinig verstand van het Mayaschrift, maar dit is beslist iets anders.'

Op zijn beurt bekeek ook Chi de inscriptie. 'Onmogelijk,' herhaalde hij, maar met minder overtuiging.

Gamay keek om zich heen. 'Dit alles, deze basilica met kruisgang, uw ondergrondse weg. Het is allemaal onmogelijk.'

'We moeten dit zo snel mogelijk gaan onderzoeken.'

'Dat ben ik helemaal met u eens. Maar er is een klein probleempje.'

'O ja,' zei Chi, die weer besefte in wat voor toestand ze zich bevonden. 'Maar ik denk dat we de grotten nu bijna uit zijn.'

Gamay knikte. 'Ik heb ook frisse lucht gevoeld.'

Chi knoopte de voorkant van zijn hemd tot een soort zak waarin hij het artefact kon dragen, waarna ze snel naar de hoofdruimte terugliepen. Een reusachtige, houten ladder stak vrijwel loodrecht omhoog de duisternis boven hen in. De ladder was gemaakt van stevige, nog met schors bedekte takken, kleine boomstammetjes eigenlijk, ongeveer zo dik als het dijbeen van een Mayaman, en zo'n drieënhalve meter breed. De jonge boomstammetjes waren aan dikke stammen vastgebonden die met haken horizontaal aan de rotswand waren bevestigd. In het midden van de ladder was een scheiding aangebracht die als leuning fungeerde.

De ladder was een indrukwekkend staaltje bouwkundig vernuft, maar de tand der tijds had haar tol geëist. Een aantal ronde treden was losgeschoten en hing nu recht naar beneden. Op andere plaatsen waren de steunen gebroken en was de ladder verzakt. Het hout op zich leek Gamay nog sterk genoeg. Over het feit dat de treden en de steunen met klimopranken aan elkaar vast waren gebonden, maakte ze zich meer zorgen. Ze had aan den lijve ondervonden dat klimop verdroogde, scheurde en brak. Haar vertrouwen werd er niet beter op toen de onderste trede direct losschoot toen ze er met haar hele gewicht op ging staan.

Chi keek omhoog naar de onzichtbare top van de ladder.

'We moeten dit wetenschappelijk aanpakken,' zei hij, de constructie nog eens aandachtig bestuderend. 'Dit hele ding kan ieder moment in elkaar klappen. Alleen de leuning in het midden geeft er nog enige stevigheid aan. Die biedt misschien nog enig houvast. Misschien kunt u eerst gaan. Want als dit ding voor u stevig genoeg is, zal het mij ook wel houden.'

Gamay apprecieerde Chi's gebaar, hoewel ze het er niet mee eens was.

'Uw ridderlijkheid is in dit geval misschien toch misplaatst, dr. Chi. De kans dat u bovenkomt is groter dan bij mij. Wanneer ik eerst ga en de ladder breekt, komt u hier nooit meer uit.'

'Daar staat tegenover dat de ladder ook onder mijn gewicht kan breken en dan zijn we allebei de klos.'

Koppige Maya. 'Goed, ik beloof dat ik dan later wel op dieet ga.'

Gamay stapte voorzichtig over de onderste sport naar de tweede boomstam en voerde de druk van haar gewicht geleidelijk op. De sport hield. Er zorgvuldig voor zorgend dat ze haar gewicht steeds over meerdere sporten verdeelde, begon ze langzaam te klimmen. Ze keek expres niet naar de klimopranken uit angst dat die alleen al door de kracht van haar blik zouden breken.

Na zo'n zes sporten stopte ze. 'Er komt voelbaar lucht langs de ladder naar beneden,' zei ze monter. 'Best mogelijk dat we daarboven vrij zijn.'

Ze deed een volgende stap. Aan één kant braken de ranken en de sport zakte schuin weg. Gamay verstijfde, durfde nauwelijks nog adem te halen. Verder gebeurde er niets. Zo traag en behoedzaam als een boomslak vervolgde ze haar weg. De verbindingen hielden tot ze halverwege was, waar de ladder half doorzakte, wat de spanning op de ophanging nog verhoogde. Weer schoot een sport los en bleef bungelend aan de zijkant hangen. Een horizontale steun schoot helemaal los en viel met klap op de grond. Ze was ervan overtuigd dat de ladder op het punt stond om in elkaar te zakken. Toch gebeurde dat niet. Toen hij weer stil hing, klom ze voorzichtig verder.

Ze had geen idee hoe lang ze zo al bezig was, een minuut of vijftien misschien, maar het kon ook vijftien uur zijn. Ze was een flink stuk opgeschoten en hing nog maar een paar sporten onder de top. Mijn God, dacht ze naar beneden kijkend. Die ladder was minstens dertig meter hoog. Ze had het licht van Chi's fakkel al lang geleden achter zich gelaten. Vanwaar ze nu was, leek het niet meer dan een verre ster.

Gamay strekte zich zover mogelijk uit en voelde tot haar enorme opluchting een stenen rand in plaats van hout. Zo mogelijk nog voorzichtiger omdat ze beslist geen stam los wilde trappen, gleed ze over de rand de vrijheid tegemoet. Ze lag op haar rug uit te hijgen en dankte de ladderbouwers van de Maya's. Daarna draaide ze op haar buik en riep zachtjes naar Chi.

De fakkel zwaaide heen en weer en doofde. Chi was aan zijn klim begonnen en had daar beide handen voor nodig. Ze verwachtte niet dat hij er moeite mee zou hebben tot ze een geluid hoorde.

Ka-dang. En vervolgens ka-deng, ka-deng.

Ze zag voor zich hoe zo'n dikke boomstam losschoot en naar beneden kletterde. Ze dacht dat het daarbij zou blijven, maar er volgden meer van die doffe klappen. Een afschuwelijk gehoor want het betekende dat het niet bij die ene stam was gebleven. Er was een kettingreactie op gang gekomen. Omdat zij de ranken met haar gewicht had verzwakt, braken ze daarna waarschijnlijk bij het minste of geringste helemaal af. Er weerkaatsten nog meer vallende geluiden door de duisternis. Uit het lawaai concludeerde ze dat de ladder nu sport na sport uit elkaar viel.

Ze stak de aansteker aan en hield hem over de rand. Misschien kon Chi van het vlammetje afleiden hoe ver hij nog moest. Dat wil zeggen, als hij tenminste niet onder een berg boomstammen bedolven lag.

Ze hoorde Chi's stem roepen. In het kabaal viel moeilijk op te maken hoe ver hij nog weg was.

'Uw hand!'

Ze stak haar arm over de rand en riep hem toe door te zetten.

Er streek iets langs haar vingers. Ze had geen idee dat hij al zo dichtbij was.

'Pak aan!' gilde ze.

Opnieuw voelde ze dat ze werd aangeraakt, graaiende vingers die haar slanke pols vonden en vastgrepen, terwijl haar hand hetzelfde met zijn pols deed. Ze rolde opzij, waarbij ze haar lichaam als hefboom gebruikte en trok Chi zover op tot hij met zijn vrije hand de rand kon grijpen. Er ging iets fout.

'Wacht!'

Waarop in godsnaam?

Chi frommelde ergens aan. Eindelijk, na een aantal kwellend lange seconden waarin ze vreesde dat hij los zou schieten, greep Chi haar bovenarm met beide handen beet en wist eerst één been en daarna ook de andere op de vaste rand te krijgen. Vanuit de grot steeg een verstikkende stofwolk op. Nadat die een paar minuten later was opgetrokken, tuurden ze over de rand naar beneden. In de inktzwarte duisternis viel niets te zien.

'Toen ik ongeveer halverwege was, stortte de ladder onder me in elkaar,' vertelde Chi. 'Dat ging goed zolang ik zorgde dat ik de vallende stammen voor bleef, maar ze begonnen me in te halen. Het was net alsof ik tegen een dalende roltrap probeerde op te lopen.'

'Waarom zei u dat ik moest wachten?'

Hij tikte op zijn hemd. 'De knoop ging steeds losser zitten. Ik was bang dat ik dit ding zou verliezen.' Chi keek met een verwonderde blik over de rand. 'Die ladders van vroeger, zo maken ze ze tegenwoordig niet meer.'

Gamay barstte in lachen uit. 'Nee, dat geloof ik niet, nee.'

In de verkoelende frisse lucht stoften ze zich enigszins af en gingen op zoek naar de oorsprong van de luchtstroom, die steeds sterker werd naarmate ze een tamelijk uitgesleten pad door een brede, kronkelende tunnel volgden. Ook het gezoem van insecten zwol aan. En nadat ze nog een paar traptreden waren opgegaan, stapten ze door een smalle opening de warme, vochtige nacht in.

Gamay zoog de frisse lucht met diepe halen op en ademde krachtig uit in een poging haar longen van alle stof- en roetdeeltjes te zuiveren. Het maanlicht hulde de plaza van de oude stad met alle vreemde, doodstille vormen in een geelkoperen gloed. Chi wees de weg naar het pad dat hen uiteindelijk op de plek zou brengen waar ze de HumVee hadden achtergelaten.

Voorzichtig slopen ze van schuilplaats naar schuilplaats. Toen ze bijna bij de bosrand waren, zagen ze iets dat op een zwerm vuurvliegjes leek. Alleen knipperden deze lichtpuntjes niet. Ze bewogen zwaaiend over de plaza van de oude stad. Gamay en Chi begrepen dat hun verdwijning was ontdekt. En dat het drietal dat hen gevangen had genomen, gezelschap had gekregen. Ze zetten het op een rennen.

Een knarsende stem snauwde iets in het Spaans en een fel licht verblindde hun ogen. Vervolgens hoorden ze een gemeen lachje waaruit Gamay afleidde dat ze weer met haar goeie vriend Gele Tand verenigd was. Hij klonk uiterst tevreden met zichzelf. Hij liet de lichtbundel langzaam langs Gamay's lichaam omlaag gaan en tastte daarbij bepaalde plekjes af alvorens hij de lamp op de geheven lopen van het jachtgeweer van de professor richtte dat hij op heuphoogte in zijn andere hand hield. Daarna riep hij iets in het Spaans om de aandacht van zijn metgezellen te trekken. Er werd teruggeschreeuwd en de lichtbundels begonnen hun richting op te komen.

Gamay was verbijsterd. Na alles wat ze hadden doorstaan ! Als mollen waren ze urenlang door de grond gekropen om zodra ze boven waren binnen de kortste keren als door een rij drijvers opgejaagd wild weer te grazen te worden genomen. Ze was in staat om zonder meer op de schurk af te stappen en het geweer uit zijn hand te rukken. Chi moet haar onbezonnen stemming hebben aangevoeld.

'Doe wat hij zegt. Niets aan de hand.'

Chi stapte opzij en liep een zijpad in. Gele Tand snauwde een bevel. De professor negeerde hem en liep met rustige, stevige passen door. Gele Tand aarzelde. Dit was niet de bedoeling. Hij was gewend dat men onmiddellijk gehoorzaamde als hij met een geweer zwaaide. Met een vluchtige blik op Gamay om zich ervan te verzekeren dat ze zodanig geïntimideerd was dat ze zich niet zou durven verroeren, rende hij Spaanse kreten uitroepend achter Chi aan. Chi bleef staan, maar pas nadat hij van het pad was afgestapt, waar hij tussen de struiken in een smekende houding op zijn knieën zakte, met zijn handen hoog in de lucht.

Ja, dat was beter. Zwakte werkte als vers bloed op een hongerig dier. Grommend dook hij met opgeheven geweer de struiken in om Chi's schedel met de kolf tot moes te slaan. Op hetzelfde moment was hij verdwenen. De zaklamp zeilde met een grote boog door de lucht om meters verderop in het gras te belanden. Er klonk een gil van schrik, een harde klap en toen niets meer, stilte.

Chi pakte de lamp op en richtte de straal rechts naar beneden. Toen Gamay dichterbij kwam, waarschuwde hij: 'Kijk uit. Daar vlak naast je is nog zo'n gat.'

Gele Tand was in een rond gat gevallen en lag nu op de bodem van een koepelvormige ruimte met wit bepleisterde muren.

'Cisternen,' zei Chi. 'U hebt zelf gezien hoe lastig het was om hier drinkwater te krijgen. De stadbewoners sloegen hun water in dit soort reservoirs op. Ik heb ze zoveel mogelijk gemarkeerd. Ik geloof dat hij dit over het hoofd heeft gezien.' Met zijn vingers wreef hij over een stukje oranje lint dat aan een tak was gebonden.

'Wilt u hem daar laten liggen?'

Chi keek achter zich, waar de vuurvliegjes snel dichterbij kwamen.

'Er zit niets anders op. U vindt het toch niet echt erg, hè?'

Gamay dacht aan de lange, levensgevaarlijke klim uit de cenote.

'Mijn horloge zou ik best terug willen hebben. Maar om helemaal eerlijk te zijn, nee, het kan me geen hout schelen. Maakt hij ook eens mee hoe het is om als een rat in de val te zitten.'

'We moeten de richting van de rivier op. Dat is onze enige kans.'

Ze spurtten naar het bos.

Er klonk geweervuur. Men had hen gezien.

Ze versnelden hun pas.

21

Arlington, Virginia

José 'Joe' Zavala woonde in Arlington bij Washington in een gebouwtje waarin ooit een wijkbibliotheek was gevestigd. De inrichting van zijn woonvertrekken op de begane grond verraadde zijn afkomst uit het zuidwesten en veel van het meubilair was nog door zijn vader gemaakt. Hij was verknocht aan de kleuren en de warme uitstraling en het was tevens een bewijs van hoe ver hij het als iemand van eenvoudige afkomst had geschopt.

Zijn vader en moeder, die in het Mexicaanse Morales waren geboren en opgegroeid, waren aan het eind van de jaren zestig ten westen van El Paso op een doorwaadbare plaats de Rio Grande overgestoken. Zijn moeder was zeven maanden zwanger en José werd geboren in Santa Fe, New Mexico, waar zijn ouders zich vestigden en zijn vader als meubelmaker de kost verdiende. Daar in het bergachtige woestijngebied bleek de zee een onweerstaanbare aantrekkingskracht op José uit te oefenen. Tijdens zijn opleiding tot machinist aan de Zeevaartschool van New York bleek Zavala over een technische knobbel te beschikken die aan het geniale grensde, en direct na zijn eindexamen werd hij door admiraal Sandecker gerekruteerd.

Austin had voorgesteld om ten huize van Zavala bijeen te komen, ver weg van de drukkende sfeer van het hoofdkantoor van de NUMA en de dominantie van de directeur. Hij had de avond daarvoor de weinig plezierige taak op zich genomen Sandecker telefonisch op de hoogte te stellen van de mislukking van hun 'lok' actie. Sandecker had hem gezegd na een goede nachtrust zo spoedig mogelijk naar Washington te komen. Austin en de anderen waren in een motel bij het vliegveld doodop het bed ingedoken en hadden de volgende morgen de eerste vlucht naar Washington genomen. Nina, die nog altijd een adviesbureau onder haar hoede had, was op een lijnvlucht naar Boston overgestapt. Austin ging naar huis om zich op te frissen en belde vandaar naar zijn kantoor. Zijn secretaresse vertelde dat ze een dik dossier met informatie voor hem had. Austin verzocht haar het hele pakket per koerier bij Zavala te laten bezorgen.

Trout kwam te laat op de vergadering, iets wat eigenlijk niets voor hem was. Terwijl Austin aan de zware houten eettafel op Paul zat te wachten, las hij het dossier door dat de NUMA hem had gestuurd. Zavala kwam uit de kelder, waar hij aan apparatuur had zitten prutsen. Austin overhandigde hem een zwartwit-foto uit de map. 'Dit komt van de FBI.'

'Lekkere meid,' zei Zavala. De jonge blonde vrouw op de foto voldeed niet direct aan het klassieke schoonheidsideaal, maar had het kloeke aantrekkelijke uiterlijk dat voor het middenwesten zo kenmerkend was, met de grote onschuldige ogen en de innemende glimlach waarmee ze hen bij de opgraving in Arizona zo stralend had aangekeken.

'Mevrouw Wingate ?'

Austin knikte. 'Mevrouw Wingate zoals ze er veertig jaar geleden uitzag.' Hij pakte de foto terug. 'Ze heette Crystal Day. Sommigen zagen een toekomstige tweede Doris Day in haar. In de jaren vijftig en zestig had ze enig succes als filmactrice. Met als hoogtepunt een vrijscène in een film met Rock Hudson. Ze had het behoorlijk ver geschopt als ze van de drank en de drugs had kunnen afblijven en kritischer in de omgang met mannen was geweest. De laatste jaren had ze nog af en toe bijrolletjes in obscure televisieprogramma's, maar zelfs die werden steeds zeldzamer.'

'Wat tragisch,' zei Zavala hoofdschuddend. 'En hoe kwam het dat ze daar in die douche zo treurig aan haar einde is gekomen?'

'Haar manager zegt dat hij direct aan Crystal dacht toen hij door iemand van een zogenaamd onafhankelijke filmmaatschappij werd gebeld die voor een kleine rol op zoek was naar een vrouw van middelbare leeftijd en die ook meteen met vrij veel geld over de brug kwam. Ik vermoed dat degene die Crystal engageerde wist dat ze aan de grond zat en maar al te graag op het aanbod zou ingaan en zich ook niet zou laten afschrikken wanneer ze merkte dat het iets anders was dan ze verwachtte en ze haar rol niet voor camera's zou spelen.'

'Ze was in ieder geval zo goed dat wij er intrapten,' zei Zavala.

'Ja, evenals haar zogenaamde echtgenoot, de heer Wingate uit Spokane.'

'De geheimzinnige man met litteken en verdwenen baard. Is er al iets over hem bekend?'

'Hij moet zelfs in bed handschoenen hebben aangehad,' antwoordde Austin. 'De jongens van het lab hebben werkelijk alles op vingerafdrukken afgezocht. Niets.'

'Slimme zet om met een spion te werken,' zei Zavala met onverholen bewondering. 'Het heeft onze lokactie onverbiddelijk om zeep geholpen.'

'Zie het als een leerproces,' zei Austin weer iets feller. 'We hebben ervan geleerd dat we deze lieden niet mogen onderschatten. We weten nu dat ze bijzonder goed georganiseerd zijn.' Hij tikte met zijn vinger op de foto. 'En dat ze niet van halve maatregelen houden.'

'We hebben nu ook de bevestiging dat er een band met Time-Quest is. Ze koppelen een vrijwilligersechtpaar aan het project, dat ze ontvoeren om hen door eigen mensen te vervangen. Zo houdt Time-Quest zichzelf buiten schot. Behoorlijk slim.'

'En duivels brutaal. Wat dacht je van dat vriendelijke wuiven van Wingate vlak voordat het schuurtje de lucht inging en de nonchalante opmerking die hij tegen de mensen die op wacht stonden, maakte.'

'"Leuk geprobeerd"? Je zult moeten toegeven dat dat van gevoel voor humor getuigt.'

'Toch kan ik er niet om lachen. Hij wreef nog zout in onze wond, terwijl dat helemaal niet nodig was. Waarom?'

'Daar had hij gewoon zin in.'

'Misschien.' Austin krabde peinzend aan zijn kin. 'Ik denk dat het voor een deel inderdaad gewoon arrogantie was. Hij wilde ons laten merken dat hij weet wie wij zijn en dat hij van een organisatie is die zo machtig is dat ze een spelletje met ons kunnen spelen.'

'Machtiger dan de NUMA?'

'Ik wou dat ik 't wist, Joe.' Austin legde de publiciteitsfoto in de map terug. 'Ik wou dat ik 't wist.'

'Al een idee waar we nu heengaan?'

'Geen lokacties meer. Gelukkig was ik nog hard met mijn herstel bezig toen ze dat plan hebben verzonnen. We bijten ons voorlopig in het spoor van de hovercraft en de moord vast.'

'Niet bepaald een goedverlichte snelweg die we volgen,' zei Zavala. 'Als we nu eens naar San Antonio vlogen en Time-Quest aan een nader onderzoek ter plekke onderwierpen?'

'Misschien wel de moeite waard, ja. Ik ben heel nieuwsgierig naar hun financiële achtergrond.'

Er werd zachtjes op de deur geklopt. Bukkend om zijn hoofd niet tegen de deurstijl te stoten kwam Trout binnen. Hij keek heel ernstig, maar dat was niet ongewoon voor hem.

'Sorry, dat ik zo laat ben. Ik heb met de Nereus contact gehad over Gamay.'

Omdat hij zich ondertussen grote zorgen over zijn vrouw maakte, had hij tijdens hun terugvlucht regelmatig met de NUMA gebeld om te vragen of Gamay zich inmiddels had gemeld.

'En?' vroeg Austin.

Trout liet zijn slungelige lijf op een stoel vallen en schudde zijn hoofd. 'Ze hebben bevestigd dat ze aan land is gegaan. Dat ze een Jeep heeft gehuurd. Dat ze heeft laten weten dat ze een ontmoeting zou hebben met professor Chi, de aan een museum verbonden antropoloog die ze vreselijk graag wilde spreken. En dat ze diezelfde avond weer terug zou zijn.'

'Heeft ze dr. Chi inderdaad ontmoet?'

Trout schoof ongemakkelijk heen en weer. 'Dat weet ik niet. De mensen daar proberen Chi op te sporen. Hij schijnt nogal veel tijd aan veldwerk te besteden en dat we ons daarom niet echt zorgen hoeven te maken. Maar het is niets voor Gamay om zo lang niets van zich te laten horen.'

'Wat wil je doen, Paul?'

'Ik weet dat jullie me hier nodig hebben,' zei Trout verontschuldigend, 'maar ik zou toch heel graag een paar dagen naar Yucatan teruggaan om zelf op onderzoek uit te gaan. Het is lastig om Gamay te traceren aan de hand van informatie uit de tweede en derde hand.'

Austin knikte. 'Joe gaat naar Texas om Time-Quest van dichterbij te bekijken. Ik blijf in Washington om een verslag van het fiasco in Arizona te maken. Dus waarom piep jij er niet even achtenveertig uur tussenuit om te zien of je ter plekke iets wijzer kunt worden? En als je meer tijd nodig hebt, regel ik wel iets met Sandecker.'

'Bedankt, Kurt,' zei Trout opgelucht. 'Ik heb al gezien dat er vanavond een rechtstreekse vlucht is. Dus ik heb nog een paar uur de tijd om voor het team te werken.'

'En liggen er al een paar ideeën achter dat brede, intellectuele voorhoofd van je op de loer?'

Trout fronste zijn wenkbrauwen. 'Het enige wat we absoluut zeker weten is dat de aanleiding tot alle incidenten steeds de vondst van pre-Columbiaanse artefacten is.'

'Ja, dat is een vaststaand feit,' antwoordde Austin, 'maar we weten niet waarom.'

'In het jaar één-vier-negen-twee bevoer Columbus de blauwe wereldzee,' mompelde Zavala.

Austin, die diep in gedachten verzonken was, keek verrast op. 'Wat zei je?'

'De eerste regel van een gedicht dat we op de lagere school moesten leren. Jij kent 't toch ook?'

'Zeker en het vervolg herinner ik me net als jij ook niet meer.'

'Ik hoefde niet zonodig een tien voor poëzie,' zei Zavala. 'Maar ik zat te denken, misschien gaat het in dit geval niet zozeer om pre-Columbiaans, maar om Columbus.'

'Dat is helemaal zo gek nog niet,' zei Trout.

'O ja?' antwoordde Zavala. Zelfs hij was er helemaal niet zo zeker van.

'Paul heeft gelijk,' zei Austin. 'Pre-Columbiaans bestaat uiteraard niet zonder Columbus.'

Zavala grinnikte. 'In één-vier-negen-twee...'

'Precies. In dat stomme rijmpje staat zo'n beetje alles wat we van Columbus weten. Het jaar waarin hij zijn tocht maakte en het feit dat wij in oktober een lang weekend aan hem te danken hebben. Maar wat weten we eigenlijk echt van die oude Chris? Vooral wat met deze moordaanslagen verband kan houden?'

Trouts analytische brein werkte op volle toeren. 'Ik geloof dat ik begrijp waar jij heen wilt. We weten dat er een indirect verband tussen Columbus en de genoemde gebeurtenissen bestaat. Ergo...'

'Ga door met dat geërgo,' spoorde Zavala hem aan.

'Ergo de vraag: is er een direct verband?'

Ze keken elkaar veelbetekenend aan.

'Perlmutter,' zeiden ze in koor.

Austin pakte de telefoon en toetste een nummer in. In een groot voormalig koetshuis in Georgetown schalde het overgaan van de privé-telefoon als een scheepsklok door het pand. De hoorn werd van de haak genomen door de vlezige hand van een man met een postuur dat nog net door de gemiddelde staldeur paste. Hij droeg een ruimvallende paarse pyjama onder een rode, met goud afgebiesde ochtendjas. Hij zat in een stoel een van de duizenden boeken te lezen die in alle vertrekken iedere kubieke centimeter kastruimte in beslag leken te nemen.

'Met St. Julien Perlmutter,' sprak hij door een prachtige grijze baard. 'Zoudt u het kort willen houden.'

'Christophorus Columbus,' zei Austin. 'Is dat kort genoeg voor je?'

'Mijn God, ben jij dat, Kurt? Ik hoorde dat je aan de kust van Barbarije piraten van het lijf heb moeten houden.'

'Heb als nederige staatsdienaar slechts mijn plicht gedaan. Er moet toch iemand de zeeën voor de Amerikaanse scheepvaart veilig houden.'

'Zo leer je altijd weer wat bij. Ik wist niet dat de Amerikaanse marine was opgedoekt ten gunste van de NUMA.'

'We hebben besloten ze nog een kans te geven. Zoals je weet behoort het uitschakelen van piraten niet tot de normale taken van de NUMA.'

'Aha. En nu willen jullie meer weten van de Admiraal van de Oceaan? Weet je dat het een wonder is dat hij ooit veel verder dan de Canarische Eilanden is gekomen?'

'Was hij zo'n slechte navigator?'

'Mijn hemel, nee. Gegist bestek was meer dan voldoende voor het uitvoeren van de gestelde taak. Die twee door een landengte met elkaar verbonden continenten waren voor hem echt niet te missen, hoewel dat in feite natuurlijk wel is gebeurd. Ik heb het over het eten van de bemanning. Wist je dat het basisdagrantsoen uit een pond harde biscuit, gezouten vlees en vis, en olijfolie bestond? Bonen en kikkererwten natuurlijk, met amandelen en rozijnen als toetje,' zei hij met een van walging vervulde stem. 'Met als enige lichtpuntje dat ze tenminste over verse vis beschikten.'

Austin voelde aankomen dat Perlmutter op een uitvoerige verhandeling over delicatessen en bijzondere wijnen aanstuurde, een nauwelijks in toom te houden hartstocht van hem die slechts door zijn belangstelling voor schepen en scheepswrakken werd overtroffen. Perlmutter was een klassiek voorbeeld van een gourmet en levensgenieter. Met zijn ruim honderdtachtig kilo was hij een bekende en ontzagwekkende verschijning in de meest chique restaurants, waar hij dikwijls als gastheer van uitermate copieuze diners te vinden was.

'Vergeet de langsnuitkevers niet die in hun eten welig tierden,' zei Austin in een poging Perlmutter van zijn favoriete onderwerp af te brengen.

'Ik heb geen idee of langsnuitkevers lekker zijn. In Afrika heb ik sprinkhanen en rupsen gegeten. Veel proteïne, heb ik me laten vertellen, maar als ik iets wil eten dat naar kip smaakt dan eet ik kip. Je zult toch iets exacter moeten zijn als je meer van me wilt weten. Waarom die nieuwsgierigheid naar Columbus, als ik vragen mag?'

Perlmutter hoorde het hele verhaal van Austin over de Marokkaanse moordenaars tot en met de mislukte lokactie rustig aan en sloeg daarbij de details zorgvuldig in zijn encyclopedisch geheugen op.

'Ik geloof dat ik begrijp waar jullie heen willen. Je wilt weten waarom Columbus de oorzaak kan zijn dat er mensen aan het moorden slaan. Het zou niet voor het eerst zijn dat Columbus voor commotie zorgt. Hij was een ongelooflijke doordouwer. Hij had volstrekt foutieve ideeën over zijn ontdekking van Amerika, toch heeft hij daar zijn roem aan te danken. Tot aan zijn dood heeft hij altijd beweerd dat hij China had ontdekt. Hij heeft nooit willen aannemen dat er nog een ander continent bestond. Hij is met de slavenhandel in Amerika begonnen en heeft de gruwelijke heerlijkheden van de Spaanse inquisitie naar de Nieuwe Wereld gebracht. Hij was geobsedeerd door goud. Hij was een heilige en een schoft, afhankelijk van welke kant je het bekijkt.'

'Dat was tóen. Ik heb 't over nú. Waarom schrikken mensen niet voor moord terug om te verhinderen dat er twijfel aan zijn ontdekkingen ontstaat? Eén reden, meer heb ik niet nodig.'

'Zijn reizen hebben miljoenen pagina's aan verslagen en commentaren opgeleverd. Met wat er over de beste man geschreven is, kun je zo een hele bibliotheek vullen.'

'Dat is me bekend, daarom bel ik je ook. Zover ik weet ben jij de enige die daarin het kaf van het koren kan scheiden.'

'Met gevlei bereik je niets bij mij...'

'Voor je inspanningen zal ik je belonen met een diner in een restaurant van jouw keuze.'

'...maar met eten wel. Wie weerstaat de strelingen van zowel zijn ego als zijn smaakpapillen? Direct na de lunch ga ik aan de slag.'

22

Perlmutter liet Austins verzoek rustig op zich inwerken onder het genot van een sappige eendenborst gevuld met druiven in focacciasaus, die van het diner van de vorige avond was overgebleven, en een goed glas zeldzame Marcassin Chardonnay. Austin zou zich de dag dat Perlmutter hem tot een etentje verleidde nog lang heugen. Er was een nieuw Frans restaurant in Alexandria dat hij dolgraag wilde uitproberen. Een beetje prijzig misschien, maar beloofd was beloofd. Bij het vooruitzicht alleen al fonkelden zijn blauwe ogen olijk in het bolle, blozende gezicht. Austin zou waar voor zijn geld krijgen. Perlmutter wist dat er een zee aan literatuur over het onderwerp Christophorus Columbus was geschreven. Veel te uitgestrekt om er zomaar in te duiken en aan het zwemmen te slaan. Hij had een gids nodig, maar hij kende iemand die daar ongetwijfeld de juiste man voor was.

Nadat hij de tafel had afgeruimd, zocht hij in zijn kaartenbak en draaide ten slotte een buitenlands nummer.

'Buenos días,' zei een zware stem aan de andere kant van de lijn.

'Goedemorgen, Juan.'

'Hé, Julien! Wat een leuke verrassing. Alles goed met je?'

'Prima. En met jou?'

'Een stuk ouder geworden sinds de vorige keer dat we elkaar spraken,' zei de Spanjaard grinnikend, 'maar laten we het over de aangenamere dingen des levens hebben. Ik neem aan dat je me belt om te vertellen dat je mijn recept voor cordonices emhoja de parra hebt geprobeerd.'

'Die kwartel in wijnbladeren was voortreffelijk. Zoals je me had aangeraden heb ik de kwartels met een verse vijg gevuld in plaats van met tijm en citroenschilsap. Het resultaat was spectaculair. Ik heb ook mesquitehout in de grill gebruikt.'

Perlmutter had Juan Ortega op een bijeenkomst van collectioneurs van zeldzame boeken in Madrid ontmoet. Ze hadden ontdekt dat ze behalve hun passie voor antieke boeken ook de voorliefde van de ware gourmet voor exquis dineren deelden. Ze probeerden op zijn minst één keer per jaar bijeen te komen om zich gezamenlijk aan hun gastronomische genoegens over te geven en ook wisselden ze onderling recepten uit.

'Mesquite! Geniaal gevonden. Ik had ook niets anders verwacht. Ik ben blij dat het recept je bevalt. Je hebt nu zeker iets voor mij om te proberen?' Perlmutter dacht te horen dat hij zijn lippen er nu al bij aflikte.

'Ja, zo meteen. Maar er is een andere reden dat ik je bel. Ik wil nu niet alleen een beroep doen op je vakmanschap als chef-kok maar op je deskundigheid als Juan Ortega, de beroemdste kenner van Christophorus Columbus die op deze aardbol rondloopt.'

'Dat is iets te veel eer, beste vriend,' reageerde Ortega klokkend als een haan. 'Ik ben slechts één van de vele historici die boeken over dat onderwerp hebben gepubliceerd.'

'Maar bij mijn weten ben jij wel de enige wetenschapper die zo scherpzinnig is dat hij bij een tamelijk ongebruikelijk probleem kan helpen. De geest van señor Columbus schijnt over een aantal zeer merkwaardige gebeurtenissen te zijn neergedaald. Laat me je het uitleggen.' Perlmutter schetste in grote lijnen wat Austin hem had verteld.

'Een raar verhaal,' zei Ortega nadat hij het hele relaas had aangehoord. 'Vooral met het oog op dat laatste geval. Een paar weken geleden was hier in Sevilla sprake van een misdaad die met Columbus te maken had. Uit de Biblioteca Columbina in de kathedraal van Sevilla zijn geschriften van Columbus ontvreemd. Zou dat toeval zijn?'

'Misschien wel, misschien ook niet. Wat is er precies gestolen?'

'Een brief die betrekking heeft op de vijfde reis van Columbus. Hij was gericht aan zijn begunstigers koning Ferdinand en koningin Isabella. De koning in feite, want de koningin was toen net overleden.'

'Wat een schande om zo'n kostbaar document kwijt te raken.'

'Niet echt. Columbus heeft nooit een vijfde reis gemaakt.'

'Natuurlijk, dat had ik moeten weten. Maar hoe zit het dan met die brief?'

Zo'n vijfduizend kilometer verderop klonk een hartelijke lach op. 'Een vervalsing, amigo. Pure namaak. Hoe zeg je dat ook alweer? De papieren waren nep.'

'Hoe weet je dat het een vervalsing was? Van het handschrift?'

'O nee, het handschrift is heel knap gedaan. Ziet er zo authentiek uit dat ook een expert het verschil niet kan zien.'

'Maar hoe weet je dan dat het vervalst is?'

'Heel eenvoudig. Columbus is op 20 mei 1506 gestorven. Het journaal is van later datum.'

Perlmutter zweeg een moment om na te denken. 'Is het mogelijk dat zijn sterfdatum niet juist is?'

'Het huis aan de Calle de Cristobal Colón waarin hij is overleden, bestaat nog. Maar er is wel onenigheid over de plek waar hij zou zijn begraven. Men zegt dat hij in Sevilla ligt, maar anderen beweren in Santo Domingo of Havana. Er zijn minstens acht verschillende urnen die zijn as zouden bevatten.' Ortega slaakte een diepe zucht. 'Wie zich met deze man gaat bezighouden, komt in troebel water te zwemmen.'

'Ik herinner me dat je in je boek Ontdekker of maniak schrijft dat er zelfs over zijn geboorteplaats geen zekerheid is.'

'Ja, dat klopt. We weten niet eens zeker of hij een Spanjaard of een Italiaan was. Hij zei zelf dat hij in Genua was geboren, maar Columbus stond niet bepaald bekend om zijn eerlijkheid. Er zijn zelfs mensen die beweren dat hij van het Griekse eiland Chios stamde. Volgens de officiële versie was hij een Italiaanse weversleerling. Anderen houden vol dat dat niet waar is en dat hij een Spaanse zeeman was die Colón heette. We weten dat hij met de dochter van een Portugese aristocraat is getrouwd en zich in adellijke kringen bewoog, wat voor een gewone weverszoon vrijwel onbereikbaar was. Er zijn geen authentieke portretten van hem. Echt een mysterieus man. En dat wilde hij ook. Hij heeft er alles aan gedaan om zijn achtergrond in het duister te houden.'

'Dat heb ik altijd vreemd gevonden.'

'Het waren woelige tijden, Julien. Oorlogen. Samenzweringen. De inquisitie. Misschien had hij bij een adellijke vete aan de verkeerde kant gestaan. Misschien heeft hij in een land gediend dat met Spanje in oorlog was of juist door Spanje was veroverd. Er speelde ook een erfeniskwestie rond het bewijs dat hij de onechte zoon van een Spaanse prins zou zijn. Vandaar Cristobol Colón, zoals hij zich later in zijn leven liet noemen.'

'Ronduit fascinerend, Juan. Daar moeten we bij een volgende ontmoeting achter een heerlijk glas sangria nog eens uitgebreid op terugkomen. Maar nu wil ik meer weten over dat gestolen document.'

'Heb je ooit van de monnik Las Casas gehoord?'

'Ja, hij heeft delen van het oorspronkelijke scheepsjournaal van Columbus in leesbaar schrift omgezet.'

'Klopt. Columbus schonk het scheepsjournaal van zijn eerste reis aan zijn beschermvrouwe koningin Isabella. Zij liet daar een exacte replica van vervaardigen die ze op haar beurt aan Columbus gaf. Na de dood van de admiraal werd deze Barcelona-kopie, zoals hij werd genoemd, tezamen met kaarten, boeken en manuscripten geërfd door zijn zoon Diego. Via hem kwam vervolgens alles bij Fernando terecht, het buitenechtelijk kind dat Columbus met zijn maïtresse had. Hij doet me sterk aan jou denken, Julien.'

'Ja ja, ik word wel vaker bastaard genoemd.'

'Het is niet mijn bedoeling om je afkomst te bezoedelen, beste vriend. Ik wilde daarmee zeggen dat hij ook een echte archivaris en geleerde was, een boekenliefhebber die een van de mooiste bibliotheken van Europa bijeen wist te brengen. Toen hij in 1539 stierf, gingen zijn bezittingen, boeken en geschriften van Columbus naar Luis, de zoon van Diego. Zijn moeder bracht een groot deel van Fernando's bezittingen naar een klooster hier in Sevilla. Toen zij in 1544 overleed was dat een regelrechte ramp voor de wereld.'

'Hoezo, Juan?'

'Zij was erin geslaagd om de hele verzameling drieëntwintig jaar lang uit handen van haar zoon Luis te houden. Nu had hij alles. Dat was een ramp. Hij plunderde de verzameling door alles van de hand te doen dat hij verkopen kon, omdat het liederlijke leventje dat hij leidde hem veel geld kostte. Zo is ook de Barcelona-kopie verdwenen en nooit meer teruggevonden, is waarschijnlijk aan de hoogste bieder verkocht.'

'Ik neem aan dat het heel wat zou opleveren als het nu opduikt.'

'Zeker, maar dat maken wij niet meer mee. Gelukkig is het voordat het verdween, bestudeerd door een vriend van de familie, de dominicaanse monnik Las Casas, die een met de hand geschreven uittreksel van het scheepsjournaal heeft vervaardigd. Hij was heel vriendelijk voor Columbus door alles weg te laten dat niet al te flatteus voor hem was, maar over het algemeen is het een goede samenvatting.'

'Ik begrijp niet goed wat dit met het gestolen document te maken heeft.'

'Geduld, beste vriend. Dat document van de zogenaamde "vijfde" reis zou naar verluidt door diezelfde Las Casas zijn overgeschreven. Ook dit is een uittreksel, passages uit een lang geleden verloren gegaan scheepsjournaal.'

'Heb jij het gezien?'

'O ja, het werd als een curiositeit beschouwd. Ik heb het zelfs vergeleken met het originele manuscript van Las Casas, dat zich in de Biblioteca National in Madrid bevindt. Het is een uitmuntende vervalsing. Afgezien van de inhoud was ik er voor negenennegentig procent van overtuigd dat het door Las Casas was geschreven.'

'Herinner je je nog waar het over ging?'

'Dat vergeet je nooit meer. Het las als een van de verzonnen verhalen over verdwenen steden, die in het Spanje van de zestiende eeuw uitzonderlijk populair waren. Columbus had zijn vierde en laatste reis in 1502 gemaakt. Er was een reeks rampen, tegenslagen en een zenuwinzinking aan voorafgegaan. In koninklijke kringen werd hij intussen al als een excentriekeling beschouwd, maar je wist maar nooit of hij niet toch nog op iets nuttigs zou stuiten. Hij was er nog altijd van overtuigd dat hij een weg naar Azië had gevonden, dat hij daar enorme goudvoorraden zou ontdekken en dat hij met deze reis zijn geschonden reputatie zou opvijzelen.'

'En gebeurde dat?'

'Integendeel! Zijn vierde reis was een eerloze mislukking. Hij verloor vier schepen en bereikte ten slotte Jamaica, waar hij geplaagd door malaria en reuma volkomen aan zijn lot was overgelaten. Toch zou hij volgens dat gestolen verslag naar Spanje zijn teruggekeerd, waar hij in het geheim met eigen geld een schip uitrustte om nogmaals in de Nieuwe Wereld naar de ongelooflijke goudschatten te gaan zoeken waar hij al sinds zijn eerste reis geruchten over had gehoord.'

'En in dat scheepsjournaal staat hoe dat is afgelopen?'

'De vervalser bediende zich van een heel slimme literaire truc om de lezer op dat punt in het ongewisse te laten. Op een gegeven moment neemt een van de bemanningsleden het als verteller van hem over. Vervolgens eindigt het verhaal abrupt. Er wordt niet verteld of het schip haar missie volbrengt. Of dat het ooit naar Spanje is teruggekeerd.'

'Het kan toch dat het schip is vergaan en dat het scheepsjournaal door andere reizigers is gevonden.'

'Ja, zo zie je maar wat een schitterende verhalen de mensen soms kunnen verzinnen.'

'En wat als 't nu eens niet is verzonnen, Juan?'

Opnieuw klonk er een hartelijke lach op. 'Waarom denk je dat?'

'Om een aantal dingen. Waarom zou iemand zo'n uitzonderlijk goede vervalsing willen maken?'

'Dat is heel simpel. Ik zal het met een voorbeeld uit jullie land illustreren. Als jij de Brooklyn Bridge aan iemand wil verkopen, dan is het toch voor jou van belang dat je een eigendomsbewijs vol officiële stempels en handtekeningen bezit.'

'Dat is me duidelijk, Juan. Maar wanneer ik een idioot zou vinden die gek genoeg is om mij geld te geven voor iets dat onmiskenbaar niet van mij is, kan ik dat eigendomsbewijs ook zelf wel ondertekenen en snel het geld opstrijken. Het vervalsen van officiële handtekeningen zou overbodig werk zijn.'

'Dit document zou aan een veel kritischer onderzoek worden onderworpen dan bij jouw bruggenhandel het geval zou zijn.'

'Dat is 't nu juist. Het document is zoals jij zegt een voortreffelijk stukje vakwerk. Maar, om de vergelijking door te trekken, wanneer jij wist dat de brug van de gemeente Brooklyn is, dan zou jij je zelfs door de fraaiste eigendomsbewijzen niet laten wijsmaken dat de brug te koop is. Zo hoef je ook niet per se een deskundige te zijn om te weten dat het document vals is zodra je ziet dat het na de dood van Columbus is gedateerd.'

'Dat brengt ons bij een andere mogelijkheid,' zei Ortega. 'Dat dit document wel door Las Casas zelf op papier is gezet, maar dat de monnik wist dat het een vervalsing was.'

'Waarom zou Las Casas zich al die minutieuze moeite hebben getroost voor iets waarvan hij wist dat het nep was? Je zei al dat Las Casas Columbus tegen zichzelf in bescherming nam door al zijn geraaskal weg te laten. Zou zo iemand zijn medewerking willen verlenen aan een document waaruit blijkt dat de laatste woorden van Columbus niet meer dan het geraaskal van een oude gek waren?'

'Misschien is het nooit de bedoeling van Las Casas geweest dat anderen het onder ogen kregen. En heeft Luis het scheepsjournaal uiteindelijk verkocht om zich met de opbrengst uit de gevangenis vrij te kopen of juist het bed in van een van zijn vrouwen.'

'Misschien,' antwoordde Perlmutter, 'maar iets heel anders. Het feit dat iemand al die moeite doet om het te stelen.'

'Zoals ik al zei, het is een curiosum.'

'Voldoende om gevangenisstraf te riskeren?'

'Ik begrijp wat je bedoelt, Julien. Op dit punt moet ik je een verklaring schuldig blijven. Had ik het origineel maar waar Las Casas de kopie van heeft gemaakt. Maar helaas.'

'Is er dan nog een mysterie rond Columbus?'

'Ja, maar dat zou nu te ver voeren.' Hij zweeg even. 'Ik zal 't je toesturen, dan kun je het zelf beoordelen.'

'Pardon?'

'Het document. Ik heb het gekopieerd en van een Engelse vertaling voorzien in de hoop het op een conferentie te kunnen voorleggen. Je ziet, ook ik ben gefascineerd door dit soort merkwaardige en bizarre dingen.'

'Misschien is het wel meer dan dat, Juan. Volgens mij twijfel jij aan het feit of het eigenlijk wel vals is.'

'Misschien ja. Zoals ik al zei, het is een uitzonderlijk goede vervalsing. Ik heb je faxnummer al. Je krijgt het vandaag nog.'

'Daar ben ik heel blij mee. Als tegenprestatie, ook voor dat verrukkelijke kwartelgerecht, krijg je van mij het recept voor een soep van okra met garnalen dat ik van een chef-kok in New Orleans heb gekregen met de waarschuwing dat hij me als een kreeft opensnijdt en met een vulling volpropt als ik het aan iemand doorgeef. Dus we zullen voorzichtig moeten zijn, mijn leven staat op het spel.'

'Je bent een echte vriend, Julien. Van dat soort risico's wordt het alleen maar appetijtelijker. En wanneer jij hierdoor inderdaad voortijdig aan je einde komt, zal ik beslist met een hemels bon appétit op je proosten.'

'Ook jij bon appétit, mi amigo.'

23

Het faxapparaat zoemde en de eerste, keurig getypte pagina's kwamen door. Zoals beloofd stuurde Ortega kopieën van het origineel dat in Castilliaans Spaans was geschreven. Perlmutter maakte ruimte op zijn bureau vrij voor de velletjes. Onder het genot van een geurig kopje cappuccino begon hij de al dan niet door Christophorus Columbus geschreven en door Las Casas bewerkte tekst te lezen.

23 mei, in het jaar des Heren 1506

Zijne hoogverheven Excellentie en machtige Prins, Koning van Spanje en de eilanden in de Oceaan, onze hoogedele Landsheer. Ik zal nogmaals naar Indië zeilen om mogelijk nooit terug te keren, want ik ben sterfelijk, oud en verzwakt door ziektes en de weg is zwaar en bezaaid met gevaren. Ik maak deze reis zonder toestemming en zegen van Uwe Hoogheid, en op eigen kosten, waarbij ik mijn bescheiden vermogen geheel heb gestoken in de uitrusting van één enkel schip, de Niña, dat bij mijn weten voor deze reis geschikt is aangezien het me sinds mijn eerste reis steeds trouw heeft gediend.

Ik ga niet in mijn functie van Opperadmiraal van de Oceanen, maar evenals op mijn eerste expeditie als een nederige zeeman, een kapitein die van Spanje naar Indië voer om nieuwe landen te ontdekken en goud voor Castilië, dat de Landsheer aan de verovering van het Heilige Land kan besteden, wat altijd mijn bedoeling is geweest.

Maar mijn verhaal begint vier jaar voor deze. Mijn Landsheer is bekend met de beproevingen van mijn vorige reis in het jaar 1502, toen u en mijn Koningin zo genadig en troostend waren mij, nadat u beiden mij van mijn ketenen hadden bevrijd en me mijn fouten hadden vergeven, enorme gunsten te verlenen en in de adelstand te verheffen en me met vier schepen op pad te sturen. Hoe onze vloot tijdens deze Verheven Reis een verschrikkelijke storm overleefde en nieuwe landen bereikte, die ik met de hulp van God en in de naam van de Landsheer heb opgeëist, ondanks dat ik ziek was en regelmatig op het randje van de dood zweefde en het bevel over het schip vanuit een kleine hut voerde die ik op het dek had laten bouwen.

Dit was de ongelukkigste en meest teleurstellende tocht van al mijn reizen. De zeestraat naar het westen waar we naar zochten, hebben we niet gevonden, de inlanders verwelkomden ons niet zoals eerder met een vriendelijke ontvangst, maar met pijlen en speren. Alles was tegen ons, het beschuit zat vol maden, weer en wind waren angstaanjagend, tot onze zinkende schepen uiteindelijk een veilige haven vonden waar we een jaar plus vijf dagen vastzaten op een plek waarvan we nooit hadden gedacht er nog levend weg te komen tot de vreugdevolle dag aanbrak waarop we werden gered. Gevolgd door de ergste oversteek die ik heb meegemaakt. Maar sterker dan de stormen, ziektes of plunderingen door de inlanders was mijn besef dat ik, ondanks alle inspanningen in dienst van Uwe Koninklijke Hoogheden die ik me met evenveel liefde en toewijding getroostte als ik zou hebben ingezet voor het bereiken van de Poorten van het Paradijs en meer, heb gefaald in zaken die mijn kennis en kracht te boven gingen. Terwijl ik nieuwe landen in kaart bracht, verloor ik vier schepen en vond ik maar weinig goud of andere schatten. Erger nog, mijn Koningin, die sterfelijk was, verliet haar rijk onaangetast door ketterij en zondigheid voor een goede ontvangst in de armen van de Eeuwige Schepper.

Ik ken maar één manier waarmee ik mijn droefheid kan wegnemen en mijn Doorluchtige Prins kan plezieren, en dat is het doel te bereiken dat me op eerdere reizen niet gegund was. Want gedurende mijn verblijf op dat afschuwelijke eiland heb ik de kennis verworven dat hetgeen ik al zo lang zoek nu vrijwel binnen handbereik is. Ik kreeg er de sleutel waarmee de deuren open zullen gaan naar een goudschat die zo fabelachtig is dat al het voorafgaande, dat toch ook niet gering is, tot slechts een aalmoes voor een bedelaar verbleekt, en Castilië, de Landsheer en uw opvolgers voor eeuwig van de grandeur zal voorzien die u verdient. Met het goud van mijn reizen en mijn deel van de opbrengst van Hispañola ben ik rijkelijk voorzien en ben ik dankbaar voor het feit dat mijn oudste zoon Diego als Koninklijke Lijfwacht en de jonge Fernando als page dient. Maar toch maakte mijn falen me bedroefd. De zekerheid van een eigen huis en haard is niets voor een zeeman en ik heb besloten opnieuw het zeegat uit te gaan, wellicht voor het laatst, om mijn belofte aan Uwe Hoogheid en mijn verplichtingen als Opperadmiraal na te komen. Zo heb ik in deze maand mijn testament opgemaakt waarin ik Diego als mijn erfgenaam bekrachtig, en heb ik met eigen geld in het geheim het schip Niña uitgerust, vijftien trouwe bemanningsleden gerekruteerd, ben ik 's avonds vertrokken, uit Palos, net als bij mijn eerste en Grootste Reis van 1492, en heb ik na het donker de koers naar de Canarische Eilanden verlegd, naar zuidwest en zuid ten westen.

Perlmutter pauzeerde om een slok van zijn koffie te nemen. Interessant. De verteller wist dat Columbus van al zijn schepen een uitgesproken voorkeur voor de Niña had. Het was algemeen bekend dat Columbus zwaar gefrustreerd was door het feit dat hij zijn weg naar China nooit had gevonden. Op een gegeven moment was hij zelfs in ketenen naar huis gebracht, onder beschuldiging van wanbestuur als onderkoning van Hispañola, waarna hem dat door de koning en vooral zijn beschermvrouwe de koningin werd vergeven en hij zich voorbereidde op zijn vierde, noodlottige tocht, die weinig toepasselijk de 'Verheven Reis' werd genoemd. Het kwam volstrekt overeen met de aard van Columbus, die al vaker voor zijn overmoed had moeten boeten, dat hij zou trachten zich alsnog waar te maken. Zoals ook zijn obsessie voor het vinden van goud uiteindelijk de motor was die hem voortdreef. Er was echter één probleem, waar don Ortega al op wees. Columbus begon drie dagen na de dag waarop hij zou zijn overleden aan de brief. Nou ja.

Perlmutter las verder. Hoewel het document als een persoonlijke brief was geschreven, maakte de zeeman Columbus er onwillekeurig een reisjournaal van met opmerkingen over de kracht van de wind, de windrichting en andere weersomstandigheden. De oversteek over de Atlantische Oceaan was een feitelijke herhaling van zijn eerste reis. Hij benutte de noordoostelijke passaatwind die in de omgeving van Madeira ontstaat en de reis tot een opeenvolging van prettige dagen maakte, waarbij een rustige bries hen voorspoedig voortstuwde. Net als tijdens zijn eerste oversteek was de wind 'zo kalm als in april in Sevilla'.

Toch was er een interessant verschil. Perlmutter wist van wat hij eerder had gelezen dat Columbus op zijn eerste tocht bij zijn navigatie met gegist bestek werkte. Met andere woorden, hij hield nauwkeurig zijn kompasrichting en snelheid bij en markeerde zijn positie dagelijks op de kaart. De snelheid van het schip werd gemeten met behulp van een zandloper op een manier die 'Dutchman's log' werd genoemd. De stuurman gooide een stukje hout overboord en telde een rijmpje af om de tijd waarmee het een bepaalde afstand aflegde te meten.

Op zijn eerste reis had Columbus ook geen behoefte aan een nauwkeurige navigatie aangezien het voor hem alleen van belang was dat hij een westelijke koers aanhield. Hij verliet zich op zijn kompas en zijn jarenlange ervaring als zeeman en vertrouwde niet op een kwadrant, een voorloper van de sextant. Daarom viel het Perlmutter op dat Columbus regelmatig niet alleen de afgelegde mijlen noteerde, maar ook observaties met betrekking tot de stand van de sterren.

25 mei 1506

Op poolster positie bepaald, handhaaf zuidwestelijke koers...

30 mei 1506

Koers zuidwest aangehouden,zoals aangegeven door kwadrant...

Het leek haast alsof Columbus zo nauwkeurig wilde zijn omdat hij zijn exacte bestemming al kénde. Niet zoals op zijn eerste tocht, toen hij afgaande op oudere kaarten dacht dat hij op de reusachtige landmassa's van China of India zou stuiten; daarbij maakten een paar breedtegraden hoger of lager niet veel uit.

Een nog sterker bewijs dat Columbus schijnbaar een van tevoren vastgestelde koers volgde, was dat hij voortdurend aan de torleta van het schip refereerde.

Ik hield min of meer westzuidwest aan, eerst de ene kant en dan weer de andere kant aanhoudend omdat we tegenwind hadden, maar we haalden nog wel de zesenzestig mijl en voeren volgens de torleta van de ouden.

Perlmutter legde het document terzijde en stapte met onfeilbare precisie, aan de hand van een geheel eigen gegist bestek, op een met boeken volgestouwde plank af, waar hij een standaardwerk over middeleeuwse navigatie tussenuit pakte. Hij wist dat torleta een afkorting was van torleta del marteloio, het 'klokkenbord', het bord met de kaart waarop dagelijks de positie werd aangegeven. De klok werd geluid wanneer het uurglas werd omgedraaid. De torleta stamde uit de dertiende eeuw en was in wezen een analoge computer die voor trigonometrische berekeningen werd gebruikt. Hij zag eruit als een soort rooster en werd bijgehouden door de stuurman die een lijn trok tussen het begin- en het eindpunt van een dag varen. De stuurman factoriseerde zijn bevindingen betreffende de wind, stroming en drift, en baseerde daar een gefundeerde gissing op.

Perlmutter dacht diep na over de woorden 'torleta van de ouden'. Misschien was het een gebrekkige vertaling en betekende het dat de kaart vrij oud was, wat zou kloppen wanneer het om het oorspronkelijke exemplaar van de Niña ging.

Hij las weer verder. De oversteek was rustig geweest. Op 26 juni bevond Columbus zich ten zuiden van Hispañola, het eiland dat later uit twee landen zou bestaan: Haïti en de Dominicaanse Republiek, waarvan de hoofdstad Santa Domingo oorspronkelijk als nederzetting door Columbus werd gesticht. Perlmutter zag opnieuw waarom Ortega niet goed raad wist met dit document. Columbus zou hierin het Caribisch gebied hebben doorkruist op een tijdstip waarop hij al ruim een maand dood was. Perlmutter grinnikte van genoegen. Hij was niet van plan om het plezier dat hij aan dit verrukkelijk oeverloze verhaal beleefde door zo'n ondergeschikt technisch detail te laten bederven, zeker niet nu het echt interessant begon te worden.

Naast de brief rolde hij een kaart van het Caribisch gebied uit om de route van het schip beter te kunnen volgen. De Niña bereikte Hispanola en Cuba en voer vandaar naar Jamaica, waar Columbus op zijn vorige reis met de gehele bemanning was vast komen te zitten. In het scheepsjournaal volgde een terugblik op die ellendige periode.

Mijn schip koerste zuid en west, passeerde Santa Domingo, met gedurende drie dagen een straffe noordoostelijke wind in onze zeilen. Op dit eiland vertelden mensen me over een plek die ze Cigure noemden en die een overvloed aan goud zou herbergen, waar de vrouwen zich met parels en koraal tooien en de huizen met kostbare metalen zijn bedekt. De inlanders vertelden me toen dat de schepen van deze mensen groot zijn en dat de inwoners van dat land kostbare kleding dragen en aan een leven in welstand gewend zijn. Dat er goudklompen zijn zo groot en talrijk als bonen.

Hier was een bewijs dat de Heer de allerkleinste wezens gebruikt voor het uitvoeren van Zijn wil, want tijdens mijn vorige tocht, toen we verdergingen dan men ooit was gegaan, was het in dit vreemde land dat de schepen van mijn Verheven Reis uiteenvielen door de verwoestingen die de toredo, de scheepsworm, aanrichtte. We zaten er ruim een jaar vast. Maar het was gedurende mijn opsluiting in de gevangenis van het eiland dat de schellen van mijn ogen vielen en ik een helder pad voor ogen zag dat naar de rijkdommen leidt waarnaar ik al die jaren voor Castilië op zoek ben. Diego Mendez, de broer van een van mijn kapiteins, vertrok in een kano om in Hispanola, vijfhonderd mijlen verderop, hulp te zoeken. Gedurende zijn afwezigheid veranderden de indianen, met wie hij vriendschap had gesloten, van opvatting en weigerden nog langer om zoals afgesproken goederen voor voedsel te ruilen. Ik vreesde dat dit Gods vergelding was, zijn straf voor mijn aandeel in de dood van de vijf, alhoewel ikzelf geen hand heb uitgestoken en hen aan de Broeders heb overgegeven.

Ik viel op mijn knieën en bad om vergeving en bezwoer dat ik talrijke pelgrimstochten naar het Heilige Land zou maken en alles zou opgeven dat ik in Zijn naam had gevonden. Hij verhoorde mijn gebed en zorgde ervoor dat ik me van mijn duplicaat van de Regiomantanus herinnerde dat er een maansverduistering zou zijn. Ik vertelde de indianen en hun opperhoofd dat mijn God vertoornd was over hun gedrag en de maan zou laten sterven. Toen de maan in het zwart verdween werden de indianen vreselijk bang en hervatten onze bevoorrading, waarna ik de maan weer leven liet. Het opperhoofd zei dat hij dankbaar was en dat hij mijn God wilde behagen door mij de weg naar goud te wijzen. Hij nam me mee naar het oostelijke uiteinde van het eiland. Daar toonde hij me in een tempel zo fraai als een Europees paleis een 'sprekende steen' met uitgehakte afbeeldingen, die volgens zijn zeggen de weg naar een enorme schat uitbeeldden.

Perlmutter had al in het boek van Ortega over de gebeurtenissen rond de maansverduistering gelezen. Hieruit bleek hoe vindingrijk Columbus kon zijn. Maar wat te denken van dat merkwaardige verhaal over een sprekende steen?

De verteller vroeg zich iets dergelijks af.

Wekenlang piekerde ik over de betekenis van deze vreemde steen.

Ik zag er een kaart van de kust die ik had ontdekt in, maar de overige afbeeldingen en tekens gaven niets van hun geheimen prijs. Terug in Spanje liet ik de steen aan wijze mannen zien die zeiden dat het een navigatie-instrument was maar de vreemde tekens niet konden ontcijferen. Toen ging mij als eenvoudige zeeman een lichtje op: dit was een torleta zoals de ouden die bij het vinden van hun weg gebruikten. Omdat de steen onhandelbaar was, had ik kaarten van de afbeeldingen gemaakt en vertrok ik zoals eerder gezegd voor mijn vijfde reis, waarbij ik me heilig voornam door te gaan tot ik iemand heb gevonden die dit vreemde geschrift lezen kan.

Dit verklaarde de verwijzing naar de torleta van de ouden. Het was klaarblijkelijk een stenen tablet, volgens de beschrijving vrij groot en zwaar, voorzien van reliëfafbeeldingen waaruit af te leiden viel dat ze ooit voor navigatie werden gebruikt. Aangezien Columbus de steen niet zonder nadere uitleg kon gebruiken, kon het niet zomaar een kaart zijn in de conventionele vorm zoals wij die kennen. In de brief werd het verslag van de vijfde reis weer opgenomen.

10 augustus

We bleven westwaarts gaan, als voorheen geholpen door een gunstige wind. En nu zijn we ten slotte voor anker gegaan voor een kust verder weg dan ooit door een mens betreden. De inlanders met wie we hebben gesproken, vertelden dat hier in de buurt meer goud is dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen. Ik geloof dat ik op het punt sta om de schat van koning Salomo te ontdekken. Ik voel me niet goed, ben weer eens ziek en zwak geworden van de hitte en aandoeningen, maar ik voel dat het goud dichtbij is en vraag Uwe Majesteit om mij, als ik met deze bergen goud en kostbare juwelen ben teruggekeerd, toe te staan dat ik op bedevaart naar Rome en Jeruzalem ga. Ik zal niet schrijven alvorens ik het goud in mijn bezit heb...

De volgende aantekening was twee dagen later gedateerd. De tekst was nu in een steviger handschrift geschreven.

De Admiraal is verdwenen! Toen de bemanning bij het ochtendkrieken ontwaakte, ontdekten we dat een van de kleine boten weg was en dat de hut van de Admiraal leeg is. Ook zijn kaarten zijn verdwenen. Ik heb een ploeg aan land gestuurd om hem te zoeken en ze hebben de boot gevonden, maar werden naar het schip teruggedreven door een groep inlanders die hen met een regen van pijlen belaagde. Helaas vrees ik dat de Admiraal dood is, vermoord door deze goddeloze wilden! We zullen op veilige afstand voor de kust blijven wachten, maar als we niet spoedig een levensteken van hem zien, zullen we het anker moeten hijsen om naar Hispanola te varen en daar hulp te zoeken. God zegene de Admi-raal van de Oceaan. Vandaag opgetekend door Alonso Mendez, leerling-stuurman.

Perlmutter tikte in gedachten verzonken op zijn brede kin. Columbus verkeerde die laatste uren duidelijk in extase. Salomo's goud inderdaad! Hij vroeg zich af voor welke kust de Niña voor anker was gegaan. Hij nam de kaart er weer bij. Wie van Jamaica westwaarts vaart, komt in Midden-Amerika uit. Ergens tussen het Mexicaanse schiereiland Yucatan en het zuidelijker gelegen Belize of Honduras als hij een paar graden was afgedreven. Zodra hij meer tijd had, zou hij de dagelijkse observaties nog eens onder de loep nemen en kijken of hij aan de hand daarvan de exacte koers kon terugvinden.

Columbus had zijn kaarten en schriftkopieën meegenomen, maar waar was de steen gebleven? Perlmutter schudde geamuseerd zijn hoofd, verwonderd over het feit dat hij zich zo sterk door het verhaal had laten meeslepen. Hij reageerde alsof het document dat hij zojuist had uitgelezen echt was, terwijl het historisch gezien waarschijnlijk nauwelijks belangwekkender was dan een lastige kruiswoordpuzzel. Maar wat als het document nu eens wél echt was? Welke relevantie zou het kunnen hebben voor de dramatische gebeurtenissen van de laatste tijd waar Austin het over had gehad; zijn verhalen over de bendes van zwartgeklede moordenaars die het op nietsvermoedende archeologen hadden voorzien? En wat bedoelde Columbus met die merkwaardige opmerking over 'de dood van de vijf? Hij voelde zich schijnbaar zo schuldig over zijn betrokkenheid bij dit voorval dat hij zijn isolement op het eiland als een straf van God beschouwde. Perlmutter besloot de brief nogmaals door te lezen voor het geval hij iets had gemist. Daarna zou hij in zijn eigen bibliotheek gaan zoeken.

Maar eerst was het hoog tijd voor een voedzaam tussendoortje.

24

Cancún, Mexico

Aan boord van de vlucht naar Cancún had meteen na het vertrek uit Washington kort na de bijeenkomst ten huize van Zavala een vrolijke, verwachtingsvolle stemming geheerst. Toen de piloot op de landingsbaan aanvloog, wrongen de passagiers op weg naar hun vakantiebestemming hun nek in de vreemdste bochten om de luxueuze hotelbebouwing aan de stranden langs het heldere blauwgroene water onder hen langs te zien schuiven en de algehele opwinding nam overluide vormen aan. In zijn conservatieve grijze pak met de felgekleurde vlinderdas en de manier waarop zijn hoofd boven de stoelen uittorende was Paul Trout ook zonder de ernstige uitdrukking op zijn gezicht een opvallende verschijning in het toestel. Met een kaart van het schiereiland Yucatan voor zijn neus en zijn gedachten bij Gamay liet hij zich pas door een schuine bocht van het vliegtuig uit zijn concentratie halen om te zien waar ze waren.

Een paar minuten later stond het toestel aan de grond. Trout maakte zich los uit de stroom passagiers die op de wachtende hotelbusjes afsnelden en stevende op de balie af van een kleine chartermaatschappij. Na nogmaals enkele minuten nam hij plaats op de stoel naast de piloot van een tweemotorige Beechcraft Baron. Hij was de enige passagier en de overige zitplaatsen van het vierpersoonsvliegtuigje waren verwijderd om zo de bagageruimte te vergroten.

Toen de Beechcraft van de grond loskwam dankte Trout in stilte de reisplanners van de NUMA die ongelooflijk hun best hadden gedaan om deze reis zo snel nog rond te krijgen door op zo korte termijn nog een vrije plaats in een lijnvlucht te vinden met vervolgens een naadloze aansluiting op deze charter. Dit kleinere vliegtuig was op weg naar Campeche om er een stel technici in dienst van een oliemaatschappij op te pikken die in Cancün hun vrouwen en vriendinnen zouden ontmoeten.

De vlucht zou ongeveer een uur duren, volgens de piloot, een praatgrage Mexicaan van in de dertig die redelijk Engels sprak en uit eigen ervaring in Cancün de beste bars wist om buitenlandse vrouwen op te pikken. Binnen de kortste keren ging zijn stem in het kabaal van de motoren verloren. Door zijn bezorgdheid over Gamay had Trout die laatste nacht in Tucson zo goed als niet geslapen. Hij sloot zijn ogen om weer wakker te schrikken toen de piloot hem erop wees dat ze over Chichén Itza vlogen. Trout keek omlaag naar de enorme vierkante tempelpiramide.

'Ongeveer halverwege tot Ciudad del Carmen,' zei de piloot. Trout knikte. Haast gehypnotiseerd door het zich tot de horizon uitstrekkende vlakke groene landschap sloot hij opnieuw zijn ogen tot de piloot hem wakker schudde. 'Daar is uw schip.'

Het was een hele geruststelling om de slanke, turkooisgroene romp van de Nereus tussen de olietankers en vissersboten in de haven te zien liggen. Trout kon nauwelijks geloven dat hij, en ook Gamay, het schip nog maar zo kort geleden hadden verlaten. Had hij haar nu maar overgehaald om naar Washington terug te komen. Maar hij moest toegeven dat hem dat toch niet was gelukt; ze had haar zinnen nu eenmaal op een ontmoeting met dr. Chi gezet.

Voor zijn vertrek uit Washington had hij het antropologisch museum van Mexico opgebeld en met de secretaresse van dr. Chi gesproken. Ze had de agenda van de professor erop nagekeken en bevestigd dat hij een afspraak met Gamay had. De professor bracht een groot deel van zijn tijd in het 'veld' door en belde haar alleen als er toevallig een telefoon in de buurt was, maar een vast schema had ze daar niet voor. Wie naar hem op zoek was, zei ze, kon het 't best in zijn laboratorium proberen.

Terwijl de piloot op toestemming voor de landing wachtte, vroeg Trout of hij degenen die zich met de volgende etappe van zijn tocht bezighielden alvast via de radio van zijn komst op de hoogte wilde stellen. Hij wenste geen tijd te verliezen met nodeloos gewacht in een vliegveldhal. Zodra de Beechcraft tot stilstand kwam, vloog Trout met zijn tas en een vluchtig, over zijn schouder geroepen 'adios' en 'gracias' de cabine uit.

In de hal van het vliegveld stond een gedrongen man in een politie-uniform en een spiegelende zonnebril te wachten.

'Dr. Trout,' zei hij met een brede glimlach. 'Ik ben sergeant Morales van de Mexicaanse rijkspolitie. De federales. Men heeft mij gevraagd uw gids te zijn.'

Trout had zich bij de narcoticabrigade ofwel de Drug Enforcement Agency gemeld. De DEA was de NUMA voor in het verleden bewezen diensten de nodige dank verschuldigd en was maar al te graag bereid om Trout ter wille te zijn bij het leggen van een betrouwbaar contact met de Mexicaanse rijkspolitie.

'Hoe gaat 't met u,' zei Trout met een blik op zijn horloge. 'Ik ben klaar, wat mij betreft.'

'Het is al laat,' zei de politieman. 'Ik vroeg me af of u niet liever morgen wilde vertrekken.'

Trout antwoordde met zachte stem, maar de vastberadenheid in zijn ernstige, bruine ogen was onmiskenbaar. 'Met alle respect, sergeant, het heeft me de grootste moeite gekost om hier zo snel mogelijk te komen en dat met het doel om onmiddellijk na mijn aankomst met het zoeken naar mijn vrouw te kunnen beginnen.'

'Natuurlijk, señor Trout,' zei de politieman met een begripvol knikje. 'Ik verzeker u dat dit niets te maken heeft met het eeuwige mañana, maar heel simpel met gezond verstand. Ook ik wil uw vrouw vinden. Maar toch zal het snel donker zijn.'

'Hoe lang is het nog licht?'

'Nog een uur, hoogstens twee.'

'Vooruit met de geit,' reageerde Trout. 'In twee uur kunnen we bergen werk verzetten.'

Morales begreep dat het geen zin had de lange Amerikaan op andere gedachten te brengen.

'Bueno, dr. Trout. De helikopter is deze kant op.'

De Bell 206 JetRanger stond al warm te draaien; de rotorbladen en de staartschroef draaiden langzaam toen Trout zich op de driepersoonsachterbank liet zakken en Morales naast de piloot plaatsnam. Even later sloeg de turbinemotor aan en verhief de landingsslede zich van het beton. De helikopter schoot de lucht in en klom in twee minuten naar een hoogte van ruim negenhonderd meter. Ze maakten een wijde bocht over het water en volgden een spoorweg die vanaf de kust landinwaarts kronkelde.

Morales gaf de piloot de route aan, waarbij hij regelmatig een uitgevouwen kaart raadpleegde. Ze verlieten de spoorweg en volgden een smalle doorgaande weg die min of meer in noordoostelijke richting liep. De helikopter bleef met een snelheid van zo'n tweehonderd kilometer per uur op dezelfde hoogte vliegen. De dichte bossen werden zo nu en dan door dorpjes of een enkele stad onderbroken. Er waren maar weinig verharde wegen. Af en toe passeerden ze een Mayaruïne. Maar voor het overgrote deel bestond het landschap uit eenzelfde ononderbroken groene vlakte die Trout ook al op zijn vlucht van Cancün had gezien.

De helikopter draaide naar een iets zuidelijkere koers. Morales was een bekwame en alerte gids die herkenningspunten snel ontdekte en alle informatie direct aan de piloot doorgaf. Trout zag dat de zon snel naar de horizon zakte.

'Hoe ver nog?' vroeg Trout ongeduldig.

Morales stak vijf vingers op. Voor de piloot gaf hij een punt op de kaart aan. 'Aqui!'

De piloot reageerde met een zo kort knikje dat Trout er niet zeker van was of hij Morales überhaupt wel had gehoord; tot de helikopter vaart minderde en een wijde boog beschreef die spiraalsgewijs in steeds kleinere cirkels overging.

Morales drukte tegen het plexiglas en wees naar beneden. Trout ving een glimp op van een open plek en een eenvoudig bouwsel voordat ze alweer uit het zicht waren verdwenen. De helikopter vloog er weer op af en begon te dalen. Hun bestemming lag nu recht onder hen en Trout kon de plek waar ze zouden landen niet zien. Toen de boomtoppen naderden, leek de helikopter heel even stil te hangen. Plotseling gaf de piloot een dot gas en spoten ze als een opgeschrikte vlinder zijdelings weg.

De piloten en Morales spraken in rap Spaans met elkaar.

'Wat is er aan de hand?' Trout keek gespannen of hij iets in de bossen kon ontdekken.

'Geen plek genoeg. Hij is bang dat de rotorbladen de bomen raken.'

Trout liet zich achterover tegen de rugleuning vallen en sloeg met opgeblazen wangen geërgerd zijn armen over elkaar. De piloot vloog door tot hij de helikopter boven een verlaten, kaarsrechte weg liet zakken om hem op een grasachtig veldje vlak naast het asfalt aan de grond te zetten. Terwijl de rotorbladen klapwiekend tot stilstand kwamen, stapten Trout en Morales uit. Vlakbij liep een pad het bos in.

'Zo kom je bij het huis van dr. Chi. We moeten lopen.'

Trout stevende weg terwijl de kleinere man alle moeite deed om hem zonder zijn waardigheid te verliezen bij te houden. Terwijl ze door het dichte bos liepen, viel het Trout op dat er ook diepere sporen waren die zo te zien vrij recent door brede, verder dan normaal uit elkaar staande banden waren gemaakt. Morales had verteld dat hij de policia ter plaatse had gebeld en gevraagd of ze in de omgeving navraag wilden doen. Verschillende plaatselijke bewoners herinnerden zich dat ze Chi in de bus hadden gezien. Terugkomend van de jacht was hij ingestapt en was afgezet op een plek in de buurt van zijn huis. Ze herinnerden zich ook dat er een Jeep op hem stond te wachten. Dat klopte dus, dacht Trout. Gamay was met een Jeep van de kust het binnenland ingereden.

'Kent u dr. Chi?' vroeg hij onder het lopen aan Morales.

'Sí señor. Ik heb hem wel eens ontmoet. Van het museum vragen ze me soms om een boodschap aan hem over te brengen. Hij is muy pacifico. Een echte gentleman. Hij wil altijd tortilla's voor me maken.'

Onder het overhangende bladerdak was het nu zo donker als in een metrotunnel geworden. Trout tuurde door de takken of hij nog een glimp zonlicht kon opvangen. Hij vroeg zich af of ze geen problemen met het vinden van de terugweg zouden krijgen. Misschien had Morales toch gelijk gehad en hadden ze beter tot morgen kunnen wachten.

'Waarom ligt het laboratorium van professor Chi zo ver van de bewoonde wereld?' vroeg Trout. 'Het lijkt me makkelijker om een laboratorium in de stad of in een dorp te hebben.'

'Dat heb ik de doctor ook gevraagd,' zei Morales grijnzend. 'Hij zegt dat hij hier geboren is. "Hier liggen mijn wortels," zei hij. Begrijpt u wat hij bedoelt?'

Trout begreep Chi's verbondenheid met zijn geboortegrond maar al te goed. Zijn eigen familie was al meer dan tweehonderd jaar hecht aan Cape Cod verbonden en had diverse generaties voortgebracht die door middel van beroepen als vuurtorenwachter, opvarende van een reddingboot of visser aan de zee verknocht waren geraakt. Het lage, met zilverkleurige dakspanen bedekte geboortehuis van Trout was bijna twee eeuwen oud, maar het was door de jaren heen goed onderhouden en zag eruit alsof het nieuwbouw was. Hij stamde uit een zeemansgeslacht, iets waar hij trots op was, maar hij realiseerde zich dat dit nog niets was vergeleken bij de Maya's, die voor de komst van de Spanjaarden al vele eeuwen hetzelfde land bewoonden.

Ze ploeterden nog zo'n twintig minuten door tot ze de open plek bereikten. Het vierkante, hardstenen gebouw leek uit het bos omhoog te schieten, maar dat kwam voornamelijk omdat Trout een dergelijk solide bouwwerk niet op deze afgelegen plek verwachtte.

'Het laboratorium van de professor,' zei Morales. Hij liep er op af en klopte op de deur. Geen reactie. 'Laten we eerst het huis bekijken,' stelde Morales voor.

Het met stro bedekte dak van de hut was net als de stipjes die Trout vanuit de lucht in het landschap van Yucatan had gezien. Maar Trout was meer geïnteresseerd in de Jeep die naast het eenvoudige bouwwerk geparkeerd stond. Hij holde er naar toe en doorzocht de auto. Achter de zonneklep stak het kaartje waarop was aangegeven hoe je bij het huis van Chi kwam en er lag een flesje met een anti-insectenmiddel. Hij streek met zijn handen over het stuur en het dashboard en rook de zwakke geur van de bodylotion die Gamay gebruikte.

Ze doorzochten het huis, wat vanwege de schaarse meubilering binnen vijf minuten was gebeurd. Trout stond midden op de zandvloer en keek om zich heen in de hoop nog iets te ontdekken wat hij in eerste instantie over het hoofd had gezien.

'Goed, door de Jeep weten we dat ze in ieder geval tot hier is gekomen.'

'Ik heb een idee,' zei Morales. Trout volgde hem langs het laboratorium naar een tweede eenvoudige hut. 'Dit is de garage van de professor. Kijk. Zijn auto is er niet.'

'Dat zijn dan waarschijnlijk de sporen geweest die we op de weg hier naar toe hebben gezien. Wat is 't voor een auto?'

'Behoorlijk groot,' zei Morales. 'Zoiets als een Jeep, maar dan zo breed.' Hij hield zijn handen zo ver mogelijk uit elkaar.

'Een HumVee?'

'Sí' zei hij met een stralende glimlach. 'HumVee. Die ze ook in het Amerikaanse leger hebben.'

Dus waren ze hoogstwaarschijnlijk in de Hummer op pad gegaan. Maar waarheen?

'Misschien ligt er een berichtje in het laboratorium,' zei Trout.

In het van cementblokken opgetrokken gebouw was het zelfs zonder airconditioning aanmerkelijk koeler dan buiten. De deur zat niet op slot en ze konden zonder problemen naar binnen. Trout bekeek de geavanceerde technische apparatuur en schudde net als zijn vrouw een dag eerder verwonderd zijn hoofd. Morales bleef vol respect op enige afstand alsof hij bang was dat hij op verboden terrein zou worden betrapt. Afgezien van de gebruikelijke wanorde, zag het er niet naar uit dat er iets overhoop was gegooid.

Paul liep naar het aanrecht. Er stonden twee glazen in het afdruiprek.

'Zo te zien hebben ze hun dorst gelest.'

Morales keek in de prullenmand en vond de Seven-Up-blikjes. Aan de hand van een reconstructie van de gebeurtenissen concludeerde Trout dat Gamay bij de snelweg op de professor had gewacht, dat ze hier naar toe waren gegaan en een blikje fris hadden gedronken alvorens ze weer waren vertrokken. Hij keek in de koelkast en zag de twee patrijzen. De vogels hadden allang geplukt en schoongemaakt moeten zijn. Chi was er dus van uitgegaan dat ze niet al te lang zouden wegblijven.

'Is er een stad in de buurt waar ze misschien heen zijn gegaan?' vroeg Trout.

'Er is een stad, si, maar de mensen daar hadden dr. Chi dan beslist gezien in zijn grote blauwe auto. Nada.'

Trout bestudeerde de kaarten aan de muur. Het leek alsof er één was weggehaald. Hij liep naar de tafel en doorzocht de papieren die bovenop lagen. Meteen had hij een kaart te pakken waarvan de punaisegaatjes precies op de gaatjes in de muur pasten. Het was mogelijk dat Chi hem van de muur had gehaald om hem aan Gamay te laten zien. Maar voor hetzelfde geld lag hij daar al veel langer op tafel. Hij toonde de kaart aan Morales.

'Weet u waar dit is?'

De politieman bekeek de kaart en zei: 'Verder in het zuiden, dieper de Campeche in. Zo'n honderdvijftig kilometer hier vandaan, misschien iets meer.'

'Wat is daar?'

'Niets. Bossen. Het ligt buiten het natuurreservaat. Daar komt nooit iemand.'

Trout tikte op de kaart. 'Toch is er iemand naar toegegaan. En volgens mij is dat dr. Chi. Met de helikopter zijn we er binnen een uur.'

'Neem me niet kwalijk, señor, maar tegen de tijd dat we bij de helikopter terug zijn is het pikkedonker.'

Morales had gelijk. Ze mochten blij zijn dat ze het pad door het bos nog konden volgen. Tegen de tijd dat ze bij de helikopter terugkwamen, zagen ze haast geen hand voor ogen meer. Trout had er de pest in dat Gamay waar ze zich ook bevond, daar nu nog een nacht moest doorbrengen. Toen de helikopter boven de boomtoppen uitsteeg, probeerde hij zich met de meest gunstige mogelijkheden te troosten. Dat Chi en Gamay ergens onderdak hadden gevonden. Misschien zaten ze ergens rustig te eten. Maar er drongen zich ook minder aantrekkelijke scenario's op. Een ongeluk. Dat leek onwaarschijnlijk. Gamay was iemand die niet zo snel iets overkwam. Daar was ze veel te gewiekst, te standvastig voor.

Trout wist dat zelfs de meest standvastige persoon minstens één keer in zijn of haar leven een fout maakt. Hopelijk was dat nu niet met Gamay het geval.

25

Sergeant Morales bezorgde Trout een kamer in een hotelletje in de buurt van het vliegveld. Urenlang lag Trout op zijn bed naar de ventilator aan het plafond te staren, piekerend over Gamay en wat haar overkomen kon zijn, tot hij uiteindelijk nog een paar uurtjes in een rusteloze slaap wegdommelde. Hij werd wakker in de ochtendschemering en ging onder de douche, die door het ontbreken van warm water extra verfrissend was. Toen de piloot en de sergeant in de eerste roze gloed van de opkomende zon op het vliegveld arriveerden, liep Trout al ongedurig op het betonnen platform heen en weer.

De helikopter vloog op zo'n vijfhonderd meter hoogte en op maximumsnelheid in een rechte lijn naar het gebied van de kaart van Chi. De bossen strekten zich als een groen, ruw geknoopt tapijt onder hen uit. Boven het betreffende gebied aangekomen, verminderde de piloot snelheid en liet de helikopter tot vlak boven de boomtoppen zakken. De JetRanger voldeed op een voortreffelijke manier aan het doel waarvoor hij oorspronkelijk als verkenningshelikopter was gebouwd. Trout, die voorin zat, viel een afwijking in de structuur van het bladerdak op en vroeg de piloot er overheen te cirkelen. Morales ontwaarde de nauwelijks als zodanig herkenbare randen van de rechthoekige vlakte. Nadat ze er nog een paar keer overheen waren gevlogen zodat de piloot de gesteldheid van het terrein had kunnen verkennen, landde de JetRanger ongeveer in het midden van de vlakte.

Binnen dertig seconden voelde Paul dat er met dit desolate oord iets niet pluis was. En niet zo'n beetje ook! Dat kwam niet alleen door de afgelegen ligging, de rare uitstulpingen en de duisternis die zelfs overdag de omringende bossen beheerste. Er hing een onheilspellend sfeertje. Als kind had hij datzelfde, van zijn kruin tot in zijn tenen doortintelende onbehagen gevoeld als hij langs het leegstaande huis van een zeeman liep die toen zijn schip in de Sargassozee door windstilte was overvallen, zijn maten had opgegeten.

Misschien was Gamay hier nooit geweest, dacht hij, terwijl hij de naargeestige omgeving in zich opnam. Hij had alleen die kaart van dr. Chi en de veronderstelling dat dit hun bestemming was geweest. Het was best mogelijk dat hij zijn tijd hier stond te verdoen terwijl Gamay ergens anders wanhopig op zijn hulp wachtte. Nee. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Dit was beslist de plek waar hij moest zijn. Dat voelde hij aan zijn botten zoals zijn vader, de visser, had gevoeld dat er storm op til was.

De politieman stelde voor om alle drie een andere richting op te gaan, waarbij ze elkaar zo veel mogelijk in het oog moesten zien te houden, en direct naar de helikopter terug te keren zodra ze de bosrand hadden bereikt. Een half uur later waren ze weer bij elkaar. Morales wilde iets zeggen, maar zweeg toen zijn constant speurende politieoog iets waarnam dat op een eerder bezoek wees.

Terwijl hij neerhurkte om het beter te kunnen zien, zei Morales: 'Kijk, hier is gras afgebroken, en hier ook. En hier.' Hij hield zijn hoofd scheef. 'Kijk daar, bij de juiste lichtinval kun je het zien, voetafdrukken.'

Trout bedacht zich dat je een man als Morales maar beter niet op je hielen kon hebben. Ook hij zakte door zijn knieën en zag de zwakke afscheiding die de aandacht van de politieman had getrokken. De sergeant zei de piloot bij de helikopter te blijven en werd niet tegengesproken. De vroege ochtendzon begon al de eerste trekjes te vertonen van de verzengende vuurhaard die hij over een paar uur zou zijn. Met Morales op kop volgden ze het spoor en waren nog niet ver gevorderd toen ze een ophoging zagen die grotendeels van de plantengroei was ontdaan zodat aan één kant de onderliggende stenen zichtbaar waren.

Aan de voet van het bouwsel lag iets roodachtigs. In zijn haast om er een nauwkeuriger blik op te werpen negeerde Trout de waarschuwing van de sergeant om vooral achter hem te blijven. Hij schoot langs de sergeant op het bouwsel af en pakte Gamay's versleten, kastanjebruine L.L. Bean-rugzakje op, dat hij haar twee jaar eerder met Kerstmis had gegeven. Opgewonden doorwoelde hij de inhoud en vond haar fototoestel en notitieboekje, een paar plastic boterhamzakjes, lege blikjes en een fles water. Er vlakbij lag nog een tas van geelbruin canvas. Trout hield beide tassen hoog op om ze aan Morales te laten zien die haastig kwam aangesneld.

'Deze tas is van mijn vrouw,' zei de wetenschapper van de NUMA triomfantelijk. 'Op het label van de andere staat de naam van dr. Chi.'

Morales inspecteerde de tas van de professor. Hij keek bezorgd. 'Dit voorspelt weinig goeds.'

'Wat bedoelt u met weinig goeds? Dit betekent dat ze hier zijn geweest.'

'U begrijpt het verkeerd, señor Trout,' zei Morales, terwijl hij een vluchtige blik om zich heen wierp. 'Ik heb een kampvuur gevonden met sporen van een hele groep chiclero's.' Toen hij de niet-begrijpende uitdrukking op Trouts gezicht zag, vervolgde hij: 'Dat zijn boeven die oude voorwerpen roven om te verkopen.'

'Wat heeft dat met mijn vrouw en de professor te maken?'

'De as was nog warm. En ook bij de rivier zijn sporen van veel mensen. En dit heb ik ook gevonden.' Hij opende zijn hand en liet drie gebruikte patroonhulzen zien.

Trout hield een van de hulzen bij zijn neus. De kogel was kort geleden afgeschoten.

'Waar hebt u ze gevonden?'

Trouts ogen volgden de uitgestoken wijsvinger van de politieman en daarna keek hij om naar de plek waar hij de rugzakken had gevonden alsof hij zo een lijn tussen de beide punten kon trekken. Toen viel zijn oog op de merkwaardige reliëfversieringen op de muur van het bouwwerk. Hij deed een stap dichterbij en bestudeerde de boten en andere afbeeldingen op het vrijgemaakte stenen oppervlak. Hij vermoedde dat Gamay en de professor eerst hadden gegeten en daarna naar deze reliëfversieringen waren teruggegaan. Gamay had deze merkwaardige afbeeldingen beslist buitengewoon interessant gevonden, maar er was klaarblijkelijk iets geweest dat hen had afgeleid.

Hij richtte zich weer tot Morales. 'Denkt u dat mijn vrouw en de professor in handen van die chiclero's zijn gevallen?'

'Sí,' zei Morales. 'Dat is alleszins mogelijk. Waarom zouden ze anders hun rugzakken hier hebben achtergelaten?'

'Daar dacht ik ook net aan. Sergeant, zou u mij willen aanwijzen waar u die hulzen hebt gevonden?'

'Kom maar mee,' zei Morales met een knikje. 'Kijk uit waar u loopt. Er zitten hier overal gaten in de grond.'

Langzaam lopend staken ze de vlakte over. Er waren veel meer van die mysterieuze ophogingen als Trout aanvankelijk had aangenomen. Als er onder allemaal een dergelijk stenen bouwsel zat, was dit ooit een niet onaanzienlijke nederzetting geweest.

'Hier,' zei Morales. 'En hier.'

Trout zag in het gras stukjes koper glinsteren en pakte nog een paar patronen op; het waren zowel pistool- als geweerhulzen. Het gras eromheen was platgetrapt. In zijn grote hand omklemde hij de lege, koperen kokertjes alsof hij ze wilde kraken.

'Kunt u me nu ook het kampvuur en de rivier laten zien?'

Ze onderzochten de plek rond het kampvuur en vonden lege tequilaflessen en talloze sigarettenpeuken. In het bos vonden ze nog meer patroonhulzen. Aan de oever van de rivier zocht Trout tevergeefs naar sporen van Gamay's sportschoenen; de modder was te veel omgewoeld. Hij zag sporen van boten die op de oever waren getrokken en ook hier veel lege hulzen. Het leek wel of er een schiettent had gestaan! Maar Trout gaf dit toch enige hoop. Die hulzen wezen erop dat lieden met pistolen en geweren iemand tot aan de rivier hadden opgejaagd. Dat was het sléchte nieuws. Uit het feit dat er nog vanaf de oever was geschoten, mocht je concluderen dat Gamay en de professor waarschijnlijk waren ontkomen.

Trout stelde voor dat ze de rivier met de helikopter vanuit de lucht zouden volgen. Morales ging akkoord. Ze liepen met snelle passen van de rivier weg naar de heli terug en waren ongeveer halverwege toen ze een onwezenlijk gekreun hoorden. Ze verstijfden en keken elkaar verwonderd aan. Morales trok zijn pistool. Ze luisterden en hoorden slechts het zoemen van de insecten.

Tot ze rechts opnieuw gekreun hoorden. Terwijl Morales hem rugdekking bood, liep Trout behoedzaam op het geluid af. Het gekreun leek van een plek ergens onder de grond te komen. Trout keek omlaag. Hij zag een zwart, voor een deel onder overhangend gras verborgen gat. Aan de rand knielde hij neer, maar kon in de duisternis niets ontdekken.

Ondanks dat het hem lichtelijk dwaas leek om tegen de grond te praten, zei hij: 'Wie is daar?'

Opnieuw klonk er gekreun. Gevolgd door een zwakke stem die een stroom Spaanse klanken uitstootte.

Morales, die naast Trout was neergehurkt, luisterde een ogenblik. 'Het is een man. Hij zegt dat hij in dit gat is gevallen.'

'Wat voerde hij hier uit?'

Morales stelde hem de vraag, waarop onmiddellijk een antwoord kwam. 'Hij zegt dat hij hier wandelde.'

'Dit is een behoorlijk afgelegen plek voor zomaar een wandelingetje in de natuur,' zei Trout. 'Laten we hem hier uithalen.'

Trout liep naar de helikopter en vond een nylon touw in de EHBO-kist. Met een lus aan het uiteinde liet hij het touw in het gat zakken, waarna hij de man samen met de piloot en Morales omhoogtrok. Eerst zagen ze het hoofd en daarna de schouders van een meelijwekkende figuur in de opening verschijnen. Zijn onverzorgde baard en lange vettige haren zaten onder een dikke laag stof en zijn gehavende kleren waren mogelijk ooit wit geweest. Hij ging op de grond zitten en wreef beurtelings over zijn armen, benen en hoofd. Zijn neus was zwaar gekneusd.

De politieman gaf hem een fles water. Gulzig klokte hij het water naar binnen, waarbij de helft over zijn kin droop. Door het water opgefrist, toonde de man grijnzend een rij gele tanden en tikte vragend om nog een slok tegen de veldfles. Toen hij zijn arm optilde, zakte zijn mouw omlaag.

In een flits trapte Trout de veldfles met een grote boog in het gras. Op hetzelfde moment schoot zijn rechterhand uit en greep hij de man bij zijn harige pols. Zelfs Morales schrok van deze onverwachte actie.

'Señor Trout!'

'Dit is het horloge van mijn vrouw.' Trout trok het bandje van het Swatch-horloge los.

'Weet u dat zeker?'

'Ik heb het haar gegeven.' Zijn normaal zo rustige ogen schoten vuur. 'Vraag hoe hij eraan komt!'

Morales stelde de vraag in het Spaans en vertaalde het antwoord.

'Hij zegt dat hij het heeft gekocht.'

Trout had geen geduld voor spelletjes. 'Zeg maar dat we hem teruggooien en weggaan als hij zijn mond niet opendoet.'

De grijns verdween. Het dreigement om in het gat te worden teruggegooid ontlokte hem een stroom Spaanse woorden.

Morales luisterde en knikte. 'Hij is niet goed snik. Heet Ruiz. Houdt vol dat hij door toedoen van een duivelvrouw en een dwerg door de aarde werd opgeslokt.'

'Duivelvrouw?'

'Si. Hij zegt dat zijn neus is gebroken.'

'Wat is er met die vrouw gebeurd?'

'Dat weet hij niet. Hij lag in het gat. Hij heeft horen schieten. Daarna werd het stil. Hij zegt dat zijn vrienden hem hebben achtergelaten. Ik heb hem gevraagd of die amigo's soms chiclero's waren. Hij beweert van niet.' Morales grinnikte, maar niet van vrolijkheid. 'Hij liegt dat hij barst.'

'Zeg maar dat we hem met de helikopter meenemen en hem naar buiten gooien als hij niet met de waarheid over de brug komt.'

De man staarde naar de bikkelharde uitdrukking op het gezicht van de reusachtige gringo en concludeerde dat er met hem niet te spotten viel.

'Nee!' zei hij. 'Ik praat. Ik praat.'

'Spreekt u Engels?'

'Poco' zei de man, terwijl hij met duim en wijsvinger het 'klein beetje'-gebaar maakte.

In gebrekkig Engels aangevuld met Spaanse woorden wanneer hij niet verder meer wist, gaf Ruiz toe dat hij tot een bende chiciero's behoorde die daar naar toe waren gekomen om oude voorwerpen te stelen. Ze hadden de vrouw en het oude mannetje ontdekt en hen op een plek onder de grond opgesloten waar ze onmogelijk uit konden ontsnappen. Maar toch hadden ze zich op de een of andere manier een weg door de aarde gebaand en hem in dat gat gegooid. De andere chiclero's hadden de achtervolging ingezet en waren niet teruggekomen om hem op te halen. Hij wist niet hoe het met de man en de vrouw was afgelopen.

Trout dacht hier heel even over na.

'Goed, we nemen hem mee in de helikopter.'

Morales deed de man voorzichtig, in een poging hem zo min mogelijk aan te raken, handboeien om en gaf hem een por met de punt van zijn schoen ten teken dat hij op moest staan. Ze duwden hem op de achterbank en Morales nam naast hem plaats. De man verspreidde zo'n stank dat de piloot zich beklaagde. Morales lachte en zei dat ze Ruiz er wel uit zouden gooien als het te erg werd. Ruiz vond dat absoluut niet grappig en zijn ogen stonden wijd open van angst toen de helikopter de lucht in ging. Over hem hoefden ze zich voorlopig geen zorgen meer te maken. Ze cirkelden nog een paar keer boven het open terrein, waarna ze de glanzende streep van de rivier volgden. Die was tussen de bomen soms nauwelijks zichtbaar, maar met drie paar speurende ogen wisten ze de loop steeds weer op te pikken.

Trout popelde van ongeduld om Gamay haar nieuwe bijnaam te vertellen. Duivelvrouw. Hopelijk leefde ze nog en kwam hij op tijd om het haar te kunnen zeggen.

26

Het geronk van de oude buitenboordmotor was zo luid dat Gamay de helikopter pas hoorde toen hij vrijwel recht boven hen hing. En zelfs toen begreep ze pas uit Chi's omhooggerichte blik dat ze gezelschap hadden gekregen. Ze rukte het roer om en stuurde de praam naar de oever, waar ze onder de beschutting van overhangende takken tegen de met gras begroeide oever botsten. Vanuit de lucht was de boot onder het dichte bladerdak nu vrijwel onzichtbaar. Gamay nam het zekere voor het onzekere en trok de praam onder de bladeren van een reusachtige varen. Ze wilde niet het risico lopen dat het zonlicht op de aluminium romp weerkaatste.

Een ogenblik later trilde de lucht van de met veel geraas vlak boven hen wentelende rotorbladen. Door de openingen in het dichte bladerdak vingen ze af en toe een glimp op van de glanzende roodwitte huid van een helikopter die over de boomtoppen scheerde. Het kwam geen moment in Gamay op dat haar man binnen enkele uren nadat hij van haar vermissing had gehoord naar Yucatan was teruggekeerd, een helikopter had geregeld en nu zo'n vijftig meter boven haar hing. Sinds haar komst hier waren haar haren haast uit haar hoofd gerukt, was ze met verkrachting bedreigd, was ze in een grot opgesloten om er de hongerdood te sterven, was ze door donkere en verstikkende gangen gekropen en had ze als schietschijf gediend. Er was dus geen enkele reden om aan te nemen dat de mensen die haar dermate naar het leven hadden gestaan niet ook hulp uit de lucht hadden ingeschakeld om haar misère nog te vergroten. Ze slaakte dan ook een zucht van verlichting toen het geluid van de helikopter in de verte wegstierf en enkele seconden later vervolgden ze hun weg over de rivier.

Nadat ze Gele Tand hadden uitgeschakeld, waren Gamay en Chi, terwijl de kogels hen om de oren vlogen, naar het bos gerend, waar ze zich de helling naar de oever van de rivier hadden afgestort. Daar hadden ze drie, naast elkaar op de oever getrokken aluminium pramen aangetroffen, waarvan ze er twee leeg de rivier op hadden geduwd om vervolgens zelf in de derde te stappen, de buitenboordmotor aan te trekken en over het water weg te spuiten.

Nadat ze de hele dag zonder verdere incidenten waren doorgevaren, hadden ze de nacht ongestoord op de oever doorgebracht en hun tocht de volgende ochtend alweer vroeg hervat. Door de helikopter besefte Gamay dat ze zich door de geslaagde ontsnapping en rustige vlucht iets te veilig waren gaan wanen. Nu hielden ze de lucht scherp in de gaten en zorgde Gamay er angstvallig voor dat ze dicht bij de oever bleven. De helikopter was uit zicht verdwenen, maar de schroef was zozeer in bladeren en takken verstrikt geraakt dat Gamay naar de kant moest sturen om de rond de schroefbladen verstrengelde plantenslierten te verwijderen. Normaal gesproken was dit een werkje dat hen een oponthoud van maximaal een minuut of twee had gekost. Toen Gamay de motor weer wilde starten, lukte dat niet. Ze begreep er niets van. De oude 15 pk Mercury zag er met het gezandstraalde motorhuis niet best uit. Maar toch had hij het prima gedaan tot ze hem zelf had uitgezet. Terwijl ze druk op zoek was naar de oorzaak van de storing, hoorden ze Spaanssprekende stemmen over de rivier naderen.

Niets is ergerlijker dan een weigerende buitenboordmotor, bedacht Gamay zich, en helemaal wanneer alleen dat recalcitrante brok ijzer jou voor een ramp kan behoeden. Gamay zette haar voet tegen de hekbalk. In de hoop de weerbarstige geest in de machine gunstig te stemmen fluisterde ze met een minzame glimlach 'alsjeblieft' en trok met al haar kracht aan het startkoord.

De motor reageerde met een sullig plop-plop, een astmatische kuch, een vochtige zucht, gevolgd door een stilte die door een pijnkreet van een achterovervallende Gamay werd verstoord, die haar knokkels aan de scherpe metalen zitting had opengehaald. Ze barstte in een scheldkanonnade uit waarin ze al die stomme, koppige machines voor eeuwig naar een andere wereld verwenste. Professor Chi stond aan de boeg en omknelde een overhangende tak om te voorkomen dat de onbestuurbare praam door de stroming werd meegesleurd, terwijl Gamay zich weer vloekend over de buitenboordmotor boog. Het zweet druppelde van haar kin. Met haar van woede verbeten mond en de slangachtige slierten donkerrood haar die om haar gezicht hingen, had ze zo voor een oud Grieks beeld van Medusa door kunnen gaan. Erger nog, ze wist ook zelf donders goed hoe gorgonisch ze er nu uit moest zien. Maar opdirken zat er nu eventjes niet in.

Hun haastige poging om de achtervolgers een hak te zetten was klaarblijkelijk niet gelukt. Hoe hadden ze ook van tevoren kunnen weten dat het losduwen van de boten niet voldoende was geweest, dat een van de twee achter een wortel was blijven haken en de andere naar de oever was teruggedreven. Nu dook de eerste van de beide boten in een bocht uit de flarden van de ochtendnevel op, vrijwel direct gevolgd door nummer twee. In elke boot zaten vier mannen, inclusief de twee die ze Pancho en Elvis had gedoopt. Pancho, die in de boeg van de voorste boot met een pistool stond te zwaaien, leidde de aanval. Uit zijn opgewonden geschreeuw viel op te maken dat hij de nagejaagde prooi had ontdekt.

De boten kwamen snel dichterbij. Met enige moeite richtte ze haar aandacht weer op de motor en zag dat de choke was ingedrukt. Ze trok de plastic knop uit en rukte nogmaals aan het koord. De motor sputterde en sloeg aan toen ze de benzinetoevoer iets bijstelde. Ze duwde de boot de rivier in en stuurde op het midden aan, waar het water het diepst was, ook al waren ze daar dan tevens het kwetsbaarst. Ze keek om. De voorste boot liep uit op de andere. Waarschijnlijk had hij meer pk's of liep de motor gewoonweg beter. In een tergende, slowmotion achtervolging kroop hij centimeter na centimeter dichterbij. Spoedig zouden ze binnen het bereik van de mannen komen die met hun geweren in de aanslag geknield in de boeg zaten.

Er walmde een rookwolkje uit een van de lopen. Pancho had voornamelijk voor de show kort achter elkaar een paar schoten gelost. Hij had slecht gericht, óf ze waren nog buiten hun bereik, want de kogels kwamen zelfs niet bij hen in de buurt. Opeens verdwenen hun achtervolgers door een bocht in de rivier uit zicht. Het was nog slechts een kwestie van tijd, minuten in feite, voordat ze voor lijk in het water zouden liggen.

Pats!

Gamay draaide zich vliegensvlug om. Chi had zijn vertrouwde machete op de bodem van de praam teruggevonden. Hij gebruikte hem nu om een groot stuk van een laag overhangende tak af te hakken. Nog een zilverblinkende uithaal. En weer viel er een tak in de rivier. Chi zwaaide er als een bezetene met zijn machete op los. Aan beide kanten van de boot kletterden er in hoog tempo meer takken in het water, waar ze tot een drijvende dam in elkaar klitten. Deze geïmproviseerde drijvende borstwering liep vast op een zandbank in het midden van de rivier.

De man aan het roer in de achtervolgende boot merkte het obstakel van ineengehaakte takken te laat op. Op volle snelheid schoot de praam door de bocht. Hij probeerde uit te wijken. Hierdoor sloeg de boot met de zijkant tegen de barrière. Een van de chiclero's leunde overboord om de boot af te duwen en ontdekte dat Newton gelijk had met zijn bewering dat iedere actie een reactie oproept. Zijn lichaam hing tussen de boot en de takken en werd uitgerekt tot hij in het water plonsde. Er klonk luid gegil toen de tweede boot op de eerste knalde. Er ging een geweer af en er floot een verdwaalde kogel het bos in. Een kwetterende zwerm opgeschrokken vogels verduisterde de hemel.

'Yes!' riep Gamay triomfantelijk. 'Goed gedaan, professor.'

Van de ontluikende glimlach op het doorgaans onbewogen gelaat van de Maya viel duidelijk af te leiden dat hij niet ontevreden was over zowel het effect van zijn inspanning als ook het compliment. 'Ik heb altijd geweten dat mijn studie aan Harvard me ooit nog eens te pas zou komen,' zei hij bescheiden.

Gamay grinnikte en trok aan het roer om de ondiepten langs de oevers van de rivier te ontwijken, maar ze was nog geenszins gerust op een goede afloop. Na haar kortstondige euforie besefte ze opeens dat ze eigenlijk geen flauw benul had waar ze naar toe voeren. En was er voldoende benzine om lang genoeg te kunnen doorvaren? Ze controleerde de tank. Halfvol. Of halfleeg zou een pessimist zeggen. Wat in hun precaire situatie wellicht de verstandigste optie was.

Na haastig overleg besloten ze nog enige tijd op volle kracht door te varen om de afstand tussen de praam en hun achtervolgers zo groot mogelijk te maken. Daarna zouden ze van de stroming gebruikmaken.

'Niet dat ik onze hachelijke situatie nog eens extra wil benadrukken, professor, maar hebt u enig idee waar de rivier naar toe gaat?'

De professor schudde zijn hoofd. 'Hij staat niet eens op de kaart. Ik vermoed dat we naar het zuiden gaan. Én dat alleen omdat er, zoals ik u al eerder zei, in het noorden zo goed als geen rivieren zijn.'

'Men zegt dat je, als je verdwaalt bent, via een rivier uiteindelijk altijd in de bewoonde wereld komt,' zei Gamay zonder overtuiging.

'Dat heb ik ook gehoord. Net als dat mos alleen aan de noordkant van bomen zou groeien. Maar mijn eigen ervaring is dat mos gewoon om de hele boom heen groeit. U bent zeker bij de padvinderij geweest.'

'Ik speelde liever met jongens. Verder dan kabouter ben ik nooit gekomen. Het enige wat ik daar voor zover ik me kan herinneren heb geleerd is het bewerken van een tak tot een stok waaraan je marshmallows boven het vuur kon roosteren.'

'Je weet maar nooit wanneer zoiets je toch nog van pas komt. Om eerlijk te zijn ben ik hier helemaal niet benieuwd naar een bewoonde wereld, zeker niet als die uit nog meer chiclero's bestaat.'

'Ligt dat dan voor de hand?'

'Degenen die ons nu achtervolgen, zijn aangekomen nadat ze ons in de grot hadden opgesloten. Dat betekent dat ze al in de buurt waren. Mogelijk is er een basiskamp.'

'Of ze waren stroomopwaarts onderweg toen wij hun maten tegen het lijf liepen.'

'Hoe dan ook, het lijkt me het beste als we ons op het ergste scenario voorbereiden, namelijk dat we tussen twee, ons vijandig gezinde groepen ingesloten zitten.'

Gamay keek omhoog naar de stukken blauwe lucht die steeds vaker tussen het bladerdak schemerden. 'Denkt u dat die helikopter van de bende was?'

'Zou kunnen, hoewel het mijn ervaring is dat deze dieven met vrij eenvoudige middelen werken. Voor het opgraven en door het bos transporteren van gestolen waar heb je geen geavanceerde werktuigen nodig. Als je zag hoe gemakkelijk wij aan die helikopter ontsnapten, zou je zeggen, hoe eenvoudiger hoe beter.'

'We hadden de natuur aan onze kant. Nu komen we in meer open gebied en moeten we er misschien over nadenken wat we doen als hij terugkomt.' Gamay zette de motor af. 'We laten ons even met de stroom meedrijven. Misschien kunnen we iets verzinnen zonder dat dat ding ons met zijn kabaal het denken onmogelijk maakt.'

Het boottochtje was in de stilte na de voortdurende herrie van de buitenboordmotor haast idyllisch. In het ondoordringbare woud om hen heen flitsten af en toe felgekleurde veren op. Uit de hoge oevers aan beide kanten van de rivier bleek dat dit een oude bedding was die gedurende vele eeuwen door het water in het zandsteen was uitgesleten. In overeenstemming met zijn vergevorderde leeftijd kronkelde de voortdurend van breedte wisselende rivier in een rustig, maar gestaag tempo door de bossen. Het water was het ene moment in het felle zonlicht zo groen als een biljartlaken om even later weer in een glinsterende duisternis weg te glijden. De prachtige natuur verloor al snel haar bekoring toen Gamay haar maag voelde knorren. Ze realiseerde zich dat ze sinds de vorige dag niets meer gegeten had en merkte op hoe jammer het was dat ze niet meer boterhammen hadden klaargemaakt. Chi zei dat hij zou kijken wat hij kon doen. Hij vroeg haar naar de kant te sturen en begon met zijn machete op een bessenstruik in te hakken. De bessen smaakten nogal zuur, maar ze vulden wel. De rivier was met een laag groene algen bedekt. Zodra je het wegveegde was het water helder en verfrissend.

Hun idylle werd wreed verstoord door het geluid van naderende buitenboordmotoren.

De boten doken een paar honderd meter achter hen weer op. Opnieuw was er een duidelijk sneller. Gamay startte de motor en gaf vol gas.

Ze bevonden zich op een recht, relatief breed gedeelte van de rivier. De achtervolgende boot spoot vooruit en de afstand tussen hen nam geleidelijk af. Binnen enkele minuten zouden ze weer binnen schootsafstand zijn. De boten kwamen steeds dichter bij elkaar. Ze liepen hun achterstand eerst met een derde en ten slotte met de helft in. Gamay begreep er niets van. De chiclero's hielden hun wapens niet in de aanslag. Ze stonden erbij als een groepje jongeren die een tochtje op de rivier maakten.

Opeens schreeuwde Chi: 'Dr. Gamay!'

Gamay draaide zich om en zag dat de professor in de boeg strak voor zich uit stond te staren. Ze hoorde gerommel in de verte.

'Wat is dat?' vroeg ze.

'Stroomversnellingen!'

De boot versnelde zonder dat ze de gashendel had aangeraakt. De lucht was koeler en vochtiger geworden. Een paar seconden later was het gerommel tot gebulder aangezwollen en door de mistslierten die boven de rivier hingen zag ze wit schuim en de scherpe punten van rotsblokken boven de waterspiegel uitsteken. Ze dacht aan de platte bodem van de boot en zag voor zich hoe een rotspunt als een blikopener het dunne aluminium openkliefde. De rivier was smaller geworden en de vele tonnen water die zich door deze natuurlijke trechter wrongen, hadden zich van een trage stroom tot een razende stroomversnelling ontwikkeld.

Ze keek om. De boten hadden de achtervolging gestaakt en draaiden rondjes op de rivier. Ze waren kennelijk goed op de hoogte van de omstandigheden hier. Daarom hadden ze niet meer op hen geschoten. Waarom zouden ze munitie verspillen?

'Dat redden we nooit, tussen die rotsblokken door,' gilde Gamay boven het oorverdovende gebulder van het water uit. 'Ik ga naar de kant. Daarna zullen we te voet het bos weer in moeten.'

Ze duwde het roer om en de praam schoot op de oever af. Zo'n tien meter voor de kant sputterde de motor en sloeg af. Gamay probeerde hem tevergeefs weer aan te trekken. Snel draaide ze de dop van de benzinetank; er hing alleen nog wat damp, dat was alles.

Professor Chi had vliegensvlug een roeispaan gepakt en probeerde de boot vooruit te wrikken. De stroming was te sterk en rukte de roeispaan uit zijn hand. De boot kreeg steeds meer vaart en begon om zijn as te draaien. Gamay moest machteloos toezien hoe de praam als een houtspaander in de richting van de vlijmscherpe rotsen en het bruisende schuim werd getrokken.

Het was Trouts idee geweest om langs de rivier terug te vliegen. Een paar minuten eerder had de helikopterpiloot op de benzinemeter en de wijzers van zijn polshorloge getikt, gebarentaal waarmee hij aangaf dat de brandstof opraakte en dat ze terug moesten.

Trout had zijn nauwgezetheid die hem als wetenschapper zo goed van pas kwam, te danken aan de tijd die hij als kind met zijn oom Henry had doorgebracht, een ervaren vakman die zelfs toen de plastic rompen allang in zwang waren, nog houten boten voor de plaatselijke vissers bouwde. 'Twee keer opmeten, in één keer zagen,' zei Henry tussen twee stevige halen aan zijn pijp door. Met andere woorden, altijd een tweede controle, bij alles wat je doet. Zelfs jaren later hoorde Trout zijn oom die woorden nog altijd in zijn oor fluisteren als hij weer eens aan een ingewikkelde computerklus begon.

Volgens Morales lag het ook voor de hand om via de rivier terug te gaan, veel langzamer nu, voor het geval ze op de heenweg iets over het hoofd hadden gezien. Ze vlogen op nauwelijks vijftig meter hoogte en zakten nog iets zodra de rivier dat toeliet. Omdat de JetRanger als lichte verkenningshelikopter was ontworpen, was hij uiterst wendbaar en de militaire uitvoering was onder de naam Kiowa bekend geworden. Al snel kwamen ze bij de stroomversnellingen die hem op de heenweg al waren opgevallen.

Trout keek naar de streep wit bruisend water en vandaar naar het stuk kalme rivier er direct boven, waar hij iets vreemds ontdekte. Er lagen twee boten tegen elkaar terzijde van de sterke stroming, terwijl een derde door de stroom werd meegesleurd. In de boeg was iemand als een bezetene met een roeiriem in de weer, maar de sterke stroom stuwde de derde boot onherroepelijk op de watervallen af. Trout zag in de punt van de boot iets donkerroods oplichten.

Gamay!

Er was geen vergissing mogelijk, dat waren haar roestbruine, in het zonlicht zo vertrouwd glanzende haren. Ook hoefde hij geen moment na te denken om te beseffen in wat voor benarde situatie zij zich bevond. Binnen enkele seconden zou de hulpeloze boot meedogenloos worden meegezogen om tegen de scherpe kaken van deze allesvermalende muil te pletter te slaan.

'Zeg de piloot dat hij nú moet duiken!'

Morales had de catastrofale ontwikkelingen beneden hem geboeid gevolgd. Vervolgens probeerde hij de piloot Trouts bevel over te brengen, maar zijn Engels schoot hierbij tekort. Hij brulde een paar woorden Spaans en haalde hulpeloos zijn schouders op. Trout tikte de piloot op zijn schouder en wees nadrukkelijk op de stuurloze boot, maakte daarna een draaiende beweging met zijn wijsvinger, gevolgd door een duikgebaar. Tot Trouts verbazing begreep de piloot onmiddellijk wat hij met zijn primitieve gebarentaal bedoelde. Hij knikte driftig, duwde de helikopter in een glijvlucht en nam snelheid terug tot ze tussen de voortsnellende boot en de schuimende kam van de watervallen hingen. De heli zakte tot zo laag boven de rivier dat het water door de stuwkracht van de als een reusachtige eierklutser rondmalende rotorbladen opspatte en er door de werveling een schuimige, schotelvormige afdruk ontstond.

Dit veroorzaakte een deining die zich in enorme concentrische cirkels over het water voortplantte. De eerste golf die tegen de praam sloeg, remde haar snelheid af, bracht haar zelfs volledig tot stilstand en duwde de lichte boot aan de veilige kant van de watervallen naar de kant. De gigantische schroef was nauwelijks geschikt voor dergelijk chirurgisch precisiewerk. De door de krachtige luchtstroom opgezweepte golven sloegen de praam woest heen en weer. Trout die ver uit het raampje hing, zag wat er dreigde te gebeuren. Hij gilde naar de piloot en bewoog zijn duim naar hem omhoog.

De helikopter begon te stijgen.

Te laat. Door de kracht van een volgende golf kapseisde de boot. De inzittenden verdwenen onder water. Trout wachtte tot hij hun hoofden weer zag opduiken, maar hij werd afgeleid door een scheurend geluid en een gil van de piloot. Hij keek om en zag een ster in de voorruit die hij daar niet eerder had gezien. In het midden van het brokkelige patroon zat een gat. Ze werden beschoten! Er was een kogel recht tussen hen door gevlogen en een paar centimeter boven het hoofd van een met uitpuilende ogen voor zich uit starende Ruiz het dak ingeslagen. De chiclero begon, ondanks de waarschuwingen van Morales dat hij zijn mond moest houden, in rap Spaans te schreeuwen. Morales wenste er verder geen woorden meer aan te verspillen, boog zich iets voorover en sloeg de man met één goedgemikte kaakslag buiten westen. Daarna trok de Mexicaanse politieman zijn pistool en begon op de boten te schieten.

Opnieuw sloeg er een scherpe tik tegen de helikopter, alsof iemand de metalen romp met een nietpistool bewerkte. Trout wist niet goed wat hij moest doen. Hij wilde wachten om te zien wat er met Gamay was gebeurd, maar hij begreep dat de helikopter een weerloos doelwit was. De piloot nam het initiatief over. Heftig vloekend in het Spaans liet hij zich niet kennen en duwde de gashendel in. De helikopter schoot vooruit en spoot als een kruisraket op de beide andere boten af. Trout zag de mannen onder hem verstijven van schrik tot ze door de enorme drukgolf van de rotorbladen overboord werden geblazen. Door de neerwaartse druk dansten de lege pramen als luciferhoutjes op de golven. Op het allerlaatste moment trok de piloot de JetRanger scherp op, waarna hij hem weer schuin legde voor een nieuwe duik. Die manoeuvre was al niet meer nodig. De omgeslagen boten zonken. In het water dobberden de hoofden van de mannen die verwoed poogden zich aan de stroming te ontworstelen die hen onverbiddelijk naar de watervallen sleurde.

Gamay's boot was al aan zijn tocht door de schuimende hel begonnen en de rillingen liepen Trout over de rug bij de gedachte wat er had kunnen gebeuren. Hij was nog steeds bezorgd over Gamay. Er was geen enkel teken van haar of de andere persoon, van wie hij aannam dat het professor Chi was. De piloot cirkelde een paar keer rond en wees opnieuw op zijn brandstofmeter. Trout knikte. Er was nergens ruimte om de helikopter aan de grond te zetten. Met enige tegenzin stak hij zijn duim naar de piloot op en ze verwijderden zich van de rivier.

Trout was zozeer met zijn gedachten bij wat hen nu verder te doen stond dat hij geen idee had hoe lang ze al in de lucht waren toen hij de motor hoorde sputteren. De helikopter verloor heel even snelheid, maar leek weer op gang te komen, waarna vrijwel direct de motor opnieuw haperde. De piloot was driftig met het instrumentenpaneel in de weer tot hij zijn vinger op de brandstofmeter legde. Leeg. Hij leunde naar voren, speurde de ononderbroken jungle voor hen af naar een plek om te landen. De motor rochelde als een cholerapatiënt. Het haperen hield op, daarna een schorre kuch, gevolgd door de angstaanjagende stilte van een stilgevallen motor. Het volgende ogenblik suisden ze als een baksteen op de boomtoppen af.

27

'Niet bewegen, dr. Gamay.' De stem van Chi drong zacht, maar dwingend door de wazige mist. Voorzichtig opende Gamay haar plakkerige oogleden. Ze had het rare gevoel dat ze in een trillende zee van groene gelatine zwom. De glibberige klodders kregen geleidelijk meer vorm, veranderden in bladeren en klimopslierten. Eén voor één herwonnen haar zintuigen hun bewustzijn. Na haar gezichtsvermogen kwam ook haar smaak terug, het proefde bitter in haar mond. Vervolgens haar tastzin en toen ze naar de kleffe, kleverige plek op haar hoofd tastte, voelde ze een vochtige bult alsof haar hersenen uit haar schedel puilden. In een reflex rukte ze haar hand terug.

Er prikten vingers in haar schouder. 'Niet meer bewegen, anders ben je dood. Ouwe Gele Baard heeft ons in het vizier.'

Chi's stem klonk kalm, maar gespannen. Haar arm verstarde halverwege de beweging. Ze lag op haar linkerzij; Chi bevond zich zonder dat ze hem kon zien achter haar, maar hij was wel zo dichtbij dat ze zijn adem in haar oor voelde.

'Ik zie niemand,' zei ze. Haar tong voelde opgezwollen aan.

'Recht voor ons, op een meter of vijf. Een schitterend gezicht, maar wel dodelijk. Denk erom, roerloos blijven liggen.'

Terwijl ze nauwelijks nog met haar ogen durfde knipperen, speurde ze het gras af tot ze een gevlekte klomp ontdekte, waarin ze geleidelijk een patroon van zwarte driehoeken tegen een olijfgroene achtergrond ontwaarde die de slanke kronkels van een uitzonderlijke lange slang vormde. De pijlvormige kop met een gelige kin en keel was opgeheven. Het dier was zo dichtbij dat ze de verticale pupillen van de ogen kon zien, evenals de warmtegevoelige holtes die op een stel extra neusgaten leken, en de zwarte, in en uit de bek flitsende tong.

Haar nieuwsgierigheid als wetenschapper won het van haar angst en ze vroeg: 'Wat is dat voor slang?'

'Barba amarilla. Een behoorlijk grote zo te zien. Wordt ook wel fer-de-lance genoemd.'

Fer-de-lance! Gamay wist voldoende van slangen om te begrijpen dat ze hier oog in oog met een moordenaar lag. De koude rillingen liepen haar over het hele lichaam. Ze voelde zich afgrijselijk kwetsbaar.

'Wat moeten we doen?' fluisterde ze, terwijl ze gespannen naar de platte, als op het ritme van onhoorbare muziek heen en weer wiegende kop loerde.

'Geen paniek. Hij zal zo dadelijk weggaan om uit het directe zonlicht te blijven, waarschijnlijk naar die donkere plek onder de struiken daar. Als hij deze kant opkomt, blijf dan roerloos liggen, dan leid ik hem af.'

Gamay leunde op haar elleboog, een positie die steeds pijnlijker werd en ze vroeg zich af hoe lang ze dit zou kunnen volhouden. Ze wilde dat de slang ervandoor ging, maar dan wel graag de andere kant op.

Een paar minuten later nam de slang een beslissing en begon zich te ontrollen. Zoals Chi zei, was het een gigantisch exemplaar, minstens zo lang als een mens. Geluidloos gleed hij door het gras de schaduw van een kleine boom in en nestelde zich vlak naast Chi's trouwe machete die tegen de stam stond.

'U kunt zich nu bewegen. Hij slaapt. U kunt voorzichtig rechtop gaan zitten.' Ze draaide zich om en zag dat Chi op zijn knieën zat. Hij liet de steen die hij in zijn vingers geklemd hield, vallen.

'Hoe lang was-ie daar al?'

'Ongeveer een half uur voordat u wakker werd. Over het algemeen trekken slangen zich terug als je ze de gelegenheid geeft, maar met Gele Baard weet je het nooit, zeker niet als je hem in zijn slaap stoort. Hij kan behoorlijk agressief zijn. Mijn machete mag hij houden als hij wil. Hoe voelt u zich?'

'Goed, behalve dat iemand mijn hoofd als voetbal heeft gebruikt. Wat is dat voor smurrie waar vroeger mijn haar zat?'

'Ik heb een papje van geneeskrachtige bladeren voor u gemaakt. De apotheek was dicht.'

'Hoe lang zijn we hier al?' vroeg ze, terwijl ze over de arm waarop ze al die tijd had gelegen, wreef om de bloedcirculatie weer op gang te krijgen.

'Enkele uren. U bent af en toe wakker geweest. De bittere smaak in uw mond komt van een versterkend middel van wortels. Toen de boot omsloeg bent u lelijk met uw hoofd tegen een rots geslagen.'

Vaag herinnerde ze zich iets van wit bulderend water. 'De watervallen! Waarom zijn we niet dood?'

Chi wees in de lucht. 'Weet u het niet meer?'

De helikopter. In haar hoofd tuimelden flarden van herinneringen als stukjes van een legpuzzel over elkaar heen. Met de professor zonder benzine in de praam. De sterke stroming die hen naar de rotsen zoog. Het gebulder van het water dat werd overstemd door een oorverdovend kabaal. De roodwitte helikopter die ze eerder die dag boven de rivier hadden zien cirkelen.

Gamay herinnerde zich dat ze dacht dat ze er geweest waren, met de gewapende chiclero's op de hielen, de kolkende stroomversnelling voor hen en de helikopter die van boven kwam. Vervolgens dook het gevaarte als een walkure op hen af en was tussen de praam en de watervallen vlak boven het water blijven hangen. De neerwaartse druk van de rotorbladen had het water in brede cirkels weggestuwd en zo golven opgeworpen die de praam uit de stroming tot vlak bij de oever hadden geworpen. Maar de luchtverplaatsing van de helikopter was zo sterk dat de lichte, aluminium boot vervaarlijk overhelde en uiteindelijk op een paar meter van de met gras begroeide oever was omgeslagen.

Gamay was als een steen uit een katapult weggeslingerd en met haar hoofd - pats! - op iets hards terechtgekomen. Haar kaken klapten op elkaar en er was een waas voor haar ogen getrokken. Een witte flits. Daarna een heerlijke duisternis.

'De helikopter heeft ons gered,' zei ze.

'Dat lijkt erop. Er was niets aan de hand geweest als u niet met uw hoofd een rotsblok had willen splijten. U hebt hem niet vol geraakt, maar hard genoeg om knock-out te gaan. Ik heb u de kant opgetrokken en vandaar naar deze plek onder de struiken. Daarna heb ik de benodigde wortels en bladeren gezocht en het papje gemaakt. U hebt rusteloos geslapen en waarschijnlijk nogal vreemd gedroomd. Het tonicum dat ik u heb toegediend, werkt enigszins hallucinerend.'

Gamay herinnerde zich een merkwaardige droom. Paul hing hoog boven haar en riep haar naam; de tekst stond als in een cartoon boven zijn hoofd in een spreekballon, waarna hij in een wazige wolk was opgelost.

'Bedankt voor alles,' zei Gamay, waarbij ze zich afvroeg hoe dat kleine manneke van middelbare leeftijd erin was geslaagd haar uit het water te hijsen en het bos in te sjouwen. 'Waar zijn de kerels die ons achternazaten?'

De professor schudde zijn hoofd. 'In alle consternatie heb ik zo goed als geen aandacht meer aan ze geschonken. Ik had mijn handen vol om ons in veiligheid te brengen. Ik geloof dat ik heb horen schieten. Maar sindsdien is het stil gebleven. Misschien denken ze dat we dood zijn.'

'Wat doen we nu?'

'Daar zat ik ook net over na te denken toen onze geschubde vriend opdook. Het hangt ervan af hoe lang dat dutje van hem duurt. Ik zou graag mijn machete terug hebben. In dit land is dat ding van levensbelang. Rust u nog wat uit. Als Gele Baard niet wakker wordt, moeten we iets anders verzinnen. Ik heb een pad gevonden dat waarschijnlijk door de chiclero's wordt gebruikt om langs de watervallen te komen. Daar kunnen we later een kijkje nemen. Ondertussen lijkt het me geen gek idee om iets verder weg te gaan zitten, voor het geval hij uit zijn humeur is als hij ontwaakt.'

Dat vond Gamay een prima idee. Chi hielp haar overeind. Ze wankelde op haar benen en voelde zich als een pasgeboren veulen. Ze keek om zich heen en zag dat ze zich op een kleine, door zonlicht bevlekte open plek in de beschutting van bomen en struiken bevonden. Ze liepen naar de andere kant van de open plek, waar Chi het papje van haar hoofd verwijderde en verkondigde dat haar builen en blauwe plekken zo goed als verdwenen waren. Hij zei dat hij, terwijl ze op het wakker worden van de slang wachtten, eetbare bessen ging zoeken. De nog steeds doodvermoeide Gamay liet zich languit in het gras zakken en sloot haar ogen. Een moment later schrok ze weer wakker. Er had een tak gekraakt. Chi zou nooit zo luidruchtig zijn.

Ze ging rechtop zitten en keek om zich heen. Aan de rand van de open plek zag ze de professor met een tak vol bessen in zijn hand. Achter hem stond de aanvoerder van de chiclero's die Gamay Pancho had gedoopt. Hij leek in niets meer op de man die het bevel had gegeven hen in de grot op te sluiten. Het glad tegen het hoofd geplakte haar leek een reigernest en zijn witte kleren waren nog slechts smerige, aan flarden gescheurde vodden. Door de gaten en scheuren glom een bolle, bleke buik. Ook de spottende glimlach was verdwenen en had voor een starre uitdrukking van woede plaatsgemaakt. Het pistool in zijn hand was dezelfde als waarmee hij tijdens hun eerste ontmoeting had staan zwaaien en was nu op het achterhoofd van de professor gericht.

De man legde het pak dat hij droeg naast zich neer en snauwde iets in het Spaans tegen Chi. De professor liep door tot hij naast Gamay stond. De loop van zijn wapen bewoog van Chi naar Gamay en weer terug.

'Hij wil dat ik u vertel dat hij ons zal doden om zijn mannen te wreken,' zei Chi. 'Eerst ga ik en daarna neemt hij u op mijn lijk te grazen.'

'Wat is dat toch met die kerels?' snauwde Gamay. 'Vat het niet persoonlijk op, professor, maar bij veel van uw landgenoten schijnt het verstand tussen hun benen te zitten.'

Op het gezicht van Pancho brak iets van een glimlach door. Gamay schonk de grote man een kokette grijns alsof ze het vooruitzicht niet onaantrekkelijk vond. Misschien kon ze zo voor de professor tijd winnen en zo dicht bij zijn belager komen dat ze zijn libido gericht te lijf kon gaan. Chi stond een sprong van haar vandaan. Hij draaide zijn hoofd een klein stukje, staarde naar de machete die tegen de boom stond, en boog iets voorover alsof hij er naar toe wilde springen. Gamay kende Chi ondertussen goed genoeg om te herkennen dat die beweging voor zijn doen veel te onhandig was, alsof hij hiermee expres de aandacht van Pancho wilde trekken.

De truc werkte. Pancho volgde Chi's blik naar het lange, tegen de boom staande mes en zijn mond verbreedde zich tot een tandenblikkerende glimlach. Terwijl hij zijn ogen en pistool op de professor gericht hield, stak hij met een paar zijwaartse passen de open plek over en boog opzij om de machete te pakken.

De grond explodeerde in een wirwar van zwarte driehoeken.

Ontwaakt door de zware voetstappen was de slang klaar voor de aanval toen de man de machete wilde pakken. Het dier plantte zijn lange giftanden in zijn nek en sloeg nog een tweede keer toe, waarbij hij de resterende inhoud van zijn gifklier in de arm van de man spoot.

De loop van het pistool zwaaide om en de aangeslagen man schoot in panische angst op de slang, waarvan al snel niet veel meer dan een bloederige, roodgroene smurrie over was. Daarna betastte hij de beide gaatjes in de buurt van zijn halsslagader. Zijn gezicht trok lijkbleek weg, zijn ogen puilden uit hun kassen van ontzetting en zijn mond zakte open voor een geluidloze gil. In doodsangst staarde hij Chi en Gamay aan om vervolgens wankelend in de struiken te verdwijnen.

Chi stapte erop af, vermeed angstvallig de giftanden die in de laatste stuiptrekkingen van de slang in de lucht hapten en volgde het spoor van de chiclero. Even later hoorde Gamay nog een schot. Toen Chi weer tevoorschijn stapte, kringelde er rook uit het pistool in zijn hand.

Hij zag haar van walging vervulde gezicht. Terwijl hij het pistool onder zijn broekriem stak, stapte hij op Gamay toe en pakte haar hand. De harde trek op zijn gelaat was verdwenen en in zijn ogen straalde de vriendelijke uitdrukking die vooral voor grootvaders zo kenmerkend is.

'De chiclero heeft zichzelf gedood,' legde hij geduldig uit. 'Hij wist dat de doodsstrijd na de beet van een baba heel pijnlijk is. Het gif vernietigt de rode bloedlichaampjes en breekt de vaten af. Er treden bloedingen in mond en keel op, gevolgd door pijnlijke zwellingen, overgeven en spastische krampen, terwijl het lichaam in een shocktoestand raakt. Zelfs bij een beet in de nek kan de doodsstrijd een uur of twee duren. En voordat je medelijden met hem krijgt, vergeet dan niet dat hij ons in de grot en later op de rivier genadeloos naar het leven heeft gestaan.'

Gamay schudde zwijgend haar hoofd. Chi had gelijk. De chiclero had zijn dood aan zichzelf te danken. Wat was die professor toch een uitzonderlijk mens! Hoe de Spanjaarden de Maya's ooit hadden overwonnen, was een compleet raadsel voor haar. Opeens werden haar overlevingsreflexen weer actief. 'We moeten hier weg,' zei ze om zich heen kijkend. 'Misschien heeft een van de anderen de schoten gehoord.'

Chi pakte zijn machete en de ransel van de dode man op. 'De rivier is onze enige kans. Zelfs als we zouden weten waar we zijn, is de tocht over land veel te riskant.' Hij staarde naar de bloederige restanten van de slang. 'Zoals u zelf heeft gezien, huizen er wezens in het bos die vele malen dodelijker zijn dan zo'n chiclero.'

'Gaat u maar voor, ik volg wel,' ging Gamay zonder tegenspraak akkoord. Chi's inwendige kompas volgend baanden ze zich een weg door het dichte bos tot ze bij een pad van ongeveer een meter breed kwamen dat door frequent gebruik zo was uitgesleten dat de witte kalkstenen ondergrond zichtbaar was.

'Dit is het draagpad waar ik het over had.'

'Lopen we niet erg veel risico dat we hier iemand tegenkomen?'

'Dat denk ik niet. Weet u nog dat die vent zei dat hij zijn mannen wilde wreken? Ik ga wel als verkenner vooruit. Blijf op afstand en als ik een teken geef, verdwijn dan onmiddellijk van het pad.'

Ze volgden het pad dat in het bos ongeveer parallel liep aan de rivier, die ze zo nu en dan tussen de bomen zagen glinsteren. Gamay liep achter de professor aan. Er gebeurde niets. Afgezien van al het schorre vogelgekwetter kwam het enige teken van leven van een luiaard die languit op een overhangende tak lag en met een wazige blik op hen neerkeek.

Chi bleef staan, gaf met een zwaai van zijn hand aan dat ze moest volgen en verdween vervolgens door een bocht in het pad uit zicht. Toen ze hem had ingehaald, stond de professor op een zandstrandje. Onder een zowel vanaf de rivier als vanuit de lucht onopvallend bouwsel van takken en bladeren lagen drie pramen van exact hetzelfde model als hun eerdere vluchtboot. In scherp contrast met hun laatste indrukken van een woest schuimende en kolkende watermassa lag de rivier er hier weer even rustig en groenbruin bij als voor de stroomversnellingen.

'Zo te zien hadden ze aan beide kanten van de watervallen hun boten liggen,' merkte Chi op. 'Hun spullen droegen ze langs dit gedeelte over het pad.'

Gamay luisterde maar half. Ze was van het water weggelopen om de koude restanten van een kampvuur van dichterbij te bekijken en daar ontdekte ze een platform op palen. Op het platform stond een boomhutachtig bouwwerk met een plat dak. Ze opende de deur die wel een klink had, maar niet op slot zat, en tuurde naar binnen. Ze zag een aantal benzinevaten en een grote metalen koelkast. Ze trok hem open.

'Professor Chi,' riep ze. 'Ik heb iets heel belangrijks gevonden.'

Chi kwam aangehold en toen hij het blauwe blik zag dat ze ophield, ontlokte hem dat een bredere glimlach dan ze op zijn gezicht voor mogelijk had gehouden.

'Ham,' fluisterde hij eerbiedig.

Er was meer dan alleen ham in de koelkast. Er stonden groenten en vruchtensappen in blik, mineraalwater en in plastic verpakte tortilla's. Afgewisseld met blikjes sardines en cornedbeef. Ook lagen er zaklampen en gereedschappen in het wrakkige schuurtje. De waterbestendige lucifers waren helemaal een feest, evenals het draagbare petroleumstel. En zeep. Even later wasten ze, ieder op een eigen plekje aan de oever, eerst zichzelf en vervolgens hun kleren, die in de warme zon razendsnel droogden.

Na hun bad en een verkwikkende maaltijd van een geïmproviseerde hachee met eieren verkende Chi de omgeving, terwijl Gamay een overlevingspakket bijeenzocht. Het was griezelig rustig, maar ze besloten daar niet langer te blijven. Ze pakten de voorraden in een van de boten en maakten de andere onklaar door ze met stenen verzwaard te laten zinken en de buitenboordmotoren in de struiken te verstoppen, nadat ze eerst de motor die het beste liep voor zichzelf hadden uitgekozen. Daarna stapten ze in hun boot, duwden af en voeren niet al te snel weg, ervoor zorgend dat de motor net iets krachtiger was dan de stroming.

Ze hadden nog geen anderhalve kilometer gevaren toen de rivier een scherpe bocht naar rechts maakte. In een inham zagen ze verstrikt in takken en plantenslierten twee aangespoelde pramen liggen; de omgeslagen aluminium rompen gedeukt en op verschillende plaatsen opengescheurd. Ertussen lagen de stinkende, in de blakerende zon opgezwollen lijken van de opvarenden.

Chi mompelde een gebed in het Spaans.

'Ik vrees dat dit ook van ons was overgebleven als we de watervallen waren ingezogen,' zei Gamay, terwijl ze haar hand tegen de stank voor haar neus hield.

'Ze waren helemaal niet zo dichtbij de stroomversnellingen toen we hen voor het laatst zagen.'

'Dat dacht ik ook,' zei ze hoofdschuddend. 'Er moet iets gebeurd zijn nadat wij zijn omgeslagen.'

Opeens moest ze aan de scène in Heart of Darkness van Joseph Conrad denken, waarin Kurtz, de geletterde man die tot bosmens werd, op zijn doodsbed fluistert: 'Wat gruwelijk... wat gruwelijk...'

Met deze woorden van Kurtz nog in haar hoofd stuurde Gamay de praam stroomafwaarts en schoof de gashendel verder open. Gamay wilde voor het invallen van de duisternis zo ver mogelijk van deze plek des doods weg zijn, ook al had ze dan geen idee of ze zo wellicht op nieuwe gruwelen afstevenden.

28

Washington, DC

Toen Perlmutter opbelde en hem vroeg of ze samen konden gaan lunchen in plaats van te dineren, kwam dat Austin om twee redenen heel goed uit. Dat de gezette archivaris bereid was om die lunch in Kinkead's, een populair restaurant in Washington aan de Pennsylvania Avenue, te nuttigen, betekende dat Perlmutters inspanningen succes hadden gehad. Bovendien vormde de rekening van een lunch een geringere aanslag op Austins portemonnee dan die van een zesgangendiner. Dat dacht Austin althans, tot Perlmutter een bordeaux uit 1982 van de wijnkaart plukte en vervolgens gerechten uit het menu koos alsof hij in een Indonesisch restaurant een uitgebreide rijsttafel samenstelde.

'Ik wil niet dat je het idee hebt dat je een slaatje kunt slaan uit het feit dat je met me luncht en zo een diner uitspaart,' zei Perlmutter als verklaring voor zijn buitensporige menukeuze.

'Natúúrlijk niet,' antwoordde Austin, terwijl hij zich afvroeg hoe hij de rekening voor deze braspartij met Perlmutter in godsnaam langs de kritische beoordeling van de administrateur van de declaratieafdeling van de NUMA kreeg. Hij herademde toen Perlmutter de menukaart terzijde legde.

'Uitstekend. Maar goed, nadat we elkaar gesproken hadden, heb ik mijn vriend Juan Ortega in Sevilla gebeld. Don Ortega is een van de grootste kenners van Columbus en aangezien je er nogal haast mee leek te hebben, dacht ik dat hij me enigszins wegwijs kon maken in de enorme hoeveelheid informatie die over dat onderwerp beschikbaar is.'

'Dat waardeer ik zeer, Julien. Ik heb de boeken van Ortega met veel belangstelling gelezen. En heeft hij je kunnen helpen?'

'Ja en nee,' zei Perlmutter. 'Hij heeft een aantal vragen beantwoord, maar ook nieuwe opgeroepen.' Perlmutter overhandigde Austin de documenten die Ortega uit Spanje had gefaxt. 'Lees dit eens rustig door. Om tijd te besparen zal ik mijn gesprek met Don Ortega kort samenvatten en je summier uitleggen wat je in deze map zult aantreffen.'

Perlmutter deed zijn bevindingen uit de doeken en pauzeerde af en toe alleen om een stukje brood in zijn mond te steken.

'Een vijfde ontdekkingsreis,' mijmerde Austin. 'Dat zou onder historici inderdaad tot een flinke opschudding leiden en zou tevens betekenen dat alle geschiedenisboeken herschreven moeten worden. Wat is uw mening als vakman? Was die brief een vervalsing?'

Perlmutter dacht met gebogen hoofd en zijn wijsvinger tegen zijn vlezige kin even diep na. 'Ik heb hem meerdere keren gelezen, maar ik ben er nog altijd niet honderd procent zeker van, Kurt. Als het een vervalsing is, dan is het wel verdomd goed gedaan. Ik heb hem met andere, voor authentiek verklaarde documenten van Columbus en geschriften van Las Casas vergeleken. De stijl, het woordgebruik en het handschrift zijn identiek.'

'En zoals je al zei, waarom zou iemand al die moeite doen om een vals document te stelen?'

'Inderdaad.'

De kelner serveerde de wijn. Perlmutter hield het glas tegen het licht, gaf de inhoud een zwiepje, inhaleerde het bouquet en nam ten slotte een slokje. Hij sloot zijn ogen. 'Voortreffelijk, zoals ik al vermoedde,' zei hij met een gelukzalige glimlach. 'Echt een legendarisch jaar.'

Ook Austin probeerde de wijn. 'Daar sluit ik me volledig bij aan, Julien.' Hij zette het glas neer en vervolgde: 'Je zei dat er in de brief zoiets stond dat Columbus zich schuldig voelde over de "dood van de vijf"? Wat leid je daaruit af?'

In de blauwe ogen lichtte enthousiasme op. 'Het verbaasde me al dat je dat niet meteen oppikte. Ik ben mijn bibliotheek ingedoken en stuitte bij Garcilaso de la Vega op een merkwaardig verhaal, dat misschien het een en ander verduidelijkt. Hij beweert dat er zeven jaar voordat Columbus aan zijn eerste historische reis begon, een Spaans schip in de buurt van de Canarische Eilanden in een vreselijke storm terechtkwam en uiteindelijk op een Caribisch eiland aanspoelde. Van de zeventien bemanningsleden hadden vijf de tocht overleefd. Ze repareerden het schip en voeren naar Spanje terug. Columbus kwam hun avontuur ter ore en hij nodigde hen uit bij hem thuis langs te komen, waar ze buitengewoon gul werden onthaald. In de gezellige roes van het feest kwamen ze vanzelf met de details van hun reizen op de proppen.'

'Dat verbaast me niets. Zeelui verhalen ook zonder dat een aantal glazen vino hun tongen heeft losgemaakt maar al te graag over hun avonturen.'

Perlmutter boog zijn kolossale lijf naar voren. 'Het was veel meer dan een gezellige bijeenkomst. Het was zonder meer een weldoordacht plan om zoveel mogelijk informatie in te winnen. Die eenvoudige zeelieden hadden geen flauw benul dat die kennis van hen van zo onschatbare waarde was. Columbus probeerde een expeditie op poten te zetten en moest daar het nodige geld voor bijeen zien te krijgen. Dit waren getuigenverklaringen en scheepvaarttechnische inlichtingen waarmee aanzienlijke financiële bronnen konden worden aangeboord. De bemanning kon hem tot in details over de stromingen, windrichtingen, kompaspeilingen, geografische breedte en duur van de tocht inlichten. Misschien hadden ze de inlanders wel gouden sieraden zien dragen. Moet je nagaan wat dat betekende. Hun ervaringen bewezen niet alleen dat je rechtstreeks naar China of India kon varen, wat Columbus van plan was. Er bleek ook uit hoe je er kwam en hoe je weer terug kon komen! Columbus was heilig van plan om nieuwe landen voor Spanje te ontdekken. Hij was ervan overtuigd dat hij daar goud zou vinden en er op zijn minst de Grote Khan zou ontmoeten om met hem lucratieve monopolistische handelsverdragen voor specerijen en ander waardevolle goederen te sluiten. Hij kende de roem en rijkdom van Marco Polo en was van mening dat hij die verre kon overtreffen.'

'Met de industriële spionage is dat vandaag de dag nog net zo,' reageerde Austin. 'In plaats van de smeergelden, afluisterapparatuur en prostituees met behulp waarvan men tegenwoordig waardevolle informatie van concurrerende bedrijven probeert los te krijgen, propte Columbus zijn informanten vol met voedsel en drank.'

'Hij heeft ze waarschijnlijk met meer dan alleen voedsel en drank volgepropt.'

Austin trok vragend een wenkbrauw op.

'Geen van de vijf heeft de smulpartij overleefd,' zei Perlmutter.

'Hebben ze zich doodgegeten?'

'Ik heb diners gehad waaraan ik bijna ben bezweken, maar De la Vega had er zo zijn eigen ideeën over. Hij laat doorschemeren dat de mannen zijn vergiftigd. Die mening kon hij moeilijk openlijk verkondigen. Columbus beschikte over machtige connecties. Maar hou het wel in je achterhoofd. Het is een historisch feit dat Columbus al op zijn eerste reis een kaart van Indië had.' Hij nam een slok wijn en laste ter verhoging van de spanning een korte pauze in. 'Zou het kunnen dat die kaart was gebaseerd op wat hij van deze onfortuinlijke zeelieden had gehoord?'

'Kan best. Maar uit de brief blijkt dat Columbus hun dood betreurde.'

'Klopt. Hij legde de schuld bij een broederschap, Los Hermanos.'

'Had Columbus niet een broer?'

'Ja, een zekere Bartolomé. Maar Columbus gebruikt het woord in de meervoudsvorm; hij heeft het over broers.'

'Goed, stel dat je gelijk hebt. Laten we Chris het voordeel van de twijfel geven. Hij nodigt die kerels bij hem thuis uit om te kijken wat voor informatie hij van hen los kan krijgen. Los Hermanos nemen een extra voorzorgsmaatregel en zorgen ervoor dat ze nooit meer iemand anders kunnen vertellen wat ze hebben meegemaakt. Columbus mag dan een oplichter zijn, hij was geen moordenaar. Het gebeuren blijft hem achtervolgen.'

'Een plausibel scenario.'

'Heb je enig idee wie die broers geweest kunnen zijn, Julien?'

'Absoluut niet. Na de lunch duik ik meteen mijn boeken weer in. Nu ik het er toch over heb... aha, de Thaise vissoep.' Perlmutter zag dat het eerste van een hele reeks gerechten hun kant op kwam.

'Terwijl jij door blijft zoeken, zal ik Yaeger vragen of hij zijn computerbestanden erop na wil pluizen.'

'Perfect,' zei Perlmutter. 'Nu heb ik een vraag. Jouw praktische kennis van de zee is veel groter dan die van mij als historicus. Wat vind jij van die sprekende steen waar Columbus het over heeft, die torleta van de ouden waarvan in de brief sprake is?'

'Oude navigatietechnieken hebben me altijd al geboeid,' zei Austin. 'Voor mij is de ontwikkeling ervan voor de mensheid een geweldige sprong vooruit geweest. Onze voorouders moesten aan de hand van abstracte begrippen als tijd, ruimte en afstand een oplossing zien te vinden voor het probleem hoe je bepaalde afstanden overbrugde. Ik vind het een schitterende gedachte dat ik met één druk op een knop een signaal van een satelliet ontvang waaraan ik exact kan aflezen waar ik me, waar ook ter wereld, bevind. Maar ik geloof wel dat we ons iets te veel van elektronische apparaatjes afhankelijk maken. Ze kunnen kapotgaan, terwijl onze persoonlijke kennis van de natuurlijke gang van zaken als de beweging van de sterren en de grillen van de zee dreigt af te nemen.'

'Prima, laten we die elektronische apparaatjes dan maar even vergeten,' zei Perlmutter, 'en ons in Columbus verplaatsen. Hoe zou jij met je torleta omgaan?'

Austin dacht een moment over deze vraag na. 'Laten we nog even naar die vorige reis van hem teruggaan. Ik ben op een eiland gestrand waar men mij een soort steen of tablet met merkwaardige inscripties heeft laten zien. De plaatselijke bewoners vertellen me dat het de sleutel tot grote rijkdommen is. Ik neem hem mee terug naar Spanje, maar niemand kan me er iets zinnigs over vertellen. Behalve dat hij heel oud is. Ik bekijk het ding met het oog van een zeeman. De markeringen vertonen in een bepaald opzicht wel enige gelijkenis met het soort kaartenbord waarmee ik al mijn hele leven als zeeman werk. Hij is te zwaar om voortdurend met me mee te slepen, dus ik doe wat je dan het beste kunt doen en laat op basis van de inscripties kaarten maken en ga op weg. Het enige probleem is dat ik het nog niet helemaal begrijp. Er ontbreekt nog iets aan mijn kennis.'

'Wat is dat, Kurt?'

Austin dacht enige tijd diep na. 'Het is heel moeilijk om hier iets over te zeggen zonder te weten hoe die torleta er uitziet, maar ik zal het probleem hypothetisch benaderen. Stel dat ik een zeeman uit de tijd van Columbus ben en van iemand een officiële zeekaart van het NOAA krijg. Aan de hand van de geografische tekeningen zou ik ermee om kunnen gaan, maar de lijnen en vermeldingen van het wereldomspannende coördinatenstelsel zouden abracadabra voor me zijn. Ik zou niets weten van de elektronische signalen die door radiostations op het vasteland worden uitgezonden of van ontvangers die deze signalen in een exacte positiebepaling omzetten. Zodra ik midden op zee was, zou ik weer op traditionele methoden moeten overgaan.'

'Een volstrekt heldere analyse. Dus hiermee wil je zeggen dat Columbus toen hij op zee was ontdekte dat de torleta van de ouden hem maar heel beperkt van nut kon zijn.'

'Dat denk ik, ja. Uit Ortega's boeken blijkt dat Columbus niet veel vertrouwen in de navigatie-instrumenten van zijn tijd had, of er misschien gewoonweg niet goed mee om kon gaan. Hij was een op gegist bestek georiënteerde zeeman van de oude stempel. Op zijn eerste reis was daar niets mis mee geweest. Hij wist dat hij op deze laatste reis veel nauwkeuriger te werk moest gaan en daarom nam hij iemand in dienst die met navigatie-instrumenten om kon gaan.'

'Interessant, zeker met het oog op het laatste fragment van de brief, dat door de tweede stuurman van de Niña is geschreven.'

'Daar heb je 't al,' zei Austin. 'Net zoals je ook tegenwoordig voor bepaald werk specialisten inhuurt. Maar nu heb ik op mijn beurt weer een vraag voor jou. Wat denk je dat er met de steen is gebeurd?'

'Ik heb Don Ortega nog een keer opgebeld en hem gevraagd of hij daar achteraan wilde gaan. Hij vermoedde dat het een van de bezittingen is geweest die Luis Columbus heeft verpatst om zijn liederlijke leventje te kunnen leiden. Ortega zal met alle musea en universiteiten in Spanje contact opnemen en zich als dat niets oplevert ook op de omringende landen richten.'

Austin dacht na over de zeeman Columbus, hoe hij was teruggekomen op de Niña, het dappere scheepje dat hem op eerdere reizen zo trouw van dienst was geweest. Misschien zou een hedendaagse Niña hem aan de oplossing van dit mysterie kunnen helpen.

'Het tablet was oorspronkelijk van deze kant van de Atlantische Oceaan afkomstig,' merkte Austin op. 'Na de lunch zal ik een bevriende archeologe opbellen, dr. Kirov, en haar vragen of ze ooit van een dergelijk object heeft gehoord.' Gniffelend vervolgde hij: 'Gek, hè? Op zoek naar de oplossing van recent gepleegde moorden halen we gebeurtenissen naar boven die al vele eeuwen geleden hebben plaatsgevonden.'

'Niet ongebruikelijk. In mijn ervaring komen het verleden en het heden dikwijls met elkaar overeen. Oorlogen. Hongersnoden. Revoluties. Epidemieën. Volkerenmoord. Het komt allemaal steeds weer terug. Alleen de gezichten veranderen. Maar genoeg gesomberd. Laten we ons op aangenamer vertier richten,' zei Perlmutter stralend. 'Ik zie weer iets verrukkelijks aankomen.'

29

San Antonio, Texas

Terwijl Austin van zijn dure fijnproevers lunch genoot, zat Joe Zavala tweeënhalfduizend kilometer verderop op een met honing geglaceerde donut te kauwen in een koffiehuis aan de Paseo del Rio ofwel de rivierpromenade in de schilderachtige toeristenwijk van San Antonio aan de oever van de gelijknamige rivier. Zavala keek op zijn horloge, sloeg zijn laatste slok koffie naar binnen en liep van de rivier weg naar het zakencentrum, waar hij de hal van een groot kantoorgebouw binnenstapte.

Na afloop van de strategiebespreking had Zavala snel een koffer gepakt en was in een toestel van de luchtmacht naar de Lackland Air Base in Texas gevlogen. Op de luchtmachtbasis had hij een taxi naar een hotel in het centrum genomen. Yaeger kreeg met zijn computers de meest waanzinnige dingen voor elkaar, maar zelfs hij moest toegeven dat Time-Quest een harde noot was om te kraken. Soms kunnen het menselijk oog en brein met hun vermogen tot het aanvoelen en analyseren van details aanmerkelijk effectiever zijn dan zelfs de meest geavanceerde machines.

In de lange lijst van bedrijven zocht Zavala de naam Time-Quest op. Even later stapte hij vanuit de lift een ruime ontvangsthal in, waarvan de muren volhingen met sepiakleurige foto's van de archeologische wereldwonderen. Voor een foto van de piramide van Cheops stond een zwartgelakte stalen balie die een fel contrast vormde in deze verder door oudheden gedomineerde omgeving. Evenals de brunette van achter in de twintig die achter de balie zat.

Zavala stelde zich voor en overhandigde de receptioniste een van de visitekaartjes die hij 's ochtends bij Kinko's had laten drukken.

Ach ja, meneer Zavala, de schrijver van reisverhalen,' zei ze. 'U hebt gisteren gebeld.' Ze keek in haar agenda, drukte op een knopje van haar telefoon en mompelde iets. 'Mevrouw Harper kan u zo dadelijk ontvangen. U hebt geluk dat u op zo korte termijn een afspraak hebt kunnen maken. Dat kon alleen omdat er een onverwachte afzegging was.'

'Dat waardeer ik ook zeer. Zoals ik al heb uitgelegd, had ik normaal gesproken wel eerder gebeld, maar dit is er op het laatste moment tussengekomen. Ik was hier toch om een artikel over het nachtleven van San Antonio te schrijven en het leek me handig mijn aanwezigheid hier ook voor een ander reisverhaal te benutten.'

Ze keek hem vriendelijk glimlachend aan. 'Kom na uw gesprek met mevrouw Harper nog even bij me langs dan kan ik u misschien nog een paar tips over de nieuwste clubs geven.'

De receptioniste was jong en hoogst aantrekkelijk, en het had Zavala verbaasd als ze de nieuwste trends in het uitgaansleven van de stad níet had gekend.

'Dank u wel,' zei hij zo charmant mogelijk. 'Dat is heel vriendelijk van u.'

Het hoofd van de publiciteitsafdeling van Time-Quest was een knappe en fleurig geklede vrouw van in de veertig. Phyllis Harper kwam uit een van de gangen op Zavala af en drukte hem stevig de hand. Vervolgens ging ze hem voor naar een kantoor met grote ramen die een panoramisch uitzicht op de stad en de opvallende Tower of the Americas boden. Ze namen in comfortabele fauteuils aan beide kanten van een salontafel plaats.

'Ik ben zeer dankbaar voor uw belangstelling voor Time-Quest, meneer Zavala. En ik moet me verontschuldigen dat ik maar een paar minuten tijd voor u heb. Melody heeft u waarschijnlijk al verteld dat er een korte afspraak is uitgevallen.'

'Ja, inderdaad. Ik ben al heel blij dat u überhaupt tijd voor mij heeft. U hebt het heel druk.'

'Over een kwartier heb ik een bespreking met de directeur.' Ze rolde met haar ogen. 'Hij is vreselijk punctueel. En omdat we maar zo weinig tijd hebben, lijkt het me het beste dat ik eerst tien minuten mijn verhaal doe en dan hebt u vijf minuten voor eventuele vragen. De persmap over onze organisatie bevat ook veel nuttige informatie.'

Uit een zak van zijn jasje haalde Zavala een kleine Sony bandrecorder tevoorschijn die hij 's morgens samen met een blocnote in een inloopzaak had gekocht.

'Prima. Ga uw gang.'

Ze schonk hem een stralende glimlach, die hem deed beseffen dat rijpere vrouwen met stijl vaak veel meer sexy zijn dan jongere schoonheden zoals Melody, de receptioniste.

'Time-Quest is een organisatie zonder winstoogmerk. We hebben een aantal doelen. We willen een beter begrip van het heden stimuleren en ertoe bijdragen dat we ons door het bestuderen van het verleden zo goed mogelijk op de toekomst voorbereiden. We zijn educatief, in die zin dat we het vergroten van de kennis van onze wereld stimuleren, met name door onze studieprojecten op scholen en ons veldwerk. We stellen de gewone mens in staat ook eens een ongewoon vakantieavontuur te beleven. Veel van onze vrijwilligers zijn gepensioneerden, dus voor hen laten we over het algemeen een levenslang gekoesterde droom in vervulling gaan.'

Ze haalde diep adem en vervolgde: 'Daarnaast ondersteunen we talrijke archeologische, culturele en antropologische expedities. We staan erom bekend dat we vrijgevig zijn,' zei ze met weer die onweerstaanbare glimlach. 'Ook universiteiten kloppen vaak voor financiële steun bij ons aan. Die geven we meestal graag. Daarvoor gebruiken we het geld dat we van de vrijwilligers ontvangen, dus heel vaak financieren die expedities zich op die manier in feite zelf. Bovendien leveren we deskundigen of betalen we een deel van hun onkosten. Zo hebben we expedities naar alle uithoeken van de wereld gesubsidieerd. Als tegenprestatie vragen we voornamelijk dat men ons eerder dan anderen op de hoogte van bijzondere vondsten stelt. De meesten vinden dat absoluut niet te veel gevraagd voor alles wat ze van ons krijgen. Nog vragen?'

'Hoe is de instelling ontstaan?'

Ze wees naar het plafond.

'We zijn een niet-commerciële dochteronderneming van het bedrijf op de zes etages direct boven ons.'

'En dat is...?'

'Halcon Industries.'

Halcon. Het Spaanse woord voor 'valk' ofwel een roofvogel. Hij schudde zijn hoofd. 'Nooit van gehoord.'

'Het is een overkoepelende organisatie met diverse dochtermaatschappijen. Wij zijn er een van. Het merendeel van de inkomsten komt van een gevarieerd scala aan bedrijfstakken, voornamelijk mijnbouw, maar ook scheepvaart, veeteelt, olie en angorawol.'

'Dat kun je inderdaad gevarieerd noemen. Is het bedrijf een vennootschap?'

'Nee. Het is in volledig eigendom van de heer Halcon.'

'Het delven van mineralen is toch iets heel anders dan het graven naar oudheden,' zei Zavala.

'Op het eerste gezicht inderdaad een merkwaardige combinatie, maar niet als je er dieper op ingaat. De Ford Foundation heeft esoterische projecten gesubsidieerd die niets met de productie van auto's te maken hebben. De heer Halcon is voor zover ik weet amateur-archeoloog. Daar ging op school zijn belangstelling al naar uit, maar hij bleek toch meer voor industrieel in de wieg gelegd.'

Zavala knikte. 'Halcon is zo te horen een interessante persoonlijkheid. Zou het mogelijk zijn om hem te interviewen? Ik zou de vragen van tevoren aan u kunnen voorleggen.'

'Zelfs bij Henry Ford hebt u meer kans.' Weer die glimlach. 'Ik wil niet onvriendelijk zijn, maar de heer Halcon is bijzonder op zijn privacy gesteld.'

'Dat begrijp ik.'

Ze keek op haar horloge. 'Ik ben bang dat ik weg moet.' Ze schoof een dikke map over de tafel naar hem toe. 'Dit is onze persmap. Lees het eens door en als u nog vragen heeft, belt u mij dan gerust. Ik breng u gaarne in contact met vrijwilligers die u zelf hun ervaringen kunnen vertellen.'

'Dat zou inderdaad heel fijn zijn. Misschien kan ik zelf ook eens met een expeditie mee. Ze zijn toch niet gevaarlijk, hè?'

Ze keek hem bevreemd aan. 'Als Time-Quest zijn we trots op het feit dat wij wat veiligheid betreft het hoogst scoren. Zelfs op de meest afgelegen plekken heeft de veiligheid de allerhoogste prioriteit. Zoals gezegd zijn er dikwijls gepensioneerden bij onze projecten betrokken.' Na een korte stilte vervolgde ze: 'Dat geldt voor de projecten die we zelf organiseren. De expedities die we slechts ten dele subsidiëren vallen buiten onze verantwoordelijkheid. Maar over het algemeen zijn de resultaten heel goed. Bij een van onze projecten bent u in veiliger handen dan hier in het verkeer van San Antonio.'

'Goed dat ik dat weet,' zei Zavala en hij vroeg zich af of mevrouw Harper eigenlijk wel wist wat er allemaal in haar organisatie omging.

'In de map vindt u een overzicht van alle activiteiten in het komende jaar. Als er iets bij is wat u interesseert, laat me dat dan weten, dan kan ik kijken wat ik voor u kan doen.'

Ze bracht hem terug naar de hal, gaf hem een hand en verdween in een van de gangen.

Melody glimlachte. 'Hoe ging het interview?'

'Kort maar krachtig.' Hij staarde nog een kort moment in de richting waarin ze verdwenen was. 'Ze doet me denken aan dat reclamespotje met die vent die als een mitrailleur maar blijft doorratelen.'

Melody hief koket haar hoofd iets op. 'U hebt in ieder geval de tips voor het nachtleven nog te goed.'

'Goed dat u me daaraan herinnert. Ik ben op zoek naar de echt trendy clubs die vooral bij de jongeren helemaal in zijn. Als u geen andere plannen heeft, kan ik u misschien voor de lunch uitnodigen en kunt u mij het een en ander over het nachtleven in deze stad uit de doeken doen.'

'Er is hier vlakbij een fantastisch restaurant. Voor elk wat wils en heel populair. Daar zouden we om een uur of twaalf kunnen afspreken.'

Zavala schreef het adres op en nam de lift naar de grote hal beneden. Hij liep opnieuw naar de lijst met bedrijven en noteerde de namen van de diverse dochterondernemingen van Halcon Industries in zijn opschrijfboekje. Het waren er acht in totaal. De meeste bleken zoals de pr-vrouw al had verteld, actief op het gebied van de mijnbouw en de scheepvaart. Hij nam de lift naar een verdieping boven Time-Quest en stapte een enorme ontvangstruimte in met een receptioniste en kolossale muurschilderingen van ertstankers. Halcon Shipping. Tegen de receptioniste zei hij dat hij zich vergist had en stapte terug de lift in.

Dit herhaalde hij bij alle andere ondernemingen onder de vlag van Halcon. De kantoren waren afgezien van de muurversieringen allemaal vrijwel identiek ingericht en ook de receptionistes waren allemaal even jong en mooi. Hij drukte op het knopje voor het hoogstgelegen bedrijf van het Halcon-concern, maar de lift schoot aan de betreffende verdieping voorbij. Toen hij uitstapte, bevond hij zich in de rustgevende sfeer van een juridisch adviesbureau.

'Neemt u mij niet kwalijk,' zei hij tegen de secretaresse, die er onopvallend en functioneel uitzag. 'Ik heb de knop voor de etage hieronder ingedrukt, maar ik ben hier terechtgekomen.'

'Dat gebeurt voortdurend. De vertrekken hierbeneden zijn van de directie van Halcon. U hebt een speciale code nodig om de lift daar te laten stoppen.'

'Nou ja, als ik ooit juridische problemen heb, weet ik waar ik u kan vinden.'

Hij ging naar de grote hal terug en hoopte dat hij door het voortdurende gebruik van de lift niet de aandacht van het veiligheidspersoneel had getrokken. Na de bomaanslag op het rijksgebouw in Oklahoma City kon je je beter maar niet al te verdacht gedragen in de directe omgeving van kantoorflats. Hij nam de trap naar de begane grond, hield een taxi aan en even later een tweede om er zeker van te zijn dat hij niet werd gevolgd en hing wat rond in een boekwinkel tot het tijd was voor zijn afspraak met Melody.

Het restaurant heette de Bomb Shelter en was in een jaren vijftig stijl ingericht. Ze zaten aan een tafel met banken uit een DeSoto cabriolet uit 1957. Melody was een echte Texaanse, geboren en getogen in Fort Worth en ze werkte nu ongeveer een jaar bij Time-Quest.

Onder het eten zei Zavala: 'Mevrouw Harper heeft me over de grote baas verteld, de heer Halcon. Hebt u hem ooit ontmoet?'

'Niet persoonlijk, maar ik zie hem iedere dag. Ik blijf altijd een uur langer op kantoor dan alle anderen om nog wat voor mezelf te studeren. Ik volg een cursus rechten.' Ze glimlachte. 'Ik wil niet mijn hele leven receptioniste blijven. De heer Halcon is ook altijd laat en we vertrekken vaak tegelijk. Hij komt in zijn privé-lift naar beneden en wordt door een limousine afgehaald.'

Ze had gehoord dat Halcon buiten de stad woonde, maar veel meer wist ze over hem niet te vertellen.

'Hoe ziet hij eruit?' vroeg Zavala.

'Donker, mager, rijk. Op een beetje enge manier wel knap.' Ze lachte. 'Misschien komt dat ook wel door het licht daaronder in de garage.'

Melody was intelligent en geestig, en Zavala voelde zich echt een ploert toen hij haar telefoonnummer noteerde om een afspraak voor een rondleiding langs de populairste clubs van het nachtelijke uitgaansleven te maken. Hij nam zich voor om haar zodra hij in Washington terug was te bellen en de boel recht te zetten. Na de lunch vond hij een bibliotheek en probeerde via internet meer gegevens over de ondernemingen van Halcon Industries te krijgen. Zijn bevindingen kwamen overeen met de korte beschrijving van mevrouw Harper. Daarna liep hij naar een autoverhuurbedrijf, waar hij een onopvallende middenklasser huurde en een toeristenfolder over de Alamo uit een rek pakte. Waarom niet een kort uitstapje in de Texaanse geschiedenis, terwijl hij op zijn rendez-vous met de geheimzinnige heer Halcon wachtte.

30

Cambridge, Massachusetts

Glimlachend legde Nina Kirov de hoorn op de haak en ze bedacht zich dat het leven een stuk spannender was geworden sinds ze Kurt Austin had leren kennen. Als de man met het platinakleurige haar, het robuuste lijf van een voorstopper en zijn opmerkelijke oogopslag haar niet uit de Marokkaanse zee plukte of in Arizona boeven in de val probeerde te lokken, kwam hij wel met de meest vreemde vragen bij haar aanzetten. Zoals deze bijvoorbeeld: Kijk eens wat je te weten kunt komen van een object dat waarschijnlijk van steen is, dat Columbus vermoedelijk op een van zijn reizen van Jamaica heeft meegenomen, dat misschien als navigatie-instrument werd gebruikt en dat zich mogelijk nog in Spanje bevindt.

Eens horen wat Doc hiervan zegt, dacht ze terwijl ze een nummer intoetste. Doc was dr. J. Linus Orville, een professor aan de Harvard Universiteit met meer letters achter zijn naam dan je in een gemiddeld bord alfabetsoep aantreft. Orville had zich teruggetrokken achter de met klimop begroeide muren van het Harvard's Peabody Museum. Hij was een wereldberoemde etnoloog, gespecialiseerd in de Midden-Amerikaanse cultuur. In Cambridge stond hij algemeen bekend om zijn eruditie en zijn reputatie van lichtelijk geschifte professor.

Het op een oude Harley-Davidson over Harvard Square rondscheuren was niet de meest normale bezigheid voor een hoogleraar met een vaste aanstelling. Een paar jaar eerder had hij in veel bredere kring opzien gebaard door zogenaamd door UFO's ontvoerde mensen te hypnotiseren en publiekelijk te verklaren dat ze volgens hem door buitenaardse wezens waren gekidnapt. Zijn telefoonnummer stond vooraan in de kaartenbakken van alle op abnormale voorvallen azende verslaggevers van de stad. Wanneer een van hen snel een curiositeit over welk onderwerp dan ook wilde weten, hoe buitenissiger hoe beter, konden ze altijd bij de goeie ouwe Doc, de Harvard-professor terecht.

Zijn esoterische belangstelling hield hij angstvallig gescheiden van zijn wetenschappelijke werk. Je zou hem nooit horen beweren dat de tempels van de Azteken eigenlijk door vluchtelingen uit de verloren gegane continenten Atlantis en Mu waren gebouwd. Het hoogste gezag van Harvard tolereerde zijn excentrieke gedrag - iedere universiteit heeft zo zijn eigen nar - maar op zijn vakgebied moest Doc toch oppassen dat zijn reputatie niet besmet raakte. Degenen die het was opgevallen dat de glinstering in Orvilles ogen niet die van een krankzinnige was maar van iemand die zich kostelijk vermaakte, hadden een sterk vermoeden dat Docs excentriciteit een uitgekiende strategie was om zich van het gezelschap van vrouwen en uitnodigingen voor de juiste feesten te verzekeren.

Doc had zijn UFO-fase alweer achter zich gelaten toen Nina hem op een dergelijke bijeenkomst leerde kennen. Orville had haar vanaf de andere kant van de zaal zien staan, waarop hij de aantrekkelijke studente met wie hij zich op dat moment onderhield terzijde schoof en regelrecht op haar afstevende. Ze had hem nooit eerder ontmoet, maar herkende hem aan de lange rode haardos waaraan hij de bijnaam 'Einstein op herhaling' te danken had. Zonder omwegen was hij tegen haar over zijn nieuwste passie begonnen: vorige levens.

Nina had hem aandachtig aangehoord en daarna gevraagd: 'Waarom is iedereen die zich een vorig leven herinnert altijd koning of koningin of een andere hoogstaande persoonlijkheid geweest, terwijl de meeste mensen waarschijnlijk arme, door vlooien geplaagde boeren waren die geen cent te makken hadden?'

'Aha,' zei hij met olijk glinsterende oogjes. 'Een gevaarlijke vrouw. Een doordenker. Het antwoord is heel simpel. Die mensen kiezen zelf het lichaam van wie ze in hun nieuwe leven zullen terugkeren. Wat vindt u daarvan?'

'Ik vind het pure kletskoek en vind vooral dat mijn glas hoognodig moet bijgevuld. Zoudt u zo vriendelijk willen zijn? Ik drink rode wijn.'

'Met genoegen,' zei hij en liep gehoorzaam naar de bar om met een vol glas wijn en een schotel garnalen en kaviaar terug te keren.

'Laten we het niet meer over vorige levens hebben,' zei hij. 'Dat doe ik alleen om fascinerende vrouwen te ontmoeten.'

'O ja?' zei Nina, oprecht enigszins geschokt over zijn eerlijkheid.

'En om op recepties te worden uitgenodigd. Het werkt. Ik ben hier en we staan samen te praten.'

'Wat een teleurstelling. Ik heb van iedereen gehoord dat u krankjorum bent.'

'Ik zou niet eens weten hoe je dat moet schrijven,' zei hij met een zucht. 'Weet u, wij zijn zo'n suffig stel saaie pieten, wij professoren. We nemen onszelf veel te serieus, bekritiseren van alles alsof we echte wijze mannen zijn en niet gewoon te hoog opgeleide vakidioten. Waarom zou je de boel niet een beetje mogen opfleuren door je van de grijze massa te onderscheiden? En het heeft bovendien het positieve gevolg dat je door die saaieriken en pietlutten wordt gemeden.'

'Die UFO-ontvoering. Dat was dus pure komedie?'

'Mijn hemel, nee. Ik geloof echt dat ze zijn ontvoerd. Een aantal collega's van mij gelooft dat ook; zij zijn alleen jaloers dat het hun niet is overkomen. Maar laten we het over u hebben. Ik heb veel goede dingen over uw werk gehoord.'

En zo waren ze in gesprek geraakt. Achter het masker van de dwaze professor ging een interessante en ook geïnteresseerde persoonlijkheid verscholen. Een liefdesrelatie zat er, helaas voor hem, echter niet in. Maar ze werden goede vrienden en collega's die een groot respect voor elkaar koesterden.

'Orville,' zei de stem aan de andere kant van de lijn. Doc zou nooit het in Amerika gebruikelijke hallo bezigen.

'Hoi Doc, met Nina.' Hij had een hekel aan wat hij 'banaliteiten' noemde, en daarom kwam ze meteen ter zake. 'Ik heb een beetje raar verzoek en hoop dat je me kunt helpen.'

'Raar is me op het lijf geschreven. Wat kan ik voor je doen?' Nina vertelde hem wat Austin haar had gevraagd. 'Weet je, dat klinkt me vaag bekend in de oren.' 'Geen grapjes, Doc.'

'Nee-nee-nee. Het is iets in mijn Forteaans dossier.' Orville beschouwde zich als een hedendaagse versie van Charles Fort, een negentiende-eeuwse journalist die verhalen over eigenaardige verschijnselen verzamelde, zoals rode sneeuw, raadselachtige lichten of uit de lucht vallende kikkers.

'Gek hè, maar dat verbaast me niets,' zei Nina. 'Dat is een dossier waar ik voortdurend mee bezig ben. Voor je het weet staat er weer iemand met een dwaze vraag bij je op de stoep.' Hij hing op; Orville was ook al niet iemand die bekendstond om zijn afscheidsgroet.

Nina haalde haar schouders op en ging weer aan het werk. Even later zoemde het faxapparaat en er gleed één velletje uit. Erboven stond de met de hand geschreven opmerking: 'Vraagt en gij zult ontvangen. Liefs, Doc.' Het was een kopie van een krantenbericht uit de Boston Globe van maart 1956:

MYSTERIEUS ITALIAANS VOORWERP ONDERWEG NAAR AMERIKA

Genua, Italië (AP) - Een mysterieus stenen tablet dat in een stoffige museumkelder is aangetroffen, zal spoedig haar geheimen prijsgeven. De massieve stéle met afbeeldingen van levensgrote menselijke figuren en een onbekend schrift is in maart van dit jaar in het Museo Archeologico van Florence ontdekt. Er zijn voorbereidingen getroffen om de steen per schip naar de V.S. over te brengen, waar hij door deskundigen onderzocht zal worden. Het museum werkte aan de inrichting van een tentoonstelling onder de titel 'Schatten uit de kelder', waarbij voorwerpen getoond zouden worden die al vele decennia een verborgen leven leidden. Het stenen voorwerp heeft de vorm van een rechthoekige plaat, wat doet vermoeden dat het een deel van een muur is geweest. Het is ruim één meter tachtig lang, één meter twintig breed en zo'n dertig centimeter dik.

Wat de experts die hem hebben gezien het meest verwondert en wat zelfs tot onenigheid in wetenschappelijke kringen heeft geleid, is het beeldhouwwerk aan een van de kanten.

Volgens enkelen zijn de afbeeldingen en het schrift onmiskenbaar van oorsprong Centraal-Amerikaans, waarschijnlijk van de Maya's.

'Dat is niet zo heel mysterieus,' verklaart dr. Stephano Gallo, hoofdconservator van het museum. 'Zelfs als het van de Maya's is, kan het gedurende de Spaanse verovering uit Amerika zijn meegenomen.'

Waarom ze de steen de oceaan over hebben gebracht, is een andere vraag. 'De Spanjaarden waren voornamelijk in goud en slaven geïnteresseerd en niet in archeologie. Dus iemand moet het voorwerp zo waardevol hebben gevonden dat hij zich al die moeite heeft getroost om de steen mee te nemen. Het is niet bepaald een klein beeldje dat door een van de soldaten van Cortez als souvenir is meegenomen.'

Alle inspanningen om uit te vinden waar het voorwerp vandaan komt hebben maar weinig succes opgeleverd. Volgens de catalogus van het museum werd de plaat door de beheerders van het bezit van de familie Alberti geschonken. De stamboom van de familie Alberti gaat in de mannelijke lijn terug tot aan het Spaanse hof in de tijd van Ferdinand en Isabella. Een woordvoerder van de beheerders zegt dat de familie niets over de herkomst kan zeggen, in tegenstelling tot veel andere stukken van de collectie. De familie Alberti komt oorspronkelijk uit Genua en heeft veel manuscripten van Christophorus Columbus en memorabilia van Luis Columbus, de kleinzoon van de ontdekkingsreiziger, gekocht.

De historici die de verslagen van de vier reizen van Columbus erop hebben nagetrokken, hebben geen enkele verwijzing naar het voorwerp kunnen vinden.

De steen zal binnenkort opnieuw de oversteek over de oceaan maken. Hij zal voor bestudering door deskundigen op het gebied van de Midden-Amerikaanse geschiedenis naar het Peabody Museum van de Harvard Universiteit in Cambridge, Mass., worden overgebracht. Ditmaal zal de oversteek comfortabeler zijn aan boord van het luxueuze passagiersschip de Andrea Doria. Vanwege de omvang en het gewicht zal de steen met andere waardevolle objecten in een pantserauto worden vervoerd.

Het artikel was geïllustreerd met een foto van de plaat die zodanig was genomen dat het hele tablet was afgebeeld. Ernaast stond ietwat onbeholpen een onbekende man die naast het grote voorwerp haast in het niet verdween. De fotograaf had er waarschijnlijk een willekeurige persoon naast gezet om de omvang van het voorwerp aan te geven. De krant stamde uit de tijd dat er nog met boekdruk werd gewerkt en de foto was niet erg scherp. Nina kon in de steen vaag enkele symbolen, hiërogliefen en figuurtjes onderscheiden. Ze bestudeerde de foto met een vergrootglas. Zonder succes. Door de puntjes waaruit de foto was opgebouwd, werd het alleen maar waziger. Ze belde Doc.

'En, wat vind je ervan?' zei hij.

'Voor mij is het belangrijker wat jij ervan vindt. Jij bent de deskundige op dit gebied.'

'Ja, daar heb je wel gelijk in.' Orvilles bescheidenheid kende zo zijn grenzen. 'Zonder het ding in het echt te zien is het moeilijk te zeggen, maar ik zie nogal wat overeenkomsten met de Dresden Codex, een van de weinige Mayaboeken die de Spanjaarden niet hebben verbrand. Ik denk daarbij aan de kalenderpagina's, de cycli van de planeet Venus enzovoorts. Venus was heel belangrijk in de postklassieke Mayacultuur. De planeet symboliseerde Kukulcan, de blanke, bebaarde god die de Tolteken Quetzalcoatl noemden. De Gevederde Slang. De Maya's schreven de reizen van Venus in feite aan de laatste toe. Verder kun je er nauwelijks iets zinnigs over zeggen zonder het origineel te zien.'

'Echt niets?'

'Nee, tenzij ik een goede foto of vakkundige kopie kan krijgen.'

'Wat vind je van het commentaar van professor Gallo, dat het ding helemaal niet zo'n groot mysterie is?'

'O, daar heeft hij beslist gelijk in. Het feit dat er een voorwerp van de Maya's in Italië opduikt, is zo bijzonder niet. Net zoals je het fries van het Parthenon als onderdeel van de Elgin Marbles in het British Museum in Londen kunt vinden. Het belangrijkste is altijd de oorsprong, zoals je weet. Niet de plek waar het artefact werd gevonden, maar hoe het daar is gekomen.'

'En de brief van Columbus waar ik het over had? Daarin is van een dergelijk voorwerp sprake. Sluit dat niet aan bij wat er over de Columbus-collectie van de familie Alberti wordt gezegd?'

'Je kunt niet zomaar conclusies trekken uit wat er in een oud krantenartikel staat. Je hebt me ook verteld dat er twijfels zijn over de authenticiteit van die brief. Zelfs wanneer de brief echt is, hebben we meer bewijzen nodig dat het hier om hetzelfde voorwerp gaat. Intrigerende gedachte overigens. Van Columbus is het alleszins denkbaar dat hij die steen zonder medeweten van anderen heeft meegenomen. Hij stond bekend als een sluwe vos. Er zijn mensen die geloven dat hij de journaalaantekeningen van de afgelegde afstand op zijn eerste reis vervalste om de bemanning in het ongewisse te houden hoe ver ze zich van land bevonden. Het zou typisch iets voor Columbus zijn om dingen stiekem te doen. Helaas mogen we niet vergeten dat we wetenschappers zijn en geen schrijvers van populistische, semi-fictieve archeologische onzinverhalen.'

Orville had volkomen gelijk. Het zou buitengewoon onprofessioneel zijn om hier haastige conclusies uit te trekken.

'De Italiaanse professor had het bij het rechte eind,' zei Nina. 'De Spanjaarden hielden zich met plunderen bezig en niet met wetenschap.'

'Klopt. Cortez was beslist geen Napoleon, die de wetenschappers meenam die de Steen van Rosetta hebben ontdekt.'

Grappig. Ook zij moest aan de Steen van Rosetta denken, de ontdekking die door de weergave van dezelfde tekst in zowel het Grieks als het Egyptisch van cruciaal belang was voor de ontcijfering van de hiërogliefen. 'Ik zou er alles voor over hebben om dat ding in het echt te zien.'

'Hmm. Ik zou je daar maar al te graag bij van dienst willen zijn. Maar helaas, het betreffende voorwerp staat ons niet zomaar ter beschikking.'

'Ach natuurlijk, wat dom van me. De Andrea Doria. Die is met een ander schip in aanvaring gekomen.'

'Inderdaad. De Stockholm. Met als resultaat dat ons voorwerp zich nu op zo'n zestig meter diepte op de bodem van de Atlantische Oceaan bevindt. We kunnen alleen maar hopen dat de vissen er nog iets aan hebben. Best jammer. Misschien kan het ooit nog eens als bewijs voor het bestaan van Atlantis dienen en zo voor sensationele krantenkoppen zorgen. Dwaze professor slaat weer toe, of zoiets.'

'Je vindt heus wel weer wat controversieels, daar ben ik helemaal niet bang voor,' zei Nina hartelijk. 'Bedankt voor je hulp, Doc.'

'Ik vond het leuk om weer eens van je te horen. Je bent vaak weg. Wat dacht je van een lunch van de week?'

Nina vroeg of hij de volgende ochtend wilde terugbellen, dan kon zij eerst haar agenda raadplegen. Meteen nadat ze had opgehangen, draaide ze het nummer van de Boston Herald en vroeg of ze haar met de redactie wilden doorverbinden. Een vrouwenstem zei: 'Met K.T. Pritchard.'

'Hoi, Kay Tee. Je archeologische vriendin met de vraag of je iets voor haar zou willen doen. Heb je een momentje?'

'Voor jou altijd, dr. Kirov. Je hebt geluk. Ik ben net klaar met een stuk en zolang ik nu maar doe alsof ik nog hard bezig ben, zal niemand me met iets nieuws lastigvallen. Wat kan ik voor je doen?'

Pritchard had Nina als bron gebruikt voor een bekroonde artikelenreeks die ze schreef toen bleek dat het onberispelijke Museum of Fine Arts van Boston zonder dat ze dat wisten een gestolen Etruskische vaas had aangekocht. Sindsdien was ze altijd tot een wederdienst bereid. Nina vertelde de verslaggeefster dat ze op zoek was naar alle mogelijke publicaties waarin sprake was van een archeologisch artefact uit Italië dat zich op de Andrea Doria zou hebben bevonden.

'Ik duik het archief in en dan bel ik je terug.'

Een uur later ging de telefoon. Het was Pritchard.

'Dat is snel,' zei Nina verwonderd.

'Alles staat op microfilm, dat zoekt heel snel. Ten tijde van het ongeluk zijn er talloze stukken over deAndrea Doria verschenen. Daarna ook veel over het onderzoek, maar dat heb ik overgeslagen. Het schip vervoerde veel meer waardevolle spullen. Het was kennelijk een soort drijvend museum. Maar nergens iets over dat artefact waar jij naar vroeg. Dus ben ik op de jaardagen van de aanvaring overgestapt. Je weet zelf dat kranten graag op rampen terugblikken zodat ze ook op dagen met weinig nieuws voldoende kopij hebben. Ik heb een artikel ter gelegenheid van de dertigste jaardag gevonden. Dat ging over helden en lafaards. Een deel van de bemanning werd aangeklaagd en anderen hadden een beloning verdiend. Maar goed, er was ook een interview met een van hen. Een kelner. Zei je niet dat dat ding in een pantserauto werd vervoerd?'

'Inderdaad. Volgens het artikel van de Associated Press tenminste.'

'Hmm. Nou, in ieder geval beweert die kelner dat hij gezien heeft hoe er tijdens de ondergang een pantserauto werd beroofd.'

'Een overval!'

'Ja, door een groep gewapende mannen. De wagen stond in het ruim van het schip.'

'Dat is niet te geloven! Wat zei hij nog meer?'

'Niets. Het verhaal hield op nadat hij de verslaggever had verteld dat hij naar dat ruim was gegaan op zoek naar een autokrik om een bekneld geraakte passagier te bevrijden. Ik heb de interviewer gebeld. Charlie Flynn. Een oude rot in het vak. Hij is nu met pensioen. Hij heeft geprobeerd meer uit die man los te krijgen. Dacht dat hij het hele artikel eraan kon ophangen. Het nooit eerder vertelde verhaal. Zinkend schip. Gemaskerde mannen. Dramatische taferelen benedendeks, dat soort dingen. Maar die vent sloeg dicht. Wilde er geen woord over zeggen. Veranderde van onderwerp. Raakte volledig overstuur. Vroeg Charlie dit niet in zijn verhaal te vermelden.'

'Maar dat deed hij dus toch?'

'Ja, zo ging dat nog in die tijd. Wat je zei kwam in de krant. Dat is tegenwoordig met die op laster gespecialiseerde advocaten op onze nek wel anders. Maar het werd ergens diep in het verhaal weggestopt. De koppenmaker vond het waarschijnlijk te mager om het als een echte kop te gebruiken. Charlie heeft ook met enkele andere overlevenden van de Doria gesproken in de hoop dat hij het verhaal uit een andere bron kon krijgen. Maar niemand kon hem er ook maar iets over vertellen.'

'Hoe heette dat bemanningslid?'

'Ik zal je het krantenknipsel faxen, maar wacht even. Hier heb ik 't. Hij is een Italiaan en hij heet Angelo Donatelli.'

'Heb je een adres van hem?'

'In die tijd woonde hij in New York. Volgens Charlie had hij daar een chique restaurant. Dat is alles wat ik over hem weet. Zeg, dr. Kirov, zit hier een verhaal voor ons in?'

'Weet ik nog niet, Kay Tee. Maar als 't zo is, ben jij de eerste die het te horen krijgt.'

'Meer vraag ik ook niet. Bel me gerust.'

Nadat ze had opgehangen staarde Nina enige tijd peinzend voor zich uit en probeerde het logische verband te vinden tussen een massief stenen artefact uit de tijd van Columbus en een zeeramp, een gewapende overval en een moordpartij in Marokko. Het had geen zin. Daarbij vergeleken leek het vinden van een overeenkomst tussen het Sumerische spijkerschrift en het Minoïsch Lineair B-schrift een peulenschil. Ze gaf het op en belde Kurt Austin.

31

Washington, DC

Het bleek verrassend eenvoudig om Angelo Donatelli op te sporen. Austin zocht gewoon op internet naar zijn naam en vond vijftien verwijzingen, inclusief een artikel in Business Week, waarin de van-krantenjongen-tot-miljonair carrière werd beschreven van een eenvoudige kelner in een cocktailbar tot eigenaar van een van de meest trendy restaurants van New York. De foto van Donatelli in gesprek met zijn chefkok toonde een zilvergrijsharige man van middelbare leeftijd die meer van een gedistingeerde Europese diplomaat weghad dan van een restauranteigenaar.

Austin belde Inlichtingen en nog geen minuut later sprak hij met de vriendelijke assistent-bedrijfsleider van het restaurant.

'De heer Donatelli is er vandaag niet,' zei ze.

'Wanneer kan ik hem het best bellen?'

'Als het goed is komt hij morgen uit Nantucket terug. U zou het morgenmiddag na drieën op dit nummer kunnen proberen.'

Nantucket. Austin kende het eiland voor de kust van Massachusetts maar al te goed. Hij had het op de zeiltochten naar Maine vaak aangedaan. Hij probeerde of hij het telefoonnummer van Donatelli op Nantucket kon krijgen. Het bleek een geheim nummer. Even later sprak hij met inspecteur Coffin van het politiekorps op Nantucket. Austin stelde zich voor als medewerker van de NUMA en zei dat hij graag met Angelo Donatelli in contact wilde komen. Hij ging er daarbij vanuit dat de politie in kleinere gemeenten over het algemeen vrijwel iedereen in hun regio kent.

De politieman bevestigde dat Donatelli een zomerhuis op het eiland bezat, maar hij was op zijn hoede. 'Wat wil de National Underwater & Marine Agency van de heer Donatelli?'

'We zoeken naar het verband tussen diverse historische gegevens over zeerampen. De heer Donatelli was aan boord van de Andrea Doria toen het schip in aanvaring kwam.'

'Dat heb ik gehoord. Heb hem een paar keer ontmoet. Aardige vent.'

'Ik heb hem geprobeerd te bellen, maar hij heeft een geheim nummer.'

'Ja, de meeste mensen in de buurt waar hij woont, hebben dat liever zo. Ze hebben daar grote huizen laten bouwen en zijn erg op hun privacy gesteld.'

'Ik ga proberen of ik voor vanmiddag nog een vlucht naar het eiland kan boeken, dan zal ik ter plekke wel kijken of ik hem te pakken kan krijgen.'

'Weet u wat. Als u op het eiland bent, kom dan even op het politiebureau in Water Street langs en vraag naar mij. Dan kan ik u op de kaart laten zien waar hij woont.'

Prima agent, dacht Austin. Hij was niet van plan om zomaar zonder dat hij Austin had gezien al te veel informatie te geven over een van de beter gesitueerde eilandbewoners.

Austin had niet durven hopen dat Nina zo snel al een spoor zou vinden.

Nu Zavala toch in Texas was en Trout in Yucatan, kon hij er best even tussenuit voor een snel gesprek met Donatelli. Met behulp van zijn invloed als staatsambtenaar wist hij bij een kleine luchtvaartmaatschappij die lijnvluchten tussen Washington en Nantucket verzorgde nog een ticket voor die dag te boeken. Een paar uur daarna zat hij in een eilandhopper op weg naar het noordoosten.

Tijdens de vlucht had hij tijd om het dossier door te kijken dat Yaeger juist was komen brengen toen hij het kantoor van de NUMA wilde verlaten. Austin had de computerspecialist gevraagd of hij in zijn elektronische wonderdoos kon kijken of hij iets over de Broederschap kon vinden, het zestiende-eeuwse geheime genootschap waar hij en Perlmutter het tijdens de lunch over hadden gehad. En zo mogelijk alle verbanden die er tussen Los Hermanos en Christophorus Columbus bestonden na te gaan. Austin wierp een korte blik uit het raampje naar de glinsterende zee diep beneden hem, opende de map en begon te lezen wat Yaeger hem geschreven had:

Hoi Kurt,

Ik geloof dat ik het heb gevonden! Ik werd haast bedolven onder de geheime genootschappen, maar de band met Columbus elimineerde veel. Ik ben achter zo'n verdwaald feitje aangegaan dat opeens uit een of ander obscure bron op je beeldscherm opduikt. Een voetnoot van één regel waarin stond dat Columbus ooit iets te maken had gehad met de Broederschap van het Heilige Zwaard der Waarheid. (In die tijd waren ze gek op lange namen.) Heb geen bewijs gevonden of hij er lid van was. Waarschijnlijk niet. De Broederschap werd in de vijftiende eeuw tijdens de Spaanse inquisitie opgericht door een aartsdeken, een zekere Hernando Perez, abt van een machtig klooster dat bekendstond om extreme geloofsijver. Volop zelfkastijding en haren boetekleden. Perez was nog ietsje rechtser dan Torquemada, die de hoogste baas van de inquisitie was. Perez pikte de fanatiekste volgelingen in zijn klooster ertussenuit en deze broeders vormden de harde kern van zijn entourage.

Perez was een volslagen bezetene, onwankelbaar in zijn overtuigingen en hij was voor het bereiken van zijn doelen met alle plezier tot geweld of moord bereid. Al zijn mannen verleende hij absolutie, hoeveel bloed ze ook voor zijn zaak, het uitroeien van de ketters, hadden laten vloeien. En werd daar ondertussen nog schatrijk door ook. Ze verdeelden de buit die ze van hun slachtoffers van de inquisitie roofden. De Broederschap deed zijn werk achter de schermen, ontmaskerde de ongelovigen opdat ze aan de moordmachine van de inquisitie overgeleverd konden worden. Soms stuurden ze ook eigen ploegen op pad. En tegen betaling waren ze wel eens bereid je te sparen. Zolang ze je konden uitzuigen althans.

Voor ketterij hoefde je trouwens niet veel te doen. Wat weer een andere invalshoek gaf. In die tijd was de bewering dat Columbus Amerika had ontdekt al voldoende om je op de brandstapel te doen belanden! De Heilige Schrift zei niets over het bestaan van Amerikaanse continenten. Het hele idee van Adam en Eva kwam er door op losse schroeven te staan. Dus toen Columbus beweerde dat hij India of China had ontdekt, werd dat door de heersende machthebbers gesteund.

In werkelijkheid lagen hier politieke redenen aan ten grondslag. Wanneer iemand een kerkelijk dogma aan de kaak stelde, werd dat als een bedreiging van de kroon beschouwd. Als er op geografisch gebied twijfel over de kerkelijke leer zou ontstaan, zou het gepeupel zich wel eens kunnen gaan afvragen waarom zij van honger stierven terwijl de bisschoppen en koningen er goedgevoed bijzaten, en voor je het wist rukte het mokkende volk naar de paleizen op.

Bovendien stonden er vele miljoenen op het spel. Spanje wilde de rijkdommen van de Nieuwe Wereld voor zichzelf. Indien andere landen konden bewijzen dat Columbus niet de eerste was geweest die India had ontdekt, zouden rivalen van Spanje, zoals Portugal, ook delen van de nieuwe landen en rijkdommen kunnen opeisen. Goud betekende nieuwe oorlogsschepen en grotere legers, dus we hebben het nu echt over Europese overheersing. Daarom maakte de inquisitie, die het afschrikkingsinstrument van de Spaanse staat was, het geloof dat er een continent met andere beschavingen bestond en dat deze al voor Columbus contact met de Oude Wereld hadden gehad tot ketterij, een misdaad die met de brandstapel werd bestraft.

Ter illustratie hoe gevaarlijk dergelijke ideeën toen waren het volgende: Amerigo Vespucci werd door de koning op een geheime missie gestuurd met als opdracht de ontdekkingen van Columbus te verifiëren. Toen Vespucci aantoonde dat Columbus niet een kortere weg naar India had ontdekt, maar dat hij op een nieuw continent was gestuit en waarschijnlijk niet eens de eerste was geweest, werd hij als ketter bejegend en dringend gemaand zijn beweringen te herroepen. Door dit tot een halsmisdaad te bestempelen gaven de Spanjaarden onbewust toe dat er wel degelijk eerdere contacten waren geweest. Torquemada was een sluwe oude vos. Hij zei dat zelfs wanneer de indianen inderdaad al eerder een bezoeker uit het Westen hadden ontvangen die ze Quetzalcoatl noemden, dan was die vreemdeling beslist blank en Spaans geweest. Dat hield in dat Spanje al voordat Columbus zelfs maar geboren was, aanspraken op de nieuwe landen had. Ook heb ik gevonden dat er vijf zeelieden na een maaltijd ten huize van Columbus zijn gestorven. Kan geen bewijs vinden dat de Broederschap er iets mee te maken had. Zou ook een voedselvergiftiging geweest kunnen zijn. Na de zeventiende eeuw heb ik niets meer over de Broederschap kunnen vinden. Misschien zijn ze tegelijk met de inquisitie opgedoekt. Het bronnenmateriaal is hierbij ingesloten. Hoop dat je er iets aan hebt.

De rest van het dossier bestond uit het bronnenmateriaal. Austin las het pak papier vluchtig door en concludeerde dat het computergenie zijn bevindingen op een grandioze manier had samengevat. Het verslag van de Broederschap was fascinerend, met name met het oog op hun doelstelling om alle kennis omtrent contacten tussen de Nieuwe en Oude Wereld te onderdrukken. Er was één probleem. De Broederschap had alle activiteiten al ruim driehonderd jaar geleden beëindigd.

De piloot riep om dat ze boven Martha's Vineyard vlogen. Ten oosten van de Vineyard was de varkenskarbonade-achtige vorm van Nantucket zichtbaar. Een lage zeemist knabbelde aan de winderige veen-moerassen en lange witte stranden die het eiland omgaven. Je zag onmiddellijk waarom het eiland ooit zo aantrekkelijk was voor de één-benige kapitein Ahab en de echte quaker-kapiteins van walvisvaarders en de reders die met de walvisvaart kapitalen verdienden. Nantucket lag direct aan een zoutwatersnelweg met rechtstreekse verbindingen naar alle zeven wereldzeeën waarop de walvisvaarders vaak jarenlang onderweg waren.

Op Tom Nevers Airport huurde Austin een auto, waarin hij langs de statige stenen huizen, die ooit van de opbrengsten van walvisolie waren gebouwd, de stad inreed. In de brede hoofdstraat hobbelde hij over de kasseien die in de oude zeilschepen als ballast waren gebruikt, sloeg de langs de haven gelegen Water Street in en parkeerde voor het gebouw waarin de politie en brandweer waren gevestigd.

Inspecteur Coffin was een lange, broodmagere man met hoge jukbeenderen en een grote, knokige neus die te veel in de zon was geweest. Zijn mond viel open van verbazing toen Austin zich aan hem voorstelde.

'Dat hebt u wel héél erg snel gedaan,' zei hij, terwijl hij de forse, voor zijn leeftijd vrij vroeg grijs geworden man van hoofd tot voeten opnam. 'Beschikt men bij de NUMA tegenwoordig over privé-vliegtuigen?'

'Sommigen van ons wel, ja. Ik had het geluk dat ik nog een vlucht kon boeken. Een uitstekend excuus om uit Washington weg te komen.' 'Daar kan ik u geen ongelijk in geven. Het eiland is vreselijk mooi in deze tijd van het jaar. En de grote drukte is voorbij.' De lichtbruine ogen versmalden. 'Om eerlijk te zijn; nadat u had gebeld, heb ik de NUMA teruggebeld.'

'Daar kan ik u geen ongelijk in geven.'

Coffin glimlachte. 'Ik geloof dat het met u wel snor zit. We zijn hier redelijk laconiek, maar toch kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn. Op Nantucket wonen veel rijke mensen in grote huizen die ook veel belasting betalen. Een dief zie ik niet zo snel aan de politie vragen waar het huis staat dat hij wil gaan beroven, maar je weet maar nooit. Goed dat u hebt gebeld. De mensen daar houden ook voor elkaar een oogje in 't zeil. Als je ze de weg vraagt sturen ze je naar de andere kant van het eiland. Ik zal u laten zien hoe u bij zijn huis komt.' Op de balie vouwde hij een toeristenplattegrond open. 'U volgt de Polpis Road tot u bij een oprit van zand komt. Op de brievenbus staat een schip.' Met een gele markeerstift gaf hij de route aan.

Austin bedankte de politieman en volgde de aanwijzingen tot hij buiten de stad op een smalle kronkelweg kwam die hem door een laag dennenbos en langs boerderijen en met veenbessenstruiken begroeide laagveenmoerassen leidde. Bij de brievenbus, die met een ijzeren, zwartwitte oceaanstomer was versierd, draaide Austin de zandweg op en reed door een bos van dwergsparren dat geleidelijk in een heuvelachtig heidelandschap overging. Door de mistflarden die hij vanuit de lucht had gezien, hing er een sterke zeegeur boven het land.

Het grote huis doemde opeens uit de mist op. Het zag er verlaten uit. Er stonden geen auto's buiten en hoewel het al begon te schemeren brandde er nergens licht. Austin parkeerde de auto op het hoefijzervormige schelpenpad, liep over een pad omgeven door een niet onaanzienlijk en keurig verzorgd gazon naar de open veranda en drukte op de bel bij de voordeur. Binnen weerklonk een gong. Geen reactie. Misschien had zijn gerant het fout gehad. Of misschien was hij van gedachten veranderd en eerder dan verwacht naar New York teruggekeerd.

Austin fronste zijn voorhoofd. Dit zou best eens een weinig zinvolle onderneming kunnen blijken die hem alleen kostbare tijd kostte. Hij had van het begin af aan geweten dat hij naar een strohalm greep in een poging om een link te leggen tussen een roofoverval op zee die een paar decennia geleden had plaatsgevonden en de recente moord op een aantal archeologen. Hij vroeg zich af of hij die dag nog een vlucht terug naar DC zou halen. Verdorie. Dan was hij haast net zo snel thuis als wanneer hij hier overnachtte en morgenochtend de eerste vlucht nam. Dat leek hem het beste en hij besloot de omgeving te verkennen. Hij liep de veranda af en wandelde om het huis heen.

Nantucket leed aan een vorm van 'pronkhuizen' pest, een overvloed aan bouwsels die meer op kleine hotels leken, gebouwd door steenrijke lieden voor wie iedere vierkante meter grondoppervlak voornamelijk iets was om de buren de ogen mee uit te steken. Donatelli's landhuis was enorm en de architect was erin geslaagd Italiaanse invloeden in de traditionele bouwwijze met het zilvergrijze dak en witte sierranden te verwerken en het geheel toch smaakvol te houden.

Achter het huis was een vrij grote moestuin en er stonden een schommel en glijbaan voor kinderen. Austin liep over een grasveld op het geluid van de branding af en kwam aan de rand van een zanderige klip. Hij stond boven aan een verweerde trap die naar het strand leidde. Het strand lag in de duisternis en het geluid van de zee werd gedempt door de mist, maar in de verte hoorde hij golven op het zand stukslaan. Hij draaide zich om en keek naar het huis. In de mist en invallende duisternis waren de omtrekken nog vaag zichtbaar.

In de veronderstelling dat hij verder toch niets kon doen, keerde hij terug naar de auto en schreef een briefje met zijn telefoonnummer en het verzoek aan Donatelli om hem zo spoedig mogelijk te bellen. Daarna slenterde hij naar de voordeur. Primitief communicatiemiddel, maar misschien werkte het. Zodra hij op kantoor terug was, zou hij zelf nog een keer bellen.

Hij beklom de treden naar de brede veranda en stak het opgevouwen briefje onder de sierklopper, waarbij hij ervan uitging dat het koperen ding zo zwaar was dat het briefje niet zou wegwaaien. Het volgende ogenblik besefte hij dat de wind zijn belangrijkste zorg niet meer was. Er drukte een hard, koud voorwerp achterin zijn nek. Dit ging gepaard met de onvermijdelijke klik van het spannen van de haan van een groot geweer. Tot dat moment had er geen enkel geluid geklonken, zelfs geen voetstap.

'Handen omhoog,' zei een krassende stem. 'Niet omdraaien.' De man sprak met een accent.

Austin hief langzaam zijn handen op. 'Meneer Donatelli?'

'Mond dicht,' zei de man en hij benadrukte zijn bevel met een stevige por in de nek. Een ervaren hand fouilleerde Austin en trok zijn portefeuille uit zijn zak. Nu hij wist dat Austin geen wapen bij zich had, beval de man hem een buitentrap op te gaan die van de veranda naar een balkon leidde dat ter hoogte van de eerste verdieping langs drie zijden van het huis liep. De mist was behoorlijk dicht geworden en in het schemerlicht had Austin de gedaante die tegen de balustrade leunde niet opgemerkt als deze zijn aandacht niet had getrokken door het oranje lichtpuntje van een sigaret en de geur van sterke tabak.

'Ga zitten,' zei de man met het pistool. Austin gehoorzaamde en liet zich op een vochtige dekstoel zakken. Terwijl hij zijn wapen op Austin gericht hield, sprak de man in het Italiaans met de roker. Ze overlegden heel even met elkaar.

De man in de mist vroeg: 'Wie bent u?'

'Ik ben Kurt Austin van de National Underwater Marine Agency.'

Stilte. 'U bent in ieder geval consequent. Dat heeft inspecteur Coffin me ook gezegd.' Ook hij sprak met een accent, maar het was minder sterk dan dat van de man met het pistool.

'U hebt met Coffin gesproken?'

'Natuurlijk. De politie stelt alles in het werk om haar zomergasten tevreden te houden. Vooral degenen die hun materialenpot met de vetste bijdragen spekken. Ik heb hem verzocht me het direct te laten weten wanneer er iemand naar me vraagt. Hij heeft me zelfs aangeboden u tot mijn huis te begeleiden. Maar ik heb hem gezegd dat ik het zelf wel aankon.'

'Dan bent u dus de heer Donatelli.'

'Hier stel ik de vragen.' Weer zo'n por in zijn rug. 'Wie bent u echt?'

'In mijn portefeuille zit mijn identiteitsbewijs.'

'Dat kan vals zijn.'

Donatelli was een taaie. 'Inspecteur Coffin heeft de NUMA gebeld en geverifieerd dat ik ben wie ik zeg dat ik ben.'

'Ik twijfel er niet aan dat u bent wie u beweert te zijn. Maar wie u écht bent, dat interesseert me.'

Austins geduld werd nu wel heel erg op de proef gesteld. 'Ik geloof dat ik u niet helemaal kan volgen, meneer Donatelli.'

'Waarom zou zo'n belangrijke overheidsinstantie als de NUMA met mij willen praten? Ik heb een restaurant in New York. Het enige wat ik met de zee te maken heb is dat ik mijn vis op de vismarkt van Fulton koop.'

Een terechte vraag. 'U was op de Andrea Doria'

'Inspecteur Coffin zei al dat u het over de Doria had. Dat is wel oud nieuws, hè?'

'We hopen dat u ons kunt helpen bij een zaak waaraan we werken.'

'Vertel eens iets meer over die zaak, meneer Austin. U kunt uw handen laten zakken, maar hou er rekening mee dat mijn neef uit Sicilië komt en als een echte Siciliaan vertrouwt hij niemand. Hij is heel snel met zijn lupara, vooral op korte afstand.'

Een lupara is een geweer met afgezaagde loop dat het favoriete wapen van de Siciliaanse maffia was voordat ze op automatische wapens en autobommen overstapten. Vrij oud dus, maar nog altijd dodelijk.

'Voor ik begin,' zei Austin vlak, 'zou ik het toch zeer waarderen wanneer u uw neef Tony verzoekt me niet zo in mijn nek te porren, anders is die lupara van hem binnen de kortste keren kassie wijlen.'

Austin had dat dreigement van zijn leven niet waar kunnen maken, maar hij was doodziek van dat gepor. Donatelli vertaalde wat hij had gezegd, waarop Antonio een stapje opzij deed en daar met het geweer nog steeds op hem gericht bleef staan. Op zijn gelaat openden zijn lippen zich tot een spleet die heel vaag iets van een glimlach weg had.

In de duisternis vlamde een aansteker op, even zag hij de diepliggende ogen van Donatelli glanzen. 'Ik luister, meneer Austin.'

'Het is allemaal in Marokko begonnen,' stak Austin van wal. Vandaar werkte hij het hele traject af tot aan de situatie van dat moment, waarbij hij uitlegde hoe ze bij Donatelli waren uitgekomen. 'Een van onze onderzoekers is uw naam in een krantenartikel tegengekomen. Toen ik las dat u gezien hebt dat er een pantserauto werd beroofd, wilde ik u spreken.'

Donatelli zweeg enige tijd, waarna hij iets in het Italiaans tegen zijn neef zei. De forse vent die naast Austin had gestaan, stapte geruisloos door een schuifdeur het huis in en een seconde later floepte er binnen een lamp aan.

'Laten we naar binnen gaan en het ons gemakkelijk maken, meneer Austin. Het is hier nogal klam. Slecht voor de botten. Ik hoop dat u het me niet al te kwalijk neemt. Ik dacht dat u een van hen was. Maar zij zouden nooit de moeite nemen zo'n ingewikkeld verhaal te verzinnen, dus het moet wel waar zijn.'

Austin stapte naar binnen. Donatelli gebaarde naar een pluchen fauteuil naast een enorme open haard, nestelde zich in een er tegenover staande stoel en drukte op een afstandsbediening. In de open haard vlamde een gasvuur op. De warmte die door het glazen scherm straalde, was bijzonder aangenaam. Dat Austin zich klam voelde, had weinig met de hoge vochtigheidsgraad van de buitenlucht te maken.

Hij richtte zijn blik op de schoorsteenmantel, waar hij een tot in de kleinste details nagebouwd schaalmodel van de Andrea Doria zag staan. Het schip maakte deel uit van een door het hele vertrek verspreide collectie memorabilia, foto's, schilderijen en zelfs een reddingsvest. Alles had met de Doria te maken.

Donatelli zat hem aandachtig op te nemen. In het flakkerende licht van de haard waren nu duidelijk de knappe gelaatstrekken van een man van in de zestig herkenbaar. De dikke, golvende, naar achteren gekamde haardos was grijzer dan hij op de gepubliceerde foto leek te zijn. Over het geheel genomen zag Donatelli er goed uit voor zijn leeftijd. Hij verkeerde nog in goede conditie en in het duurogende lichtblauwe joggingpak en de New Balance-hardloopschoenen zag hij er ook uit alsof hij er alles aan deed om fit te blijven.

Neef Antonio was een absolute tegenpool van hem. Hij was klein en gedrongen met een kaalgeschoren hoofd en alerte ogen in een gezicht dat er uitzag alsof het voor boksbal had gediend. Hij had een gebroken neus, bloemkooloren en zijn vale huid was met een dicht patroon aan littekens bedekt. Hij droeg een zwart hemd en een zwarte trainingsbroek. Hij was teruggekomen met een dienblad met twee cognacglazen en Austins portefeuille. Het beeld van butler werd lichtelijk tenietgedaan door het geweer dat over zijn schouder hing.

'Grappa,' zei Donatelli. 'Dat verjaagt het vocht uit onze botten.'

Austin stak de portefeuille in zijn zak en proefde voorzichtig van het drankje. Het Italiaanse vuurwater brandde in zijn keel. Dat deed goed.

Donatelli nam een slokje en zei: 'Hoe hebt u me hier gevonden, meneer Austin? Op kantoor heb ik strikte orders gegeven niemand te zeggen waar ik was.'

'Iemand in het restaurant heeft me verteld dat u op het eiland was.'

De oudere man glimlachte. 'Daar sta je dan met al je veiligheidsmaatregelen.' Donatelli nam nog een slok en staarde zwijgend in het vuur. Vervolgens richtte hij zijn priemende ogen weer op Austin. 'Het was geen overval,' zei hij vlak.

'Foutje van de krant?'

'Ik heb het voor het gemak zo genoemd. Bij een overval nemen de dieven iets méé. Deze dieven namen niets behalve levens.' Met een scherp geheugen voor details en enig gevoel voor humor gaf Donatelli een uitvoerig verslag van de gebeurtenissen in die gedenkwaardige nacht in 1956. Zelfs na al die jaren trilde zijn stem bij de beschrijving van het slagzij maken van het zinkende schip, terwijl hij zich een weg zocht steeds dieper de volstromende duisternis in. Hij vertelde over de moord op de bewakers van de pantserauto, zijn vlucht en zijn latere redding. 'U zei dat er een steen in die auto lag,' vroeg hij geamuseerd. 'Waarom vermoorden mensen elkaar voor een steen, meneer Austin?'

'Waarschijnlijk omdat het niet zomaar een steen is.'

Niet-begrijpend schudde hij zijn hoofd.

'Meneer Donatelli, u zei zo-even dat u dacht dat ik een van "hen" was. Wat bedoelde u daarmee?'

De restauranthouder overwoog zijn woorden zorgvuldig. 'In al die tijd sinds het schip is gezonken heb ik nooit iets gezegd over wat er is gebeurd. Het krantenartikel was een verspreking. Ik heb altijd het gevoel gehad dat er een reden was om het geheim te houden. Nadat het artikel was verschenen, werd ik door iemand opgebeld die me waarschuwde nooit meer iets over die gebeurtenis te zeggen. Het werd met een ijzige stem gezegd. Hij wist werkelijk alles van mij en mijn familie. Naar welke kapper mijn vrouw gaat. De namen van mijn kinderen en kleinkinderen. Waar ze wonen. Hij zei dat het mijn dood zou zijn als ik ooit over die nacht mijn mond open zou doen. Maar eerst zouden ze mijn gezin aanpakken.' Hij staarde in het vuur. 'Ik kom uit Sicilië. Ik geloofde hem. Ik heb verder geen interviews meer gegeven. En ik heb Antonio gevraagd hier bij me te komen wonen. Thuis had hij problemen met de autoriteiten en hij was blij dat hij ertussenuit kon.'

Gezien zijn gehavende gezicht en het gemak waarmee Tony met zijn wapen omging, had Austin wel enig idee in welke richting hij die problemen moest zoeken, maar het leek hem beter daar niet dieper op in te gaan.

'Ik neem aan dat de man die u belde niet heeft gezegd hoe hij heette. Of namens wie hij belde.'

'Ja en nee. Inderdaad geen naam. Maar hij liet doorschemeren dat hij niet alleen stond, dat hij een hoop broeders had.'

'Broeders. Heeft hij het soms over een "broederschap" gehad?'

'Ja, dat zei hij geloof ik. Weet u daar meer van?'

'Er bestond vroeger een zekere Broederschap van het Heilige Zwaard der Waarheid. Ze werkten met de Spaanse inquisitie samen. Maar dat is honderden jaren geleden.'

'De maffia bestaat ook al honderden jaren,' antwoordde Donatelli met een olijk glimlachje naar zijn neef. 'Waarom zou het hierbij anders zijn?'

'De maffia heeft haar bestaan gedurende al die jaren voortdurend met haar activiteiten bevestigd.'

'Ja, dat is waar, maar ook al wist men dat er in het Oude Land een dergelijke organisatie bestond en dat de Zwarte Hand met de immigranten mee naar Amerika was verhuisd, toch had de politie hier nog nooit van La Cosa Nostra gehoord tot ze bij toeval iemand oppakten die zich niet aan de wet van de muerto hield. Zwijgen of sterven.'

'Dus u wilt daarmee zeggen dat een dergelijke organisatie best eeuwenlang in het geheim kan opereren?'

Donatelli spreidde zijn handen. 'De maffia pleegde moorden, deed aan afpersing en roofovervallen. Toch bezwoer Hoover, de directeur van de FBI, bij hoog en bij laag dat er niet zoiets als een Cosa Nostra bestond.'

Terwijl hij over Donatelli's woorden nadacht en zich realiseerde dat die gedachte zo gek nog niet was, nam Austin de kamer in zich op.

'U hebt het ver geschopt sinds u als kelner begon,' zei hij, terwijl hij zijn blik over de luxueuze houten lambrizering en koperen armaturen liet gaan.

'Ik heb hulp gehad. Na die schipbreuk had ik me voorgenomen nooit meer een stap op een schip te zetten.' Hij grinnikte. 'Die afgrijselijke angst van het vastzitten in het binnenste van een zinkend schip ontneemt zonder pardon iedere romantiek aan het zeemansleven. De vrouw die ik geprobeerd heb te helpen, is helaas aan haar verwondingen bezweken. Toen ik op de begrafenis kwam, heeft haar man me nogmaals bedankt en gezegd dat hij iets terug wilde doen. Waarop ik hem heb verteld dat het mijn droom was om een eigen restaurantje te hebben. Hij gaf me een startkapitaal om iets in New York op te zetten onder de voorwaarde dat ik een aantal noodzakelijke cursussen volgde die hij betaalde. Het restaurant heb ik Myra genoemd, naar de vrouw van de heer Carey. Later heb ik in de grotere steden van het land nog zes restaurants geopend. Ik ben er miljonair mee geworden en kan me nu een dergelijke levensstijl permitteren. Ik ben met een fantastische vrouw getrouwd. Ze heeft me vier zonen en een dochter geschonken, die allemaal voor de zaak werken, en ik heb nu talloze kleinkinderen.' Hij dronk zijn glas leeg en zette het op tafel. 'Ik heb dit huis hier voor mijn familie laten bouwen, maar ook omdat het hier niet ver van de plek van de ramp is. Op mistige avonden zoals vandaag komen er herinneringen terug. Meneer Austin, u moet begrijpen, voor veel mensen was het ongeluk verschrikkelijk, zoals voor de heer Carey. Maar voor mij is het leven er heel wat beter door geworden.'

'Waarom vertelt u mij dit allemaal? U had me ook weg kunnen sturen.'

'Mijn vrouw is vorig jaar overleden. Nadat ik de Andrea Doria had overleefd, dacht ik dat ik het eeuwige leven had. Door haar dood ging ik beseffen dat ook ik net zo sterfelijk ben als ieder ander. Ik ben geen gelovig mens, maar de gedachte dat ik schoon schip moest maken, liet me niet meer los. Die mannen die daar in dat scheepsruim zijn vermoord. En misschien ook de anderen over wie u mij hebt verteld. Er moet iemand voor hen opkomen.' Zijn kaak verstrakte. 'Ik zal de woordvoerder voor de doden zijn.' Donatelli keek naar de klok aan de muur. 'Het is laat geworden, meneer Austin. Hebt u al onderdak voor de nacht?'

'Ik was van plan om ergens een bed-and-breakfast te zoeken.'

'Niet nodig. Dat bed kunt u vannacht van mij krijgen, evenals een ontbijt morgenochtend. Voor het avondeten zal ik een speciale pasta bereiden. Met verse tomaten en courgettes uit eigen tuin.'

'Een dergelijk uitnodiging kan ik moeilijk afslaan.'

'Prima.' Hij schonk grappa bij en hield het glas hoog op. 'Na een stevige maaltijd en een goed glas wijn zullen we eens kijken of we niet een manier kunnen vinden om deze lieden te leren dat ze niet zomaar ongestraft een Siciliaan kunnen lastigvallen.'

32

San Antonio, Texas

Als Amerikaan van Mexicaanse afkomst had Zavala gemengde gevoelens over het belangrijkste gedenkteken van Texas. Hij bewonderde de moed van de verdedigers van de Alamo, mannen als Buck Travis, Jim Bowie en Davy Crockett, van wie de namen op de cenotaaf op Alamo Plaza vermeld stonden. Tegelijkertijd had hij medelijden met de 1550 Mexicaanse soldaten die onder bevel van de onbekwame Santa Anna bij de belegering sneuvelden. De Texanen verloren 183 man. De Mexicanen verloren Texas.

Hij liep om de kapel heen, het enige restant van het ooit zo omvangrijke fort, bekeek het museum en bracht de rest van de middag in een café door met het bekijken van voorbijgangers. Rond half zeven reed hij in zijn huurauto naar de garage onder het gebouw waarin Time-Quest zetelde. Hij vond de parkeerplaatsen die voor Halcon Industries waren gereserveerd. Er was geen speciale plek voor de directeur aangegeven. Zavala vermoedde dat iedereen in het bedrijf heel goed wist waar die was en dat Halcon zo min mogelijk wilde opvallen.

Zavala parkeerde zo dicht mogelijk in de buurt van het voor Halcon Industries gereserveerde gedeelte. Daarna liep hij langs twee liftdeuren, waarvan er een van een bordje Privé was voorzien, en posteerde zich in de schaduw van een dikke betonnen pilaar. Om vijf over zeven kwam Melody uit de lift gestapt. Toen hij haar naar haar auto zag lopen, voelde Zavala weer iets van spijt dat hij geen afspraakje met deze verrukkelijke vrouw kon maken, maar dat soort gedachten moest hij nu van zich afzetten. Hij wilde zijn hoofd helder houden voor zijn eerste kennismaking met señor Halcon.

Zavala's wacht in de ondergrondse parkeergarage zou spoedig vruchten afwerpen. Even nadat Melody was vertrokken, stopte er geruisloos een zwarte Lincoln limousine voor de lift met het bordje Privé. Vrijwel op hetzelfde moment schoof de liftdeur open en stapte er een man naar buiten.

Zavala hield de zoeker van zijn Nikon voor zijn oog en stelde scherp op de lange, donkere man die de lift uitstapte en met lichte tred naar de wachtende auto liep. Hij drukte verschillende keren af voordat Halcon in de limousine was verdwenen, waarna hij de zoeker op de chauffeur richtte die het portier voor hem openhield. De man droeg een donker pak en had gemillimeterd wit haar. Hij was groot en breedgeschouderd, en had een gespierd, atletisch postuur, hoewel hij toch al minstens in de zestig leek te zijn. Zavala had net een eerste foto van hem gemaakt, toen de witharige man met een snelle blik om zich heen de garage afspeurde, alsof hij het zachte snorren van de motordrive had gehoord. Zavala stond roerloos in de schaduw en durfde nauwelijks nog te ademen tot hij het autoportier hoorde dichtslaan en de limousine wegreed.

Sinds die voorbijflitsende seconde waarin hij de witharige man in de zoeker had gezien, stond dat beeld op Zavala's netvlies gegrift. Hij leunde tegen het koude beton en kon zijn ogen maar nauwelijks geloven. Dit was de man die hij ook in Arizona had gezien. Daar was hij zeker van, ondanks het gladgeschoren gelaat en het maatkostuum. Toen had de chauffeur van Halcon werkkleding gedragen en had hij lange haren en een volle, witte baard. Hij had een vrouw die daarna was overleden. En hij noemde zich George Wingate.

Zodra hij van de eerste verbazing was bekomen, rende Zavala naar zijn huurauto. Hij volgde de limousine, waarbij hij er angstvallig voor zorgde dat er steeds twee auto's tussen hen in reden. Ze namen de snelweg in noordwestelijke richting de stad uit. Na verloop van tijd dunden de buitenwijken en winkelcentra steeds verder uit. Het vlakke landschap werd geleidelijk heuvelachtiger met steeds meer beboste gedeeltes.

Zavala moest extra gas geven om de limousine niet uit het oog te verliezen, aangezien de chauffeur sinds ze de bebouwde kom achter zich hadden gelaten aanmerkelijk sneller reed dan wettelijk was toegestaan. Zo reden ze ongeveer een uur door tot ze tegen het invallen van de duisternis een tweebaansweg insloegen. Zavala hield zoveel mogelijk afstand. Niet lang daarna zag hij de remlichten oplichten en was de limousine verdwenen. Zavala minderde vaart tot hij het licht van zijn koplampen op een reflector aan een boom zag weerkaatsen die het begin van een onverharde zijweg aangaf. Hij reed rechtdoor om geen argwaan te wekken en draaide de auto pas een paar honderd meter verderop, waarna hij naar de reflector terugreed.

Hij deed de koplampen uit en merkte dat hij de zandweg kon volgen zolang hij maar in wandeltempo bleef rijden. Hij vroeg zich af wat zo'n belangrijk man als Halcon hier in deze verlaten rimboe te zoeken had. Misschien had hij hier een jachthut. Even later werd hij door een dicht bos opgeslokt. Op sommige plekken schemerden aan beide kanten van de weg rotsige heuvels door de bomen. Hij zag geen lichten voor zich op de weg, wat hem gezien alle kronkels en bochten ook niet verbaasde. Omdat hij geen enkel risico wilde lopen, stopte hij om de twee, drie minuten om uit te stappen en als de verkenner van een infanterie-patrouille scherp luisterend en om zich heen spiedend een rondje om de auto te lopen.

Tijdens zo'n stop zag hij een licht branden. Voorzichtig liep hij in de richting van het schijnsel tot hij zag dat het een schijnwerper op een poort in een hoog ijzeren hek was. Hij parkeerde de auto in de berm van de weg en liep in de beschutting van het bos naar het hek; aan de rand van een vrijgemaakte strook langs de omheining bleef hij staan. Het hek was ongeveer twee keer zo hoog als de gemiddelde mens en werd bekroond door rollen prikkeldraad. Aan de poort was een wit bord met zwarte letters bevestigd: Streng verboden toegang. Dit terrein wordt door waakhonden bewaakt. Zijn intuïtie had hem weer eens een goede dienst bewezen. Boven het bord hing een klein kastje dat beslist een camera bevatte.

Het hek was te hoog om overheen te klimmen en ook het prikkeldraad en de honden vormden een onoverkomelijke hindernis. Bovendien vermoedde hij dat het hek met een alarminstallatie was verbonden. Omdat hij daar niet ver vandaan een lage heuvel had gezien, keerde hij naar de auto terug en reed achteruit weg om het risico te vermijden dat iemand het oplichten van de remlichten zou zien. Vervolgens draaide hij opnieuw de struiken in. Vandaar liep hij naar de top van de heuvel, wat niet eenvoudig was omdat hij niets had om zich bij te lichten. Hij struikelde en moest zich een paar keer uit een doornige struik bevrijden, maar uiteindelijk bereikte hij zonder ongelukken het lage struikgewas op de heuveltop. Hij zocht een niet al te dicht begroeide boom uit en klom naar de hoogste tak die zijn gewicht kon dragen.

Vanuit zijn hoge positie kon hij over het hek kijken. Behalve de schijnwerper op de poort was het hele gebied onverlicht. Zijn ogen waren aan de duisternis gewend geraakt en hij begon steeds meer vormen te onderscheiden. Hij besefte dat hij naar een groot complex van gebouwen keek, sommige rechthoekig en andere rond. Het geheel werd gedomineerd door een enorme piramide met een platte top. De bouwwerken waren van een witachtige steensoort opgetrokken en glansden lichtjes in het zwakke maanlicht.

Een mooie jachthut, mompelde hij. Dit was krankzinnig! Een oude stad, hier op het Texaanse platteland. Hij probeerde Austin te bellen, maar zijn gsm ving hier geen signaal op. Nadat hij nog een aantal minuten gespannen in de duisternis had getuurd in een vergeefse poging meer details te onderscheiden, concludeerde hij dat hij alles had gezien wat er voor hem te zien was. Net toen hij zich uit de boom wilde laten zakken, flitste er een lamp aan en zag hij iets heel merkwaardigs. Hij trok zich weer aan de tak op en keek gefascineerd naar het ongelooflijke tafereel dat zich voor zijn ogen afspeelde.

33

Raul Gonzalez stond rillend in het donker te wachten tot hij de kogel in zijn rug zou voelen en hij hoopte dat het gauw gebeurde, voordat hij in de ijzige nachtlucht was doodgevroren. Weer vervloekte hij die Amerikaanse vrouw. Omdat ze zijn opdracht in Marokko had verziekt, was zij in feite verantwoordelijk voor de situatie waarin hij zich nu bevond. Zijn terugkerende woede hierover werd bruut verstoord. Er flitste een schijnwerper aan en Gonzalez ontwaarde vlak voor zich een angstaanjagende verschijning, half mens, half beest.

Vanaf de hals naar beneden had het wezen het gebronsde lichaam van een gespierde man. Om zijn middel droeg hij een fel groen, geel en vermiljoen gekleurde lendendoek. De harde uitsteeksels op beide heupen bleken bij nadere beschouwing leren beschermstukken. Het gezicht ging schuil achter een nachtmerrie-achtig masker. Het had een spitse, geschubde, jadekleurige snuit, hongerige ogen en een grijnzende bek met een onregelmatige rij vlijmscherpe tanden. Uit het achterhoofd staken lange quetzal-veren. Het monster stond met zijn gespierde armen over een brede, harige borst gekruist roerloos als een standbeeld voor hem.

'Madre mia.' Deze huilerige uitroep klonk ter linkerzijde van Gonzalez.

'Silencio,' snauwde Gonzalez naar de kapitein van de hovercraft.

Ze hadden te verstaan gekregen dat ze onherroepelijk werden doodgeschoten als ze zich niet stilhielden. Gonzalez wenste niet te sterven omdat zo'n jankende lafaard zijn muil niet kon houden. De man die zwijgend rechts van hem stond, beviel hem beter. Even soepel en slangachtig in zijn bewegingen was ook hij een van de moordenaars. In een andere situatie had Gonzalez uitvoerig met de man over de harde leerschool gesproken die hij als broodmagere, zwaarbeproefde wees had doorlopen in de sloppenwijken van Buenos Aires, waar hij doodseskaders aanvoerde die door de plaatselijke zakenlieden werden ingehuurd. Voor dat soort lieden waren deze straatjochies slechts gespuis. Gonzalez was nog maar net in zijn tienerjaren toen hij al winkeliers benaderde met het aanbod om in de bendes die hij zo goed kende te infiltreren om in het geniep zijn slapende maatjes met een mes of wurgtouw om zeep te brengen. Toen hij ouder was, kreeg hij grotere opdrachten. Concurrenten. Politici. Ontrouwe echtgenotes. Aan al hun levens kwam een vroegtijdig einde. Pistool. Mes. Marteling. Gonzalez verzekerde zich van de reputatie dat hij altijd exact uitvoerde wat de opdrachtgever van hem verlangde.

Pats.

Een tweede lichtbundel onthulde nog zo'n gespierd wezen, maar met een ander masker, voorzien van de grauwende bek en bloedrode tong van een jaguar.

Gonzalez vloekte weer stilletjes. Hij stond daar in de kou terwijl een of andere idioot een kostuumspektakel stond op te voeren! Dat was niet eerlijk. Alleen omdat hij het een en ander had verknald. De zaken werden steeds meer door jongere moordenaars overgenomen toen hij door een geheime afgezant van de Broederschap werd benaderd. Ze wilden hem voor bijzondere opdrachten en daar was de oudere huurmoordenaar gretig op ingegaan. Het werd goed betaald en het werk was niet moeilijk. Net als vroeger op straat. Op een telefoontje wachten. Infiltreren en toeslaan. Makkelijk zat. Zoals ook toen in Marokko.

Marokko. Hij wou dat hij die naam nooit had gehoord.

Heel simpel, had de beller uit Madrid gezegd. Ongewapende, nietsvermoedende wetenschappers. Infiltreer in hun expeditie. Zorg voor een verrassingsaanval. Licht de slachtoffers van hun bed, slacht ze als schapen af en begraaf de lijken onmiddellijk zonder sporen achter te laten. Als dat klerewijf met die Russische naam er maar niet was geweest! Jezusmaria, wat had hij zich op haar verheugd. Kwijlend had hij dat slanke lijf van haar zitten bekijken, hoe ze voor haar tent in het late namiddaglicht haar goudblonde haren had staan kammen. Als ze met elkaar spraken was ze op een beleefde manier grof geweest. Had ze hem behandeld zoals ze een mier wegsloeg die tegen een van die slanke benen van haar opkroop. Hij had erop geaasd dat ze hem in ruil voor haar leven smekend het enige aanbood wat ze hem te bieden had, dat verrukkelijke lijf van haar.

Maar ze lag niet te slapen toen hij haar tent binnenstormde. En toen hij en de anderen haar achternazaten, was ze snel als de wind. Drie keer had de Broederschap haar zo goed als in handen gehad om haar op het laatste moment alsnog te laten glippen. De hovercraft was het niet gelukt haar te verdrinken. Het moordcommando dat eropuit was gestuurd om het werk op het schip van de NUMA af te maken, was in kogels en vuur gestrand met als enige overlevende de zwijgende rouwdouwer naast hem.

Het bevel om naar Texas te komen, had hem niet verrast. Gonzalez was ervanuit gegaan dat hem een fikse uitbrander te wachten stond, waarna hij zijn poen kreeg en een nieuwe opdracht. In plaats daarvan was hij door mannen met machinepistolen bij de anderen opgesloten. Na het invallen van de duisternis had men hen naar buiten geleid en gezegd te blijven staan waar ze stonden. Met de waarschuwing dat ze werden neergeschoten als ze zich bewogen of ook maar een kik gaven. Zo hadden ze staan wachten, luisterend naar het gehuil van de coyotes in de ijle woestijnlucht. Tot nu.

Pats. Een derde figuur. Hij droeg een doodshoofdmasker met starende holle ogen en een kille grijns.

In de duisternis klonk een door luidsprekers versterkte stem. 'Gegroet, mijn broeders,' werd er in aristocratisch Castilliaans Spaans gezegd.

'Gegroet, Lord Halcon,' klonk het gemompelde antwoord uit tientallen onzichtbare kelen.

'We weten allemaal waarom we hier bij elkaar zijn. Drie van ons kregen opdrachten in het kader van onze goede zaak en hebben vervolgens gefaald.' Een korte stilte. 'Op falen staat de doodstraf.'

We krijgen de kogel, dacht Gonzalez. Verdomme, het is een mooi leven geweest. Hij zette zich schrap voor al het lood dat nu spoedig zijn lichaam zou verscheuren en hoopte dat het snel zou gaan. Zijn voeten deden pijn van het langdurige staan waaraan hij niet gewend was. Hij schrok van het ronde voorwerp dat uit de duisternis opdook en met een klap op de grond viel. Gonzalez dacht dat de zwartwitte bol een voetbal was tot het ding halverwege de twee rijen tot stilstand kwam en hij zag dat de lijnen erop de omtrekken van schedels aangaven.

Weer klonk de stem. 'U krijgt de kans om voor uw leven te vechten. De uitslag van het balspel is bepalend of u zult leven of sterven.'

De schijnwerpers doofden. De drie figuren verdwenen. Voor heel even althans. Een hele batterij lampen flitste aan en Gonzalez zag dat hij en de anderen zich tussen twee parallelle stenen muren bevonden. De drie woest uitgedoste mannen hadden hun maskers afgezet en stonden aan het uiteinde van de gang. Aan beide kanten hing aan de muur een ring met de gebeeldhouwde kop van een dier dat sterk op een ara leek. In de duisternis boven de muren voelde hij de aanwezigheid van mensen, enkele honderden aan het geroezemoes te horen.

'De bal vertegenwoordigt het lot,' klonk het dreunend uit de luidspreker. 'Het veld is de kosmos. De alligator, de jaguar en het doodshoofd symboliseren de heren van de onderwereld, uw tegenstanders. De regels zijn zoals ze al duizenden jaren zijn. De heren gebruiken hun voeten. U mag uw handen én voeten gebruiken. Het gaat erom dat u ervoor zorgt dat de bal naar de overkant van het speelveld komt. De ploeg die de bal door een van de ringen krijgt, wint. De verliezers worden geëlimineerd.'

Gonzalez wist niet wat hij hoorde. Voetbal, mijn God. Ze gingen een balletje trappen maar dan wel voor hun leven! Gonzalez had als jochie op straat gespeeld en later in een officieel amateurelftal, en hij was er helemaal niet slecht in geweest. Wel was hij hopeloos uit vorm door het luchtige leventje vol drank, drugs en dames dat hij had geleid. Zijn getaande lichaam was nog sterk, maar hij was wat slap rond het middel en nogal kortademig geworden.

'Weleens eerder gedaan?' fluisterde hij vanuit een mondhoek.

'Een paar keer,' zei de huurmoordenaar. 'Voorhoede.'

'Ik was keeper,' zei de hovercraftkapitein.

'Het gaat om ons leven,' waarschuwde Gonzalez. 'Er zijn geen regels. Alles is toegestaan. Gesnopen?'

Beide mannen knikten.

Het trio aan de overkant van het veld wachtte op wat zij zouden doen.

'Ik doe de aftrap,' zei Gonzalez. Met zijn ogen strak op de bal gericht rende hij er recht op af en haalde met een zwaai van zijn been ver uit. De bal was zwaarder dan hij verwachtte. Massief rubber waarschijnlijk. De trap kwam hard aan en er schoot een scherpe pijnscheut door zijn been. De bal kreeg alle kracht uit zijn lichaam mee, maar miste zijn doel en stuitte van de muur terug tot voor de voeten van hun tegenstanders.

De voorhoedespeler was in een flits bij de bal en nam die met korte dribbelpasjes mee tot halverwege het veld. Zijn ploeggenoten liepen aan beide kanten met hem op. De drie mannen hadden een drieling kunnen zijn, met hun gestaalde lichamen en het als een kalotje geknipte haar waarvan de pony tot vlak boven de donkere, gevoelloze ogen hing.

De man aan de bal zag Gonzalez op zich af komen en gaf de bal over aan de man links van hem. Gonzalez liep echter stug door. Het ging hem niet om de bal; hij was op blessures uit. Het was een simpel rekensommetje voor hem. Je hoeft maar één van de tegenstanders uit te schakelen en ze zijn dertig procent van hun ploeg kwijt. Hij liet zijn hoofd zakken en dook op de man af die de bal had afgespeeld. Zijn doelwit wachtte onverstoorbaar tot Gonzalez vlakbij was, stapte vliegensvlug opzij en stak zijn voet uit. Gonzalez probeerde af te remmen, was te laat, struikelde over het uitgestoken been en sloeg met een keiharde klap tegen de grond.

Zonder op de pijn in zijn gekneusde ribben te letten krabbelde hij weer overeind en probeerde zich vergeefs weer in het spel te mengen. Zijn teamgenoot, de huurmoordenaar, deed een uitval om de bal te bemachtigen en joeg zijn elleboog in de borstkas van de man aan de bal wat hem slechts een bevredigende grom van pijn ontlokte.

Gonzalez tackelde de man met een sliding van achteren. De speler viel voorover op zijn knieën en de meeste mensen waren in die situatie niet zo snel meer opgestaan, maar hij was bliksemsnel weer overeind in een poging zijn ploeggenoot bij te houden, die met de bal op het doelgebied afstormde. Gonzalez keek vol ontzetting toe.

Zo snel al.

Drie tegen één.

Alleen de kapitein van de hovercraft stond nog tussen de bal en het doel.

De man aan de bal zag zijn tegenstander, onderschatte hem en besloot de bal zelf door te spelen in plaats van hem af te geven. Hij liep te hard om een scherpe draaibeweging te kunnen maken zonder de bal daarbij te verliezen, dus keek hij met zijn ogen naar links en maakte een passeerbeweging naar rechts.

De hovercraftman doorzag dit en stapte met opgeheven onderarm naar voren. Zijn elleboog raakte zijn kaak met de kracht van hun gezamenlijke snelheid en hij werd met zijn hele lichaam omhooggeslagen. Met een dof gekraak brak de kaak van de aanvaller, die met een bloedende mond over de grond rolde. Gonzalez stond met diepe teugen naar adem te happen, maar uit de geslaagde actie van zijn ploeggenoot putte hij nieuwe kracht.

Gonzalez wist de bal te bemachtigen en schoot hem tussen de beide tegenstanders door die de verdediging overnamen, zonder hun gevallen kameraad ook maar één blik waardig te keuren. Met een schorre vreugdekreet rende hij achter de bal aan en stoof als een bowlingbal op het duo af met de bedoeling hen naar beide kanten weg te slaan. Een van de twee ving Gonzalez met een uitgestoken arm op en zou diens nek hebben gebroken als de klap niet door zijn dikke vetkwabben was opgevangen. Gonzalez besefte dat de regel dat ze hun handen niet mochten gebruiken uitsluitend voor het spelen van de bal gold.

De huurmoordenaar wist de bal te bemachtigen, die hem onmiddellijk weer werd afgenomen, waarna hij de richting van Gonzalez werd opgespeeld. De speler zag de hovercraftkapitein op zich afkomen en besloot de tragere Gonzalez te omspelen. Weer concentreerde Gonzalez zich niet op de bal maar op de man en richtte hij de punt van zijn schoen op de lies van zijn tegenstander.

De aanvaller ontweek hem met een snelle draai waardoor de schoen op de leren beschermkap afketste, waarna hij met de bal opnieuw op het doelgebied afstormde. De huurmoordenaar kwam van opzij aangerend en wist met een sliding de bal te bemachtigen, waarmee hij vervolgens naar het middenveld dribbelde. Voordat iemand hem kon tegenhouden, schepte hij de bal met zijn handen op en gooide hem met een boog in de richting van de ring.

De worp had raak kunnen zijn, maar net voordat de bal zijn hand verliet, kreeg hij een dreun tussen zijn schouderbladen, die de baan van de bal nog juist beïnvloedde. De bal raakte de bovenkant van de ring en stuitte terug op het veld.

Het publiek gaf vanuit het duister juichend van partijdig enthousiasme blijk.

Een nieuwe aanval. Twee tegen drie. Gonzalez liep zwaar te hijgen en te puffen, maar hij rook de overwinning.

Zijn tegenstanders staarden hem met hun brede, als uit graniet gehouwen gezichten met de hoge jukbeenderen uitdrukkingsloos aan. De bal die het lot symboliseerde, lag midden tussen hen in. Gonzalez voelde zijn krachten afnemen en hij wist dat hij het nog maar een paar minuten zou volhouden als ze in dit tempo doorgingen.

'Pak ze!' blafte hij.

In hun wanhoop opnieuw tot een team gesmeed renden de twee mannen op de vleugels recht op hun tegenstanders af, terwijl Gonzalez in het midden oprukte in een poging de bal te spelen. Hij gunde zich alle tijd en draaide zijn voet voor een snoeihard schot waarbij de bal iets omhoog zou gaan. Zijn voet raakte de bal hard genoeg, die op het eerste gezicht onhoudbaar op het doel afschoot. Op het moment dat de bal werd geraakt, wist de man die door de huurmoordenaar werd gedekt, zich met een zijwaartse beweging van zijn belager te ontdoen, waarna hij met een pirouetteachtige sprong zijn heup omhooggooide en zo met zijn leren beschermkap de bal van richting wist te veranderen. Met een luide tik kaatste de bal voor de voeten van zijn ploeggenoot, die vooroverviel.

Gonzalez dacht dat de man was gestruikeld, maar het bleek een bewuste actie. De man klemde de bal tussen zijn enkels en zwiepte de bal, waarbij hij zijn benen als hefboom gebruikte, hoog de lucht in. Zijn ploeggenoot kopte de bal vervolgens in de richting van de ring. Even leek het of de bal niet voldoende vaart had om de ring te halen, maar hij bleek goed gemikt en vloog door de opening om weer op het veld terug te vallen.

Het was afgelopen.

De toeschouwers boven de muren barstten in luid gejuich uit.

Vrijwel direct gevolgd door een doodse stilte.

Gonzalez en zijn ploeggenoten stonden in hun bezwete, met modder en gras besmeurde kleren uit te hijgen. De bal was met groot gemak en uiterste precisie op het doel geschoten. Er was met hen gespeeld, besefte Gonzalez nu; hun tegenstanders hadden waarlijk als goden gespeeld, tegen hen waren ze vanaf het begin kansloos geweest.

In de muur rond de binnenplaats waren diverse afbeeldingen uitgehakt. Gonzalez had tot dan toe weinig aandacht aan de beeldhouwwerken geschonken, maar volgde nu de blikken van zijn tegenstanders. Het waren taferelen van spelers die elkaar om het bezit van een bal bestreden die met een patroon van schedels was versierd. In een van de taferelen hield de overwinnaar een mes in zijn ene en een hoofd in zijn andere hand. Het onthoofde slachtoffer zat geknield voor hem. Het bloed spoot in de vorm van slangen uit zijn nek.

De menigte sloot hen in, dwong hem en zijn lotgenoten op hun knieën. Zijn haar werd ruw beetgegrepen en uit zijn nek weggetrokken. Gonzalez begreep wat hem te wachten stond. Drie zwaardachtige messen flitsten door de lucht en vrijwel tegelijkertijd ploften er drie hoofden op de grond waar ze met wild knipperende ogen doorrolden tot vlak bij de bal die hun lot had bezegeld.

In zijn uitkijkpost hoog in de boom fluisterde Zavala schor: 'Mijn God!' Hij kon zijn ogen niet geloven. Zavala had de wedstrijd eerder nieuwsgierig dan bezorgd bekeken en er zowaar plezier aan beleefd. Zelfs vanaf zijn afstand was duidelijk te zien dat het een keiharde wedstrijd was. Maar pas helemaal aan het eind begreep hij hoe fataal de afloop voor de verliezers was. Hij liet zich uit de boom zakken en rende door het dichte struikgewas naar zijn auto.

De ruimte in de piramide was immens, met langs de stenen muren glazen uitstalkasten vol met uiterst waardevolle maskers van jade. Voor een van de muren hing een reusachtig scherm. Halcon bekeek het bloederige levenseinde van Gonzalez en zijn ploeggenoten, waarna hij zich omdraaide naar de man met een litteken in zijn gezicht, die in een leren fauteuil een sigaar rookte.

'Wilt u de herhaling nog zien, Guzman?'

'Die zie ik later wel in het sportjournaal als u het niet erg vindt,' antwoordde de man met het litteken.

Halcon zwaaide naar een verborgen sensor en het beeld verdween van het scherm.

'Ga me nou niet vertellen dat u dit niet leuk meer vindt.'

'Ik ben heus nog niet aan cricketwedstrijden toe,' antwoordde Guzman, terwijl hij van zijn brandy nipte. 'Maar het spel is veel te kort en er komt te weinig baltechniek en raffinement bij kijken.'

Halcon pakte een sigaar uit een met leer en goud afgewerkte humidor, stak hem aan en nam Guzman door een gordijn van rook peinzend op, nauwelijks verbaasd over de botheid van zijn antwoord. Hij kende Guzman al sinds zijn geboorte, toen Halcons vader zijn trouwe volgeling officieel tot beschermer van zijn zoon benoemde. De man gedroeg zich als een volstrekt open boek, wat hem voor een machiavellistische intrigant als Halcon tot een uitzonderlijk verfrissende invloed maakte. Hij keek naar het scherm. 'U hebt gelijk,' zei hij walgend. 'Een dergelijke knokpartij komt niet ten goede aan het eigenlijke doel van het spel, het inprenten van angst en gehoorzaamheid bij mijn volgelingen op een manier die aan hun trots op hun culturele verleden appelleert.'

Zijn hand ging naar een knopje op zijn intercom. 'Laat de winnende ploeg zich voor de ontvangst van hun beloning opstellen zodat ik ze kan zien,' beval hij kortaf. Vervolgens liep hij naar een glazen kast, waarin zich diverse geweren en handwapens bevonden. Hij pakte een geweer met een telescoopvizier uit het rek en zei: 'Kom mee, Guzman.'

Halcon ging hem voor door een deur die op een verduisterd balkon uitkwam vanwaar men over het hele complex uitkeek. De winnende spelers stonden in een rij op het heldere groen van het speelveld. Halcon bracht de kolf van zijn geweer naar zijn schouder en tuurde door het telescoopvizier. Terwijl Halcon soepeitjes met de grendel speelde, knalde het geweer drie keer. Toen de echo's van de schoten waren weggestorven, lagen er drie roerloze lichamen op het gras.

'Ik weet dat u voor uw opdrachten liever het Oostenrijkse geweer gebruikt,' zei Halcon, terwijl hij tevreden het dodelijke resultaat van zijn handwerk opnam,'maar ik heb altijd een gelukkige hand met deze Engelse L42A1.'

Guzman staarde naar het speelveld en krulde zijn lippen tot een sardonische grijnslach. 'Zo te zien hebt u zo-even hun contracten opgezegd.'

Halcon lachte en ze liepen weer naar binnen. Hij zette het geweer behoedzaam op zijn plek terug en richtte zich tot de man met het litteken.

'Mijn excuses, Guzman. Die opmerking van mij dat de man die eigenhandig het mooiste passagiersschip ter wereld tot zinken heeft gebracht, geen belangstelling voor dodelijke sporten meer heeft, was niet echt doordacht. Ook moet ik me verontschuldigen voor het feit dat ik u zo lang over mijn verdere plannen in het ongewisse heb gelaten. Ik heb u niet alleen voor het bekijken van die armzalige vertoning op het speelveld gevraagd vanavond naar mijn heiligdom te komen. U bent de eerste die de details van mijn grootse plannen voor de toekomst te horen krijgt.'

'Ik ben zeer vereerd, Don Halcon,' zei Guzman met een buiginkje van zijn hoofd.

Halcon hief zijn cognacglas naar een enorm portret in een vergulde lijst boven de manshoge schouw. 'Aan mijn befaamde voorvader, de oprichter van de Broederschap, draag ik mijn dierbaarste droom op.'

Het olieverfschilderij was in de stijl van El Greco geschilderd, alleen waren hier het langwerpige gelaat en de spitse oren van de afgebeelde persoon niet al te zeer overdreven. De zwaarmoedige, getonsureerde man in een eenvoudige donkerbruine monnikspij had een bleke, haast transparante huid die een sterk contrast vormde met de volle, rode lippen. De diamantharde, lichtgrijze ogen fonkelden alsof er vlammen in weerspiegelden. De achtergrond ging in schaduwen gehuld, behalve een lichte gloed in een van de hoeken, waar een kronkelende figuur door de vlammen van een brandstapel werd verteerd. Guzman had het schilderij van Hernando Perez voor het eerst gezien toen hij als jongeling in de Broederschap werd opgenomen. Halcons vader had met een ironische grijns uitgelegd dat Perez de schilder als ketter had laten doden omdat hij wilde dat zijn portret het laatste werk van de man zou zijn.

Guzman was het eerste en enige niet-Latijnse lid van de orde. Hij was de buitenechtelijke zoon van een Duitse, in Spanje gelegerde Stuka-piloot en een Deens kindermeisje in dienst van de familie Halcon. De piloot sneuvelde in de oorlog en het meisje pleegde zelfmoord. De oude heer des huizes nam de jongen in huis en zorgde voor zijn opvoeding. Dat was geen onbaatzuchtigheid. Hij besefte dat je beter één onvoorwaardelijke trouwe volgeling kon hebben dan een hele schare, door eigenbelang gedreven aanhangers. Hij gaf hem een nieuwe naam en stuurde Guzman naar de beste scholen, waar hij diverse talen leerde spreken, en naar gespecialiseerde leraren die hem in verschillende vechtsporten en de omgang met wapens schoolden. Zijn eerste slachtoffer doodde Guzman in een sabelduel, waaraan hij dat afzichtelijke litteken had overgehouden. Hij ontwikkelde zich tot een toegewijde hulp die met zijn aangeboren talent voor moord en doodslag nog beter dan verwacht voor zijn taak bleek uitgerust.

'Ik herinner me dat uw vader zei dat Perez eigenlijk maar een eenvoudig man was,' zei Guzman.

'Hij was een fanatieke nihilist. De brave aartsdeken richtte de Broederschap van het Heilige Zwaard der Waarheid op, omdat hij vond dat Torquemada de ketters niet hard genoeg aanpakte. Gelukkig,' zei hij glimlachend,'liet hij zich door zijn priestergelofte niet van de vleselijke genoegens met de vrouwelijke novices weerhouden. Anders was de familie Halcon hier nu niet geweest. En ook weerhield zijn geloofsijver hem er niet van de eigendommen van degenen die hij veroordeelde te confisqueren. Zijn geloof leidde tot de belangrijkste doelstelling van de Broederschap.'

Guzman somde die doelstelling op alsof er een band werd afgedraaid: 'De primaire taak van de Broederschap is het uitwissen van ieder bewijs van pre-Columbiaanse contacten tussen de Oude en de Nieuwe Wereld.'

'Dat blijft ook zo, maar ik sta op het punt om er iets aan te veranderen.'

'Veranderen?' De doelstelling was de heilige schrift van de Broederschap.

'Wees maar niet bang. De Broederschap is vaker een andere richting ingeslagen. We zijn van een religieuze groepering tot een terroristische organisatie ter bescherming van de Spaanse kroon uitgegroeid. We hebben ons werk naar behoren gedaan. De Broederschap heeft alle verwijzingen naar pre-Columbiaanse contacten, die het kerkelijk dogma ondermijnden en daarmee de onfeilbaarheid van koninklijke besluiten, met wortel en tak uitgeroeid. Door het geloof te verdedigen dat Columbus de eerste Europeaan was die naar de Nieuwe Wereld reisde, hebben we ervoor gezorgd dat andere landen geen aanspraak op onze rijkdommen konden maken. Daarom was twijfel aan zijn goede daden een halsmisdaad. Ik weet nog hoe ik als kind mijn vader vroeg: "Wat doet 't er toe? Koning Ferdinand en koningin Isabella zijn dood. Spanje is al lang geen wereldmacht meer.'"

'Het gaat niet zozeer om het idee zelf,' mompelde Guzman, 'het gaat om de puurheid van het idee.'

'Mijn vader heeft het u goed geleerd. Mij heeft hij hetzelfde in mijn hoofd gepompt. Alleen door aan onze heilige gelofte te gehoorzamen dat we ons oorspronkelijke mandaat zullen uitvoeren, kunnen we een elitair, in de strijd voor een heilige zaak verenigd priesterschap blijven. Binnen de Broederschap wordt Columbus haast als een heilige vereerd. Zelfs vandaag de dag riskeren moderne volgelingen die van de door onze broeders in de Middeleeuwen vastgelegde doelstelling afwijken, hun carrière. De wereld vraagt zich af hoe generalissimo Franco tot aan zijn doodsbed aan de macht heeft kunnen blijven. Dat was puur vanwege de banden die hij met de Broederschap onderhield. De grootste bedreiging voor ons genootschap hebben we kunnen afwenden, dankzij u.'

'Uw vader vertelde me dat het voorwerp aan boord van het schip het einde van de Broederschap kon inluiden. Maar hij wilde zijn volgelingen ook tonen dat hij bereid was om voor het behoud van de bestaansreden van Los Hermanos tot het uiterste te gaan.'

'Ja, hij wilde net zoiets doen als Cortez, die zijn schepen verbrandde zodat zijn volgelingen geen andere keuze meer hadden dan bij hem te blijven.'

'Uw vader was een wijs man.'

'Wijs, ja, maar met zijn obsessie voor het verleden stevende de Broederschap wel op de ondergang af. We waren niet veel meer dan een soort Spaanse maffia geworden, toen ik de touwtjes overnam. Als de Broederschap nog een halve eeuw wil overleven, moeten we net als Cortez onze schepen verbranden. We houden ons niet meer bezig met het beschermen van een niet-bestaande Spaanse heerschappij, maar met het leggen van de fundamenten van een geheel nieuw rijk. We laten ons inspireren door Quetzalcoatl, de gevederde slang van de Maya's, die steeds in een andere vorm terugkeert om een nieuw tijdperk in te luiden. Ditmaal zal hij als havik herboren worden.'

'Dat begrijp ik niet.'

'De reden waarom we doorgaan met het verhullen van pre-Columbiaanse contacten is dat we willen dat de Spanjaarden trots op hun erfgoed zijn. Wanneer de media gaan beweren dat alle grote culturen van Midden-Amerika uit Europa en China of Japan kwamen, zou dat de verdiensten van ons volk ernstig omlaaghalen en het in de geschiedenis naar de achtergrond verdringen. Dankzij een andere daadkrachtige voorvader vloeit ook het bloed van de Maya's door mijn aderen. Ik ben niet zomaar een Spanjaard, maar een Indo. In mij is het erfgoed van twee grote beschavingen verenigd. De suggestie dat de glorieuze cultuur van mijn volk door vreemde beschavingen van overzee was geïmporteerd is weerzinwekkend. Het is onacceptabel dat men denkt dat de Olmeken, de Maya's en de Inca's niet veel meer dan een stelletje wilden waren die zich bij hun architectonische wonderen, ingenieuze astronomische kennis en schitterende kunst door Aziatische en Europese indringers hebben laten beïnvloeden en leiden. De kinderen van Latijns-Amerika en hun kinderen moeten er trots op zijn dat hun voorvaderen hun grootse daden geheel op eigen kracht hebben verricht. Dit is van doorslaggevend belang voor een herrijzenis van onze vroegere glorie waardoor we ons als de belangrijkste beschaving van de twintigste eeuw manifesteren.'

'Dat is een behoorlijk pittige opdracht.'

'Laat me uitspreken,' zei Halcon. 'Veel sneller dan u denkt zal het zuidelijk deel van de Verenigde Staten zich afscheiden en een Latijns-Amerikaans land vormen.'

'Met alle respect, Don Halcon, maar de laatste keer dat er in Amerika over een afscheiding werd gesproken, had dat een complete burgeroorlog tot gevolg.'

'De situatie is nu heel anders,' verklaarde Halcon effen. 'Wat ik u zeg zou zonder mij net zo goed gebeuren. Over vijftig jaar zullen in de V.S. de bewoners van niet-Latijnse afkomst in de minderheid zijn. Dat is al het geval in grensstaten als New Mexico. Ik wil niets anders dan dat proces een beetje verspellen door de leiding op me te nemen van een explosief groeiende Latijns-Amerikaanse beweging, en dat met uw hulp.'

'Als altijd zal ik mijn best doen, Don Halcon.'

'Het zal helemaal niet zo moeilijk zijn als u wellicht denkt.' Halcon liet met een tikje van zijn hand een antieke wereldbol om zijn as draaien. 'Kijk eens hoe de wereld de laatste tijd is veranderd. De Sovjet-Unie. Oost-Duitsland. Weg!' Hij drukte een vinger op de globe om het draaien te stoppen. 'Niet Halcon, maar de geografen beweren dat België ooit in Vlaanderen en Wallonië uiteen zal vallen. Australië zal in vier aparte landen worden verdeeld. China zal in een reeks autonome zones als Hongkong uiteenvallen. In Italië zal het rijke noorden zich van het arme zuiden afscheiden. En het belangrijkste is wat de wetenschappers over de toekomst van Noord-Amerika zeggen.'

Hij leidde Guzman naar een zware, mahoniehouten tafel waarop een grote kaart lag uitgevouwen en tikte op een woord dat in het zuidwestelijk deel van de Verenigde Staten stond geschreven.

'Angelica?' las Guzman.

'Het in elkaar overgaan van grensgebieden is onvermijdelijk, zelfs de regeringen beseffen dat Noord-Amerika moet veranderen. Aan de blauwdruk wordt gewerkt. Wanneer Canada Quebec kwijtraakt, zal het dan geheel door land omgeven zeevolk zich bij de V.S. aansluiten. Alaska zal met British Columbia en de noordwestelijke staten het land Pacifica vormen, met de oceaankust als het belangrijkste gemeenschappelijke belang. En de noordelijke staten van Mexico zullen zich bij de zuidwestelijke staten van de V.S. voegen.' Hij streek met zijn hand over de kaart. 'Ik zal de mensen van indiaanse en Spaanse afkomst verenigen in een nieuwe beweging die het territorium dat vroeger tot Mexico behoorde zal overspoelen.'

'Wat kunt u doen tegen het leger van een supermacht?'

'Op dezelfde manier waarop Cortez en een handjevol volgelingen het immense rijk van de Azteken overwon door verbonden te sluiten en groeperingen tegen elkaar uit te spelen. De contouren voor een militaire confrontatie zijn al uitgezet. De grenssteden gaan bloedige tijden tegemoet. Niemand zal gespaard worden. Hoe erger de gruweldaden des te sterker de reactie en des te sneller het geweld om zich heen zal grijpen. Als het geweld eenmaal losbarst, zullen de Verenigde Staten me sméken er een eind aan te maken. Ik zal als leider optreden en we zullen de oude normen en waarden in ere herstellen.' Hij grinnikte. 'Binnenkort is dit balspel net zo populair als stierenvechten en American Football. De bloedige opstand die we in Chiapas een duwtje in de rug hebben gegeven, bewijst dat het mogelijk is.'

Guzman glimlachte. 'Dat was zo simpel als het gooien van een brandende lucifer in een emmer benzine.'

'Precies. De regering reageerde met het afslachten van indianen. Bij het afdwingen van concessies van de regering toonden de Mayarebellen dezelfde onverzettelijkheid als hun voorouders. In de Verenigde Staten zijn inwoners van Californië zich aan het bewapenen tegen de illegale immigranten die wij een handje helpen.'

'De boeren willen een sterkere militaire rol spelen in de strijd tegen de drugsbaronnen en hun grootscheepse smokkel in het grensgebied waarover wij de scepter zwaaien,' zei Guzman.

'Geheel volgens plan. De V.S. zal haar geduld verliezen. Door het geweld zullen de miljoenen Latijns-Amerikanen en Latino's in het Zuidwesten zich verenigen. Daarom kunnen we ons een herschrijving van ons verleden niet veroorloven. Ik heb handenvol geld uitgegeven aan het kopen van land, stemmen en politieke invloed. Halcon Industries heeft zich maximaal uitgebreid. Ik heb dit nieuwe Chichén Itza als hoofdstad van een nieuw land gebouwd. Maar zelfs de enorme financiële middelen van ons kartel zijn niet toereikend voor het uitrusten van een leger dat zich kan verdedigen tegen een land als de V.S., dat zich wellicht niet zomaar bij de onvermijdelijke loop der dingen zal neerleggen. Daarom is het van het allergrootste belang dat we de voor de uitvoering van ons plan noodzakelijke rijkdommen aanboren. Zonder de schat zal het dan ook niet lukken.'

'We hebben alle stukjes van de puzzel zo goed als bijeen. Onze agenten hebben documenten van diverse bronnen in Spanje en andere landen op de kop getikt.'

'Is daar al iets van naar buiten gekomen?'

'Nog niet. De International Herald Tribune had een bericht over de onverklaarbare diefstal van Columbiaanse memorabilia uit veilinghuizen en musea, maar tot nu toe heeft niemand een verband kunnen leggen.'

'Tot nu toe,' zei Halcon met een sluw glimlachje.

Guzman trok een borstelige wenkbrauw op.

'Onze deskundigen hebben de oude documenten geanalyseerd,' vervolgde Halcon. 'Daarbij hebben ze de sleutel tot het geheim dat ons al zo lang bezighoudt, gelokaliseerd.'

'Gefeliciteerd, Don Halcon. Daar ben ik erg blij om.'

'Helaas zal ik uw enthousiasme moeten temperen. De sleutel die we zoeken ligt namelijk op de bodem van de oceaan in het ruim van de Andrea Doria.'

Guzman was verbluft. 'Het artefact toch niet? Hoe kan dat nou? Uw vader heeft me de opdracht gegeven het schip tot zinken te brengen.'

'Zoals ik al zei, mijn vader was niet onfeilbaar. Hij dacht dat het artefact onze ondergang kon zijn.'

'Er is echt geen vergissing mogelijk?'

'Ik heb de documenten er keer op keer op na laten kijken. Ik heb ze ook zelf gelezen. Nee, beste vriend, ik ben bang dat er geen twijfel over kan bestaan. Het voorwerp waarvan mijn vader vroeger dacht dat het het einde van de Broederschap zou betekenen, zal ons juist de weg naar een veel grootsere toekomst wijzen. Ik wil dat u nu meteen een bergingsoperatie op touw zet. U zult op alle mogelijke steun van Halcon Industries kunnen rekenen. Het zal echter zo snel mogelijk moeten gebeuren.'

'Zodra we hier klaar zijn, zal ik er direct aan beginnen.'

'Prima. Zijn er ondertussen nog archeologische expedities die een gevaar voor onze plannen vormen?'

'Het lijkt alsof dit soort activiteiten over de hele wereld op het moment zijn opgeschort. Afgezien van dat kortstondige project van de NUMA in Arizona uiteraard.'

'Mijn complimenten voor het zo snel en adequaat uitbranden van die infectie. Vormt de NUMA een serieuze bedreiging voor ons?'

'Ik zou ze niet onderschatten. U hebt zelf gezien wat er in Marokko is gebeurd.'

'Inderdaad. Het lijkt me het beste dat u zelf de leiding houdt over alle operaties waarbij de NUMA is betrokken. Laat zo nodig geen middel onbenut.'

Guzmans mobiele telefoon ging en met een vluchtige verontschuldiging nam hij op.

'Ja. Onmiddellijk. Zet hem maar op het gesloten circuit van Don Halcon.' Het volgende moment kwam het grote tv-scherm tot leven en toonde bomen en struikgewas in zwartgrijze tinten.

'Wat is dit?' snauwde Halcon ongeduldig.

'Dit is een opname van de beveiligingscamera op het heuveltje aan de noordkant van het complex.'

Er werd iets aan de kleurinstelling veranderd, waardoor het gezicht van een door het bos rennende man herkenbaar werd. Er werd op ingezoomd tot het gezicht het hele scherm vulde.

Guzman vloekte.

'Kent u die vent?' vroeg Halcon.

'Ja. Dat is Zavala en hij behoorde tot het team van de NUMA bij het project in Arizona.'

'U hebt gelijk met uw bewering dat de NUMA geen tandenloze hond is.' Halcon staarde peinzend naar het scherm. 'U zei dat er nog iemand was, de leider van het team.'

'Kurt Austin. Hij was de organisator van het project.'

'Laten we met hen beginnen. Zorg dat hij en deze vent hier worden vermoord. Laat die bergingsoperatie maar even schieten als het nodig mocht zijn.'

'U zegt 't maar, Don Halcon.'

Halcon zei dat Guzman kon gaan en concentreerde zich weer op zijn kaart.

Guzman koesterde geen illusies over Halcon. Hij kende hem als kleine jongen toen hij als een beschermengel over hem waakte. Volgens hem kwamen Halcons megalomane ideeën meer uit zijn egoïstische zucht naar macht en rijkdom voort dan uit de wil om de verloren grandeur in ere te herstellen van de mensen die hij zijn volk noemde. Hij gebruikte mensen met indiaans bloed voor zijn eigen heil en zou hen op dezelfde wijze als slaven behandelen als zijn voorouders de conquistadores hadden gedaan. Wat hij van plan was, zou tot een burgeroorlog leiden met onnodig bloedvergieten en mogelijk duizenden doden.

Guzman besefte dit maar al te goed zonder dat het hem iets kon schelen. Toen de oude meester het blonde jongetje onder zijn hoede nam, creëerde hij zo een onvoorwaardelijk toegewijde dienaar. Het vermoorden van hooggeplaatste NUMA-medewerkers kon een geweldige vergissing blijken, bedacht Guzman zich toen hij het vertrek uitliep. Maar zijn werk was hem de afgelopen jaren nogal gaan vervelen en alleen het spel op zich maakte het voor hem nog interessant. De mensen van de NUMA zouden waardige tegenstanders zijn. In zijn hoofd werkte hij al aan de opzet van een moorddadig plan.

34

Yucatán, Mexico

De Yucataanse hangmat was niet bepaald bedoeld voor lange mensen zoals Paul Trout. Het met de hand geweven net was voor het veel kleinere postuur van de gemiddelde Maya ontworpen. Als hij even geen muggen van zich af hoefde te slaan, zocht hij draaiend naar een enigszins draaglijke houding, waarbij armen en benen zo ver naar buiten bungelden dat ze de zandvloer van de indiaanse hut raakten. Het eerste grijze licht van de ochtendschemering was een hele opluchting. Hij bevrijdde zich uit het net, streek de kreukels in zijn pak zo goed en kwaad als het ging glad, besloot dat er aan zijn ochtendbaard weinig viel te doen en stapte met een geamuseerde blik op Morales de mistige buitenlucht in. Hij liep over een korenveld naar de bosrand waar de helikopter als grote geknakte vlinder op zijn zij lag.

Terwijl hij met de laatste dampige restjes van de brandstof de motor aan wist te houden, had de piloot geprobeerd de helikopter op de akker aan de grond te zetten. De heli was echter in het van boven zo bedriegelijk zacht ogende bladerdak gezakt en uiteindelijk met een afgrijselijk kabaal van afbrekende takken en scheurend metaal tegen de grond gesmakt.

Trout was er met de schrik van afgekomen. De piloot had een hoofdwond en was buiten bewustzijn. Morales was lichtelijk versuft. Ruiz, die door de klap juist was bijgekomen, zat met het kwijl op zijn begroeide kin verdwaasd voor zich uit te staren. Morales en Trout droegen de piloot de helikopter uit, waarna hij in de frisse lucht bijkwam. Ze hadden allemaal gekneusde knieën en ellebogen, maar niemand was er ernstig aan toe. Trout was blij dat ook Ruiz nog leefde; hij zou een waardevolle informatiebron voor de verdere zoektocht naar Gamay kunnen zijn.

Met zijn handen op zijn heupen overzag Trout de ravage en schudde verwonderd zijn hoofd. De landingsski's waren gebroken en ook de rotorbladen van zowel de grote als de staartschroef hadden hun beste tijd gehad, maar de romp was op wonderbaarlijke wijze vrijwel volledig intact gebleven. Trout klopte op het gedeukte metaal. Binnen bewoog iets. De piloot, die er de voorkeur aan had gegeven de nacht in de helikopter door te brengen, kwam naar buiten gekropen, strekte zijn armen en opende zijn mond voor een luide geeuw. Door het geluid ontwaakte Ruiz, die met zijn handen aan een van de verbogen glijders geboeid op de grond lag. Hij knipperde slaperig met zijn ogen toen hij Trout zag. Van de muggen scheen hij weinig last te hebben gehad. Stinken als een varkenskot had ook zo zijn voordelen, vermoedde Trout. Hij wandelde om de helikopter heen en bedacht zich opnieuw dat het een wonder was dat de boel niet uit elkaar was geklapt. Hij had zeven kogelgaten in de helikopter geteld, inclusief de gelukkige treffer in de brandstoftank.

Enkele minuten nadat de JetRanger was neergestort, was er iemand uit het korenveld op hen af gekomen. Een indiaanse boer die in de buurt woonde, had het zien gebeuren. Hij groette hen met een vriendelijke grijns vanonder een strooien hoed. Hij reageerde volstrekt onaangedaan, alsof er bij hem iedere dag vreemde mannen uit de lucht vielen. De piloot nam vluchtig de schade op en ontdekte dat de radio onbruikbaar was. Ze volgden de boer naar zijn hut, waar zijn vrouw hun water en eten aanbood, nieuwsgierig gadegeslagen door vier op enige afstand toekijkende kinderen.

Morales stelde de boer een eindeloze reeks vragen, waarna hij zich tot Trout wendde.

'Ik heb hem gevraagd of hier in de buurt een dorp of stad met een telefoon is. Hij zegt dat de priester in een nabijgelegen dorp een radiozender heeft. Hij zal naar hem toegaan en hem vragen een oproep om hulp voor ons te doen.'

'Hoe ver is dat dorp?'

Morales schudde zijn hoofd. 'Een behoorlijk eind. Hij doet er de hele nacht over en komt morgen terug.'

Denkend aan Gamay ergerde Trout zich over dit oponthoud, maar er was niets aan te doen. De vrouw van de boer pakte wat eten in een katoenen zak en haar man besteeg een grijze pakezel, zwaaide ten afscheid naar zijn gezin en begon aan een voor hem onverwachte tocht. Trout zag de ezel over een pad wegsjokken en bad dat het wankele dier de tocht zou overleven. De vrouw van de boer liet haar huis aan de gasten over en zei dat ze de nacht bij familieleden zou doorbrengen. Ze was er weer toen Trout met de piloot naar de hut terugkeerde om te zien of Morales al wakker was. Ze bereidde een maaltijd van tortilla's en bonen voor iedereen.

Na het ontbijt bracht Trout een paar tortilla's naar Ruiz. Morales maakte de handboeien van de chiclero los, maar liet zijn benen geboeid. Ruiz verorberde luidruchtig zijn tortilla's en Morales gaf hem een sigaret, die hij dankbaar opstak. Die brutale, spottende grijns van hem was na het ongeluk van zijn gezicht verdwenen en hij toonde zich buitengewoon coöperatief toen Morales hem een reeks vragen stelde.

'Hij is zo'n zes maanden geleden bij deze bende plunderaars komen werken,' vertaalde Morales. 'Hij beweert dat hij voor die tijd op een chicle-plantage werkte, maar ik geloof hem niet.' Hij ondervroeg de man opnieuw, nu iets indringender. 'Si,' zei hij lachend. 'Net wat ik dacht. Hij is een dief. Hij was actief onder de toeristen in Merida. Van een vriend hoorde hij dat hij meer geld kon verdienen met het smokkelen van oude voorwerpen. Het is zwaarder werk, maar het levert meer op met minder risico.'

'Vraag hem voor wie hij werkt,' opperde Trout.

Ruiz haalde zijn schouders op toen de vraag hem werd voorgelegd. Morales zei: 'Hij werkte voor een man die vroeger als politieman de ruïnes bewaakte. Het is een kleine bende van een man of tien, twaalf. Ze zoeken een vindplaats en graven dan geulen. De voorwerpen van jade en het aardewerk met de zwarte lijnen zijn het waardevolst, zegt hij. Zo'n tweehonderd tot vijfhonderd dollar per voorwerp. Zijn baas neemt er een percentage van en regelt het transport.'

'Waar naar toe?' vroeg Trout.

'Dat weet hij niet precies,' vertaalde Morales. 'Hij denkt dat zijn baas met mensen in verbinding staat die vanuit El Petén opereren, net over de grens van Guatemala.'

'Hoe krijgt hij de voorwerpen daar?'

'Hij zegt dat ze de spullen in kleine bootjes over de rivier vervoeren tot aan een plek waar vrachtwagens klaarstaan. Vandaar gaan ze waarschijnlijk naar Carmelita of misschien de grens over naar Belize. Ik heb wel eens gehoord wat er daarna gebeurt. De voorwerpen gaan per vliegtuig of schip naar België of de V.S. waar er hoge prijzen voor worden betaald.' Hij keek, enigszins meewarig, naar Ruiz. 'Als deze tandeloze idioot eens wist dat die mensen honderdduizenden dollars winst maken, terwijl hij alle risico's neemt.' Hij grinnikte. Ruiz, die voelde dat er een grapje werd gemaakt maar door zijn gebrekkige kennis van het Engels niet begreep ten koste van wie, grijnsde tandeloos mee.

Trout dacht over de ingewonnen informatie na. Gamay en Chi waren waarschijnlijk op zo'n smokkelbende gestuit. Ze waren over de rivier gevlucht, volgden dezelfde weg als de smokkelaars en probeerden weg te komen toen de helikopter hen ontdekte. Hij vroeg Morales of hij uit kon vinden hoe ver de laadplek van de vrachtauto's van de stroomversnelling verwijderd was.

'Een aantal nachten over de rivier, zegt hij. In mijlen weet hij het niet. Hij zegt dat de rivier op verschillende plaatsen soms droogvalt en dat ze dit alleen na het regenseizoen doen.'

Op Trouts verzoek haalde de piloot een kaart uit de helikopter. Er was geen rivier ingetekend die aan de omschrijving van Ruiz voldeed. Op deze manier was het onmogelijk om de route die Gamay volgde te traceren.

Het verhoor werd onderbroken door geschreeuw. Er kwam een jongen van een jaar of tien over het korenveld aangerend die hen al vanuit de verte met een hoge stem iets toeriep. Toen hij bij de helikopter aankwam, vertelde hij hijgend dat zijn vader terug was. Ze maakten Ruiz weer vast en liepen naar de hut terug.

De boer vertelde dat hij al sneller terug had kunnen zijn, maar dat hij de gelegenheid had aangegrepen om bij zijn broer langs te gaan die in de buurt van het dorp woonde. O ja, zei hij na een uitvoerige beschrijving van zijn familiebezoek, natuurlijk had hij met de priester gesproken, maar die had geen radiozender meer. Trout zonk de moed in zijn schoenen om even later weer op te veren toen de boer zei dat de priester voor noodgevallen, meestal van medische aard, een mobiele telefoon bezat. De priester had om hulp gebeld en de boer gevraagd een boodschap over te brengen die hij op een stukje papier had geschreven: 'Zeg de mannen in de helikopter dat er iemand zal komen om hen op te halen.'

Nu hun redding voor de deur stond, werd Trout nog ongeduldiger. Hij ijsbeerde over het korenveld en tuurde voortdurend omhoog naar de wolkeloze lucht. Na enige tijd hoorde hij vaag het vertrouwde waav-waav van helikopterwieken. Hij spitste zijn oren. Het geluid zwol aan en hij voelde het trillen van de opgezwiepte lucht.

Boven de boomtoppen dook een groenbruin geverfde Huey op, onmiddellijk gevolgd door een tweede. Trout zwaaide wild met zijn armen. De helikopters beschreven een cirkel boven de akker en landden keurig aan de rand van het wuivende graan. Al voordat de rotorbladen tot stilstand konden komen, gingen de deuren open en sprongen er mannen in camouflagepakken naar buiten. Morales, de piloot en de boer met zijn gezin liepen ter verwelkoming op de nieuwkomers af. Ze waren met zijn zessen, inclusief een commandant in de eerste helikopter en een noodarts in de tweede. De dokter onderzocht iedereen en verklaarde hen afgezien van enkele oppervlakkige verwondingen allemaal gezond.

Trout en Morales liepen naar de neergestorte heli, maar Ruiz bleek verdwenen. De chiclero had zich uit zijn haastig gestrikte boeien kunnen bevrijden. Na kort overleg besloten ze dat een zoektocht te veel tijd zou kosten. Trout had graag willen uitzoeken of Ruiz nog meer informatie te bieden had, maar uit wat de chiclero had verteld viel op te maken dat hij zich helemaal onder aan de smokkelaarshiërarchie bevond. Je kon de ontsnapping ook optimistisch bezien; misschien viel Ruiz wel aan een jaguar ten prooi. Dan had hij medelijden met de jaguar. Ze bedankten de boer en zijn gezin voor hun gastvrijheid en stapten in de Huey's. Binnen enkele minuten hingen ze alweer hoog boven de boomtoppen.

Nog geen uur later landden ze bij een legerkamp. De commandant vertelde dat deze basis hier in de buurt van Chiapas was ingericht ten tijde van de opstand van de indianen, nu een jaar geleden. De commandant vroeg of ze iets wilden eten en een bad wilden nemen. Een douche kon wachten. Trout had andere prioriteiten. Hij vroeg of hij kon telefoneren.

Austin zat in zijn kantoor in het hoofdkwartier van de NUMA de foto's te bestuderen die Zavala in de ondergrondse garage van Halcon had genomen, toen de telefoon ging. Zavala had zojuist over zijn tocht naar het complex van Halcon en het gewelddadige balspel verteld en Austin had hem op de hoogte gebracht van zijn bezoek aan Angelo Donatelli op Nantucket. Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht toen hij Trouts stem hoorde. 'Paul, goed dat ik je spreek. Joe en ik hadden het net over je. Heb je Gamay gevonden?'

'Ja en nee.' Trout vertelde Austin over het voorval op de rivier, het neerstorten van de helikopter en hun redding.

'Wat wil je nu gaan doen, Paul?' vroeg Austin kalm.

Aan de andere kant van de lijn klonk een diepe zucht. 'Ik vind het verschrikkelijk om je in de steek te laten, Kurt, maar ik kan niet terugkomen. Niet voordat ik Gamay heb gevonden.'

Austin had al een besluit genomen. 'Je hoeft niet terug te komen. Wij komen naar jou toe.'

'Maar hoe moet het dan met de klus waar we aan werken?'

'Gunn en Yaeger kunnen ondertussen een operationeel plan uitwerken. Blijf waar je bent tot wij er zijn.'

'En de admiraal?'

'Maak je geen zorgen. Ik regel wel iets met Sandecker.'

'Dit waardeer ik heel erg, Kurt. Meer dan je wellicht denkt.' Met deze woorden liet Trout het achterste van zijn terughoudende yankeetong zien.

Austin belde Sandecker en vertelde hem het hele verhaal.

Sandecker stond erom bekend dat hij een eenmaal begonnen project ook afmaakte, maar zijn loyaliteit jegens zijn personeel was eveneens legendarisch. 'Het heeft me vele jaren gekost om deze Speciale Eenheid bijeen te krijgen. Ik ben niet van plan om me door een vervloekt stelletje Mexicaanse bandieten een van de sleutelfiguren ervan te laten afpakken. Haal haar daar weg! Je krijgt alle steun van de NUMA die je nodig hebt.'

Dat was de reactie die Austin verwachtte, maar met de onvoorspelbare admiraal wist je het maar nooit. 'Bedankt. Ik begin meteen met een verzoek voor een snel vervoer naar Mexico.'

'Wanneer wil je vertrekken?'

'Ik wil nog een speciale uitrusting samenstellen. Laten we zeggen over twee uur?'

'Als jij en Zavala zich met een tandenborstel op Andrews Air Force Base melden, staat er een vliegtuig voor jullie klaar.'

Austin hing op. 'Gamay is in moeilijkheden en Paul heeft onze hulp nodig.' Vervolgens schetste hij wat er aan de hand was. 'Sandecker gaat akkoord. Over ongeveer twee uur vertrekken we van Andrews. Denk je dat dat lukt?'

Zavala sprong op en vloog naar de deur. 'Ben al weg.'

Nog geen minuut later hing Austin alweer aan de telefoon. Na een kort gesprek verliet ook hij het kantoor op weg naar zijn botenhuis, waar hij wat spullen en kleren in een plunjezak stopte alvorens naar het vliegveld door te rijden. Sandecker had woord gehouden. Op het platform stond een in de turkooisgroene kleur van de NUMA geschilderde Cessna Citation X zijn motoren warm te draaien. Hij en Zavala overhandigden hun plunjezakken aan de co-piloot toen er een pickup-truck van het leger kwam aanrijden. Er sprongen twee potige commando's uit die toekeken hoe een vorkheftruck een grote houten kist uit de bak tilde en in het laadgedeelte van het vliegtuig schoof.

Zavala trok een wenkbrauw op. 'Aardig van je dat je wat extra bier hebt meegenomen.'

'Ik dacht dat het Austin Basispakket voor Reddingsoperaties misschien wel handig zou zijn.' Even later gespten hij en Zavala zich aan hun pluchen stoel in de twaalfpersoonscabine vast en was het toestel klaar om te vertrekken.

Door een luidspreker klonk de stem van de piloot.

'We hebben toestemming om op te stijgen. We zullen met een kruissnelheid van mach .88 vliegen, waarmee we makkelijk binnen twee uur Yucatan zullen bereiken. Maak het u gemakkelijk en geniet van de vlucht. In het drankenkastje staat whisky en in de koelkast vindt u mineraalwater en ijsblokjes.'

Even later kwam het toestel los van de grond en klom met zo'n twaalfhonderd meter per minuut naar een gemiddelde vlieghoogte. Zodra het vliegtuig weer recht hing, stapte Zavala uit zijn stoel. 'Na de Concorde is dit het snelste passagiersvliegtuig ter wereld,' zei Zavala met een wazige blik in zijn ogen. 'Ik ga 's even een praatje maken met die kerels in de cockpit.'

Austin liet hem zijn gang gaan. Kreeg hij even de kans om na te denken. Hij zette zijn stoelleuning naar achteren, sloot zijn ogen en probeerde zich een beeld te vormen van de gebeurtenissen die Trout hem door de telefoon had beschreven. Toen Zavala terugkwam en de boodschap van de piloot overbracht dat ze op het punt stonden om te gaan landen, had Austin in zijn hoofd een voorstelling van de stand van zaken zoals een bruggenbouwer de constructie van de te bouwen brug voor zich ziet.

Trout stond hen op te wachten toen de Citation tot stilstand kwam. Hij was fris gedoucht en geschoren en had een camouflagepak geleend voor de tijd dat zijn kostuum werd gereinigd. Het pak was voor een kleiner gebouwde Mexicaanse soldaat gemaakt en liet veel van Trouts armen en benen onbedekt, wat hem een spinachtig uiterlijk verleende.

'Bedankt dat jullie zo snel zijn gekomen,' zei hij, terwijl hij hen de hand schudde.

'In dat uniform hadden we je voor geen goud willen missen,' zei Austin grijnzend.

'Mijn pak is naar de stomerij,' antwoordde Trout, duidelijk niet helemaal op zijn gemak.

'Staat je best leuk, zo'n broekpak,' zei Austin. 'Een soort beschaafde Rambo, vind je ook niet, Joe?'

Zavala schudde traag zijn hoofd. 'Wenie hoor. Volgens mij is Paul meer het Steven Seagal-type. Jean-Claude Van Damme misschien.'

'Ik ben echt blij dat jullie hier op kosten van de NUMA naar toe zijn gesneld om mij eens uitgebreid onder een kledingtechnische loep te leggen.'

'Graag gedaan, hoor. Dat is wel het minste wat je voor je maatje kunt doen.'

Trouts gezicht betrok. 'Zonder gekheid, ik ben dolblij dat ik die afgrijselijke tronies van jullie terugzie. Bedankt dat jullie zo snel gekomen zijn. Gamay heeft echt alle mogelijke hulp nodig.'

'Ze krijgt meer dan dat,' reageerde Austin. 'Ik heb een plan.'

Zavala wierp een blik op de kisten die uit het vliegveld werden geladen.

'Aha,' zei hij.

De belangrijkste eigenschap van een sluipschutter is niet trefzekerheid, bedacht Guzman, maar geduld. Hij zat op een deken in de struiken aan de oever van de Potomac met zijn koude ogen strak op het Victoriaanse botenhuis recht tegenover hem gericht. Hij zat daar al uren, weggezakt in een onaangedane, maar wel degelijk alerte, zombieachtige toestand waarin hij de gevoelloosheid in zijn billen en de stekende insecten niet meer merkte. Hij had de zon zien ondergaan en was zich de schoonheid van de rivier bewust zonder dat de voortdurende wisselende glinsteringen en schaduwen ook maar de geringste emotie bij hem opriepen.

Hij wist al voordat er in de woonkamer van het donkere huis een lamp op een tijdschakelaar aanflitste, dat Austin niet meer zou komen. Hij nam het Oostenrijkse Steyr SSG 69 sluipschuttersgeweer van zijn schoot en richtte het Kahles ZF69 telescoopvizier op een schilderij van een boot aan de muur. Als hij nu de trekker overhaalde, zou er met een snelheid van bijna 860 meter per seconde een kogel naar de overkant suizen. Hij klakte met zijn tong, liet het geweer zakken, pakte een mobiele telefoon en toetste een nummer van het hoofdkantoor van de NUMA in.

Het antwoordapparaat liet weten dat de heer Austin een paar dagen niet op kantoor zou zijn, meldde de kantooruren en vroeg de beller een bericht in te spreken. Hij glimlachte. Hij had maar één boodschap voor de heer Austin. Hij toetste een ander nummer in, waarna in een auto die voor het huis van Zavala in Arlington geparkeerd stond, de telefoon overging.

'Nok er maar mee,' zei Guzman en hij hing weer op. De beide mannen in de auto keken elkaar aan en haalden hun schouders op; de chauffeur startte de motor en zachtjes reden ze de straat uit.

Aan de oever van de Potomac wikkelde Guzman zijn geweer behoedzaam in de deken en verdween zo geruisloos als een spook in de richting van het bos.

35

Als in een droom gleed de praam door de angstaanjagende mistflarden. De vochtige dampen die van de rivier opstegen, vormden zich tot ectoplastische schimmen die met hun spookarmen waarschuwend leken te gebaren. Ga terug.

Gamay hield het roer, terwijl Chi als een mahoniehouten boegbeeld in de punt zat en met zijn scherpe ogen de nevelsluiers afspeurde, op zoek naar obstakels van menselijke of andere aard. Ze waren al sinds het ochtendgloren onderweg, nadat ze op een klein eilandje midden in de rivier hadden overnacht. Althans, Chi had in de grote hangmat op het eiland geslapen. Alleen al bij de herinnering aan hun confrontatie met Oude Gele Baard liepen Gamay de rillingen over haar rug. Chi verzekerde haar dat hier geen gevaar voor slangen was. Maar zelfs voor de kleinste worm was ze doodsbenauwd, zei ze. Ze verkoos de minder comfortabele, maar relatief veiligere beschutting van de praam. Ze was van een luid gesis wakker geschrokken, maar tot haar opluchting was het slechts het kookstel geweest. Chi was koffie aan het zetten. Ze hadden snel wat ontbeten waarna ze al vroeg op pad waren gegaan.

Dankzij de provisiekast van de chiclero's hadden ze een voorraad waar ze dagen op voort konden. Omdat er in hun praam niet veel ruimte was, hadden ze een tweede boot met etenswaren, flessen water en brandstof gevuld en aan hun praam vastgebonden. Door het extra gewicht waren ze minder snel, maar de voorraad was onontbeerlijk als ze wilden overleven.

De ochtendzon brandde de nevelige spookgestalten weg en het zicht werd ondanks de vochtige, drukkende hitte weer helder. Gamay had een verfomfaaide strohoed gevonden die haar tegen een zonnesteek beschermde en haar ogen tegen het verblindend felle tropische zonlicht.

De rivier kronkelde zich door het bos. Steeds als ze een bocht naderden, stak Chi zijn hand op en liet Gamay de gashendel los. Enkele minuten dreven ze dan geruisloos met de stroom mee en spitsten hun oren of ze stemmen of het gedreun van motoren hoorden. Nu ze geen aanval in de rug meer te duchten hadden, waren ze op hun hoede voor wat ze op hun weg konden tegenkomen. Ze wilden niet achter een bocht door een groep bandieten worden verrast. Over de helikopter hadden ze geen uitsluitsel. Ze waren er niet zeker van of het vrienden of vijanden waren geweest. De heli had hen bij de watervallen gered. Maar ze waren niet vergeten dat ze tevens door de manoeuvres van de helikopter waren omgeslagen.

Af en toe sprong er een vis uit het water op en de plons leek de inslag van een kogel. Maar verder hoorden ze afgezien van het metaalachtige geklots tegen de aluminium romp uitsluitend het gekwetter van de roddelende vogels in de bomen en het gezoem van de insecten. Gamay was dolblij met de royale voorraad Cutter's anti-insectenmiddel. Ze moest zich regelmatig opnieuw insmeren, omdat het kleverige spul steeds weer door het zweet of een plotselinge regenbui wegspoelde. Chi leek absoluut geen last van insecten te hebben. Natuurlijke selectie, vermoedde Gamay. Maya's die voor malaria of andere door insecten overgebrachte ziekten vatbaar bleken, waren al lang en breed uitgestorven.

Na verloop van uren veranderde het karakter van de rivier. Hij was zeker de helft smaller geworden. Doordat er nu evenveel water door vijftig procent minder ruimte werd geperst, leverde dat een aanmerkelijk sterkere, maar gelijkmatige stroom op. Het vlakke landschap was heuvelachtiger geworden en de met ondoordringbaar struikgewas begroeide oevers hoger en steiler.

Gamay begon zich aan hun gestage maar langzame African Queen-vaartje te ergeren. Maar of een speedbootachtige snelheid haar beter zou bevallen, betwijfelde ze ook. Als ze sneller zouden varen, hadden ze minder kans om fouten te corrigeren. 'Ik zou wel eens willen weten waar we zijn,' mompelde ze, terwijl ze de met klimplanten begroeide kalkstenen oevers aan beide zijden afspeurde.

'Dat dacht ik ook net.' Chi keek omhoog. 'We weten dat dat daar het oosten is, omdat daar de zon opkwam. Nu komt uw padvinderij-ervaring goed van pas.'

Ze lachte. 'Wat wij écht nodig hebben is zo'n draagbaar apparaatje om je positie te bepalen.'

Chi tastte in zijn tas en haalde het oude instrument tevoorschijn dat hij in de tempelgrot had gevonden. Het zonlicht weerkaatste op het glanzende metaal. Hij overhandigde het instrument aan Gamay. 'Weet u hoe dit soort dingen werkt?'

'Tijdens mijn werk als hydrobiologe breng ik het grootste deel van mijn tijd onder water door en hoe ik daar moet komen laat ik aan anderen over. Maar ik heb inderdaad wel een paar navigatiecursussen gevolgd.'

Chi nam het roer over, terwijl Gamay het instrument bestudeerde. Het was voor het eerst sinds ze het hadden ontdekt dat ze in de gelegenheid waren het ding wat aandachtiger te bekijken. Weer verbaasde ze zich over het vakmanschap waarmee de houten kast en het raderwerk waren vervaardigd. De tekst was beslist Oud-Grieks en vermeldde de namen van diverse goden.

Ze drukte met haar wijsvinger op het grootste tandrad, maar het was net als de overige bewegende delen vastgeroest. In het grootste tandrad waren afbeeldingen van dieren gegraveerd. Schapen. Geiten.

Beren. Zelfs een leeuw. Uit hun houdingen leidde Gamay af dat het sterrenbeelden waren. Het deed haar denken aan de kartonnen kaarten met een draaiconstructie waardoor je de nachtelijke sterrenhemel van iedere gewenste dag kon instellen. Heel handig.

'Wie dit apparaat ook heeft gemaakt, het was in ieder geval een genie,' zei ze. 'Eén functie ervan begrijp ik wel. Het geeft aan hoe de sterrenhemel er op een bepaalde dag van het jaar uitziet. Belangrijker is dat je hiermee van de sterrenhemel kunt aflezen welke tijd van het jaar het is.'

'Met andere woorden, een soort sterrenkalender die aangeeft wanneer je het regenseizoen kunt verwachten, dus wanneer je moet zaaien en oogsten.'

'En ook wanneer je met je zeilschip moet vertrekken. En waar je je bevindt. De achterkant is als een sextant te gebruiken waarmee je redelijk exact het azimut van de zon kunt meten.'

'Waar zijn die andere tandraderen voor?'

'Misschien kun je er een blik mee openen, meer kan ik er echt niet van zeggen. Dat zult u een technischer geschoold iemand moeten vragen,' antwoordde Gamay. 'Jammer dat het mechanisme is verroest. Ik zou best willen weten waar we zijn.'

Chi rommelde in zijn rugzak en trok een kaart tevoorschijn die hij op zijn knieën uitvouwde. 'Deze rivier staat er niet op,' zei hij, terwijl hij met zijn vinger aangaf waar ze zich ongeveer moesten bevinden. 'Volgens mij is deze rivier alleen direct na het regenseizoen zo breed. Gezien onze snelheid en de richting vermoed ik dat we de grens met Guatemala naderen, als we er niet al over zijn. Wat ook logisch is. De gestolen voorwerpen worden via Guatemala naar Belize en verder gesmokkeld.'

'Toen ik hier voor de NUMA naar toe kwam, stond een bezoek aan Guatemala niet op het programma, maar ik vrees dat ik weinig keus heb.'

'Je kunt het ook positief bekijken,' zei Chi. 'Nu kunnen we misschien een eind aan die verschrikkelijke smokkelpraktijken maken.'

Gamay trok een wenkbrauw op. Ze hoopte maar dat er iets van Chi's optimisme op haar zou overslaan. Gezien de hachelijke positie waarin ze zich al zo lang bevonden, had ze hen geen moment als een stel boevenvangers beschouwd. Haar belangrijkste doel was overleven. Ze was ondertussen doodmoe van dit naspelen van de Perils of Pauline. Dat ze nog leefden was waarschijnlijk toch puur geluk.

Ze wees op een aantal met potlood aangebrachte kruisjes op de kaart. 'Wat zouden die betekenen?'

Chi bekeek ze even aandachtig en zei: 'Het kan van alles zijn. Opgravingen, plekken waar ze de voorwerpen of voorraden opslaan, distributiepunten.'

'En volgens dit raadselachtige ding stevenen we recht op nieuwe avonturen af.' Ze tilde het instrument op en gaf het aan Chi terug.

'Interessant,' zei Chi peinzend, terwijl hij het oude instrument voorzichtig in zijn tas terug stopte. 'We waren zo met het praktische nut van dit ding bezig, dat we helemaal niet meer aan het archeologische belang ervan dachten.'

'Dat laat ik dan ook graag aan anderen over. Ik ben nu hydrobiologe'

'Toch kunt ook u niet ontkennen dat de vondst van een Oud-Grieks artefact in een pre-Columbiaanse omgeving de nodige vragen oproept.'

'Vragen die ik niet kan beantwoorden.'

'Ik ook niet. Nog niet althans. Maar ik weet wel dat ik de woede van de gevestigde archeologen over me afroep zodra ik ook maar iets over een pre-Columbiaans contact met Europa laat doorschemeren. Dit instrument is daar niet uit zichzelf gekomen. Het is er door Europeanen die naar Amerika kwamen achtergelaten of het is door Amerikanen die in Europa waren meegenomen.'

'Misschien is het maar goed dat we het aan niemand kunnen vertellen,' zei Gamay.

De plotseling sterker wordende stroom eiste al hun aandacht op. De rivier was nog smaller en kloofachtiger geworden met steeds steilere en hogere oevers. Chi kon de boot nauwelijks in bedwang houden en Gamay nam het roer weer over. Ze hoorden nog niet het gebulder van water wat op naderende watervallen zou wijzen, maar Gamay bleef op haar hoede.

'We gaan steeds sneller,' zei ze.

'Kunt u niet wat vaart minderen?'

'Ik geef nauwelijks gas om de macht over het roer niet te verliezen. Hou ogen en oren wijd open. Als het water voor ons onrustig wordt, stuur ik direct naar de kant en dan zien we wel verder.'

Aan de voet van de muurachtige oevers lag een paar meter brede modderige zandstrook. Voldoende ruimte om aan te leggen en even op adem te komen. Ze had hier nog een andere overweging voor. Ook voor de chiclero's was dit de enige weg, wat betekende dat de rivier voor een kleine boot bevaarbaar moest zijn. Het varen met een boot op sleeptouw begon wel een probleem te worden. Het was hoog tijd om de kant op te zoeken, de voorraden over te laden en de tweede boot los te maken.

De rivier versmalde opeens sterk en de snelheid van de stroming verdubbelde haast.

Ze keken elkaar vragend aan. Nog steeds niet het bulderen van een waterval. Ze waren halverwege een lange bocht, de oevers sloten hen nu zo dicht in dat het haast leek alsof ze ze konden aanraken. Gamay wilde de bocht zo wijd mogelijk nemen en de boot recht op het strandje laten lopen. De tweede boot zwiepte zijdelings weg en gaf een tegenruk waardoor sturen bijna onmogelijk werd. Ze wist uit ervaring dat wanneer er op een boot iets fout gaat, het ook meteen goed fout gaat. Drastisch ingrijpen is dan de enige manier om een ramp te voorkomen.

'Hak 'm los!' schreeuwde ze.

Chi staarde haar niet-begrijpend aan.

Ze maakte met de zijkant van haar hand een snijbeweging. 'Hak de lijn van de andere boot door anders komt-ie in onze schroef terecht.'

Zodra Chi het begreep, handelde hij ogenblikkelijk. Met een bliksemsnelle haal van zijn machete hakte hij het sleeptouw door. De zwaarbeladen praam maakte een trage draaibeweging en schoot toen recht op hen af. Gamay en Chi keken allebei naar de boot en hoopten dat hij langs hen heen zou scheren. Een aanvaring in deze nauwe kloof zou desastreus zijn. Ze keek over haar schouder in een poging met een uitgekiende stuurbeweging een botsing te vermijden en zag daardoor de kalkstenen muur die voor hen opdoemde pas op het allerlaatste moment.

Gamay kon nog juist bukken zodat ze haar hoofd niet stootte toen de praam een holte in de muur inschoot. Binnen enkele seconden had de snelstromende rivier hen zo diep in de muil opgeslokt dat ook het laatste straaltje daglicht was verdwenen.

'We hebben licht nodig, professor,' zei ze met een in de inktzwarte duisternis galmende stem.

De zaklamp flitste aan en de lichtbundel viel op natte rotsen die op een paar meter voor hen glinsterden. Met een ruk aan het roer probeerde ze een botsing te voorkomen, de beweging was iets te abrupt waardoor de boot dwars op de stroom kwam te liggen. Enkele spannende seconden later had ze de praam onder controle en voeren ze weer met de stroom mee.

Chi liet het licht van de zaklamp voor en boven hen langs het natte rotsgewelf gaan. De ondergrondse rivier deed haar aan het lachspiegelpaleis op de kermis denken, alleen viel hier niets te lachen. Vooral toen ze in de lichtbundel bovenin het gewelf bladachtige zakjes zagen hangen. Het licht reflecteerde in duizenden vuurrode lichtpuntjes. Ze hield haar adem in, niet zozeer uit angst als wel vanwege de overweldigende ammoniakstank.

'Ik haat vleermuizen,' mompelde ze tandenknarsend.

'Rustig blijven, dan is er niets aan de hand,' waarschuwde Chi.

Die waarschuwing was overbodig, want Gamay was verstijfd van schrik bij de gedachte aan al die leerachtige vleugels en vlijmscherpe snijtandjes.

De beestjes bleven waar ze waren en geleidelijk dunde de vleermuizenkolonie uit tot ze er uiteindelijk helemaal voorbij waren.

'Fascinerend,' zei Chi. 'Ik heb nog nooit een rivier zo onverwachts ondergronds zien gaan.'

'Neemt u me niet kwalijk, professor, maar wat mij betreft zitten er in uw land toch iets te veel grotten en holen in de grond.'

'Si, dr. Gamay. Een Zwitserse kaas is er niets bij, vrees ik.'

Gamay probeerde het van de positieve kant te bekijken, maar realiseerde zich opeens dat die er niet was. Ze waren door de aarde opgeslokt en er was geen enkele aanwijzing dat ze er ooit weer uit zouden komen. Het was in ieder geval een route die de chiclero's gebruikten, wat betekende dat ze waarschijnlijk op meer smokkelaars zouden stuiten. Gamay tilde de schroef uit het water, waarna ze met een peddel stuurden en zich met handen en voeten van de rotsen afhielden wanneer de praam met veel kabaal tegen de zijmuren van de grot botste.

Gamay greep een stalagmiet vast en sloeg het uiteinde van het doorgehakte touw er een paar keer omheen. De geïmproviseerde kikker hield. Ze klauterden op een vlak stuk rots en staken een kampeerlamp aan. Gamay had verwacht dat hun dolende voorraadboot nog langs zou schieten, maar hij was waarschijnlijk ergens blijven haken. Chi betreurde het verlies van zijn gekookte ham. Gamay zei dat de boot misschien later nog zou opduiken. Het ingeblikte vlees miste ze niet, maar de brandstof en het water zouden goed van pas komen.

Tijdens een lunch van gedroogd vlees met koude tortilla's bespraken ze hun verdere mogelijkheden en ze waren het met elkaar eens dat ze maar één ding konden doen: doorgaan. Geen van beiden durfden ze de stille angst te uiten dat de rivier misschien doodliep. Of dat er helemaal geen eind aan zou komen. Maar de mogelijkheid hing hen als een zwarte wolk boven het hoofd.

Ze stapten weer in de boot, startten de motor om enige greep op hun koers te houden en vervolgden hun tocht, waarbij ze het eerste half uur door de muffe, vochtige lucht regelmatig in hevige hoestbuien uitbarstten. Gamay had het gevoel alsof haar longen onder dezelfde schimmelige aanslag zaten als de rest van haar lichaam. De stroom leek af te nemen. Chi, die met zijn lamp de weg voor hen aftastte, meldde dat de rivier weer vrijwel even breed was als voor de watervallen. Chi had de kampeerlamp in de punt van de boot gezet en het gele schijnsel verlichtte een ruimte die op een enorme grot leek.

'Stop!' schreeuwde Chi boven het plotseling sterk galmende geluid van de motor uit.

Gamay liet de gashendel los en gaf een ruk aan het roer, waarmee ze nog net een botsing met de voor hen opdoemende muur wist te vermijden. De rivier was weer verdwenen. Ze vermoedde dat hij verder de diepte inging. Ze bevonden zich in een enorm bassin. Ze zagen een smalle aftakking van de rivier. Bij gebrek aan iets beters stuurde Gamay de praam op het kanaal af dat door mensenhanden gemaakt leek.

Chi deed de lamp uit en leunde voorover met zijn blik strak op een vaag oranje schijnsel dat terwijl ze er in de duisternis op af voeren geleidelijk steeds feller werd en uiteindelijk een flakkerende kerosinelantaarn op een paal bij een kleine aanlegsteiger bleek. Gamay legde de boot naast twee vrijwel identieke pramen die er afgemeerd lagen en zette de motor af. Ze luisterden ingespannen, maar hoorden alleen hun eigen nerveuze ademhaling.

'Volgens mij is dit het einde van de rit,' zei Gamay.

Wat er van de voorraad over was pakten ze in Chi's rugzak en ze liepen voorzichtig over de steiger die aan een kalkstenen plateau was gebouwd. Deze stoepachtige strook werd geleidelijk breder en de ruwe rotswanden waren hier tot gladde muren uitgehakt. Ze volgden een spoor van lichtjes en liepen zo van lamp naar lamp tot ze in een grote ruimte kwamen. De muren en het plafond waren ook hier keurig glad uitgehakt.

Chi keek om zich heen. 'Dit was een steengroeve. Hier haalden de ouden waarschijnlijk het kalksteen voor hun tempels en huizen vandaan. We staan hier te midden van Maya-activiteiten.'

'Ik dacht niet dat die al kerosinelampen hadden.'

'Nee. Het goede nieuws voor ons is dat er dus ergens een ingang moet zijn.'

Bij een verdere inspectie van de omgeving stuitten ze op tientallen houten, op pallets gestapelde kisten. Chi liep de hele rij af en tuurde hier en daar in de kisten. 'Ongelooflijk,' fluisterde hij. 'Hier liggen honderden artefacten uit de Mayacultuur. Ze gebruiken deze groeve als opslagplaats van hun gestolen waar.'

'Klinkt logisch,' zei Gamay. 'De buit wordt hier via de rivier naar toe gebracht en voor verder transport gereedgemaakt.' Er ging haar een lichtje op. 'Voor dat verdere transport hebben ze een vervoermiddel nodig.'

Chi luisterde al niet meer. Hij stond voor een aantal brede planken die tegen een van de zijmuren waren bevestigd. Het licht van zijn zaklamp streek over een rij grote stenen blokken die als in een grafsteenwinkel op de planken uitgestald stonden. 'Weer die schepen,' fluisterde hij.

Gamay kwam naast hem staan en zag de reliëfafbeeldingen in het steen. 'Dit zijn dezelfde taferelen als we bij de ruïnes hebben gezien.'

'Ja, het ziet ernaar uit dat er op een veel grotere schaal wordt geplunderd dan ik al dacht. Ze moeten behalve waar wij waren nog andere vindplaatsen met een dergelijke archeologische waarde hebben ontdekt. Deze stukken kunnen ze alleen met diamantzagen uit de muren hebben gesneden.' Hij zuchtte diep. 'Dit is rampzalig.'

Hun rationele nieuwsgierigheid was nu sterker dan hun overlevingsinstinct. Ze hadden er waarschijnlijk de rest van de dag afbeeldingen staan vergelijken, als Gamay's oog niet toevallig op een witachtig schijnsel aan het andere uiteinde van de groeve was gevallen. Daglicht. Eindelijk een uitweg uit deze griezelige omgeving. Sinds ze uit de boot waren gestapt, had ze het onaangename gevoel dat ze niet alleen waren. Na een vluchtige blik over haar schouder greep ze Chi bij zijn arm en sleurde hem bij de stenen artefacten weg.

Het licht kwam door een opening ter grootte van een gemiddelde garagedeur voorzien van een voor de Maya's kenmerkende kraagsteen. De plotselinge overgang van de duistere kilte naar de schroeiende hitte was een schok en ze stonden enige tijd vrijwel volledig verblind met de ogen te knipperen om aan het felle zonlicht te wennen. Voor de opening bevond zich een laadplatform met een draailier. De grond rond het platform was doordrenkt met motorolie en doorwoeld met sporen van banden.

Gamay stapte naar voren maar hield in toen ze iets in haar gezichtshoeken waarnam. Ze keek naar rechts en vervolgens naar links en schrok van wat ze zag. Aan beide kanten van de ingang van de steengroeve, die in een heuvel was uitgehakt, stond een man. De ene had een karabijn op haar gericht en de andere een jachtgeweer op Chi. Ook staken er pistolen uit de riem die ze om hun middel droegen. Gamay en Chi wisselden een blik van verstandhouding dat ze geen overijlde acties zouden ondernemen. Hun enige ontsnappingsmogelijkheid was de weg terug die ze gekomen waren en die werd het volgende ogenblik versperd door een derde man die uit de groeve opdook. Haar intuïtieve gevoel dat ze werden gevolgd was dus juist geweest, concludeerde Gamay spijtig.

Alle drie hadden ze hetzelfde onverzorgde, ongeschoren uiterlijk waar ze bij deze boeven aan gewend was geraakt, maar deze chiclero's hadden een nog hardere, meer gedisciplineerde uitstraling dan de mannen die hen op de rivier hadden achternagezeten. Dat lag ook voor de hand. De mannen op de plek van de opgravingen stonden natuurlijk onder aan de hiërarchie, de arbeiders die de voorwerpen opgroeven en de pakezels die ze vervoerden. Dit waren de bewakers. De derde man maakte een korte opmerking tegen de anderen. Ze gebaarden met hun wapens dat Gamay en Chi een zandpad moesten volgen dat van de groeve wegleidde.

Ze liepen enkele minuten door een bos tot ze op een plek kwamen waar bomen en struiken waren weggehakt tot een parkeerplaats voor een gedeukte en met modder besmeurde GMC pickup-truck met vierwielaandrijving. Door de openstaande deur van een schuurtje zagen ze vettig gereedschap hangen. Er stond een man aan de motor te werken. Toen hij de anderen hoorde aankomen, stapte hij achteruit onder de openstaande motorkap vandaan. Hij was een magere man met een bleke, wasachtige huid en een onverzorgd ringbaardje dat hem het uiterlijk van een armoedige satan gaf. Hij wisselde een paar woorden met de hoofdbewaker. Ook zonder dat ze Spaans verstond, begreep Gamay dat de monteur hier de leiding had.

Hij vroeg iets aan Chi, die zich weer als een nederige peón voordeed. Ze spraken enige tijd met elkaar, waarop de man zijn voorhoofd fronste en met een uitdrukking van dit-kan-er-ook-nog-wel-bij zijn hoofd schudde. Gamay merkte tot haar opluchting dat de dreigende verkrachtersmentaliteit van hun eerdere belagers hier volledig achterwege bleef, maar het feit dat de man gedurende het gehele gesprek met Chi zijn hand op zijn pistool hield, was daarentegen weinig geruststellend. Nadat hij even had nagedacht stapte hij in de cabine van de vrachtwagen en sprak daar zachtjes met een krakende mobilofoon-stem. Het gesprek laaide af en toe fel op, maar de monteur grijnsde toen hij terugkwam en de bewakers een bevel gaf. Ze grepen Gamay en Chi vast en wierpen hen achter de vrachtwagen ruw op de grond, waarna hun voeten werden geboeid en ze met hun armen aan de bumper van de auto werden vastgebonden.

'Wat zei hij?' fluisterde Gamay, toen ze alleen waren.

'Ik heb hem gezegd dat we verdwaald waren, dat u een wetenschapper bent en dat ik uw gids ben, dat we per ongeluk de grot zijn ingezogen.'

'Gelooft hij dat?'

'Is niet van belang. Hij zei dat hem bevolen is om iedereen die hij hier aantreft dood te schieten. Maar hij heeft wel via de mobilofoon contact met zijn bazen opgenomen en die hebben hem gezegd dat hij ons naar hen toe moet brengen.'

'Hij leek nogal tevreden met zichzelf dat hij de verantwoordelijkheid van zich af had kunnen schuiven. Hoe lang hebben we nog?'

'Er is iets met de motor van de vrachtwagen. Zodra hij die gerepareerd heeft... vamanos.'

Gamay slaakte een diepe zucht. Echt bang was ze niet. Alleen maar doodmoe en teleurgesteld dat ze na alle strubbelingen op de rivier van de afgelopen dagen op het allerlaatst toch weer gevangen waren genomen. Na al hun inspanningen waren ze nu nog geen haar beter af als toen ze in de grot werden opgesloten. Het enige positieve was dat deze chiclero's niet loerend naar haar lichaam met verkrachting hadden gedreigd. En ze hoefden nu ook niet te voet verder. Ze richtte haar aandacht op de vrachtwagen. Die zou hun ticket naar de vrijheid kunnen zijn als ze het voor elkaar kregen de vier gewapende mannen de contactsleutel te ontfutselen. Ze leunde met haar hoofd achterover tegen de bumper en zette al hun mogelijkheden nog eens op een rijtje. Ze besefte al snel dat zoals de zaken er nu voorstonden er voor hen maar één kans was om hier weg te komen. Door een wonder. Ze sloot haar ogen. Het zou een lange nacht worden.

36

Zavala zag de lichamen vanuit de eerste helikopter in de schemering liggen. De Huey vloog op boomhoogte en volgde de kronkelende loop van de rivier tot Zavala in een bocht de aangespoelde lijken ontdekte. Hij vroeg de piloot of hij er dichterbij kon komen. De Huey scheerde schuin over het water en bleef hangen. Zavala leunde ver uit de grote deur en inspecteerde de lijken. Vervolgens nam hij via de portofoon contact op met de tweede helikopter die traag boven hen een grote cirkel beschreef.

'Paul en Kurt, voor zover ik het kan zien is dit niets om ons zorgen over te maken. Alle lijken zijn volgens mij mannelijk.' Met andere woorden, Gamay bevond zich niet onder de doden.

'Weet je 't zeker?' vroeg Trout.

'Zo zeker als ik het van hier kan zien.'

Austins stem kwam ertussen. 'Bedankt. Dit hier kunnen we goed als onze uitvalsbasis gebruiken. Is de limo klaar?'

'Volgetankt en klaar voor de start.'

'Prima. Vooruit dan.'

Met de beide, van het Mexicaanse leger geleende helikopters waren ze over de ruïnes gevlogen waar Gamay aanvankelijk was verdwenen. Trout wilde dat zijn maten van het NUMA-team van het begin tot het eind een volledig overzicht hadden van de vluchtweg van Gamay en Chi. Trout was over de watervallen gevlogen en had de rivier stroomafwaarts gevolgd tot ze de lijken zagen.

Zavala bracht de instructies van Austin aan de piloot over. De Huey vloog naar het breedste gedeelte van de rivier, waar hij zachtjes daalde tot het grote voorwerp onder de buik van het toestel het wateroppervlak raakte. Zavala haalde een hendel over, waarop de helikopter bevrijd van het gewicht dat hij bij zich droeg, naar boven schoot. De Huey maakte plaats voor de tweede helikopter met Austin en Trout aan boord.

Austin was er als eerste uit en liet zich vliegensvlug langs een lijn zakken tot hij in een vaartuig stond dat in de verte iets van een banaanvormige badkuip had. Hij klikte de lijn los en drukte een start-knop in, waarna hij het eigenaardige gevaarte zo manoeuvreerde dat ze onder Trout bleven die nu langs de lijn naar beneden kwam.

Hierna volgde een waterdichte tas, die door Trout werd opgevangen.

Het was knap link in de turbulentie van de grote schroef recht onder de heli. Met zijn lengte had Trout het voordeel van een eerste honkman bij het reiken naar het pakket dat de voor hen zo belangrijke voorraden bevatte. Hoewel uit zijn beschaafde manier van doen duidelijk zijn academische achtergrond sprak en hij door zijn slanke lichaamsbouw niet al te sterk leek, had Trout aan de tijd dat hij als beroepsvisser werkte een stel stevige schouders en armen overgehouden. Hij tilde het slingerende pakket zonder problemen van de haak en de Huey vloog weg.

'Normaal gesproken neem ik geen lifters mee, maar je hebt een eerlijk gezicht,' riep Austin boven het kabaal van de motor uit.

Trout glimlachte. Ondanks zijn bezorgdheid over Gamay was hij dolblij dat ze nu eindelijk iets déden. Hij klikte de draagbare mobilofoon van zijn riem en sprak erin.

'Bedankt voor de limo, Joe.'

'Graag gedaan. Maar probeer 'm even uit voordat je ermee op pad gaat.'

De 'limo' was een tweepersoons Seal, een van de kleinste hovercrafts ter wereld. De grasgroene romp van schuimrubber en glasvezel met een ronde achtersteven en een spitse punt was slechts vierenhalve meter lang. Met de gecombineerde kracht van de stuwschroef en het rotorblad dat voor de lift zorgde haalde de Seal op een luchtkussen zowel over water als over land een maximale snelheid van zo'n veertig kilometer per uur. Terugdenkend aan Nina Kirovs ervaring met de gigantische hovercraft had Austin het idee opgevat dat ze het varen met plezierboten niet per se aan de slechteriken hoefden over te laten. De Seal was speciaal ontworpen voor jagers en natuurbeschermers die zich in normaal gesproken ontoegankelijk terrein wilden begeven. Voor de Speciale Eenheid was een standaardmodel van aanpassingen voorzien, zoals een schijnwerper, infraroodkijkers en bevestigingspunten voor een licht machinegeweer.

Austin liet de twintig pk Briggs and Stratton-motor op volle toeren draaien en voelde hoe het voertuig zich op haar luchtkussen uit het water verhief. Hij maakte een paar snelle bochten en cirkels, schoot op volle snelheid vooruit en minderde weer vaart. Tevredengesteld dat hij het nog in zijn vingers had, gaf hij de besturing aan Trout over. Terwijl Trout zich met de wendbaarheid van het voertuig vertrouwd maakte, zocht Austin in hun voorraadtas en haalde zijn pistool en twee CAR-15's, de verkorte karabijnversie van de M-16, tevoorschijn. Behalve dat het als automatisch geweer goed was voor 950 schoten per minuut kon het wapen ook als granaatwerper worden gebruikt.

Austin had het liefste dat er geen schot werd gelost, maar hij zag het somber in. Hij lachte al lang niet meer over Trouts camouflagepak; hij had er nu ook zelf een geleend en zijn felwitte haardos met een gevechtspet bedekt.

Toch hadden ze niets om zich tegen de afgrijselijke stank te wapenen die hen tegemoet walmde toen ze de drijvende lijken naderden. De NUMA-mannen doopten hun halsdoekjes in het water om ze druipnat voor hun neus te binden voordat ze dichterbij kwamen. De lijken zagen eruit alsof er iemand lucht in had gepompt. Trouts mond was tot een smalle streep vertrokken toen hij zijn walging overwon en één voor één de lichamen inspecteerde.

Zodra hij zich ervan had vergewist dat ze er niet bij was, klikte hij de mobilofoon aan. 'Alles oké, Joe. Gamay is er niet bij.'

'Blij dat te horen, maatje.'

'Volgens mij zijn dit de gasten die ons uit de lucht probeerden te schieten.' Hij huiverde bij de herinnering hoe dicht Gamay bij de watervallen was geweest.

'We vliegen nog even snel de rivier af. Misschien zit ze een eindje verderop te wachten tot jij en Kurt haar komen redden.'

'Nogmaals bedankt dat je je plaats hebt afgestaan.'

'No problemo, amigo.'

De vorige avond was er een korte discussie geweest over wie Austin zou vergezellen. Zavala wilde graag mee, maar hij begreep dat Trout erbij moest zijn als ze Gamay vonden, levend of dood. Een praktischer reden was dat ze in de commandopost iemand nodig hadden die Spaans sprak en als contactpersoon met de Mexicanen kon optreden.

Het volgende moment verschenen de beide Huey's boven de boomtoppen. Austin richtte de steven van de Seal stroomafwaarts en gaf gas. De hovercraft kwam het water uit en spoot als uit een katapult weggeschoten vooruit. Toen hij zijn collega's van de Speciale Eenheid vroeg of ze iets voor hem hadden waarmee hij zich op lastig bereikbare plaatsen kon begeven, wist Austin dat je met luchtverkenning in korte tijd een groot oppervlak bestreek, maar in het regenwoud op de grond was zoiets kleins als een mens nauwelijks waarneembaar.

Ze namen de besturing regelmatig van elkaar over, waarbij ze een strakke snelheid van zo'n dertig kilometer per uur aanhielden. In al die tijd dat Gamay en Chi op de rivier waren geweest, hadden ze na de watervallen een afstand van nauwelijks tachtig kilometer afgelegd. Met de aanmerkelijk snellere hovercraft en zonder nachtelijk oponthoud zouden zij diezelfde afstand in een fractie van die tijd overbruggen. Met zijn scherpe ogen zag Trout al van verre iets midden op de rivier glinsteren. Ze stuurden op het eilandje aan en Trout stapte uit. Chi had er heel goed op gelet dat ze absoluut niets op het eiland achterlieten, maar hij had een verpakkingspapiertje over het hoofd gezien. Zwijgend stapte Trout weer in en liet Austin zien wat hij gevonden had. Austin knikte, gaf weer gas en voerde de snelheid op.

De mobilofoon kraakte en Zavala's stem klonk. 'Kurt, dit is krankzinnig!'

'We horen je, Joe. Wat is er?'

'Ik weet 't niet. We hebben de rivier voor jullie uit gevolgd. Hij kronkelt flink en versmalt op een gegeven moment tot een soort ravijn. Geen enkel teken van Gamay of Chi, dus vlogen we door, en toen was de rivier opeens verdwenen.'

'Wat zeg je?'

'De rivier eindigt gewoon. Het ene moment is-ie er nog en het volgende is-ie weg.'

'Waar zijn jullie nu?'

'We werken nu een vast zoekpatroon af om te kijken of we de rivier weer ergens kunnen oppikken. Zo niet, dan komen we naar jullie terug.'

De mini-hovercraft vervolgde haar weg. Ook zij merkten dat de rivier smaller werd en de oevers steiler.

Zavala meldde zich weer. 'Niets, Kurt. We komen terug. De heli's moeten nodig bijtanken.'

Ze hadden extra brandstof meegenomen en die bij de ruïnes achtergelaten. Met hun snelheid zou het niet veel tijd kosten om terug te vliegen, bij te tanken en zich weer bij de zoekploeg te voegen. Austin zei dat hij en Trout de rivier stroomafwaarts zouden blijven volgen tot ze niet verder konden. Daar zouden ze de terugkomst van de Huey's afwachten. Ze zwaaiden toen ze de helikopters zagen overvliegen en vervolgden hun weg.

Ze bevonden zich nu in de kloof, waar ze hun snelheid door de sterkere stroming nog extra konden opvoeren tot ze opeens de praam zagen. Hij lag in de modder langs de oever. Austin stuurde de hovercraft naar het strandje, waar hij en Paul er tegelijk uit sprongen. De praam was volgepakt met dozen en door het gewicht zo stevig vastgelopen dat de stroming er geen vat meer op had.

'Wat denk jij, Paul?'

'Volgens mij hebben zij niet in deze praam gezeten. Ik denk dat ze hem op sleeptouw hadden. Kijk, hij is zo volgepakt dat er geen zitplaats is. Bovendien staat de buitenboordmotor omhoog. En dit touw hier aan de boeg is doorgesneden.'

Austin trok aan een rubberslangetje. 'Je hebt gelijk. Kijk, de brandstofslang van de motor is niet eens met de tank verbonden.'

Ze trokken de praam verder de kant op en zaten even later weer in de hovercraft. Het was nog maar een kort stukje tot de plek waar de rivier eindigde. Austin gaf extra gas om de hovercraft niet te laten afdrijven.

'Dat is het antwoord op Joe's verdwijnende rivier,' zei Trout. 'Geen mysterie dus. Hij gaat hier de grond in.' Via de mobilofoon probeerde hij Zavala te bereiken, maar kreeg geen antwoord en ging ervan uit dat ze te ver van elkaar af waren of dat de zender niet door de hoge rotswanden heen kwam. Zonder enige aarzeling besloten ze door te gaan. Ze voeren langzaam naar binnen zonder het luchtkussen te gebruiken en Trout lichtte met zijn zaklamp bij.

Door de trillingen en de herrie van de stuwschroef schrokken de vleermuizen op. Ze kwamen als door een windvlaag losgeblazen naar beneden gedwarreld, één overweldigende massa flapperende vleugels en blikkerende klauwtjes. Austin voerde hun snelheid op en de hovercraft verhief zich weer op het luchtkussen. Beide mannen zaten diep ineengedoken in de open cockpit en zagen in de wervelende zwerm zwarte, fladderende beestjes haast geen hand voor ogen. Ze botsten verschillende keren tegen de rotswanden, maar zolang ze niet bleven steken, hield Austin het pedaal tot op de bodem ingedrukt.

Ten slotte waren ze er doorheen en was het zicht weer vrij.

Austin nam gas terug tot de motor stationair draaide en ze alleen nog met de stroom meedreven.

'Alles oké?' vroeg hij.

'Mijn haar is waarschijnlijk net zo wit als dat van jou, maar verder is alles goed. Laten we doorgaan.'

Het motorgeluid was oorverdovend in deze afgesloten ruimte waar de echo's tussen de rotswanden heen en weer kaatsten. Austin kon alleen maar hopen dat eventuele tegenstanders die ze hier tegenkwamen stokdoof waren, aangezien ze hun komst op deze manier al van verre aankondigden. Ze voerden hun snelheid weer op en bereikten al snel de grotere grot. Ter oriëntatie maakten ze een wijde cirkel in het bassin en zagen dat de rivier hier opnieuw leek te eindigen, maar dat er wel een zijkanaal was.

Het kanaal leidde naar een door een lamp verlichte steiger. Ze meerden de hovercraft naast de drie pramen af en stapten uit. Met getrokken wapens liepen ze door de verbindingsgang de groeve in. Ze stopten even om in de kisten te kijken, waarna ze meteen doorliepen. In de verte zagen ze daglicht schemeren.

37

Austin bleef onder de met een kraagsteen verstevigde doorgang staan en luisterde naar de muziek die hen tegemoet klonk. Een Zuid-Amerikaans ritme. Met zijn rug tegen de muur schoof hij voorzichtig naar de hoek, zijn CAR-15 in de aanslag, vinger aan de trekker. Hij stak zijn hoofd naar buiten en speurde de omgeving rond het platform af, waarna hij, omdat hij niemand zag, behoedzaam het zonlicht instapte. Hij gebaarde Trout hem te volgen. Met Austin voorop liepen ze zwijgend over de smalle zandweg, er angstvallig voor zorgend dat ze zoveel mogelijk in de beschutting van het omringende struikgewas bleven.

Vlakbij de plek waar een platgetreden pad van de hoofdweg afsloeg, stapten ze het struikgewas in en lieten zich op handen en voeten zakken. Zo kropen ze evenwijdig aan het pad verder tot ze aan de rand van een open plek kwamen, waar ze zich op hun buik lieten vallen en zo ver mogelijk naar voren schoven. Austin tilde zijn hoofd op en tuurde door het hoge gras. Hij voelde Trouts hand op zijn schouder, maar hij had zelf de wijnrode haardos al gezien. Gamay. Ze lag vastgebonden aan de achterbumper van een gedeukte GMC-vrachtwagen. Haar gezicht had de kleur van een gekookte kreeft, haar verbrande neus was hevig aan het vervellen en haar normaal weelderige haren hingen in vettige slierten om haar hoofd, maar verder leek alles in orde. Naast haar lag een indiaanse man, ongetwijfeld dr. Chi. Gamay opende haar ogen en keek aandachtig om zich heen alsof ze hun aanwezigheid aanvoelde.

Austin nam snel de rest van het tafereel in zich op. De muziek kwam uit een draagbare gettoblaster die in de bak van de pickup-truck stond. Achter de vrachtwagen zaten drie mannen te kaarten. Hun wapens lagen binnen handbereik en alle drie droegen ze pistolen. Austins blik dwaalde naar de voorkant van de vrachtwagen, waar een vierde man aan de motor sleutelde. Ook hij droeg een pistool, maar zorgwekkender was de AK-47 die rechtop tegen een van de banden stond. Austin gaf Trout een teken dat ze zich moesten terugtrekken. Paul knikte; hij begreep de noodzaak om de boel eerst beter te verkennen, maar de teleurstelling op zijn gezicht was onmiskenbaar.

Een paar minuten later kwamen ze met een boom als rugdekking overeind en bespraken de situatie.

'Er zijn vier gewapende mannen die tegenover onze wapens normaal gesproken geen probleem hoeven te zijn,' zei Austin. 'Maar

Gamay en dr. Chi liggen precies in de vuurlinie. En dat de vierde man zo ver van de anderen afstaat, bevalt me ook niet. Hij heeft een AK binnen handbereik. Daar zou hij nog behoorlijk wat schade mee kunnen aanrichten. Een voorstel?'

'We zouden versterking kunnen vragen,' zei Trout, terwijl hij op de walkietalkie aan zijn riem tikte. 'Maar ook als ze hier heel snel zijn, zal er daardoor nog meer worden geschoten met een grotere kans dat er slachtoffers vallen.'

'Precies wat ik ook denk.' Austin krabde aan de stoppels op zijn kin. 'Gamay en Chi zijn er zo te zien redelijk aan toe, wat betekent dat iemand ze in leven wil houden, op dit moment nog wel in ieder geval.'

'Volgens mij vertrekken ze zodra het probleem met de motor is verholpen.'

'Ja, dan verandert de situatie. Ze stoppen met kaarten en lopen weg uit de vuurlinie. Of misschien krijgen we een kans wanneer ze Gamay en Chi laten instappen. Zodra ze van positie veranderen, kunnen wij onze slag slaan.'

'Er is nog een andere mogelijkheid,' zei Trout. 'Er kunnen nog meer van die gasten opduiken.'

'Ik besef dat we een bekende situatie voor een onbekende inruilen, en dat bevalt me net zo min als jij, maar ik vrees dat er niets anders opzit dan af te wachten.'

Trout gaf met een aarzelend knikje te kennen dat hij het ermee eens was. Ze kropen terug naar de rand van de open plek. Er werd nog volop gekaart en de monteur was nog druk met de motor in de weer. Austin zag tot zijn genoegen dat Gamay en Chi allebei hun ogen open hadden. Hij onderdrukte de woede die bij hem opkwam.

Nadat Austin allang geen Latijns-Amerikaanse muziek meer horen kon, stapte de monteur onder de motorkap vandaan, veegde zijn handen aan een vettige doek af en klom de cabine in. De motor startte al bij de eerste poging en vulde de lucht met luid geknetter. Uit de uitlaat walmde een zwartpaarse rookwolk, waarin Gamay en Chi haast volledig uit het zicht verdwenen. Ze sloegen wild met hun hoofden heen en weer in een vergeefse poging aan de giftige dampen te ontkomen.

Aan het kaarten kwam abrupt een einde. De spelers graaiden hun geld bijeen, krabbelden overeind en renden met hun handen voor hun gezicht van de achterkant van de vrachtwagen weg. En van hun wapens zag Austin tot zijn vreugde. Ze begonnen de monteur uit te kafferen die net weer uit de cabine was gesprongen. Toen hij zag dat de bewakers niet met het gewenste enthousiasme op zijn prestatie reageerden, liep hij op hen af en greep de eerste de beste bij zijn kraag, sleurde hem ziedend van woede naar de voorkant van de vrachtwagen en dwong hem naar de lopende motor te luisteren. De andere bewakers barstten in lachen uit en kwamen er bijstaan.

'Nu,' zei Austin.

De belangrijkste voorwaarde voor een succesvolle aanval vanuit een hinderlaag is de overdondering vanuit een volstrekt onverwachte hoek. Ze hadden de chiclero's met één zwaai van hun karabijnen kunnen neermaaien, maar voor Austin was dit een reddingsactie en geen moordaanslag. Hij en Trout stonden op en wandelden nonchalant het terrein op. Trout schoot korte salvo's in de lucht, terwijl Austin de chiclero's onder schot hield. Het ging om de intimidatie. De schoten hadden het gewenste effect. Althans gedeeltelijk. De drie bewakers zagen de beide terminators op zich afkomen, wierpen een blik op hun nutteloze wapens buiten bereik, staarden weer naar de witharige man met de kille glans in de ogen en zijn boomlange metgezel, en stoven als door de wind opgezweepte bladeren het bos in.

De monteur dook de cabine in, gooide de vrachtwagen in de eerste versnelling en drukte het gaspedaal in. De doorslippende banden groeven diepe geulen in de grond, waaruit twee modderfonteinen opspoten. Met brullende motor scheurde de vrachtwagen het terrein af, Gamay en Chi als de blikjes aan de auto van een pasgetrouwd stel achter zich aan sleurend. Uit de laadbak klonk nog de muziek uit de gettoblaster.

Austin gilde naar Trout dat hij de vluchtende chiclero's in de gaten moest houden, terwijl hij de Bowen met de vliegensvlugge behendigheid van een duellerende cowboy uit Dodge City van zijn heup wipte. Met het wapen in beide handen richtte hij kalm op de achterkant van de cabine. De loop spuwde vijf keer en de achterruit spatte in een explosie van glas uiteen. De laatste schoten waren overbodig omdat de eerste het achterhoofd van de chauffeur al had weggeslagen.

De vrachtwagen reed als op een automatische piloot nog een stuk door tot hij uiteindelijk nadat de motor was afgeslagen tot stilstand kwam. Austin rende ernaar toe, maar Trout was hem voor. Met een paar snelle halen van zijn jachtmes sneed hij Gamay's boeien door, waarna hij zijn vrouw in zijn armen nam.

38

Cambridge, Massachusetts

Een week later reed een taxi langs het zwarte gietijzeren hek dat de schaduwrijke gazons van Harvard Yard omgaf, draaide een rustige bomenlaan in en parkeerde voor een vijf verdiepingen tellend, negentiende-eeuws stenen kantoorgebouw dat tamelijk uit de toon viel tussen de meer eigentijdse gebouwen die het omgrensden. Zavala stapte uit de taxi en bekeek het naambord van het Peabody Museum of Archaeology and Ethnology. Zich naar Austin en Gamay omdraaiend zei hij op een toon waarin respect doorklonk: 'Dit is een grote dag voor de familie Zavala. Mijn moeder heeft altijd gehoopt dat ik naar Harvard zou gaan.'

'Dan mag je moeder mijn man Paul wel dankbaar zijn voor het succes van haar jongen,' zei Gamay,' maar toch gefeliciteerd.'

'Dank je. Ook namens mijn moeder. Zullen we de heilige grond betreden?' zei hij met een galante zwaai van zijn arm.

Het was inderdaad Trout geweest die zijn collega's van de NUMA die ochtend naar Harvard had laten komen. Trout was bij het museum terechtgekomen via een omweg die in de jungle van Yucatan was begonnen. Nadat hij zijn vrouw had teruggevonden waren Trout en de anderen meegelift met een Mexicaanse helikopter die hen bij de Nereus had afgezet. Tijdens het wachten op de heli's hadden ze de gestolen oude voorwerpen die in de grot waren opgeslagen, aan een nader onderzoek onderworpen.

Chi was hen voorgegaan. Hij liep hoofdschuddend langs de kisten en planken en vertelde hen over het belang van de artefacten en de geweldige schade die door het lukrake plunderen was ontstaan. Voor de stenen platen met reliëf afbeeldingen bleef hij staan en zei op trieste toon: 'Ik weet dat er op deze stenen een verhaal wordt verteld. Iets belangrijks. Maar door de liefdeloze manier waarop ze zijn opgegraven en hier zijn neergelegd, zal het maanden, misschien wel jaren duren voordat we daar iets meer van weten.'

Chi's woorden klonken nog in Trouts oren na toen ze in de helikopters naar de Nereus terugvlogen. Bij een medisch onderzoek bleek dat Gamay uitputtingsverschijnselen vertoonde, maar verder in goede gezondheid verkeerde. Nu hij wist dat zijn vrouw in een echt bed lag en van de culinaire hoogstandjes van de kombuis genoot, vloog Paul gewapend met fotospullen terug naar het kamp van de chiclero's.

Het leger had er een kampement opgeslagen om de opgraving te bewaken en eventuele plunderaars te arresteren. Chi was er achtergebleven om de gestolen goederen te inventariseren. Toen Trout hem uitlegde wat hij van plan was, gaf hij hem enthousiast zijn toestemming zijn gang te gaan. Trout maakte honderden digitale opnamen van de stenen en de afbeeldingen. Daarna pakte hij zijn spullen bij elkaar en keerde naar het onderzoeksschip terug. Samen met zijn vrouw vloog hij naar Washington, waar hij alle gegevens in zijn computers opsloeg.

Als diepzeegeoloog was Trout uiterst bedreven in het gebruik van computers bij zijn onderwaterprojecten. Zijn werk ging veel verder dan het simpele met elektronische oren en ogen aftasten van de oceaanbodem. Zijn voor de buitenstaander raadselachtige bevindingen op het gebied van de thermografische analyse moesten zodanig worden weergegeven dat ook iemand zonder academische titel er wijs uit kon worden. In de archeologie werd al gebruikgemaakt van computeranimatie voor de reconstructie van alle mogelijke vondsten van oude steden tot delen van skeletten. Hij pleegde regelmatig telefonisch overleg met dr. Chi, die naar Mexico City was teruggekeerd. Na voltooiing van zijn analyse had hij Austin opgebeld met de mededeling: 'Ik weet dat het krankzinnig klinkt, maar wat ik nu voor dr. Chi aan het doen ben, zou wel eens rechtstreeks met de zaak waar wij aan werken te maken kunnen hebben.'

Austin had geen verdere aansporing nodig. Hij stelde Nina Kirov telefonisch in het kort op de hoogte van Trouts bevindingen en vroeg of zij een Maya-deskundige wist die Paul kon helpen. Nina stelde onmiddellijk dr. Orville voor. Trout vertrok met zijn diskettes naar Cambridge en nam zijn intrek in het Peabody Museum.

De kleine receptie van het museum werd gedomineerd door een totempaal van de eskimo's, waarvan de gezichten met groteske grimassen op de jonge vrouw achter de balie neerkeken. Austin vertelde de receptioniste wie ze waren, die vervolgens op het intercomknopje van haar telefoon drukte. Er verscheen een al even aantrekkelijke gids, die hen langs het beeld van een stuurs kijken Mayakrijger via een ijzeren trap naar de vijfde etage leidde.

Onderweg draaide ze zonder onderbreking haar verhaaltje af. 'Het Peabody is een van de oudste musea ter wereld dat volledig aan antropologie is gewijd,' vertelde ze. 'Het is in 1866 opgericht met een donatie van 150.000 dollar van George Peabody. De bouw van het vijf verdiepingen tellende hoofdgebouw begon in 1877. Binnen haar muren herbergt het museum vijftien miljoen voorwerpen, maar we geven veel van het materiaal terug, met name voorwerpen uit E.H. Thompsons collectie van de heilige cenote van Chichén Itza, waar toentertijd maagden werden geofferd.'

'Ik weet leukere dingen om met maagden te doen,' mompelde Zavala.

Gelukkig verstond de gids zijn commentaar niet. Ze ging hen voor een collegezaal in. Naast de katheder stond Nina met een magere man met rood haar te praten. Er verscheen een glimlach om haar lippen toen ze de anderen zag, die nog breder werd toen ze tot Austins voldoening met uitgestoken hand op hem afkwam. Austin voelde zijn bloed iedere keer weer sneller kloppen als hij Nina's volle lippen en de verrukkelijke rondingen van haar schitterende modellenlichaam zag. Hij nam zich heilig voor haar hierover in vertrouwen te nemen als ze een keer niet in het gezelschap van hun vrienden en collega's verkeerden.

Nina stelde de nieuwkomers aan dr. Orville voor. Austin had altijd geleerd dat uiterlijkheden niet telden, maar daar was hij in dit geval niet zo zeker van. De Maya-deskundige droeg ondanks de warmte een verfomfaaid, hooggesloten tweedpak. Zijn volstrekt onmodieuze stropdas zat onder de etensvlekken. De manische glans in zijn hazelnootbruine ogen werd door de dikke glazen van zijn bril nog extra versterkt, maar de vurige intelligentie die uit zijn blik sprak wist de sluimerende waanzin op afstand te houden. Nog net. Austin vreesde dat zijn pupillen ieder moment als de ogen van een dazende stripfiguur aan het tollen zouden slaan. Verdere overwegingen over de smalle scheidslijn tussen genialiteit en waanzin besloot hij tot een later tijdstip uit te stellen.

'Paul legt juist de laatste hand aan de presentatie en komt er zo aan,' zei Nina.

De deur ging open. Gamay verwachtte haar man in zijn zo vertrouwde ineengedoken houding te zien binnenkomen. Haar mond viel open van verbazing om zich vervolgens tot een glimlach te verbreden. Terwijl ze met uitgestoken hand op de kleine, gedrongen man afstapte, zei ze: 'Zo zonder machete had ik u bijna niet herkend, professor.'

De verandering van het uiterlijk van de professor ging verder dan alleen het ontbreken van het suikerrietmes. In het kogelgrijze Armani-kostuum met gele stropdas bewoog hij zich even natuurlijk als in zijn boerenkleren.

Chi's typisch indiaanse gezicht stond zo strak als een waterspuwer, maar zijn donkere ogen glommen van plezier.

'Als je toch in Rome bent...' zei hij met een schouderophalen.

'Wat een verrassing, professor. U ziet er pico bello uit,' zei ze.

'En u ook, dr. Gamay.'

Ze had de professor voor het laatst vanuit de opstijgende helikopter gezien toen hij haar op de grond stond uit te wuiven. Chi leek de inspanningen van hun avontuur op de rivier toen alweer helemaal te boven. Gamay was zich daarentegen pas na aankomst in Washington geleidelijk weer enigszins normaal gaan voelen. De verzengende Yucataanse zon had een zware aanslag op haar gave huid gepleegd, waarbij het geïmproviseerde eten, de slapeloze nachten en de nachtmerries over slangen ook al geen positieve rol hadden gespeeld.

De collegezaal begon op het plankier van een modeshow te lijken toen Trout binnenkwam. Geheel in overeenstemming met zijn Ivy League-omgeving ging Trout in pseudo-Engelse stijl gekleed; hij droeg een sportief, in Londen op maat gemaakt pied-de-poule colbertje, een olijfgroene pantalon met haarscherpe vouw en de onvermijdelijke vlinderdas. Hij verontschuldigde zich voor de vertraging en terwijl de professor achter de katheder plaatsnam, liep Trout naar een tafel en stak een diskette in een laptopcomputer die met het projectiescherm was verbonden. Het waren dezelfde soort spullen als ook door Hiram Yaeger in het hoofdkantoor van de NUMA werden gebruikt. Nina ging aan de tafel zitten en de overige leden van het NUMA-team namen als leergierige eerstejaarsstudenten tijdens hun eerste college op de voorste rij plaats.

Orville opende de vergadering. 'Dank u allen voor uw aanwezigheid. Nina zal u ongetwijfeld hebben verteld dat ik in de plaatselijke media wel eens met boude beweringen op de proppen kom.' Zijn mond vertrok zich tot een scheve grijns. 'Maar ik moet toegeven dat zelfs ik met mijn uiterst vruchtbare fantasie niet zoiets ongelooflijks zou kunnen verzinnen als u nu te horen krijgt. Dus geef ik snel het woord aan mijn gewaardeerde collega en goede vriend dr. José Chi.'

Naast de katheder verdween de kleine Chi haast in het niet, zoals hij daar stond met zijn handen op zijn rug.

'Ik wil dr. Orville graag bedanken voor het organiseren van deze bijeenkomst en het ons beschikbaar stellen van dit instituut, waarin ik als student indertijd menig genoeglijk uurtje heb doorgebracht,' sprak dr. Chi met een als droge bladeren knisperende stem. 'Zoals u weet, hebben dr. Gamay en ik een voorraad van honderden gestolen oude voorwerpen gevonden. Hieronder bevond zich een aantal buitengemeen intrigerende, met reliëfafbeeldingen versierde stenen en stéles, die zonder respect voor de afkomst uit tempels en andere gebouwen zijn gehakt, waarbij ook veel is vernietigd. Terwijl ik liever had gezien dat men de voorwerpen onaangetast in de grond had laten zitten om ze in situ te kunnen catalogiseren, hebben de lieden die ze er hebben weggehaald ons onbewust geholpen bij het oplossen van een zaak waarbij, voor zover ik dat van mijn vrienden van de NUMA heb begrepen, van enige urgentie sprake is.'

Chi stak een vinger op en Trout drukte op een toets van de computer. Op het scherm verscheen een luchtfoto.

'Dit is de geplunderde vindplaats,' zei Chi. 'De ophogingen die u ziet, zijn de overblijfselen van gebouwen rond een plein dat ooit het middelpunt van een Mayastad vormde. Volgende graag.'

Er verscheen een nieuwe foto op het scherm.

'Dit is een observatorium. Let op de details van de fries. Volgende. Het bouwwerk bestond uit meer dan alleen de begane grond. Dit is een ondergrondse tempel. Dit is een van de dingen die deze opgraving wel zeer bijzonder maken.'

Austin leunde in zijn stoel naar voren alsof hij in het scherm wilde kruipen. 'In welk opzicht zo bijzonder, dr. Chi?'

Met een gebaar naar het beeld achter hem zei de professor: 'De meeste Mayasteden zijn zowel religieuze als bestuurs- en wooncentra. Deze plek was echter geheel en al aan de wetenschap gewijd. Met als zwaartepunt de tijdmeting en astronomie. Uiteindelijk was de Mayawetenschap net zo hecht met religie verbonden als dat die religie met de burgerlijke macht was verweven. Maar ik heb de indruk dat hier meer pure wetenschap werd bedreven dan gebruikelijk was. De Maya-naam voor deze plek is Hemel Stad. In ons onderzoek duid ik de opgraving met MIT aan.'

'En dat staat voor Massachusetts Institute of Technology?' vroeg Zavala. Dit wereldberoemde instituut lag op slechts een paar kilometer afstand van de plek waar ze zich nu bevonden.

'Ja,' antwoordde Chi, 'maar in dit geval staat MIT voor Mayan Institute of Technology.'

Als een ware stand-up comedian op zomertournee in de Catskill Mountain hotels wachtte Chi tot men was uitgelachen, waarna hij het woord aan Trout overgaf en aan de tafel ging zitten.

In tegenstelling tot de professor moest Trout enigszins bukken om het katheder te kunnen gebruiken.

'Dr. Chi was er vanaf het begin van overtuigd dat de op de stenen gegraveerde taferelen en hiërogliefen een verhaal vertellen,' zei Trout. 'Ons probleem was dat alles nu door elkaar lag. Hetzelfde effect als wanneer iemand de pagina's van een roman uit het boek scheurt en vervolgens door elkaar husselt. In feite zelfs van meerdere romans, want de stenen waren van verschillende vindplaatsen afkomstig. Tot overmaat van ramp waren deze pagina's niet van papier, maar zware stenen. Dus hebben we tientallen foto's gemaakt en die met alle gegevens in onze computers ingevoerd, waarna we de afbeeldingen op de monitor opnieuw konden rangschikken. Met behulp van ons gezonde verstand en de informatie uit de door dr. Chi en dr. Orville vertaalde Maya-inscripties. Daarna hebben we de stenen op een manier geordend die overeenkomt met de wijze waarop men ook wel het script van reclamespotjes voor de televisie maakt. Het verhaal dat er uit naar voren komt is, zoals dr. Orville al benadrukte, inderdaad hoogst eigenaardig en ronduit ongelooflijk.'

Trout liep terug naar het toetsenbord van de computer en Orville nam zijn plaats in. 'Het categoriseren van de taferelen bleek vrij eenvoudig. We concentreerden ons op de afbeeldingen van boten zoals die op het fries in het MIT-observatorium dat u zojuist hebt gezien en namen die als uitgangspunt. Dit is de eerste in de chronologie.'

Austin bestudeerde het drukke tafereel aandachtig. 'Het lijkt wel het vertrek van een Spaanse armada.'

'Ja, gezien het grote aantal schepen gaat het hier beslist om een vloot en is het niet zomaar een willekeurig haventafereel. Het is een drukte van belang, maar alles is georganiseerd. Hier zie je een rij schepen die worden geladen en deze hier liggen klaar met de lading aan boord.'

Na deze foto volgde een reeks afbeeldingen van de vloot op zee.

'Het is een tamelijk bizarre reis met allemaal eigenaardige zeewezens,' vervolgde Orville. 'Veel van deze taferelen verschillen slechts in details van elkaar. Waarschijnlijk een kunstgreep om het verstrijken van de tijd weer te geven.'

'Enig idee hoeveel tijd?' vroeg Gamay.

'Uit de Mayateksten blijkt dat de reis één maansomloop duurde. Ongeveer dertig dagen dus. De Maya's waren heel precies in het bijhouden van de tijd. Dit is de laatste van de reeks. De schepen zijn op hun bestemming aangekomen. Tijdens het ontschepen worden de opvarenden begroet. Er spreekt een soort ongedwongenheid uit het gebeuren waaruit valt af te leiden dat ze de bewoners van dit land al kenden.' Hij wendde zich tot Trout en zei: 'Tijd voor een demonstratie van uw computermagie.'

Trout knikte. Met de knipperende cursor op het beeldscherm selecteerde hij drie figuren uit het tafereel, zette een wit vierkantje rond de hoofden en vergrootte die vervolgens uit. Een van deze gezichten was een bebaarde man met een adelaarsprofiel en een kegelvormig hoofddeksel. Het tweede gezicht was breed met volle lippen en strak over de schedel liggende muts of helm. De derde man had hoge jukbeenderen en droeg een ingenieuze verentooi.

Trout verplaatste de hoofden naar de linkerkant van het scherm waar hij ze onder elkaar zette. Rechts verschenen drie nieuwe gezichten.

'Lijkt alsof ze direct na de geboorte uit elkaar zijn gehaald,' merkte Zavala op, nadat hij de paren had vergeleken.

'De gelijkenis is inderdaad opvallend, hè?' reageerde Orville. 'Terug naar het hele tafereel. Dr. Kirov, wat vindt u hier als onze onderwaterarcheologe van?'

Met behulp van een laserpen wees Nina een van de schepen aan en vervolgens een tweede. 'Dit is in wezen hetzelfde schip dat voor verschillende doeleinden wordt gebruikt. De omtrekken zijn identiek. De lange, rechte platboomde romp. In beide gevallen geen giek; de geien of touwen die voor het hijsen en strijken van de zeilen worden gebruikt zijn aan een vaste ra bevestigd. De touwen lopen terug naar een overhangende achtersteven. Drie dekken. Voor- en achterstagen. De gebeeldhouwde boeg.' Het rode puntje aarzelde heel even. 'Dit is een dubbele helmstok. Het uitsteeksel aan het andere uiteinde is een stormram. Dit is een rij schilden langs het dek.'

'Dus het is een oorlogsschip?' vroeg Zavala.

'Ja en nee,' zei Nina. 'Op het bovendek van een van de schepen staan mannen met speren. Duidelijk soldaten of mariniers. Bij de voorsteven staan mensen op de uitkijk en er is plek voor veel roeiers.' De laserstraal flitste naar een ander schip. 'Maar hier is het dek voor een voornaam persoon gereserveerd. Kijk hoe deze figuur hier van de zon geniet. Op deze staf staat een maansikkel, waaruit blijkt dat dit het vlaggenschip van de admiraal is. Dit ding hier dat over de achtersteven hangt, zou een versiering kunnen zijn, misschien een tapijt dat aangeeft dat de admiraal het bevel voert.'

'Hoe lang zou dit schip zijn?' vroeg Austin.

'Ik vermoed dat ze allemaal zo tussen de dertig en zestig meter lang zijn. Misschien iets langer. Dat betekent dat het schepen van rond de duizend ton zijn.'

Orville kwam tussenbeide. 'Nina, zoudt u ons landrotten die vergelijking waar u het over hebt, iets nader kunnen verklaren?'

'Graag zelfs. Dit schip is veel langer dan de Engelse schepen in de zeventiende eeuw waren. De Mayflower was bijvoorbeeld maar honderdtachtig ton.'

'Dus wat zien we hier, volgens u?' vroeg Orville.

Nina staarde naar het tafereel alsof ze aarzelde om uit te spreken wat ze op dat moment dacht. Maar de wetenschapper won de innerlijke tweestrijd en ze zei: 'Als onderwaterarcheologe kan ik niet anders zeggen dan dat de schepen op deze afbeeldingen sterke overeenkomsten vertonen met de zeewaardige schepen van de Feniciërs. Als u dat iets te vaag vindt, ja dan hebt u gelijk, ik ben op dit punt wat voorzichtig tot ik meer bewijs heb.'

'Wat voor bewijs heb je daar dan nog voor nodig, Nina?' vroeg Austin.

'Een echt schip, om te beginnen. Alles wat wij van Fenicische schepen weten is uitsluitend afkomstig van de afbeeldingen op hun munten. Er zijn verslagen bekend waarin wordt vermeld dat ze tot negentig meter lang waren. Dat neem ik met een korreltje zout, maar zelfs als je daar de helft van neemt, zijn ze nog altijd reusachtig voor die tijd.'

'Groot genoeg voor een oversteek van de Atlantische Oceaan?'

'Zonder meer,' antwoordde ze. 'Deze schepen zijn veel groter en zeewaardiger dan veel kleinere zeilbootjes die de oversteek hebben gemaakt. Er zijn nota bene wel eens mensen in een sloep de oceaan overgestoken. Dit soort schepen zouden er ideaal voor zijn geweest. Voor een tocht over de oceaan is het vierkante zeil niet te overtreffen. Met een voor- en achtertuigage loop je altijd het gevaar van een bloedlinke gijp, waarbij de giek door het plotseling omslaan van het zeil met een enorme zwaai over het dek scheert. Met de geitouwen konden ze het zeil bij sterke wind reven. Door de platte bodem was omslaan mogelijk, maar de roeiers konden het schip stabiel houden, waarbij ook de lengte van het schip hielp. Een dergelijke trireem kon onder ideale omstandigheden per dag ruim honderd mijl afleggen.'

'Wat zou u, bij gebrek aan een echt schip, ervan kunnen overtuigen dat dit Fenicische schepen zijn?'

'Het gaat er niet om dat ik nog overtuigd moet worden,' zei Gamay. 'Dat ben ik al. Kun je die gezichten nog eens laten zien, Paul?' Op het scherm verschenen de zes geselecteerde hoofden weer. Het laserpuntje gleed van het gezicht van de bebaarde man naar zijn tweelinggezicht. 'De punthoed van dit heerschap komt overeen met het hoofddeksel dat door Fenicische zeelieden werd gedragen.'

'Wat niet echt verrassend is,' onderbrak Orville, 'want de afbeelding rechts is afkomstig van een Fenicische stéle die in de buurt van Tunesië is gevonden. Het heerschap onder hem is identiek aan de Afrikaans-achtige gezichten die in het Mexicaanse La Venta zijn aangetroffen. Het derde gezichtstype komt uit de Mayaruïnes bij Uxmal.'

'Volgens mij stevenen we nu op een conclusie af,' zei Austin.

Orville leunde achterover in zijn stoel en drukte beide handen met de vingertoppen tegen elkaar. 'Het trekken van conclusies uit het vergelijken van plaatjes is prachtig voor pseudo-wetenschappers die een boek proberen te verkopen, maar het is geen verantwoorde archeologie,' zei Orville. Hij ademde diep in. 'Mijn collega's zouden wat er van mijn geschonden reputatie nog over is volledig met de grond gelijkmaken als ze me dit horen beweren. Onderwaterarcheologie is niet mijn sterkste punt, dus Nina's opmerkingen kan ik niet naar waarde schatten. Maar ik weet wel dat op de afbeeldingen op deze stenen Feniciërs, Afrikanen en Maya's op één plek bijeen zijn. Bovendien hebben dr. Chi en ik de hiërogliefen samen, maar ook onafhankelijk van elkaar vertaald, waarbij we steeds weer tot eensluidende conclusies kwamen. Op de stenen staat dat deze schepen in het land van de Maya's aankomen, nadat ze voor een ramp in hun eigen land zijn gevlucht. Nog opmerkelijker is het, dat ze niet als vreemden maar als oude bekenden werden ontvangen.'

'Wordt er een datum vermeld?'

'Wetende dat de Maya's geobsedeerde tijdwaarnemers waren, zou het me verbazen als dat niet zo was. De schepen kwamen aan in het jaar dat wij 146 voor Christus noemen.'

Nina staarde naar het geprojecteerde beeld en fluisterde iets in het Latijn.

Toen ze vervolgens alle ogen op zich gericht zag, verklaarde ze: 'Dat is iets wat je al in je eerste jaar Latijn leert. Delenda est Carthago. Carthago moet verwoest! Cato de Oudere besloot iedere redevoering in de Romeinse senaat met deze woorden. Hij probeerde de publieke opinie tot een oorlog tegen de Fenicische stad Carthago op te hitsen.'

'Dat is ook gelukt, zover ik me herinner. Carthago werd inderdaad verwoest,' zei Austin.

'Ja. In 146 voor Christus.'

'Wat betekent dat deze schepen voor de Romeinen zijn gevlucht.'

'Een datum is een datum,' zei Nina, die zich schrap zette om zich niet te veel door Austins theorie te laten meeslepen. 'Ik wijs uitsluitend op de toevalligheid. Ik trek geen enkele conclusie. Als wetenschapper zou een dergelijke verklaring onverantwoordelijk zijn,' voegde ze eraan toe, maar ze kon de opwinding die in haar grijze ogen glom toch niet verhullen.

'Ik begrijp dat u als wetenschappers niet zomaar zonder verdere degelijke bewijzen met uw mening hierover naar buiten kunt treden. Maar uit wat mij hier vandaag is voorgeschoteld blijkt volgens mij zonneklaar dat de inscripties op deze stenen beschrijven dat er lang vóór Columbus reizigers uit de oudheid in Amerika zijn geweest. U weet dat de Feniciërs heel goed tot een dergelijke oversteek in staat waren.'

'Ik weet dat zij tot de vijftiende of zestiende eeuw de grootste ontdekkingsreizigers op aarde waren. Ze zijn om Afrika heen gevaren, bereikten Kaapverdië en kwamen tot Cornwall aan de Engelse kust. Op één zo'n reis gingen vermoedelijk op zestig schepen duizenden mensen mee.'

'Nou, dat bevestigt het toch,' zei Austin op een iets te zelfvoldaan toontje.

'Niet zo snel, Perry Mason. De sceptici zullen zeggen dat deze inscripties heel interessant zijn, maar wie beweert dat ze authentiek zijn? Jaren geleden zijn er in Brazilië inscripties gevonden die een Fenicische expeditie uit 531 voor Christus zouden beschrijven. Het klinkt idioot, maar er zijn mensen die beweren dat de plunderaars van oude voorwerpen zelf dit soort dingen uithakten om aan lichtgelovige verzamelaars te kunnen verkopen. Natuurlijk, je kunt aantonen dat de "Schepen van Tarsis" transatlantische reizen maakten, maar je hebt toch degelijker bewijzen nodig voordat dergelijke beweringen in wetenschappelijke kringen geaccepteerd worden.'

'Hoe zit 't met het astrolabium dat u en de professor hebben gevonden?'

'Zelfs dat is niet voldoende, Kurt. Ze zouden zeggen dat iemand in het gevolg van Cortez of een Spaanse edelman het ding heeft meegenomen, dat het door een indiaan werd gestolen, waarna het in een oude tempel terechtkwam. Prachtig, maar niet overtuigend zolang je niet exact weet hoe het daar is gekomen.'

'Wordt in de tekst vermeld wat de lading van de schepen was?'

'Dat hebben we voor het laatst bewaard,' zei Orville kwajongensachtig grinnikend.

'O ja. Dat weten we vrij precies,' zei Chi. 'Volgens de Mayatekst bestond de lading hoofdzakelijk uit koperen munten, juwelen, goud en zilver.'

Austin keek op als iemand die een klap in zijn gezicht van zich afschudde. 'Wilt u hiermee zeggen dat de schepen schatten vervoerden?'

Chi knikte.

'Dit was geen normale handelsexpeditie,' zei Austin met glinsterende ogen. 'Carthago werd door de Romeinen belegerd. De Carthagers stelden alles in het werk om te voorkomen dat de Romeinen hun staatskas in handen kregen.'

'Enig idee wat er met de schat is gebeurd?' vroeg Zavala.

'Helaas zijn er geen afbeeldingen meer van wat er gebeurde na het reeds getoonde tafereel van de veilige aankomst van de schepen,' zei Chi.

Nina fronste haar voorhoofd. 'Dat gepraat over die schat is heel spannend,' zei ze ongeduldig, 'maar de verleidelijke schittering van goud en juwelen mag ons niet van ons eigenlijke doel afleiden, namelijk het antwoord op de vraag waarom mijn expeditie in Marokko werd uitgemoord.'

'Nina heeft gelijk,' zei Austin. 'Laten we ons concentreren op het verband dat er tussen deze inscripties en andere ontdekkingen bestaat. Christophorus Columbus. We weten dat honderden jaren nadat deze inscripties werden uitgehakt Columbus verhalen over enorme schatten ter ore zijn gekomen.' Hij wees op het scherm. 'Is dit waar hij uiteindelijk naar zocht?'

'Sorry dat ik uw theorie onderuit moet halen, dat is echt mijn bedoeling niet,' reageerde Orville. 'De geruchten die Columbus najoeg, waren waarschijnlijk gebaseerd op de werkelijke rijkdommen die de Azteken bezaten. Zoals we weten hebben de Spanjaarden die slag later nog geslagen.' Hij pauzeerde even. 'U zegt dat Columbus een heel gerichte koers volgde. Begrijp ik daaruit dat hij een kaart gebruikte?'

'Niet helemaal,' zei Austin. 'Herinnert u zich het krantenknipsel dat u voor Nina uit uw dossiers hebt opgedoken?'

'O ja, dat artikel uit mijn Forteaans dossier over het stenen artefact.'

'Columbus maakte melding van het feit dat hij zich door een "sprekende steen" liet leiden.'

'Nu weet ik het weer. De gegraveerde monoliet die ze in Italië hadden gevonden. Hij is in een pantserauto verscheept. Was in feite op weg hier naar toe, naar het Peabody Museum.'

'Die steen,' zei Austin, 'zou wel eens de sleutel van dit hele circus kunnen zijn. Schatten en moordpartijen.'

'Wat jammer dat we die steen niet kunnen bekijken.'

'Wie zegt dat? De NUMA is wel eens dieper gegaan en heeft lastiger projecten uitgevoerd.'

'Ik weet even niet of ik de lijn in uw gedachten nog wel goed volg,' zei Orville ongelovig. 'Bent u echt van plan om naar een gezonken passagiersschip te duiken dat zich in God weet wat voor toestand op meer dan zestig meter diepte onder de zeespiegel bevindt om een massief stenen voorwerp uit een afgesloten pantserauto op te halen?'

Zavala gaf Austin een knipoog. 'Met een beetje geluk doen we dat op een ochtendje nog voor de lunch, zodat we het succes 's avonds met een dinertje kunnen vieren.'

'Hmm,' zei Orville met een olijke grijns. Hij leunde naar voren en prikte met zijn wijsvinger naar de beide mannen van de NUMA. 'En dan zeggen ze dat ik geschift ben.'

39

Voor de kust van Nantucket

De mini-duikboot bevond zich nog maar net een paar vadem onder het blauwgroene wateroppervlak van de Straat van Nantucket, toen Austin zich al begon af te vragen of hij er wel goed aan deed dit samen met Zavala te doen. Zijn twijfels hadden niets met Zavala's bekwaamheid als piloot te maken. Er was vrijwel geen enkel voertuig in, op of boven het water dat Joe niet kon besturen. Maar dat valse zingen van hem! Toen ze in het tweepersoons voertuig door de hijskraan van het dek werden getild om vervolgens te water te worden gelaten, was Zavala luidkeels in een Spaanse uitvoering van 'Yellow Submarine' uitgebarsten.

In zijn microfoon blafte Austin: 'Ken je geen andere liedjes?'

'Ik sta helemaal open voor verzoeken uit de zaal.'

'Wat dacht je van "Far Far Away"?'

Door de hoofdtelefoon hoorde hij Zavala's bedaarde lach. 'Goh, die heb ik al sinds ik een muchacho was niet meer gehoord.'

'Harde tijden vragen om harde maatregelen.'

'No problema. Je moet 't eigenlijk toch met een gitaar horen. Wat wil je gaan doen, amigo?'

'Wat dacht je ervan om eerst eens naar beneden te gaan?'

Zavala's zwaai dat hij akkoord ging was zichtbaar in zijn observatiekoepel, die zo dichtbij was dat Austin zijn collega op zijn schouder had kunnen tikken als ze niet allebei met hun hoofd in een plexiglazen bol hadden gezeten. De beide koepels zaten aan de voorkant van de mini-duikboot, staken als de bolle ogen van een kikker onder een kleine hoek uit de vlakke, groene, keramische romp van de duikschotel.

De Deep Flight II was in tegenstelling tot de meeste duikerklokken en bathyscafen, die meestal een dikke, menselijke vorm hebben, ter hoogte van de taille breed, rond en plat. Hij leek meer op een futuristisch gevechtsvliegtuig dan een onderzeetoestel. De romp was rechthoekig en plat met zoals bij een beitel taps toelopende voor- en achterranden. De zijkanten stonden loodrecht op de boven- en onderkant met vlijmscherpe randen alsof er doek over een onderstel was gespannen. De vleugels waren stomp en hoekig met vaste navigatielichten. De stuwpropellers bevonden zich achter de vleugels en observatiekoepels.

Aan de voorkant zaten twee robotarmen en draaibare schijnwerpers.

Terwijl de bemanning van de meeste traditionele duikboten rechtop achter een paneel zit, lagen Austin en Zavala op hun buik, als sfinxen, met het gezicht naar voren, vastgegespt in een aan de lichaamsvorm aangepaste holte met gevoerde steunen voor de ellebogen. Ze hadden beiden een volledig besturingspaneel voor zich, inclusief een joystick voor hoogte en diepte, en een tweede voor de snelheid. Zavala bestuurde de duikschotel, terwijl Austin de overige functies als de lichten, video en robotarmen bediende. Hij hield een oogje op het digitale display dat de positie, snelheid en afgelegde afstand aangaf en het paneel waarmee airconditioning, stroboscoop en sonarinstallatie bediend kon worden. Het voertuig had een laag drijfvermogen en liet zich net als vliegtuigen besturen door middel van het hoogteroer aan de uiteinden van de vleugels.

Ze lagen ietsje schuin in een hoek van dertig graden zoals ook een zwemmer zich door het water beweegt. Door deze natuurlijke houding leek snel stijgen en dalen ook minder beangstigend. Er was ruimte genoeg voor Austins één meter vijfentachtig lange lijf al was het ietwat krap rond zijn brede schouders. Hij moest dan ook toegeven dat dit ondanks Zavala's serenade een uiterst aangename manier was om naar een gezonken passagiersschip af te dalen.

De positie van het wrak werd aangegeven door een rode, ronde boei. Zavala stuurde de duikschotel in brede dalende cirkels rond de boeilijn die over een afstand van vijfenvijftig meter van het wateroppervlak naar een ketting liep die aan een davit van de derde reddingssloep aan bakboordzijde was bevestigd. Een normale afdaling naar het hoogste deel van het wrak duurde drie tot vier minuten. Met haar snelheid van vijf knopen had de mini-duikboot er slechts een fractie van die tijd voor nodig, maar Austin wilde eerst vertrouwd raken met de omgeving waarin ze zouden gaan werken. Hij vroeg Zavala om het rustig aan te doen.

Hoe dieper ze kwamen filterde het water steeds meer kleuren uit het zonlicht dat door de waterspiegel brak. De rode tinten verdwenen het eerst, waarna geleidelijk het hele spectrum aan het oog werd onttrokken. Op vijf vadem diepte was er alleen nog een koude blauwachtig groene lichtinval. Ter compensatie van de kunstmatige duisternis werd het water kristalhelder toen de duikschotel door de warmere temperatuur-spronglagen brak waar veel plantendeeltjes in zweefden. Traag zakte de duikschotel spiraalsgewijs rond de boeilijn naar de vlakke zandbodem, waar een reusachtig donker gevaarte opdoemde en hun hele zicht vulde.

Omdat het zicht zo uitzonderlijk helder was, hadden ze tot nu toe geen lampen hoeven gebruiken. Op zesendertig meter diepte verminderde Zavala hun dalingshoek, bracht de snelheid terug tot een slakkengangetje en klikte het buiklicht aan. Het schip lag op haar zij. In de brede lichtstraal veranderde een deel van de romp onder hen van zwart in een lijkachtig grijsgroen, hier en daar onderbroken door lepreuze gele vlekken en roestige wratten. Tot diep in de duisternis buiten de lichtbundel strekte zich een dikke laag van miljoenen zeeanemonen uit.

Austin kon zich maar moeilijk voorstellen dat deze reusachtige dode leviathan ooit een van de snelste en mooiste passagiersschepen ter wereld was geweest. Wanneer je voor een gebouw staat dat even hoog is als de Doria lang, zul je niet zo snel onder de indruk raken van de omvang ervan, maar wanneer je diezelfde, ruim tweehonderd meter hoge torenflat languit op een vlakke, lege ondergrond legt, is de immense omvang ervan opeens adembenemend.

Liggend op haar stuurboord- ofwel rechterzijde, waardoor de fatale scheur van de scherpe boeg van de Stockholm aan het oog onttrokken was, leek de Doria op een gigantisch zeemonster dat zich daar ter ruste had gelegd, in slaap was gevallen en nu door de zee werd teruggevorderd. De mini-duikboot gleed met draaiende videocamera op enige afstand boven een rij patrijspoorten naar de achtersteven. Zo naast de enorme romp viel de duikschotel volledig in het niet en leek op een klein, bologig kreeftje dat de huid van een walvis aftast. Bij de zestien ton zware schroef aan bakboordzijde maakte Zavala een scherpe bocht en voer langs de zwarte, scherpkantige rechthoeken die ooit als sponningen voor de ruiten van het promenadedek hadden gediend. Toen ze weer open water onder zich zagen, liet hij de duikschotel naar een diepte van zestig meter dalen en stuurde evenwijdig aan hun eerdere koers terug naar de boeg van het schip. De vele dekken vormden aan hun linkerzijde een zevenentwintig meter hoge muur. Ze voeren langs de drie zwembaden waarin de passagiers tijdens hun tocht over de Atlantische Oceaan verkoeling hadden gezocht, en kwamen langs het dek met de reddingsboten waarvan de davits er nog altijd even nutteloos bijstonden als in 1956.

Aan de als haken uitstekende davits hingen tientallen stukgescheurde visnetten, die als een enorme lijkwade over een gigantische doodskist gedrapeerd leken. Het geheel was met een woekerende laag wieren en algen begroeid. Sommige netten die door hun boeien vrij van het schip hingen, vingen nog steeds vis uit de scholen kabeljauw die er vervaarlijk dicht langszwommen. Toen hij de rottende resten tussen alle troep zag, hield Zavala de duikschotel wijselijk op enige afstand van deze nog altijd levensgevaarlijke netten.

De grote, roodwitte schoorsteen van het schip was afgebroken, waardoor er een enorme vierkante schacht tot onder in de machinekamer vrij lag. Andere openingen bleken niet-afgedekte trappenhuizen te zijn. De bovenbouw was weggezakt en lag in een wirwar van afgebroken wrakstukken op de zeebodem. Zo zonder de karakteristieke schoorsteen en bovenbouw leek de Andrea Doria meer op een oude duwbak dan een passagiersschip. Pas toen ze langs de overblijfselen van het stuurhuis gleden en de zware laadbomen, deklieren en bolders nog geheel intact op het voordek zagen staan, kregen ze enigszins het gevoel dat dit ooit een imposante oceaanstomer was geweest. Het was nauwelijks voorstelbaar dat een dergelijk groot gevaarte überhaupt zou kunnen zinken, maar dat had men ook over de Titanic gezegd, realiseerde Austin zich.

Ze hadden de hele tijd eerbiedig gezwegen alsof ze zich tussen de rouwenden op een begrafenis bevonden, maar nu verbrak Austin het zwijgen. 'Dat blijft er dus van dertig miljoen dollar over als je het een paar decennia op de bodem van de zee laat liggen.'

'Een onbehoorlijke smak geld voor zo'n bovenmaatse fuik,' reageerde Zavala.

'En dan heb ik 't alleen over het casco. De miljoenen aan inrichting, decoratie en vierhonderd ton vracht heb ik niet eens meegeteld. De trots van de Italiaanse scheepvaart.'

'Ik begrijp er niets van,' zei Zavala. 'Ik weet dat er een dikke mist hing, maar beide schepen hadden radar en mensen die op de uitkijk stonden. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat ze op deze miljoenen vierkante mijlen grote oceaan elkaar precies op hetzelfde moment op deze plek tegenkwamen?'

'Puur toeval, neem ik aan.'

'Als ze een dergelijke aanvaring van tevoren nauwkeurig hadden gepland, was het echt niet beter gegaan.'

'Tweeënvijftig doden. Een passagiersschip van negenentwintigduizend ton op de zeebodem. Een zwaarbeschadigde Stockholm. En een lading van vele miljoenen naar de filistijnen. Dat is geen slechte planning.'

'Volgens mij wil je hiermee zeggen dat dit een van de onopgeloste mysteries van de zee is.'

'Heb jij een beter antwoord?'

'Nee, niet één dat logisch klinkt,' antwoordde hij met een door de microfoon hoorbare zucht. 'Wat doen we nu?'

'Laten we het Gat van Gimbel gaan bekijken,' zei Austin.

De mini-onderzeeër zwenkte met de elegante beweging van een pijlstaartrog van het schip weg en koerste terug naar de boeg om vervolgens evenwijdig langs bakboordzijde te varen tot ze ongeveer halverwege bij een vierkante, gekartelde opening kwamen.

Het Gat van Gimbel.

Het tweeënhalf bij zes meter grote gat was de erfenis van Peter Gimbel. Nog geen achtentwintig uur na de ondergang van de Doria, waren Gimbel en Joseph Fox, eveneens een fotograaf, naar het schip gedoken en hadden het wrak dertien minuten lang onderzocht. Zo was Gimbels fascinatie voor het schip ontstaan. In 1981 leidde hij een expeditie, waarbij men van een duikerklok en het duiken met een korte decompressietijd gebruikmaakte. De duikers sneden deze toegang tot de eersteklassalon op het foyerdek uit om zo bij een kluis te komen die voor een miljoen dollar aan kostbaarheden zou bevatten. In een live-televisieprogramma werd de kluis met veel tamtam geopend, maar er bleek slechts een paar honderd dollar in te zitten.

'Net een staldeur,' was Zavala's hatelijke commentaar.

'Voor het maken van die staldeur zijn ze twee weken met magnesiumbranders in de weer geweest,' zei Austin. 'Zoveel tijd hebben wij niet.'

'Misschien is het makkelijker om het hele ding omhoog te halen. Als de NUMA de Titanic zou kunnen bergen, moet de Doria toch een makkie zijn.'

'Je bent niet de eerste die dat idee oppert. Er zijn diverse plannen geweest om haar te lichten. Met behulp van samengeperste lucht. Met helium gevulde ballonnen. Een caisson. Plastic bolletjes. Zelfs pingpongballetjes.'

'Die pingpongvent heeft beslist cojones gehad,' floot Zavala.

Austin reageerde kreunend op zijn Spaanse woordspeling. 'Afgezien van die scherpzinnige observatie van jou, wat vind je ervan als je dit zo ziet.'

'Volgens mij is het zware werk voor ons al gedaan.'

'Ben ik 't mee eens. Laten we naar boven gaan en kijken wat de anderen ervan vinden.'

Zavala stak zijn duim op, startte de motor en liet de neus van de duikschotel omhoogkomen. Terwijl ze voortgestuwd door vier schroeven wegschoten, zag Austin hoe het grijze spook door de duisternis werd opgeslokt. Ergens in die reusachtige romp lag de oplossing van een bizarre reeks moordaanslagen verborgen. Maar die sombere gedachten zette hij van zich af toen Zavala in een Spaanse versie van 'Octopus's Garden' uitbarstte. Austin dankte de goden dat ze weer heel snel boven zouden zijn.

De Deep Flight schoot in een fontein van opspattend schuim door de waterspiegel. Door de waterdruppels op de observatiekoepels zagen ze op ongeveer vijftig meter afstand een grijs schip met een witte bovenbouw liggen. Onder water was de mini-duikboot zo wendbaar als een vis, maar op het water waren de platte vlakken zeer gevoelig voor golfbewegingen en in de door een frisse bries opgezweepte korte golfslag sloeg de duikschotel wild heen en weer. Over het algemeen had Austin geen last van zeeziekte, maar hij begon zich toch wat draaierig in zijn maag te voelen en was dolblij dat er een boot naar hen onderweg was die snel dichterbij kwam.

De bouw van de boot was typisch voor veel bergings- en onderzoeksschepen die voornamelijk als platform dienen voor het te water laten en ophijsen van de meest uiteenlopende uitrustingsstukken en toestellen. Ze had een stompe, sleepbootachtige boeg en voor een hoge opbouw; het grootste deel van het twintig meter lange gevaarte bestond uit een open dek. Aan beide kanten van het dek stond een kraan. Vrijwel de gehele zesenhalve meter breedte van het schip ter hoogte van de schuin in het water aflopende achtersteven was met een stalen constructie overspannen. Twee in wetsuits gestoken mannen schoven een opblaasboot in het water, sprongen erin en scheerden over de toppen van de golven naar de duikschotel. Terwijl een van de mannen het roer hield, bevestigde de andere een stevige haak aan een metalen oog aan de voorkant van de mini-onderzeeër.

Het touw was verbonden met een deklier waarmee de duikschotel dichterbij werd getrokken tot de Deep Flight aan haar stuurboordzijde lag. Er zwenkte een hijskraan uit, die een takel liet zakken die door de mannen in de opblaasboot aan klampen op de duikschotel werd bevestigd. De kabel kwam strak te staan, waarna de mini-duikboot inclusief bemanning druipend uit het water werd opgehesen en over de reling werd getild om vervolgens op een stalen bok te worden neergezet. De hele handeling werd met de precisie van een Zwitsers uurwerk uitgevoerd. En Austin verwachtte ook niet anders van de bemanning van een van zijn vaders schepen.

Na de onthullende bijeenkomst in het Peabody Museum had Austin Rudi Gunn opgebeld om hem van de laatste ontwikkelingen op de hoogte te stellen en hem om een bergingsvaartuig te vragen. De NUMA beschikte over tientallen schepen die bij operaties overal ter wereld werden ingezet. En dat was nu juist het probleem, verklaarde Gunn. De schepen van de NUMA bevonden zich op dat moment in de meest afgelegen uithoeken van onze planeet. In de meeste gevallen met wetenschappers aan boord die lange tijd op die gelegenheid hadden moeten wachten. Het dichtstbijzijnde schip was de Nereus die nog voor de kust van Mexico lag. Austin benadrukte dat hij niet een volledig uitgerust bergingsschip nodig had, maar Gunn antwoordde dat het toch minstens een week zou duren voordat hij hem van dienst kon zijn. Austin vroeg of hij er een voor hem wilde reserveren en hing op. Na even te hebben nagedacht had hij een ander nummer gebeld.

Aan de andere kant van de lijn antwoordde een stem die klonk als een in het bos grommende beer. Austin vertelde zijn vader wat hij nodig had.

Aha!' bulderde de oudere man. 'Mozeskriebel, ik dacht dat de NUMA meer schepen had dan de hele Amerikaanse marine bij elkaar. Heeft de admiraal van die hele vloot niet één pietluttig scheepje voor jou paraat?'

Austin begreep dat zijn vader hiervan genoot. 'Niet snel genoeg, pa. Ik zou je hulp echt heel goed kunnen gebruiken.'

'Hmm. Aan die hulp hangt wel een prijskaartje, jongen,' reageerde de oude man sluw.

'De NUMA vergoedt alle onkosten, pa.'

'Geld interesseert me echt geen malle moer,' gromde hij. 'Mijn boekhouder vindt wel een manier om dit als een soort charitatieve gift te boeken of zoiets, als hij voor die tijd tenminste niet al naar Alcatraz is afgevoerd. Als ik jou iets lever dat drijft, betekent dat dan dat jij die onzin waarmee die Sandecker je nu weer heeft opgescheept onmiddellijk afrondt en je mij komt opzoeken voordat ik zo seniel ben geworden dat ik je niet meer herken?'

'Ik beloof je niets, pa. Maar de kans zit erin.'

'Pfff. Zorgen dat jij een boot krijgt is niet zoiets als het aanhouden van een taxi, hoor. Ik kijk wel wat ik voor je kan doen.' Hij hing op.

Austin lachte in zichzelf. Zijn vader wist van al zijn schepen tot en met het kleinste roeibootje precies waar ze zich bevonden en wat ze daar deden. Pa wilde hem eerst nog even aan zijn haak laten bungelen. Austin keek dan ook niet raar op toen een paar minuten later de telefoon ging.

De stem bulderde: 'Je hebt geluk. Ik heb een oude schouw voor je. Een van onze bergingsvaartuigen werkt bij Sandy Hook in New Jersey voor de marine aan een dergelijke klus. Niet zo groot als die onderzoeksschepen van jullie, maar prima geschikt. Ze komt morgen in de haven van Nantucket aan en wacht daar op jullie.'

'Bedankt, pa, dat vind ik echt te gek.'

'Ik heb de kapitein het mes op de keel moeten zetten en ik verlies een hap geld met die klus,' zei hij op een iets zachtere toon, 'maar als ik mijn zoon op die manier mijn laatste levensjaren hier bij me heb, loont het de moeite.'

Wat een acteur, dacht Austin. Zijn vader was altijd al een ster geweest in het te berde brengen van de wildste speculaties. Maar zoals hij had beloofd, was het schip de volgende dag in de haven van Nantucket. De Monkfish kon je nauwelijks een schouw noemen. Het was in feite een middelgroot, ultramodern bergingsvaartuig van nog geen twee jaar oud. Een extra bonus was kapitein John McGinty, een geharde Ier met een blozend gezicht uit South Boston. De kapitein had een paar jaar eerder ook al naar de Andrea Doria gedoken en was verrukt dat dat nu weer ging gebeuren.

Austin pakte juist de cassette uit de videocamera van de duikschotel toen McGinty op hem afkwam. 'Zo, hou me niet in spanning,' zei hij en er klonk enige opwinding in zijn stem door. 'Hoe staat 't met het oude lijk?'

'Ze begint op leeftijd te raken. Hier, kijk zelf maar.' Austin overhandigde hem de cassette. De kapitein wierp een blik op de mini-onderzeeër en grinnikte. 'Weer zo'n opgevoerd standje,' zei hij, waarop hij hen voorging naar zijn hut. Hij liet Austin en Zavala in zachte fauteuils plaatsnemen, schonk hen een stevige borrel in en drukte de cassette in zijn videorecorder. De voor zijn doen ongewoon stille McGinty nam de beelden van de pijlvormige romp en de woekerende laag zeeanemonen die op het tv-scherm aan hem voorbijtrokken aandachtig in zich op. Na afloop drukte hij op de terugspoelknop.

'Dat is prima werk jongens. Ze ziet er nog vrijwel net zo uit als toen ik voor het laatst in zevenentachtig naar haar gedoken heb. Alleen zijn er nu nog meer trawlernetten. En zoals jullie al zeiden,' verzuchtte hij, 'begint ze hier en daar toch wat slijtage te vertonen. Het probleem zit 'm vooral in wat je niet ziet. Ik heb gehoord dat de scheidingswanden aan de binnenkant aan het wegrotten zijn. Binnenkort klapt het hele ding vanzelf in elkaar.'

'Kun je ons iets vertellen over wat ons daarbinnen te wachten staat?'

'Ik doe mijn best. Nog 's bijschenken?' Zonder op antwoord te wachten vulde hij de glazen met een dubbele Jack Daniel's en wat ijsblokjes. Starend naar het lege tv-scherm nam hij een slok. 'Eén ding moet je niet vergeten. De Doria mag er dan aardig uitzien, zelfs met al die rotzooi om haar romp, maar ze is levensgevaarlijk. Ze wordt niet voor niets de Mount Everest van de duikers genoemd. Ze heeft dan wel niet zoveel levens op haar geweten als de Everest, voor zover ik het heb bijgehouden, maar de gasten die naar de Doria duiken, zijn op zoek naar dezelfde adrenalinekick die gevaar hun geeft als bergbeklimmers.'

'Alle wrakken hebben allemaal hun eigen nukken,' zei Austin. 'Wat zijn de gevaarlijkste punten van dit schip?'

'Nou ja, ze is van begin tot eind zo listig als wat. Om te beginnen de diepte. Met een decompressietijd van twee uur. Vanwege de kou heb je droge pakken nodig. Met alle vis is het een voederplaats voor haaien. Vooral het idee is eng. Ze zijn in wezen niet gevaarlijk, maar als je aan je duiklijn aan het decompresseren bent, hoop je wel dat een bijziende haai je niet per ongeluk voor een vette kabeljauw aanziet.'

'Toen ik met duiken begon, zei mijn vader dat ik nooit mocht vergeten dat je in het water niet meer aan de top van de voedselketen staat,' zei Austin.

McGinty gromde instemmend. 'Maar dit alles valt in het niet bij wat je verder nog kunt verwachten. Er is voortdurend een linke stroming. Die kan daarbeneden behoorlijk sterk zijn en gaat dwars door de boot heen. Soms lijkt het of je haast van de duiklijn wordt losgerukt.'

'Ik voelde hem al in de duikschotel,' zei Zavala.

McGinty knikte. 'Je hebt ook gezien hoe het zicht was.'

'Dat was vandaag vrij goed. We hebben het wrak zonder onze lampen gevonden,' zei Austin.

'Dan hadden jullie geluk. De zon scheen en er was weinig golfslag. Op een bewolkte of mistige dag zit je al tegen het wrak aan voordat je het gezien heb. En dat is niets vergeleken bij binnen. Zo zwart als de Hades en alles zit onder het slib. Bij de minste aanraking zit je middenin zo'n dichte wolk dat zelfs het licht van je lamp er niet doorheen komt. Je raakt er heel makkelijk gedesoriënteerd, dan ben je hopeloos verloren. Maar het grootste gevaar is dat je verstrikt raakt. Met alle draden en kabels die er overal hangen kun je behoorlijk in de knoei komen. Als je tenminste al door alle netten en touwen die over de romp hangen bent heengekomen en door het gaas van vislijnen van de hobbyvissers die bij het wrak vissen. Dat is onzichtbaar. Je weet niet dat het er is tot het aan je tank vastzit. In je duikuitrusting heb je maximaal twintig minuten om je uit die klerezooi los te maken.'

'Dat is niet erg lang om zo'n enorm schip te verkennen.'

'Dat is dan ook een van de redenen waarom het zo bloedlink is. Ze willen per se een stuk serviesgoed met het Italiaanse kroontje erop. Hebben er ongelooflijk veel tijd en handenvol geld aan besteed om er te komen. En dan vergeten ze alles. Ze zijn heel snel moe, vooral met het opboksen tegen de stroom en het ademen van het zuurstofmengsel. Gaan fouten maken. Raken de weg kwijt. Vergeten wat ze van plan waren. De uitrusting moet perfect in orde zijn. Een van die gasten heeft het niet overleefd omdat hij het verkeerde mengsel in zijn flessen had. Bij mijn laatste duik had ik vijf flessen, loodgordels, lampen, messen. In totaal ruim honderd kilo. Voor dit schip heb je een levenslange duikervaring nodig. En zelfs dan raak je heel makkelijk gedesoriënteerd. Het schip ligt op haar zij, waardoor de scheidingswanden tussen de verschillende dekken verticaal staan.'

'Dit klinkt alsof de Andrea Doria voor ons geschapen is, vind je ook niet, Joe?'

'Alleen als er in de bar nog tequila geschonken wordt.'

McGinty fronste zijn wenkbrauwen. Normaal gesproken betekende dergelijke grootspraak van lieden die zich voor een duik naar de Doria opmaakten, dat ze beter meteen een lijkzak konden bestellen. Maar van deze twee was hij niet zo zeker. Die grote vent met een haardos die absoluut niet bij het strakke gezicht paste en de donkere man met die zachte stem en slaapkamerogen straalden een ongebruikelijk sterk zelfvertrouwen uit. De bezorgde uitdrukking op het gezicht van de kapitein verdween en hij grijnsde als een ouwe vos. Nee, het zou hem inderdaad niets verbazen als die twee tot in de eersteklasbar van de Doria doordrongen om er bij de spookverschijning van de barkeeper een drankje te bestellen.

'Hoe is de weersverwachting, kapitein?' vroeg Austin.

'Het weer is hier voor de kust zo wisselvallig als de pest. De ene dag bladstil en de volgende windkracht tien. De mist is berucht. De mensen die destijds aan boord van de Doria en de Stockholm waren, kunnen erover meepraten. De wind is nu zuidoost, maar zal meer naar het westen draaien en volgens mij houden jullie een vlakke zee. Maar ik heb geen idee of dat nog dagenlang zo blijft.'

'Dat is prima, we willen deze klus toch zo snel mogelijk doen,' zei Austin. 'Daar hebben we geen dagen de tijd voor.'

McGinty grijnsde. Zo verdomd eigenwijs die gozers. 'We zien wel. Maar ik moet toegeven dat jullie lef hebben. Waar zijn jullie eigenlijk naar op zoek, een pantserauto in het ruim? Daar komt nogal het een en ander bij kijken. Vooral als je het wrak niet kent.' Hij schudde zijn hoofd. 'Ik wou dat ik jullie kon helpen, maar ik duik niet meer. Jullie zouden best een gids kunnen gebruiken.'

Door een patrijspoort zag Austin een blauwe romp naderen. Op de boeg was de naam Myra leesbaar.

'Neem me niet kwalijk, kapitein,' zei hij, 'maar ik geloof dat onze gids er juist aankomt.'

40

Georgetown, Washington, DC

'Gamay, heb je een minuutje voor me?' riep Trout vanuit zijn werkkamer. Hij zat voor de monitor van zijn computer en staarde aandachtig naar het extra grote beeldscherm dat hij bij de grafische bewerking van de gegevens van de diverse onderwaterprojecten waaraan hij werkte, gebruikte.

'Grrpf,' antwoordde Gamay met verstikte stem uit het aangrenzende vertrek. Ze lag hoog boven de grond als een yogi in trance op haar rug languit op een smalle, door twee ladders gesteunde plank. Zij en Paul werkten aan een eeuwigdurende renovatie van het interieur van hun stenen huis in Georgetown. Rudi Gunn had erop aangedrongen dat ze een paar dagen vrij nam voordat ze op het hoofdkantoor van de NUMA verslag kwam uitbrengen. En zodra ze thuis was, had ze een karwei opgepakt dat ze eerder niet af had kunnen maken: het met levensechte guirlandes beschilderen van het plafond van hun erker.

Haar handen aan een lap afvegend liep ze naar de werkkamer. Ze droeg een oude spijkerbroek en een gestreept katoenen werkhemd. Haar donkerrode haren had ze weggepropt onder een witte muts met de tekst Tru-Test Verf. Haar gezicht zat onder de groene en rode spetters, behalve op de wasbeerachtige plekken rond haar ogen waar de veiligheidsbril had gezeten.

'Je bent net een wandelend schilderij van Jackson Pollock,' zei Trout.

Ze veegde een dot karmozijnrood van haar mond. 'Hoe Michelangelo het plafond van de Sixtijnse kapel heeft geschilderd zal me altijd een raadsel blijven. Ik ben pas een uur bezig en heb nu al last van een schildersarm.'

Trout tuurde omhoog over een niet aanwezige bril en moest onwillekeurig lachen.

'Wat zit je nou schaapachtig te lachen?' zei Gamay op haar hoede.

Hij legde zijn arm om haar slanke middel en trok haar naar zich toe. Als hij even de kans kreeg zat hij voortdurend aan haar sinds ze weer thuis waren, alsof hij bang was dat ze ieder moment weer in de jungle kon verdwijnen. De dagen dat ze vermist was, waren één grote nachtmerrie voor hem geweest, maar hij was te zeer als een yankee opgevoed om dat te laten blijken en er openlijk voor uit te komen.

'Ik denk alleen hoe vreselijk sexy ik je vind met al die verfspetters op je gezicht.'

Gamay streek teder door zijn dunne haar en veegde het naar voren over zijn voorhoofd. 'Jullie seksmaniakken weten ook altijd precies hoe je een meid plat krijgt, hè.' Haar oog viel op de afbeelding op het scherm. 'Heb je me daarom geroepen?'

'Voor verdere spontane romantiek dus geen interesse. Goed.' Hij wees op het scherm. 'Vertel eens wat je ziet.'

Op Pauls schouder geleund tuurde ze naar de monitor. 'Geen breinbreker. Ik zie schitterend gedetailleerde tekeningen van acht prachtige gezichten.' Haar stem sprong op het wetenschapperstoontje over, de monotone dreun van een patholoog die verslag doet van een lijkschouwing. 'Op het eerste gezicht lijken de gelaatstrekken identiek, maar bij nadere beschouwing neem ik subtiele verschillen waar, met name rond de kaak en de mond, maar ook op de schedel. Hoe doe ik 't, Sherlock?'

'Je kijkt niet alleen, maar je ziet ook iets, beste Watson.'

'Simpel, beste kerel. Wie heeft die tekeningen gemaakt? Het zijn ware kunstwerkjes.'

'Onze geachte dr. Chi. Een man met vele talenten.'

'Ik heb de professor lang genoeg meegemaakt om me wat hem betreft nergens meer over te verbazen. Hoe kom je eraan?'

'Chi heeft ze me laten zien toen ik hem op de Harvard Universiteit tegenkwam. Hij vroeg me of ik ze aan jou wilde laten zien. Hij wist nog dat je archeologie hebt gedaan voordat je op biologie overstapte. Maar hij wilde vooral dat er iemand met een onbevangen oog naar keek.' Trout strekte zijn lange lichaam uit en vouwde zijn handen achter zijn hoofd ineen. 'Ik ben een diepzeegeoloog. Ik kan hier naar kijken en er de mooiste dingen bij verzinnen, maar in wezen zegt het me helemaal niets.'

Gamay trok een stoel naar zich toe.

'Je moet het zo zien, Paul. Het is net als wanneer iemand je een steen van de oceaanbodem laat zien. Wat is dan het eerste wat je vraagt?'

'Simpel. Waar hij hem gevonden heeft.'

'Bravo.' Ze gaf hem een kneepje in zijn wang. 'Bij archeologie gaat het net zo. De Mayacultuur was niet mijn specialiteit voordat ik op hydrobiologie overstapte, maar dit is mijn eerste vraag aan jou. Waar komen deze hiërogliefen vandaan?'

Trout tikte op het scherm. 'Deze komt uit de opgraving die Chi met MIT aanduidt. Waar jij die chiclero's tegen het lijf liep.'

Bij de herinnering aan de stekende zon, de vochtige jungle en de ongeschoren, onbehouwen kerels schoten Gamay de rillingen over haar rug. 'En de andere?'

'Allemaal van verschillende locaties die Chi heeft bezocht.'

'Waarom heeft hij speciaal deze uitgekozen, afgezien van het feit dat ze vrijwel identiek zijn?'

'De vindplek. Ieder gezicht komt uit een observatorium dat met een fries is versierd waarop dezelfde, al dan niet Fenicische schepen staan afgebeeld.' 'Intrigerend.'

'Ja ja. Dat vond de professor ook. Door die schepen hebben ze met elkaar te maken.'

'Wat wil dat zeggen?'

'Dat weet ik niet,' zei hij met een schouderophalen. 'Ik vrees dat dat mijn Midden-Amerikaanse kennis te boven gaat.'

'Waarom vragen we het niet aan dr. Chi?'

'Heb ik zojuist geprobeerd. Op zijn kantoor in Mexico City was hij niet. Ze zeiden dat hij er wel was geweest, maar nu niet meer bereikbaar was.'

'Weet ik alles van. Ze zeiden zeker dat hij met veldwerk bezig was.'

Trout knikte. 'Ik heb een bericht achtergelaten.'

'Ik zou nergens op rekenen, zeker niet nu hij zijn HumVee terug heeft. Wat dacht je van Orville?'

'De dwaze professor? Dacht ik ook al aan. Maar ik wilde het eerst aan jou laten zien, misschien brengt het jou op een idee.'

'Bel Linus Orville. Dat is mijn idee.'

Trout bladerde in zijn adressenbestand en vond het nummer. Toen Orville opnam, zette Trout hem op de externe luidspreker.

Ach, Mulder en Scully,' zei Orville, doelend op de beide FBI-agenten in een populaire tv-serie. 'Hoe gaat het met de X-files?'

Zo serieus als hij maar zijn kon, antwoordde Trout: 'We hebben concrete bewijzen gevonden dat de mysterieuze schepen op de reliëfafbeeldingen van het verloren continent Mu afkomstig zijn.'

'Dat meent u niet!' reageerde Orville opgewonden.

'Ja, dat meen ik niet. Ik wilde gewoon het woord Mu een keer zeggen.'

'Een hartgrondig "nou moe" dan maar van mijn kant, Mulder. Gaat u me de échte reden waarom u me belt nog vertellen?'

'We willen graag horen wat u van de tekeningen vindt die dr. Chi aan Paul heeft gegeven,' zei Gamay.

'O, die Venus-hiërogliefen.'

'Venus?'

'Ja, die reeks van acht. Ieder figuur is een andere incarnatie van de god Venus.'

Gamay keek naar de groteske profielen met de geprononceerde kaken en voorhoofden. 'Hè. Ik heb me de godin van de liefde altijd voorgesteld als een lieftallig meisje dat gelegen op een schelp uit een schuimende branding opduikt.'

'Dat komt omdat u zich door de visie van Botticelli hebt laten hersenspoelen en u uw tijd, voordat u in dat Temple of Doom-spel verstrikt bent geraakt, aan de bestudering van de klassieke oudheid hebt verspild. De Venus van de Maya's was mannelijk.'

'Typisch macho.'

'Maar ten dele. De Maya's waren sterke voorstanders van gelijkheid als het om mensenoffers ging. Venus symboliseerde Quetzalcoatl of Kukulcan. De gevederde slang. Het heeft allemaal met elkaar te maken. De analogie van geboorte en wedergeboorte. Net als Quetzal-coatl verdwijnt Venus in haar baan enige tijd uit zicht om daarna weer terug te komen.'

'Ik snap het,' zei Trout. 'De Maya's versierden hun tempels met afbeeldingen van de god om hem gunstig te stemmen zodat hij weer terug zou komen.'

'Dat speelde ook een rol, ja, een vorm van hielenlikkerij. Hierbij is van belang dat je weet dat hun architectuur hecht met hun godsdienst verbonden was. De gebouwen van de Maya's stonden vaak op exact bepaalde plekken ten opzichte van bijvoorbeeld het zonnewendepunt en het nachteveningspunt of de punten waarop Venus verdwijnt en weer tevoorschijn komt. Met andere woorden een hemelcalculator.'

'Professor Chi,' zei Gamay, 'vergeleek het observatorium op de MIT-locatie met de hardware van een computer en de inscripties met de software ervan. Hij had het gevoel dat het slechts een deel van een groter geheel was, een heel computersysteem als het ware.'

'Ja, die theorie heeft hij mij ook verteld, maar die gegraveerde toren van u is daarmee nog lang geen IBM-kloon.'

'Maar het is toch mogelijk dat die toren met de anderen samen een veel groter geheel vormden?' hield Gamay koppig vol.

'Begrijp me niet verkeerd. De Maya's waren ongelooflijk ontwikkeld en stellen je steeds voor verrassingen. Hun straten en de toegangen tot hun paleizen bevinden zich vaak in het verlengde van de stand van de zon of sterren op bepaalde tijdstippen van het jaar. De priesters ontleenden heel veel macht aan hun kennis van de standen van Venus. De god Venus vertelde de boeren wanneer ze moesten planten en oogsten, en wanneer het regenseizoen voor de deur stond. In het Caracol bij Chichén Itza zitten ramen die een exacte lijn vormen met de stand van Venus op bepaalde punten aan de horizon.'

'Voor zover ik weet, zijn er geen inscripties met schepen in het Caracol,' zei Gamay.

'Die zijn alleen in die acht tempels gevonden. Venus is acht dagen van zijn omloop niet zichtbaar. Heel beangstigend wanneer je voor belangrijke beslissingen van die planeet afhankelijk bent. Dus wierpen de priesters een paar maagden in een bron, manipuleerden wat met aderlatingen en alles kwam weer puik in orde. Over aderlatingen gesproken, over vijf minuten heb ik een college. Is het erg als we dit fascinerende gesprek op een later tijdstip voortzetten?'

Gamay had nog een laatste vraag. 'U zei dat Venus gedurende acht dagen verdwijnt en dat we acht tempels met afbeeldingen van schepen kennen. Toeval?'

'Chi denkt van niet. Moet nu echt gaan. Sta te trappelen van ongeduld om mijn studenten over de Mu'tjes te vertellen.'

De telefoon werd opgehangen. Paul pakte een geel blocnote op. 'Dat was buitengewoon leerzaam. Laten we 't eens op een rijtje zetten. Er zijn acht observatoriumtempels. Allemaal gebouwd om de baan van Venus aan te geven.' Trout maakte een aantekening. 'De bouwwerken waren tevens aan een bepaald thema gewijd, de aankomst van mogelijk Fenicische schepen vol met kostbaarheden. Een gewaagde gok: de observatoria en Venus hebben iets met de schat te maken.'

Gamay was het met hem eens. Ze pakte de blocnote en tekende acht willekeurige cirkels. 'Dit zijn de tempels.' Vervolgens verbond ze de cirkels met lijnen met elkaar en staarde enige tijd naar het resultaat. 'Er is iets mee,' zei ze.

Paul keek naar haar krabbels en schudde zijn hoofd. 'Lijkt op een spin met platvoeten.'

'Dat komt omdat wij het vanuit ons perspectief vanaf de grond bekijken. Moet je zien.' Aan de rand van het vel tekende ze twee sterren. 'Verhef je boven het aardoppervlak. Dit is Venus op haar uiterste punten aan de horizon. De tempel die ik op de MIT-locatie heb gezien, had twee sleufachtige openingen die op schietgaten in een kasteel leken. Dit krijg je als je van dat raam een lijn naar de uiterste punten van Venus trekt. Nu doe ik hetzelfde vanuit het andere raam.' Tevreden met het resultaat trok ze dezelfde lijnen ook vanuit de andere observatoria.

Vervolgens duwde ze Paul het vel met het rooster van lijnen onder de neus.

'Nu is het net de bek van een krokodil die op het punt staat toe te happen,' zei hij.

'Misschien. Of een hongerige slang.'

'Denk je nog steeds aan dat beest?'

'Ja en nee. Dr. Chi droeg een amulet om zijn nek. Hij noemde die de gevederde slang. En daar doet dit me aan denken: de bek van Kukulcan.'

'Je hebt de exacte ligging van de observatoria nodig om hier een zinnige conclusie uit te kunnen trekken. Jammer dat Chi niet bereikbaar is.'

Gamay luisterde maar half. 'Ik bedenk me opeens iets. Die sprekende steen waar Kurt en Joe naar op zoek zijn. Zou daar ook niet een bepaald lijnenpatroon opstaan?'

'Klopt. Ik vraag me af of er een verband is.'

Trout pakte de telefoon. 'Ik bel Chi en laat een bericht voor hem achter dat hij zo spoedig mogelijk contact met ons moet opnemen. Daarna bellen we Kurt om hem te vertellen dat jij misschien iets hebt gevonden.'

Ze bekeek het vel met haar wicheltekens nog eens aandachtig. 'Ja, maar wat?'

41

Voor de kust van Nantucket

Het motorjacht dat in een wijde cirkel om het bergingsvaartuig heen was gevaren, kwam binnen gehoorsafstand langszij en zette de motor in zijn vrij. Aan de seinmast wapperde onder de Amerikaanse vlag de Italiaanse wit-rood-groene driekleur. Uit het stuurhuis stapte de slanke gestalte met het zilvergrijze haar van Angelo Donatelli naar buiten. Hij zwaaide.

'Hallo, meneer Austin, ik kom u redden. Ik had begrepen dat u door uw grappa heen bent. Vindt u het erg als we een zending afleveren?'

'Hallo, meneer Donatelli,' schreeuwde Austin terug. 'Dank u zeer, dat is heel attent van u. Tot nu toe hebben we accuzuur moeten drinken.'

Kapitein McGinty vormde met zijn handen een toeter voor zijn mond, volstrekt onnodig voor zijn normaal al luid bulderende stem. 'Ook de schipper is u heel erkentelijk en hij nodigt u uit uw barmhartige missie aan boord voort te zetten.'

Donatelli salueerde ten teken dat hij akkoord ging en liep het stuurhuis weer in. Ratelend en met een plons zakte het anker onder water, waarna de motor werd uitgezet. Donatelli en zijn neef Antonio stapten in een motorsloep die achter het jacht had gehangen, overbrugden in een oogwenk de korte afstand tot het bergingsschip en klommen aan boord.

Donatelli overhandigde de kapitein een fles met de genoemde Italiaanse sterke drank. 'Met mijn complimenten,' zei hij, waarna hij zich met een weids gebaar naar zijn motorjacht tot Austin wendde.

'Wat vindt u van mijn blauwe beauty, meneer Austin?'

Dat Donatelli hen met het beleefde 'meneer' bleef aanspreken was waarschijnlijk een uit de Oude Wereld meegenomen gewoonte of simpelweg de keurige omgangsvorm van een restauranteigenaar die gewend was met een clientèle van lieden uit de hogere kringen om te gaan, dacht Austin. Het was weer eens iets anders dan het onechte, informele 'Hoi, ik ben Bud'-gesmijt met voornamen, iets wat Austin toch al een doorn in het oog was.

Austin nam het jacht van voor- tot achtersteven op en bestudeerde de marineblauwe romp en crèmekleurige bovenbouw alsof hij de rondingen van een mooie vrouw bekeek. 'Ze heeft een schitterend klassieke vorm,' zei hij. 'Hoe vaart ze?'

'Als een droom. Ik was onmiddellijk verliefd toen ik haar afgedankt op een werf in Bristol op Rhode Island zag liggen. De restauratie heeft me duizenden dollars gekost. Ze is dertieneneenhalve meter lang, maar door de vorm van de boeg lijkt ze nog langer. Een heel stabiele boot, uitstekend geschikt om je kleinkinderen mee uit te nemen.' Hij lachte. 'En een manier om aan de familie te ontsnappen als ik rust nodig heb en op mezelf wil zijn. Mijn slimme boekhouder heeft het schip als bedrijfsmiddel geboekt, dus moet ik af en toe voor de restaurants wat vis gaan vangen.' Hij pauzeerde even en keek met een wazige blik naar de zee, waar een zwerm meeuwen als sneeuwvlokken op het donkere water dreven. 'Zo, dus dit is de plek waar het is gebeurd.'

Austin wees naar de rode plastic bal die op de lichte deining dobberde. 'De bovenkant van het schip bevindt zich op dertig vadem onder die boei. We liggen er recht boven.' De naam Doria hoefde niet genoemd, ze wisten allebei heel goed over welk schip hij het had.

'Ik heb het hele gebied rond het eiland doorkruist,' zei Donatelli, 'maar op deze plek ben ik absoluut nog nooit geweest.' Hij grinnikte zachtjes. 'Wij Sicilianen zijn een bijgelovig volkje dat in spoken gelooft.'

'Des te groter is onze dank dat u bereid bent ons bij dit project te helpen.'

Donatelli keek Austin met zijn doordringende ogen strak aan. 'Ik zou dit voor niets ter wereld willen missen. Wanneer beginnen we?'

'In de hut van de kapitein hebben we plannen klaar liggen.'

'Bene. Kom, Antonio,' zei hij tegen zijn neef. 'Laten we eens kijken wat we voor deze heren kunnen betekenen.'

Op een tafel in zijn hut rolde kapitein McGinty een stevig vel papier uit. Boven aan het vel stond de Italiaanse regel Plano delle sistemazioni passeggeri ofwel 'overzicht van de passagiersaccommodatie'. Ernaast prijkte een foto van het schip op volle zee in betere tijden. Onder de foto waren de plattegronden van negen dekken afgedrukt.

Donatelli tikte op de plek waar de Belvedere Lounge zich bevond, aan de voorkant van het sloependek. 'Hier was ik aan het werk toen de Stockholm ons raakte. Beng! Ik sloeg tegen de grond.' Zijn vinger schoof naar het promenadedek. 'Hier stonden alle passagiers op hun redding te wachten. Een geweldige chaos,' zei hij en schudde nog altijd van afschuw vervuld zijn hoofd. 'De heer Carey vindt me daar en samen gaan we naar zijn hut. Hier. Aan stuurboordzijde van het bovendek. De arme mevrouw Carey zit vastgeklemd. Ik als een opgejaagd konijn op zoek naar een krik. Hierzo.' Met zijn vinger volgde hij zijn route van die nacht. 'Langs de winkels op het foyerdek, maar daar is de weg geblokkeerd. Dus terug naar de achtersteven en naar beneden naar het A-dek.'

Donatelli stokte in zijn strakke verslag; hij herinnerde zich de angst die hem bij de keel greep toen hij in de buik van het zinkende schip afdaalde. 'Neemt u me niet kwalijk,' verontschuldigde hij zich met een lichte trilling in zijn stem. 'Zelfs nu na al die jaren...' Hij ademde diep in en weer uit. 'Die nacht heb ik aan den lijve ondervonden wat Dante in zijn afdaling naar de hel moet hebben gevoeld.' Hij blies zijn wangen bol en vervolgde: 'Zo kwam ik uiteindelijk op het B-dek, waar de garage is. De rest van het verhaal kent u allemaal?'

De overige aanwezigen knikten.

'Mooi,' zei Donatelli duidelijk opgelucht. Hoewel het in de hut tamelijk fris was, glinsterden er zweetdruppeltjes in zijn wenkbrauwen en er klopte een dikke ader aan de zijkant van zijn hoofd.

'Kunt u exact aangeven waar u de pantserauto in de garage heeft zien staan?' vroeg Austin.

'Zeker, dat was hier, in deze hoek.' Hij pakte een potlood en zette er een kruis. 'Ik had gehoord dat er negen auto's in de garage stonden, inclusief een extravagant model dat de Italianen voor Chrysler hadden ontworpen.' Hij perste zijn lippen op elkaar tot een krampachtig glimlachje. 'De krik die ik zocht heb ik nooit gevonden.'

'Wij zijn van plan om door de garagedeuren naar binnen te gaan,' legde Austin uit.

Donatelli knikte. 'De auto's konden vanaf de kade direct de garage inrijden. Dat lijkt me een prima plan, maar van dat soort dingen weet ik niets af,' zei hij met een schouderophalen.

Kapitein McGinty reageerde heel wat beslister. Een paar minuten eerder was hij afgeleid door een oproep via de scheepstelefoon. Nu kwam hij weer bij de tafel staan en schudde zijn hoofd. 'Dat zou best eens lelijk kunnen tegenvallen. Puur gekkenwerk. Ik zie daar een enorm probleem opdoemen.'

'Dat lijkt me nog zacht uitgedrukt. Het zou me verbazen als de problemen ons daar niet als loodzware gorilla's over de rug stuiterden,' zei Austin.

'Dit is niet niks, jongens. Ik ken gasten die via de dekken tot in dat ruim zijn doorgedrongen.' Hij wees op de wand aan stuurboordzijde van de garage. 'In die ruimte is alles - auto's, vrachtwagens, lading -naar deze kant op de zandbodem gezakt. Die pantserauto van jullie ligt waarschijnlijk onder een paar ton troep bedolven. Gasten die in dat ruim zijn geweest, hebben dat futuristische Chrysler-model zien liggen, maar door de wirwar aan balken en gescheurde tussenschotten konden ze er niet bij komen. Als je er met die gympakjes van jullie ingaat, loop je het gevaar dat je hopeloos vast komt te zitten.'

Austin besefte heel goed dat dit wel eens de lastigste klus uit zijn hele loopbaan zou kunnen worden. Heel wat moeilijker dan het lichten van het Iraanse containerschip of de Russische onderzeeër.

'Bedankt voor de waarschuwing, kapitein. Volgens mij moeten we dit benaderen alsof we naar iets zoeken op een plek waar de bodem helemaal bezaaid ligt met wrakstukken. Zoals in de East River bijvoorbeeld. U kunt best gelijk hebben dat dit eigenlijk een onmogelijke opgave is. Maar ik geloof toch dat het de moeite waard is er een kijkje te nemen.' Hij grinnikte. 'Misschien vinden we nog een krik voor meneer Donatelli.'

McGinty barstte in een hartelijke lach uit. 'Nou ja, het mag dan gekkenwerk zijn, jullie zijn in ieder geval wel een stelletje gekken naar mijn hart. Zullen we dan maar op ons succes toasten?'

Donatelli maakte de fles grappa open en schonk met de zwierige bewegingen van een ober die zijn vak nog lang niet was verleerd, voor iedereen een glas in.

'Tussen twee haakjes, dat belletje daarnet kwam van de jongens beneden in de klok,' zei McGinty. 'Ze hebben de romp zo goed als open. Ik heb ze gezegd dat ze alles voor morgen klaar moeten maken om daarna lekker te gaan slapen. Morgenochtend gaan jullie meteen naar beneden, dat is het eerste wat we doen.'

Austin hief zijn glas. 'Op verloren zaken en onmogelijke missies.'

Het zachte gegrinnik stokte toen Donatelli plechtig zijn glas hoog ophield. 'En op de Andrea Doria en de zielen van alle opvarenden die met haar ten onder zijn gegaan.'

Waarop ze de glazen zwijgend naar de mond brachten.

42

Rond de Andrea Doria is het leven toch al geen moment saai voor de scholen zilvergeschubde vissen die zich als ware kolonisten de luxueuze hutten hebben toegeëigend waar de vorige bewoners duizenden lires voor neertelden. Maar de huidige ingezetenen van dit blauwe schemerrijk hadden met geen mogelijkheid voorbereid kunnen zijn op de komst van twee wezens die op geen enkele wijze ook maar enige gelijkenis met hen vertoonden. Hun plompe lichaam stak in een glanzend gele huid en op hun rug lag een dik zwart schild. Midden op het bolronde hoofd zat één helder oog. Onder aan de langwerpig ronde romp hingen twee staken. Net onder het hoofd hadden ze twee gelijke, kortere uitsteeksels die beide in een soort schaar eindigden. Het merkwaardigst waren de zacht zoemende vinnen aan beide zijden.

De wezens hingen in het water als de ballonnen van kinderen in een feestelijke optocht. In Austins koptelefoon klonk de lachende stem van Zavala.

'Heb ik je al gezegd dat je echt sprekend een Michelin-mannetje bent?'

'Na dat eten met McGinty gisteravond verbaas ik me nergens meer over. Mijn gympakje zit wel ietsje krap rond het middel.'

De Ceanic hardsuit had die bijnaam ongetwijfeld aan een behoorlijk bijziend persoon te danken. Dat zogenaamde gympakje was in feite een nauw om het lichaam sluitende onderzeeër. De aluminium huid was technisch gesproken een romp. De verticaal en lateraal aangebrachte stuwmotoren aan beide zijkanten werden door de voeten bediend. Doordat het koolzuurzuiveringssysteem in de zuurstofcirculatie hergebruik van de lucht mogelijk maakte, was het pak geschikt voor duiken van zes tot acht uur met in noodgevallen een overlevingsmarge van achtenveertig uur. Op de weegschaal woog het gevaarte bijna een halve ton, maar in het water was daar nog maar een kleine acht pond van over. De hardsuit bood de duiker bewegingsvrijheid en een lange duiktijd zonder het ongemak van decompressie. Het belangrijkste nadeel van het pak was de onhandige omvang ervan. Hiermee de route van Donatelli volgen zou pure zelfmoord zijn. Ze zouden binnen de kortste keren in kabels of draden verstrikt raken.

Op zoek naar een goed plan voor de duik had Austin alle voorgaande, al dan niet succesvolle duiken de revue laten passeren. De expedities van Gimbel leken hem de beste optie. Bij een poging in 1975 had men voor de verkenning een duikschotel willen inzetten, maar die bleek niet tegen de sterke stroom opgewassen. De duikerklok die als lift en uitvalsbasis dienst moest doen, was slecht gestabiliseerd en bleek nauwelijks onder controle te houden. Austin was wel onder de indruk van het feit dat korte-decompressietijdduikers aan luchtslangen ten koste van enorme inspanningen erg veel werk hadden verzet. Ze waren zelfs tot in de garage gekomen. De expeditie van Gimbel in 1981 was beter voorbereid. Het systeem met de duikerklok werkte nu goed. Hoewel ze zich met allerlei problemen geconfronteerd zagen, zoals abominabele weersomstandigheden en een stroming waarin de lijnen met elkaar verstrikt raakten, slaagden de duikers erin de kluis te vinden en aan een hijsinstallatie te bevestigen.

.Uiteindelijk koos Austin voor een combinatie van hardsuits en diepzeeduikers. Hij stelde een ploeg samen die relatief goed voor de taak was uitgerust. Zijn vader leverde de Monkfish plus bemanning. Gunn schuimde de lijst van NUMA-expedities en -schepen af en zorgde voor een duikerklok en een decompressiekamer op het dek uitgerust met douches en slaapplaatsen. De geleende duikschotel met speciale verkenningsvoorzieningen was een onverwacht extraatje. Het belangrijkst waren de zes ervaren diepzeeduikers van de NUMA die uit Virginia waren overgekomen. Sinds hun aankomst op de Monkfish hadden ze in wisseldiensten ononderbroken gewerkt aan het maken van een gat in de scheepsromp.

Het weer voor de kust van Nantucket deed haar reputatie als vervaarlijk wisselvallig eer aan. Toen Austin en Zavala die ochtend uit hun kooi kwamen, was de lucht helder. De onrustige, korte golfslag van de vorige dag was verdwenen en de oceaan lag er spiegelglad glinsterend bij, alleen doorbroken door een stel zwarte vinnen. Dolfijnen. McGinty zei dat ze geluk brachten en bovendien de haaien op afstand hielden. De oppervlaktestroming was ongeveer één knoop. Hij voorspelde dat er later die dag een dikke mist zou opkomen en dat ook de stroming sterker zou worden, maar dat hoefde geen probleem te zijn.

Ingesloten in hun zware pakken werden de NUMA-mannen met een kraan te water gelaten. Ze bleven enkele minuten net onder het oppervlak om hun uitrusting te testen, terwijl de kraan opnieuw uitzwaaide en een kevlarkabel neerliet die vier kortere lijnen met sterke metalen clips aan de uiteinden bijeenhield. Deze lijnen bevestigden ze aan hun klemhaken. Omringd door het gezoem van de stuwmotoren daalden ze in de indigoblauwe zee af. De Monkfish lag recht boven het wrak stevig verankerd aan vier ankertouwen, twee bij de boeg en twee bij de achtersteven, die zich in alle richtingen zo'n honderd meter uitstrekten. Stabiliteit was cruciaal. Anders zou de duikerklok onder aan de bevestigingskabel als een pendel heen en weer slingeren.

Hoewel de hardsuits met lampen waren uitgerust en ze bovendien zaklampen bij zich hadden, was verlichting niet nodig. Het zicht was minstens negen meter en het donkere silhouet van het schip stak duidelijk af tegen de lichtere bodem. Ze doken naar een plek op de romp die door een kil pulserend schijnsel werd verlicht.

In het midden van de draaiende, blauwachtige corona zaten twee diepzeeduikers als insecten op een boomstam tegen de omhooggekeerde bakboordzijde van het schip gekleefd. Een van de duikers zat met een snijbrander in zijn gehandschoende hand op de romp, terwijl de andere de Kerry-kabel voor de brandstoftoevoer hanteerde en de hele gang van zaken nauwlettend in de gaten hield. Ze waren al eerder door de duikerklok naar beneden gebracht, die als lift en onderwaterverblijf voor de duikploeg diende.

De duikerklok hing aan een dikke kabel, die met een deklier van de Monkfish was verbonden, op een paar meter boven de romp. Hij had de vorm van een campinggaslamp met ronde hoeken en een vanaf het midden rond het gat voor de bevestigingskabel aflopend dak. Op een lager punt van het dak bevond zich de aansluiting van een tweede kabel die draden voor de communicatie en de energieverzorging bevatte. Aan de buitenkant waren gasmengselcilinders en tanks met brandstof voor de lasbranders bevestigd. De bodem van de klok stond in open verbinding met het water, dat door de luchtdruk niet naar binnen kwam. Uit de opening liepen slangen met het gasmengsel voor de ademhaling en warm water voor het verwarmingssysteem in hun Divex Armadillo-duikpakken. Bovendien droeg iedere duiker een extra gascilinder voor noodgevallen op de rug.

De duikers werkten op een gedeelte van de stalen romp dat van zeeanemonen was ontdaan. Rond de garagedeuren vormden de in de zwarte romp verkleurde lasranden van de onderwatersnijbranders een grote rechthoek. De diepzeeduiker die de man met de snijbrander begeleidde, zag de beide gele showfiguren naderen. Met de voor diepzeeduikers zo karakteristieke slowmotion bewegingen stak de duiker zijn arm op om de kabel van Austin en Zavala over te nemen. De NUMA-mannen konden rechtstreeks met elkaar en met het bergingsvaartuig communiceren, maar met de diepzeeduikers alleen via de klok. Austin maakte zich geen zorgen, want het hele plan was diverse malen met de hele ploeg doorgesproken en met handgebaren konden de meest ingewikkelde aanwijzingen worden gegeven.

De knielende duiker deed zijn brander uit toen hij de beide nieuwkomers zag. Hij wees naar de hoeken van de rechthoek waar hij dubbele gaten had opengesneden en gaf het duim-omhoog-teken. Vervolgens bevestigden hij en zijn metgezel de haken van de meegenomen kabel aan de vier gaten. De duikers namen een paar meter afstand en een van de twee maakte een rukbeweging met zijn hand zoals de machinist van een stoomlocomotief aan de hendel van de fluit trekt.

Via de marifoon sprak Austin met de bemanning op het dek. Alles oké, hijsen maar.'

Dit werd aan de man bij de kraan doorgegeven en de kevlarkabel kwam zo strak als een boogpees te staan. Er verstreken seconden. Niets. Het metaal rond de deur was als een gestippelde scheurlijn in karton opengesneden. Juist toen Austin zich begon af te vragen of de snijbrander er nogmaals aan te pas moest komen, spatte er een explosie van belletjes op. Het uitgesneden stuk kwam met een doffe knal los.

Austin gaf aan de mannen aan dek door dat ze de kraan iets moesten draaien om de deuren vervolgens op de romp te laten vallen.

In de zijkant van het schip gaapte ter hoogte van het B-dek nu een enorme opening. De hutten van de toeristenklasse bevonden zich op dit dek en het eronder gelegen C-dek uitsluitend aan de voor- en achterkant van het schip. Het gedeelte met de hutten aan de voorkant werd in tweeën gesplitst door de autorimessa, het dek waarop negen auto's en een pantserwagen gestald stonden.

Zavala bewoog zich in zijn hardsuit recht boven de nieuwe opening.

'Hier kun je zo met een HumVee doorheen.'

'Waarom zou je 't niet meteen goed doen? Vergeet niet dat dit voor iedereen die vanaf nu naar het wrak duikt, het Gat van Zavala is.'

'Die eer laat ik graag aan jou over. Wat dacht je van de Aars van Austin?'

'Wat dacht je ervan om een kijkje te gaan nemen.'

'Beter maar meteen doen, hè.'

'Ik ga voorop. We doen het heel rustig en langzaam. Kijk uit voor loshangende draden en half ingezakte steunbalken. Zorg dat je steeds op een veilige afstand van me blijft.'

Die waarschuwing had Zavala niet nodig. De hardsuits leken sterk op de ruimtepakken van astronauten. Net als bij de astronauten in hun toestand van gewichtloosheid vereisten al hun bewegingen een heel bewuste en niet te enthousiaste uitvoering. In hun loodzware pakken zou zelfs de geringste botsing als een daverende klap aanvoelen.

Austin dook onder Zavala door zodat de lamp op zijn pak recht het gat in scheen. De krachtige lichtstraal werd door de duisternis opgeslokt. Hij gaf zijn verticale stuwmotoren een dot gas, daalde met zijn voeten naar beneden in de garage af, stopte en draaide driehonderdzestig graden in de rondte. Nergens losse draden of uitsteeksels om hem heen. Hij gaf Zavala het alles-veiligteken en zag de opgeblazen gele gestalte door het blauwgroene gat zakken waarna hij in een afwachtende zweefhouding weer tot stilstand kwam.

'Dit doet me aan de Baja Cantina in Tijuana denken,' zei Zavala. 'Hoewel, zo donker is 't hier nu ook weer niet.'

'Op de terugweg slaan we er even snel een glas cuervo achterover,' antwoordde Austin. 'Het schip is zevenentwintig meter breed. De lading is zoals kapitein McGinty al zei ongetwijfeld naar beneden gegleden. Alles ligt hier negentig graden gedraaid, dus de muur achter je is in feite de vloer van de garage. Laten we daar om de oriëntatie niet te verliezen dichtbij blijven.'

Tijdens deze afdaling werkte Austin in zijn hoofd een hele checklist af, waarbij hij zich op mogelijke obstakels voorbereidde. Terwijl hij zo praktische problemen en oplossingen overdacht, functioneerde zijn brein tevens op een ander, irrationeel niveau, waarschijnlijk het overlevingsmechanisme dat hij van zijn voorouders had geërfd. Hij hoorde hoe Donatelli's stem de huiveringwekkende afdaling in de buik van het schip beschreef. De oude man zag het verkeerd, concludeerde Austin. Dit was veel erger dan Dante ooit had kunnen verzinnen. Het hellevuur van het inferno was er verre boven te verkiezen. Dante had tenminste nog iets te zien gehad. Ook al waren het dan uitsluitend demonen en verdoemden.

Het was nauwelijks voor te stellen dat de dekken van deze reusachtige lege romp ooit getrild hadden door het stampen van vijftigduizend pk sterke dieselmotoren en dat er ruim twaalfhonderd passagiers van de luxueuze weelde van het schip hadden genoten, waarbij hen bijna zeshonderd man personeel ten dienste had gestaan. De eerste die de Andrea Doria nadat ze was vergaan, was nagedoken, vertelde dat het schip nog leek te leven en een griezelige kakofonie van geluiden produceerde, gekraak en gezucht, het op elkaar slaan van losse wrakstukken, bruisend door gaten en gangen spuitend water. Austin zag uitsluitend verval, leegte en stilte, afgezien van het geluid van hun ademhalingsapparaten. Dit reusachtige, ijzeren gevaarte was als een graftombe waarin het spookte en waar iedereen die er te lang bleef onherroepelijk krankzinnig zou worden.

Het schip leek hen steeds meer in te sluiten en Austin hield angstvallig zijn dieptemeter in de gaten. Hoewel ze zich slechts zo'n zestig meter onder het wateroppervlak bevonden, leek het door de duisternis vele malen dieper. Hij keek omhoog. De blauwgroene rechthoek van de opening was in het duister nog maar een vage vlek en was al lang onzichtbaar geweest wanneer de diepzeeduikers niet bij wijze van baken een stroboscooplamp aan de rand hadden bevestigd. Austin tuurde naar het knipperende puntje en voelde zich gerustgesteld, waarna hij zijn aandacht weer op wat er onder hem lag richtte.

Onder hun voeten doemden in de lichtstralen van hun lampen vaste voorwerpen op. Rechte lijnen en hoeken. Geheimzinnige ronde vormen. Het horizontale vlak dat ooit een van de waterdichte schotten aan stuurboordzijde van de Doria was geweest, lag nu onder een dikke laag brokstukken bedolven. Toen het schip nog horizontaal lag, had het plafond van de garage uit zware ijzeren hekwerken en loopbruggen bestaan. Maar ook die stonden nu rechtop. Austin en Zavala hielden zich aan een strak zoekpatroon, waarbij ze zich langs evenwijdige lijnen tussen de rechtopstaande wanden die vroeger de vloer en het plafond van de garage vormden, heen en weer bewogen; dezelfde methode die ze volgden wanneer ze vanaf het wateroppervlak naar een scheepswrak zochten. Ze stuitten af en toe op loshangende draden van het oude lichtnet, maar het waren er niet genoeg om gevaarlijk te zijn.

In het licht van hun lampen zagen ze metaal, glas en vage vlakken glinsteren die zich geleidelijk tot herkenbare vormen ontwikkelden.

'Hé, Kurt, is dat niet een Rolls-Royce daar?'

Austin richtte zijn lamp op de opvallende grille die tussen de brokstukken uitstak.

'Kan best. Volgens de ladingsbrief van het schip had een vent uit Miami zijn Rolls uit Europa meegenomen.'

'Waarmee maar bewezen is dat je eigenlijk op ieder continent een Rolls moet hebben.'

Austin gleed langs de Rolls en zag de nogal afwijkende vorm van een onderdeel van een andere auto.

'Dat zal de experimentele Chrysler zijn die door Ghia werd ontworpen. Jammer dat Pitt er niet bij is. Hij zou hemel en aarde hebben bewogen om een dergelijk exemplaar aan zijn verzameling te kunnen toevoegen.'

'En een dikke laag modder, vrees ik.'

De auto's waren over elkaar heen gevallen en gingen onder een laag puin en slik schuil. Austin had nog even over een plan nagedacht om al deze wrakstukken op te graven, maar dat was niet meer dan wat hersengymnastiek geweest. Te gevaarlijk, te kostbaar en te tijdrovend. Bij iedere poging om in deze laag slik te graven zouden dikke modderwolken opdwarrelen die het water dagenlang vertroebelden.

Uit wat Donatelli had verteld viel af te leiden dat de pantserauto bovenop de berg wrakstukken moest liggen. Als dat zo was, moest hij zichtbaar zijn. Zou de oude man zich vergist hebben? Hij had die nacht onder een ongelooflijke spanning gestaan. Misschien bevond de vrachtwagen zich in een heel ander ruim. Austin gromde. Het was een enorm karwei geweest om het gat in de garagewand te maken. Ze hadden de tijd noch de middelen om dat op een andere plek over te doen. Zijn expeditie was uitgerust met hulpmiddelen die hij slechts voor een paar dagen had kunnen lenen.

De twijfel groeide met de minuut. Iedere vierkante meter van het zichtbare puin werd zorgvuldig afgezocht.

'Hoe is het eigenlijk afgelopen met het plan om dit ding met pingpongballetjes weer drijvend te krijgen?' vroeg Zavala.

'Volgens mij zijn er voor die klus gewoonweg niet genoeg pingpongballetjes in China te krijgen. Wat dacht jij?'

'Dat die Angelo Donatelli een gozer met lef was. Dit is zonder meer de grootste sensorische desoriënteringstank ter wereld. Nauwelijks voor te stellen dat we ons nog op de planeet aarde bevinden. Ik voel me als een wesp in een pot jam.'

'Ik begin me nu toch echt af te vragen of die pantserauto hier überhaupt is.'

'Maar waar dan wel?'

'Als ik dat wist,' antwoordde Austin.

'Een hele teleurstelling voor Nina.'

'Weet ik. Zullen we naar boven gaan om ze het slechte nieuws te vertellen?'

'Mij best. Mijn blaas laat al weten dat ik vanochtend te veel koffie heb gedronken.'

Met behulp van de verticale stuwmotoren stegen ze langzaam maar gestaag op naar het knipperende baken. Met het licht van hun zaklampen tastten ze de onmiddellijke omgeving boven en voor hen af om zich niet door onverwachte obstakels te laten verrassen. De bundel van Zavala's lamp schoot door de duisternis tot in een hoek van de garage, zwaaide weg, maar kwam er weer terug.

'Kurt,' riep hij opgewonden. 'Er ligt iets in die hoek, daar.'

Ze stopten. Austin zag in het inktzwarte duister twee rode ogen glinsteren.

Ze bevonden zich ondertussen al ruim een uur in deze buitenaards aandoende omgeving en zijn eerste reactie was dan ook dat hij oog in oog met een reusachtig zeemonster stond dat van het schip zijn hol had gemaakt. Hij richtte zijn lamp op de beide lichtpuntjes en zijn hartslag schoot omhoog. Dit was onmógelijk! De beide mannen gingen eropaf en belichtten de hele hoek met alle lampen.

'Wel allemachtig!' zeiden ze in koor.

43

Vele tientallen jaren voordat Austin en Zavala in de garage van de Andrea Doria afdaalden, had een scheepsofficier al voorzien wat de verpletterende gevolgen konden zijn wanneer een meerdere tonnen zware pantserauto bij zwaar weer op volle zee in het ruim op hol zou slaan. Om die mogelijkheid uit te sluiten had men het voertuig met sterke kabels stevig aan de garagevloer verankerd. Ruim vijftig jaar later hielden die kabels de vrachtwagen nog altijd keurig op zijn plaats tegen de nu als een muur rechtop staande garagevloer.

De zwarte carrosserie zat vol roestplekken en het rubber van de banden was tot een verschrompelde derrie weggeteerd. Maar op het chroom zat nog een doffe glans en de pantserauto als zodanig was niet uit elkaar gevallen. Na een uitvoerige inspectie verlieten Austin en Zavala de romp en waren weer in open zee. De diepzeeduikers hadden de droge omgeving van hun drukcabine opgezocht. Austin kon het hen niet kwalijk nemen. Het verzadigde gasmengsel was acht keer zo moeilijk in te ademen als de lucht uit een zuurstoffles.

Austin riep McGinty op. 'Zeg maar tegen de heer Donatelli dat we de pantserauto hebben gevonden.'

'Goeie God! Ik wist dat jullie dat konden. Is het mogelijk om hem te bergen?'

'Met een beetje geluk en de juiste spullen. Ik heb een boodschappenlijstje.'

Austin vertelde snel wat hij nodig had.

'Geen probleem. Er komt een nieuwe ploeg naar beneden. Ik zal het aan hen meegeven.'

De duikerklok werd opgehaald en de duikers verruilden van plaats met de ploeg in de decompressiekamer. En met de terugkerende klok kwamen ook de door Austin gevraagde spullen mee. Via de marifoon had Austin al voordat ze het schip verlieten met de nieuwe ploeg duikers gesproken en hun een plan voorgelegd. De duikers doken onder de bodem van de klok door en zwommen naar het gat in de romp. Austin en Zavala gingen als eersten naar binnen, gevolgd door de duikers met al hun levensaders die ze met zich meesleepten. Een van hen had een snijbrander bij zich.

Austin vond het jammer dat hij niet rechtstreeks met de duikers kon praten. Hij had graag hun commentaar gehoord toen ze de vrachtwagen rechtop tegen de muur zagen hangen. Maar hun theatrale armgebaren waren bijna net zo geestig om te zien. Na hun eerste reactie richt ten ze hun aandacht direct op de achterdeuren van de pantserauto, die niet onder de kracht van een breekijzer of de mechanische grijpers van de hardsuits bezweken.

Donatelli had verteld dat de moordenaars die de bewakers van de pantserauto hadden gedood, de deuren gewoon hadden dichtgegooid. Austin vermoedde dan ook dat het probleem niet zozeer was dat ze op slot zaten, maar dat de boel was vastgeroest. De snijbrander sprong aan en de duiker drukte de scalpelachtige vlam langs het slot en de scharnieren, waarbij het roest in een vonkenregen uiteenspatte. Ze probeerden het nogmaals met het breekijzer; beide duikers gooiden hun hele gewicht er tegenaan. De deur viel eruit en opgewoeld door het binnenstromende water spoot er een bruinige wolk viezigheid naar buiten. Toen die enigszins was weggetrokken en het water weer iets helderder was, kwam Austin naar voren om in het schijnsel van zijn lamp de inhoud van de pantserauto te bekijken.

De ruimte lag bezaaid met geldkistjes die van de planken waren gegleden. Het kolkende water had kleren, haar en weefselresten van de lijken weggespoeld waardoor de grijnzende schedels er in de lichtbundel frisgewassen bijlagen en niet zoals gebruikelijk onder een laag algen bedekt gingen. De botten lagen tussen andere brokstukken op een hoop in een van de hoeken van de laadruimte. Austin ging opzij om voor zijn partner plaats te maken.

Zavala keek er een moment zwijgend naar. 'Net als de knekelhuizen die onder de oude kerken in Mexico en Spanje liggen.'

'Ik vind het meer een slachthuis,' zei Austin grimmig. 'Aan Angelo Donatelli's geheugen mankeert niets. In die geldkistjes zitten waarschijnlijk de kostbaarheden die werden verscheept.' Hij vermeed de wezenloze blikken van de hologige schedels. 'Dat doen we later wel.'

Hij gebaarde naar de duikers, die dichterbij kwamen om eveneens een blik in de auto te werpen. Toen hij van tevoren met de duikers over de stenen plaat had gesproken, had Austin hen al gewaarschuwd: 'Je zult er ook menselijke resten tegenkomen. Het hoe en waarom vertel ik jullie later wel. Ik hoop dat jullie niet bijgelovig zijn.'

De duikers keken in de vrachtwagen en schudden het hoofd, maar hun verbijstering hadden ze snel van zich afgezet. De duikers van de NUMA waren echte professionals. Ze zwommen zonder aarzeling de vrachtwagen in en begonnen de geldkistjes en botten opzij te schuiven. Binnen een paar minuten hadden ze een hoek van een op het oog massief, zwartachtig grijs voorwerp blootgelegd.

De sprekende steen.

Terwijl de duikers de laadruimte opruimden, gingen Austin en Zavala naar de duikerklok om met een takelblok terug te keren dat aan de rechtstreeks uit het schip neergelaten kevlarkabel vastzat. De botten hadden ze eerbiedig op een keurige stapel gelegd. En ook de geldkistjes werden in stapels weggezet, behalve één die de duikers uit nieuwsgierigheid apart hielden. Deze werd door een van hen plechtig geopend om te kijken wat er in zat. In het kistje fonkelde een adembenemend fortuin aan diamanten, saffieren en andere edelstenen.

Austin hoorde hoe Zavala naar adem hapte. 'Dit is beslist vele miljoenen waard.'

'Misschien wel miljarden als de andere kistjes net zo vol zitten. Dit bewijst dat het puur een moordaanslag was en niet een roofoverval.' Hij gaf de duikers een teken dat ze het kistje weg moesten zetten, waarna hij het dubbele takelblok op de rand van de deur plaatste. Zavala had een ijzeren lus bij zich. De duikers bevestigden deze ijzeren kraag om het uitstekende deel van de stenen plaat, waarna ze de draad aan de katrol vastmaakten.

Austin wist dat je ervoor moest zorgen dat de opwaartse kracht altijd in het verlengde van de zwaartekracht lag. Maar hij wist ook dat deze ideale toestand zich in de praktijk zelden voordeed. Het was net zoiets als iemand vertellen dat hij bij het optillen zijn benen moet gebruiken en niet zijn rug. Prima advies, maar van weinig nut wanneer de op te tillen doos achter in een kast of onder de keldertrap staat. De kevlarkabel liep van het gat in de romp in een scherpe hoek naar de vrachtwagen. Door het takelblok werd de kracht meer zijdelings gericht, waardoor tevens het hijsvermogen verdubbelde.

Austin zag zich voor een aantal onbekende factoren geplaatst. Onder andere het gewicht van de plaat. Een voorwerp wordt ondersteund door het water dat het verplaatst. Austin wist dat de plaat in het water een stuk lichter zou zijn, maar aangezien hij geen flauw idee had van het oorspronkelijke gewicht, zei dat ook al niets. Hij had McGinty om een Spaanse takel gevraagd, die met twee vaste en twee losse katrollen twee keer zo sterk is als een enkele takel.

Nadat ze de stenen plaat als een kiezentrekkende tandarts uit het puin hadden gerukt, was het vervolgens zaak te voorkomen dat hij op de bodem kletterde. Dit probleem werd met ocean salvage tubes opgelost, een vrij nieuw bergingssysteem. De langwerpige nylonzakken waren speciaal ontworpen voor het bergen van vaartuigen. Met een hijsvermogen van anderhalve ton elk zouden ze zelfs sterk genoeg moeten zijn om de hele pantserwagen naar boven te halen.

De duikers wisten de plaat met behulp van de takels naar een plek te krijgen waar ze aan beide kanten zo'n opblaasbare zak onder de steen konden schuiven. Austin kwam dichterbij voor een laatste inspectie van de waanzinnige constructie, waarbij zijn oog ook op de opvallend dunne kabels viel waarmee de vrachtwagen aan de muur verankerd was. Hij gaf het teken dat alles oké was. Via een slang vanuit de duikerklok pompten de duikers lucht in de zakken, die onmiddellijk als worstjes op een grill opzwollen. Ze bleven lucht toevoegen tot de steen als de zwevende assistente van een goochelaar los in het water hing. Zonder de hijskabel los te koppelen, manoeuvreerden de duikers de steen eerst voorzichtig de pantserwagen uit en vervolgens naar de opening in de romp toe.

Voor Austin was dit een van de merkwaardigste taferelen die zich ooit voor zijn ogen hadden afgespeeld. Het was als op een schilderij van Dali waarop alles scheef staat. De zwarte plaat zweefde als een vliegend tapijt door de inktzwarte duisternis van het ruim. De duikers bungelden er als pasgeboren salamanders aan hun slangen naast. Terwijl achter hen een zwaar door de zee aangetaste pantserwagen rechtop tegen de muur hing.

Geflankeerd door Austin en Zavala, die met hun lampen de richting aangaven, duwden de duikers de steen zwemmend naar de opening. Dat was nog vrij lastig, met name door de stroming die in het wrak stond, maar uiteindelijk hing de steen recht onder het gat in de romp.

'Ik wou dat ik die kerels kon zeggen dat ze uitstekend werk hebben verricht,' zei Zavala. Met zijn robotarm probeerde hij 'goed gedaan!' te gebaren, maar dat lukte niet erg. 'Ik geloof dat we beter niet al te enthousiast kunnen doen zolang we nog in deze pakken vastzitten. Wat hopelijk niet al te lang meer is.'

'Over een paar minuutjes kunnen we de rest van de klus aan McGinty overlaten. Hoor je dat, kapitein?'

De gesprekken die de mannen in de hardsuits met elkaar voerden, waren via de marifoon op het dek hoorbaar zodat de mannen boven op de voet konden volgen wat er beneden gebeurde.

'Nou en of,' blafte McGinty. 'Ik heb alles gehoord. Heb een kratje Budweiser koud staan. Haal dat ding het wrak uit en dan doen wij de rest wel.'

De diepzeeduikers moesten ter voorkoming van de caissonziekte beneden blijven. Zodra de steen goed en wel uit het wrak was, zouden Austin en Zavala hem overnemen en naar boven begeleidden. Net onder de waterspiegel zouden ze de plaat dan rechthouden zodat de kraan het werk kon afmaken.

'Hoe staat 't met het weer daarboven?' vroeg Austin.

'Het water is nog rustig en vlak, maar de mistfabriek van Nantucket werkt weer eens op volle toeren. Er komt een mistbank opzetten die zo dik is dat je er haast deeg van kunt rollen.'

Zowel Austin als de kapitein waren nog veel bezorgder geweest als ze hadden geweten wat die mist voor hen verborg. Terwijl Austin en de anderen zo druk met de berging van de steen in de weer waren, kwam er een groot schip met een grijze romp, wat haar in de mist vrijwel onzichtbaar maakte, op de Monkfish af met een snelheid die gelijke tred hield met de naderende mistbank waarin ze zich verschool. Het merkwaardig gestroomlijnde schip was ruim honderdtachtig meter lang en had een spitstoelopende boeg en een brede achtersteven. Ze werd voortgestuwd door zes straalmotoren, waarmee een maximum snelheid van 45 knopen haalbaar was, verbazingwekkend snel voor een dergelijk groot schip.

Op het weerbericht van McGinty reageerde Austin met de van Trout overgenomen uitdrukking:'Heel fijn, kapitein!' Hij gebaarde de duikers dat ze meer lucht in de hijszakken moesten pompen. Langzaam steeg de steen door het gat. De duikers bleven in de buurt om onmiddellijk in te kunnen grijpen wanneer de plaat in de sterkere stroom boven het wrak zou gaan slingeren. Austin en Zavala bleven in het wrak, allebei iets opzij van de opening, zodat ze zich niet recht onder de steen bevonden voor het geval die tot een onverhoedse terugkeer werd gedwongen. Ze hadden een duidelijk zicht op de beide duikers die ieder aan een kant met rustige slagen van hun zwemvliezen op gelijke hoogte met de plaat bleven. Een perfect uitgevoerde operatie. Een pronkjuweel voor in de boeken.

Tot de hel losbarstte.

Een van de duikers begon opeens wild met zijn armen en benen om zich heen te slaan alsof hij door een epileptische aanval werd geveld. Hij klapte dubbel en greep naar zijn slangen. Even plotseling als het begonnen was, had hij zijn lichaam weer in bedwang; hij bleef een kort ogenblik stil hangen om vervolgens in een snelle duik door de opening in de romp naar het binnenste van de Andrea Doria terug te schieten.

Deze hele verwarrende scène had maar een paar seconden geduurd. Austin had geen tijd gehad om te reageren. Maar toen de duiker dichterbij kwam, zag Austin wat er was gebeurd. De slangen van de man hingen los achter hem aan. De duiker had bliksemsnel op zijn noodcilinder moeten overschakelen. Wat was er in godsnaam gebeurd? De slang kon onmogelijk door de scherpe rand van het gat zijn stukgescheurd. Austin had alles voortdurend goed in de gaten gehouden. De duiker zwom naar hem toe; het zichtbare deel van zijn gezicht was lijkbleek. Austin vervloekte zichzelf dat hij een totale communicatie onder water niet noodzakelijk had geacht. De man maakte met zijn hand boven zijn hoofd een hakgebaar.

Zavala, die traag om hen heen cirkelde, gilde door de intercom: 'Kurt, wat is er aan de hand?'

'Weet ik verdomme niet,' antwoordde Austin. Hij tuurde omhoog naar de steen die boven de opening hing. 'We moeten deze vent zo snel mogelijk in de klok zien te krijgen. Met zijn noodcilinder heeft hij wel lucht, maar zonder de warmwatertoevoer vriest-ie dood. Ik zal hem naar de klok brengen en dan neem ik meteen zelf een kijkje.'

Austin stak zijn dikke, metalen arm uit alsof hij een vriendin naar de opening van het eindexamenbal begeleidde. De duiker begreep de bedoeling en pakte hem bij zijn elleboog. Austin zette zijn verticale stuwmotoren aan en samen stegen ze uit het wrak op. De tweede duiker was nergens te bekennen.

Terwijl Austin het water naar hem afspeurde, bewoog er iets in het naargeestige halfduister. Er doemde een bizarre figuur in de door de klok uitgestraalde lichtkring op. Het was een duiker in een hardsuit van glanzend metaal dat Austin aan het harnas deed denken dat Hendrik VIII speciaal voor zijn vette lijf had laten maken.

Austin vreesde dat de vreemdeling iets met de plotselinge problemen van de duiker te maken had. Die verdenking werd een seconde later versterkt toen de nieuwkomer een voorwerp in zijn hand ophief. Er volgde een explosie van belletjes en een wazige glinstering van metaal. Vervolgens spoot er een projectiel rakelings langs Austins rechterschouder.

De diepzeeduiker schoot weg en zwom met woeste slagen van zijn zwemvliezen naar de klok. Austin zag hoe hij onder de bodemrand doordook en verdween, waarna hij zijn aandacht op urgentere zaken richtte.

Er waren nog meer zilverkleurige figuren opgedoemd die allemaal op hem afkwamen. Austin telde er vijf alvorens hij de verticale stuwmotoren op dalen instelde en de Doria weer indook.

44

McGinty schreeuwde dodelijk ongerust in de marifoon.

'Wat is daar verdomme aan de hand? Reageert er nog iemand of moet ik persoonlijk beneden een kijkje komen nemen?'

'Kan ik je niet aanraden,' antwoordde Austin. 'We hebben hier zojuist zes kerels in hardsuits op de koffie gekregen en ze zijn helemaal niet aardig. Een van hen heeft op me geschoten.'

McGinty braakte een waterval van woorden uit. 'Jezusmariajozef en alle zeeheiligen op een stokkie nog-an-toe!'

Er klonk een derde stem. Bijna hysterisch. 'Die klootzakken hebben Jacks lijn doorgesneden!' De vermiste duiker sprak vanuit de klok. Austin herkende zijn lijzige Texaanse accent.

'Is alles goed met hem?'

'Ja, hij is hier bij me. Trillend als een espenblad, maar verder oké.'

'Jij en Jack blijven daar,' adviseerde Austin. 'McGinty, hoe snel kun je de klok naar boven krijgen?'

'Ik heb mijn hand op de knop.'

'Begin maar met ophalen.'

'Hij is al in beweging. Wil je dat ik de kustwacht inschakel?'

'Een eenheid mariniers zou beter van pas komen, maar hulp halen is hier net zo nutteloos als het inzetten van een eskadron Bengaalse lansiers. Die hulp komt toch te laat. We zullen het zelf moeten doen.'

Austin, kijk in godsnaam uit wat je doet! Ik heb al in eeuwen niet meer geknokt! Ik wou dat ik naar jullie toe kon komen om een paar van die gasten verrot te slaan.'

'Ik ook. Maar ik wil niet onbeleefd zijn, kap, ik moet ervandoor. Ciao.'

Achter het donkergetinte plexiglas dat Austins gezicht afschermde flonkerden de blauwgroene ogen zo kil als turkooizen. De meeste mensen waren in een dergelijke situatie in paniek geraakt. Austin was evenzogoed bang. Je kon best stellen dat zijn haar zo platinawit was geworden van de talloze heilzame schriksituaties waarin hij zich in zijn carrière had bevonden. Als hij nu zes witte haaien op zich af had zien komen, had hij het zonder meer betreurd dat hij zijn levensverzekering niet tijdig had verlengd. Natuurkrachten waren altijd onopzettelijk en onberekenbaar. Ondanks het angstaanjagende beeld dat de indringers opriepen, wist Austin als geen ander dat er onder die aluminium huid mensen schuilgingen, behept met menselijke zwakheden.

In een flashback flitste de herinnering aan de aanval in Marokko door zijn hoofd. Het enige verschil was dat ze zich nu onder water bevonden. Ze hadden het op de sprekende steen voorzien en de duikers van de NUMA stonden hen daarbij in de weg. Verdere overpeinzingen over het hoe en waarom waren gevaarlijk. Dat soort gedachten konden zo glad zijn als bananenschillen. Nu moest je doortrapt zijn, listigheid kwam beter van pas. Een wolf denkt niet over zijn prooi na voordat hij er bovenop springt. Austin zette zijn brein in de overlevingsstand, volgde alleen nog zijn intuïtie. De koude rillingen die hem sinds hij de aanvallers voor het eerst had gezien, over de rug liepen, maakten plaats voor een warme gloed die door zijn lichaam trok. Zijn ademhaling werd regelmatiger, traag zelfs en ook zijn hartslag kwam tot rust. Maar tegelijk hield hij zichzelf absoluut niet voor de gek. Een wolf had klauwen en vlijmscherpe tanden.

Zavala had het gesprek van Austin met McGinty gevolgd. 'Wat is onze strategie, Kurt?' De woorden waren weloverwogen gekozen, maar er klonk toch iets van ongerustheid in door.

'We laten ze rustig komen. Wij kennen de omgeving hier. Zij niet. We hebben wapens nodig.'

'Mijn specialiteit. Eens kijken wat ik kan vinden.'

Zavala gleed naar de achterkant van de vrachtwagen. 'Draadscharen. Wat hebben die gasten?'

'Weet ik niet. Eerst dacht ik dat het een harpoengeweer was. Maar daar ben ik nu niet meer zo zeker van.'

Zavala zwaaide met de schaar. 'Als we bij ze in de buurt kunnen komen, rits ik ze graag voor je open.'

Austins hersenen, die koortsachtig alle mogelijkheden overwogen, kwamen met piepende remmen tot stilstand. Hij staarde langs Zavala naar de opengeslagen deur van de pantserwagen, zijn blik gebiologeerd op het rechthoekige schijnsel dat in de verder inktzwarte duisternis schemerde. Hij ging er naar toe. Het interieur van de vrachtwagen werd door de draagbare halogeenlampen die ze bij de berging van de steen hadden gebruikt, nog hel verlicht.

'Ik heb misschien een beter idee,' zei Austin. 'De truc met de vleesetende plant.'

Met een schuin oog op de opening in de romp legde hij zijn plan aan Zavala uit.

'Simpel maar slim,' antwoordde Zavala. 'Dat is één. En wat doen we met de rest?'

'Improvisatie.'

Zavala schudde heldhaftig met de draadschaar als een dappere indiaan die met zijn tomahawk zwaaiend een met geweren bewapende cavalerie tegemoet rent. Een moment later werd hij door het duister aan de andere kant van de vrachtwagen opgeslokt, waar hij zich achter de motorkap verborg. Austin trok het deksel van nog twee geldkistjes open.

De inhoud glinsterde als een handvol sterren. Zelfs onder water was de schittering van alle diamanten, saffieren en robijnen oogverblindend. Hij zette de kistjes keurig in een rij voor in de laadruimte, zodat ze vanbuiten goed zichtbaar waren. Ter verhoging van het dramatische effect legde hij er een paar schedels bij. Daarna verwijderde ook hij zich van de vrachtwagen tot hij volledig in de kunstmatige nacht van het reusachtige schip was verdwenen. Hij hing in de enorme, lege ruimte en liet zijn blik tussen de pantserauto en het gat in de romp erboven heen en weer gaan. Hoewel het in de hardsuit koel en droog was, zweette hij uit al zijn poriën.

Eerst priemde er een lichtstraal door de opening in de romp, waarna er als fretten op konijnenjacht twee duikers het hol indoken, die met de stralen van hun zaklampen systematisch de duisternis begonnen af te tasten. Terwijl hij aandachtig hun behoedzame bewegingen volgde, herinnerde Austin zich hoe voorzichtig ze zelf te werk waren gegaan toen ze voor het eerst in het wrak afdaalden en een onbekende wereld binnengingen waar alles op zijn kant lag en boven en beneden geen betrouwbaar referentiekader meer was. Die aanvankelijke verwarring was essentieel voor het slagen van zijn tactiek. Evenals de natuurlijke neiging van de mens om zich in een lege ruimte in eerste instantie op het enige zichtbare voorwerp te richten: de uit het lood geslagen pantserauto.

De duikers zwommen heen en weer, overlegden waarschijnlijk wat ze zouden doen en of ze hier niet in een val werden gelokt. Ze naderden de vrachtwagen, bleven dichtbij elkaar, richtten zich naar de stroming en kwamen zo dichtbij dat hun glimmende pakken als silhouetten tegen het schijnsel van de deuropening afstaken.

Austin vloekte. Ze zorgden er angstvallig voor dat ze schouder aan schouder bleven. Zolang ze dat volhielden was hun plan op sterven na dood en hij en Zavala waarschijnlijk ook. Maar de menselijke natuur bleek toch te sterk. Een van de duikers duwde de ander opzij. Hij bevond zich nu recht voor de deuropening van de vrachtwagen, waarop hij zijn lichaam iets naar voren boog en zijn hoofd naar binnen stak. Austins lippen vertrokken zich tot een grimlach. Met hebzucht kom je er niet, mannetje.

Hij waarschuwde Zavala. 'Klaar om toe te slaan!'

'Ben al bezig,' reageerde Zavala.

Austin gaf beide stuwmotoren vol gas en stoof recht op de achterkant van de pantserwagen af. Het pak kwam langzaam op gang, maar versnelde ogenblikkelijk zodra de vijfhonderd kilo de traagheidskracht en de waterweerstand overwon.

Als een bowlingbal op weg naar de laatste staande kegel schoot hij op de vrachtwagen af, biddend dat de duiker zich niet schrap zou zetten. Het vooruitzicht om in het hiernamaals steeds weer van Zavala te moeten aanhoren hoe hij in zijn laatste ogenblikken op aarde zo fraai een accordeon had geïmiteerd, was allesbehalve aanlokkelijk.

Maar hij had het geluk aan zijn zijde. De duiker bleef met zijn aandacht bij de juwelen en overwoog waarschijnlijk hoe hij ze het beste met zich mee kon nemen.

Austin concentreerde zich op de brede metalen kont van het pak, net onder de hardplastic plaat die als het schild van een schildpad over de luchtflessen lag. Verdomme. Hij zat net iets te laag. Hij stuurde iets naar boven bij.

Hij lag weer exact op koers.

'Nu!' gilde Austin, hoewel hij heel goed wist dat het verheffen van zijn stem hier zinloos was.

Terwijl hij voortschoot, trok hij als bommetjes spelende jongens in het zwembad zijn benen op, probeerde zich voor te stellen dat hij op een onzichtbare rodelslee lag, maar het beste wat hij met de metalen verbindingsstukken die zijn bewegingsvrijheid beperkten, kon doen was zijn knieën optillen.

Zavala werkte koortsachtig door. Met de schaar had hij al een aantal strengen van de kabel waarmee de vrachtwagen aan de voorkant vastzat, doorgeknipt. Hij was bang dat hij er te snel doorheen zou gaan. Op Austins gegilde commando pompte hij alle kracht die hij in zijn bokstijd in de loop van vele trainingsuren met het slaan tegen boksballen in zijn schouders had opgebouwd in de lange handvatten van de draadschaar. Het midden van de kabel was nog onaangetast en gaf niet direct mee. Toch bleken de bekvormige snijbladen even onverbiddelijk als een roofvogel die zijn prooi verscheurt.

Austin probeerde uit alle macht zijn benen gestrekt te houden, maar zijn metalen knieën klapten tegen het metalen achterwerk van de over de juwelen gebogen duiker. Zonder het pak waren Austins kniegewrichten als bij een achterover vallende skiër naar buiten geklapt, maar de stijfheid van het pak redde hem. De duiker dook alsof hij een opdonder van een brahmastier had gekregen met zijn hoofd vooruit de vrachtwagen in. Austin stuiterde terug en maakte een ongecontroleerde buiteling.

De ander deed verwoede pogingen de laadruimte weer uit te klimmen, maar zijn stuwmotoren zaten achter een van de planken klem. Austin had zijn eigen problemen. Hij duikelde door de ruimte, terwijl hij naarstig naar een instelling van de stuwmotoren zocht waarmee hij zich kon stabiliseren.

'Wegwezen!' hoorde hij Zavala roepen.

Nadat er een van de kabels was doorgesneden, was de pantserauto aan de voorkant scheef weggezakt en hing nu vervaarlijk overhellend aan de muur, waarbij de koplampen vrijwel recht naar beneden wezen. Heel even vreesde Zavala, die van een veilige afstand toekeek, dat de wagen zo zou blijven hangen. Maar het volledige gewicht van de vrachtwagen bleek toch te veel voor de overgebleven kabel. Hij knapte en de pantserauto viel van de muur af, dook de duisternis in en voegde zich in een enorme, opwaaiende slibwolk bij de overige wrakken op het autokerkhof, de botten van de bewakers, de juwelen en de worstelende duiker in zijn val meesleurend.

De hele scène had maar een paar seconden geduurd. De overlevende duiker had Austin in een flits zien aanvallen en verbijsterd de neerstortende vrachtwagen nagekeken, maar na de eerste schrik was hij onmiddellijk weer bij zijn positieven. Austin had zijn bewegingen eindelijk weer onder controle en vocht nog tegen de duizeligheid, toen het felle licht van de zaklamp van de duiker plotseling zijn ogen verblindde. Hij drukte zijn stuwmotoren in de daalstand en besefte dat hij gedurende die eerste paar trage meters een makkelijk doelwit was. Hij klemde zijn kaken op elkaar en zette zich schrap tegen de stekende pijn die onherroepelijk zou volgen. Het verblindende licht bleef op hem gericht, maar schoot opeens zijdelings weg en hij zag de andere duiker woest om zich heen slaan.

Zavala!

Toen hij de kritieke situatie zag waarin Austin zich bevond, was Zavala de duiker vanachteren genaderd, had zijn arm om de arm gehaakt waarmee de duiker zijn wapen vasthield, en hem zo uit zijn evenwicht getrokken. Met de vertraagde bewegingen van twee monstrueuze robotten gingen ze elkaar te lijf. In zijn linkergrijper hield Zavala de draadschaar geklemd, maar hij begreep al snel dat zijn tegenstander niet van plan was zich zonder tegenstand te laten openritsen. De halfbakken houdgreep dreigde los te schieten en Zavala was nog maar net bijgekomen van de inspanningen van die ochtend.

Improviseren, herinnerde Zavala zich.

Met al zijn kracht joeg hij de draadschaar in een van de stuwmotoren van zijn opponent. Hij voelde hoe de schaar uit zijn grijper werd gerukt. De draaiende propeller spatte in de buis uit elkaar. Zavala deinsde achteruit. De duiker probeerde met gebruik van beide stuwmotoren weg te komen, maar door de ongelijke stuwkracht van slechts één propeller kwam hij in een ongewenste draaibeweging terecht. Om zijn as tollend verdween hij in de duisternis, een ongetwijfeld onzachte confrontatie tegemoet.

Het wapen van de duiker zweefde los in het water tot Austin het met zijn grijper naar zich toe trok. Het ding zag er nogal primitief uit, maar was van moderne materialen vervaardigd, een dodelijk wapen voor gebruik onder water, waar je geen vuurwapens kunt inzetten. Het had een sledeachtig magazijn met plaats voor zes pijlen. Aan het achterste uiteinde van de korte pijlen zaten vinnen en aan de punt vier vlijmscherpe mesjes die zijn aluminium pak als een blikopener hadden opengescheurd. Het bedieningsmechanisme was groot en eenvoudig zodat de pijlen ook door een robotarm in schietpositie konden worden gebracht.

Zavala kwam dichterbij. 'Wat is dat voor een ding?' vroeg hij nog nahijgend van de worsteling.

'Lijkt een moderne versie van een oude kruisboog.'

'Een kruisboog! De vorige keer waren het duelpistolen,' zei Zavala en er klonk iets van walging in zijn verwondering door. 'Als het zo doorgaat moeten we de boeven strakjes met stenen verjagen. Dan ga ik liever gewoon dood.'

'Lievere koekjes worden niet gebakken, Joe. Ik vraag me af of dit ding echt werkt.' Austin hield de kolf van het wapen tegen zijn borst en richtte. 'Dodelijk, maar volgens mij is hij alleen op heel korte afstand enigszins betrouwbaar.'

'Daar kom je gauw genoeg achter. Er staat nog meer bezoek voor de deur.'

Door het gat in de romp zweefden twee wazige lichtvlekken het schip binnen. Weer twee duikers, allebei gewapend en minder geneigd zich in een hinderlaag te laten lokken als hun beide voorgangers.

'Ik denk niet dat we deze gasten ook zo makkelijk kunnen verrassen,' zei Austin. 'Ze hebben ongetwijfeld radiografisch contact met elkaar, dus ze weten ongeveer wat ze hier kunnen verwachten.'

'Er zijn een paar dingen in ons voordeel. Ze weten niet dat we gewapend zijn. En voorlopig weten ze ook niet waar we zijn.'

Austin zette de mogelijkheden op een rijtje. Ze konden ervandoor gaan en zich verstoppen, maar als ze op den duur uitgeput raakten, zouden ze zich alsnog verraden. De hardsuits waren niet op dit soort dingen berekend en op een gegeven moment zou toch de brandstof of de lucht opraken.

'Goed, we zullen ze eens laten zien wat we in huis hebben. We gooien kruis of munt om wie het aas moet zijn; ik heb alleen geen muntje. Ben jij goed in het nadoen van een glimworm?'

'Hou jij je kruisboog nou maar klaar, Robin Hood.'

De indringers bleven waar ze waren, afgeleid door hun tollende kameraad die als een gek door het ruim wervelde. Zavala deed alle lampen op zijn pak aan en knipperde ermee om aandacht te trekken. Even hing hij als bizar stoplicht roerloos in het duister. Het volgende moment was hij verdwenen. En dat trok hun aandacht. De aanvallers zwommen naar de plek waar ze hem voor het laatst hadden gezien. Maar daar was hij niet meer. Hij bevond zich een paar meter meer naar rechts. Flits! Aan-uit! De lampen op zijn borst en hoofd gingen aan en weer uit. Opnieuw veranderde hij van positie. Lampen aan. Lampen uit.

Het effect was angstaanjagend, zelfs voor Austin, die toch wist wat er gebeurde. Het leek alsof er overal Zavala-klonen opdoken.

'Had nooit gedacht dat ik nog eens als knipperlicht zou eindigen,' zei Zavala.

'Je moeder zou trots op je zijn, Joe. Het werkt. Ze komen dichterbij.'

Het was nog slechts een kwestie van tijd tot ze Zavala te pakken hadden.

'Nog één keer, Joe,' zei Austin. 'Ik ben vlak achter je.'

Weer leek Zavala een knipperende kerstboom. De aanvallers schoten nu pijlsnel naar de plek waar ze hem het laatst hadden gezien. Recht op Austin af.

Hij bracht het wapen naar zijn schouder. 'Vijf seconden om uit mijn schootsveld weg te komen, Joe,' zei hij vlak. 'Wegwezen!'

'Ik ga omlaag,' zei Zavala als iemand die in een lift op een tussenetage nieuwkomers verwelkomt. Hij liet zich een paar meter zakken. Austin telde langzaam af, zijn blik strak op de duisternis achter het dichtstbijzijnde naderende licht gericht. Zodra hij zeker wist dat Zavala weg was, haalde hij de trekker over en voelde de kruisboog lichtjes terugslaan op het moment dat de pijl loskwam. Het projectiel was niet met het oog te volgen, maar het schot moest doel hebben getroffen, want de lichtbundel aan de rechterkant zwaaide plotseling wild heen en weer.

Austin trok de boogpees voor een volgend schot naar achteren en legde vloekend op het vooral in het donker onhandige mechanisme een nieuwe pijl in de slede. Tegen de tijd dat hij de kruisboog voor een nieuw schot tegen zijn schouder zette, begreep de tweede aanvaller wat er gebeurde en knipte zijn lamp uit. Austin drukte toch af ook al voelde hij onmiddellijk aan dat hij dit keer zou missen.

'Ik had er één te grazen, Joe. De ander heb ik gemist. We moeten hem zien te vinden. Ik heb het wapen, dus ik ga voorop.'

Hij tuurde in de duisternis. Zinloos! Hij moest een risico nemen. Hij knipte de lampen voor op zijn pak en op zijn hoofd aan en zag een reflectie. Hij schoot erop af.

'Hij probeert 'm via het gat te smeren.'

'Ik zie hem,' zei Zavala. 'Ik zit vlak achter je.'

Als twee dikkerdjes in een dwaze achtervolgingsscène schoten ze achter hun prooi aan. Austin stond stijf van de spanning, maar zelfs toen hij zo met Zavala op zijn hielen door het water stoof, moest hij er onwillekeurig aan denken dat dit zonder meer een van de zotste gevechten aller tijden was. In een metalen huid opgesloten mannen die in het enorme laadruim van een dodelijk gewond schip met antieke wapens een strijd op leven en dood uitvochten.

Er schoot een schaduw door de opening. Weg.

Verdomme. 'Te laat, Joe.' Austin minderde vaart. 'Hij is eruit.'

'Je zei dat ze met z'n zessen waren. Eén in de pantserauto. Je hebt er een afgeschoten en de derde speelt voor tol. Dan zijn er dus drie over.'

'Dat dacht ik tenminste, maar ik durf mijn hand er niet voor in het vuur te steken. Vergeet niet dat ik me op de Nereus ook vergiste.'

'Hoe kan ik dat vergeten? Had ik eigenlijk werk van moeten maken. Laten we dit snel afronden,' zei hij vermoeid. 'Ik ben doodop, ik moet zeiken als een rund en ik heb zaterdag een afspraakje met een bloedmooie lobbyiste van de boerenbond. Ze heeft van die grote, priemende cactusogen, Kurt, zo blauw heb je ze nog nooit gezien.'

Ooit zullen wetenschappers de zetel van Zavala's libido nog eens openen en zo een van de sterkste natuurkrachten in het universum de vrije loop laten, dacht Austin.

'Tussen jou en je geslachtsdrift wil ik geen spelbreker zijn, Joe. Dit kan link worden. Jij bent voor de wapens verantwoordelijk. Heb je nog iets achter de hand?'

'Volgens mij zie ik daar de slang van de snijbrander.' Zavala steeg een paar meter en greep de hangende snijbrander. 'Hebbes. Kan altijd te pas komen. Hé, de steen is weg.'

Austin kwam ook omhoog tot ze zich allebei vrijwel recht onder de opening in de zijwand van het schip bevonden. Waar eerder de stenen plaat in de luchtzakken had gehangen, werd het blauwgroene water alleen nog door nieuwsgierige vissen bevolkt.

'Die hebben ze gekaapt toen wij beneden bezig waren.' Austin stelde zich voor hoe ze te werk waren gegaan. 'Ze hebben in ieder geval twee mensen nodig om het gevaarte naar boven te brengen. Daar hebben ze hun handen vol aan. En ze zullen absoluut niet verwachten dat we achter ze aan gaan.'

'Waar wachten we nog op?' reageerde Zavala. Hij duwde de nutteloze snijbrander weg en ze activeerden allebei hun verticale stuwmotoren. Ze schoten het schip uit het open water in. Ze bevonden zich nog steeds diep onder de waterspiegel van de Atlantische Oceaan, maar Austin was blij dat hij eindelijk uit die claustrofobische duisternis in het karkas van de Doria weg was.

De duikerklok was verdwenen en het enige licht was het tot een vaag schemerend schijnsel gefiltreerde zonlicht vanboven. De reusachtige romp van de Andrea Doria lag naar beide richtingen uitgestrekt onder hen; dichtbij grijzig om iets verder weg steeds zwarter geleidelijk in het duister op te gaan. Austin zag in de verte iets opflitsen, maar dat kon ook een vis zijn geweest. Hij wou dat hij eens flink zijn ogen kon uitwrijven. Het beste wat hij kon doen was ze even stevig dichtknijpen en ze dan weer open doen. Hielp niet. Een ononderbroken vaalblauwe sluier, meer niet.

Wacht eens.

Daar was het weer. Hij zag het nu goed.

'Ik geloof dat ik ze in de buurt van de boeg zie.'

Ze stegen een stuk, namen vervolgens een horizontale houding aan en gleden als twee in formatie vliegende gevechtsstraaljagers in de richting van de boeg. Zavala zag iets bewegen, waar hij Austin onmiddellijk attent op maakte. De op de luchtzakken drijvende plaat werd door twee duikers voortgeduwd, aan iedere kant één. Aan de voorkant zat een sleeptouw dat waarschijnlijk door een niet zichtbare derde duiker werd getrokken.

'We proberen ze te overdonderen. Jij de lichtshow, ik het schieten.'

De lichtbundels bestreken de steen en de duikers aan beide kanten.

De duikers versnelden, alsof ze dachten hun achtervolgers zo te kunnen afschudden. Austin schoot een pijl af en hoopte dat hij niet een van de luchtzakken zou treffen. Hij dacht dat hij de pijl tegen de plaat zag afketsen. De aanvallers doken weg in de troebele duisternis. Het sleeptouw schoot los. Recht boven een van de oude brugvleugels van de Doria kwam de plaat langzaam tot stilstand.

'Laat ze maar gaan, Joe. Wij moeten dit ding in veiligheid brengen.'

Ze doken erop af en begonnen de steen naar de opening in de romp terug te duwen, waar McGinty hen met de klok kon ophalen. Het ging langzaam, want ze moesten tegen de stroom op worstelen die langs het schip streek.

Er kraakte een stem in Austins koptelefoon. 'McGinty hier. Alles

oké?'

'Met ons alles prima. Hebben de steen. Brengen hem terug naar het werkgebied. Je kunt de klok nu ieder moment laten zakken.'

Er viel een korte stilte, gevolgd door zacht gesnuif. 'Dat wordt problematisch,' zei de kapitein duidelijk geïrriteerd. 'We zijn onze verankering aan de boeg kwijt. Zo te zien zijn de kabels doorgesneden. De oppervlaktestroming solt behoorlijk met ons. Als we de klok neerlaten, gaat-ie als een pendel tekeer. Met het risico dat we omslaan.'

'Ziet ernaar uit dat onze vrienden hun ontsnapping hebben gedekt, Joe.'

'Ik heb 't gehoord. Zouden die ankerkabels niet opnieuw bevestigd kunnen worden?'

Austin en Zavala waren dodelijk vermoeid. De hardsuits waren niet op man-tegen-mangevechten berekend en de metalen huid met alles erop en eraan begon zo langzamerhand een kwellende dwangbuis te worden.

'Het is te doen, maar niet door ons. Het lijkt me beter om dit ding eigenhandig naar boven te werken. Maar makkelijk wordt het niet.' Hij vroeg de kapitein of hij het schip grofweg in de oude positie kon terugbrengen en het daar kon houden.

'Niet precies, maar goed genoeg,' antwoordde McGinty.

Ze naderden het gat in de romp. De Monkfish moest nu recht boven hen liggen.

McGinty liet een knap staaltje vakwerk zien. De kabel die ze hadden gebruikt om het stuk romp eruit te trekken, bungelde vlak boven het wrak. Ze bevestigden de kabel aan de plaat, wat zonder de soepele vingers van de diepzeeduikers nog vrij lastig was, waarna ze de kapitein groen licht gaven.

'Oké, kap,' zei Austin. 'We komen eraan.'

45

Austin had een schitterend zicht op de mist die als een dikke deken op de Monkfish afschoof, toen hij als een aan de haak geslagen platvis boven de oceaan bungelde. De kraan zwaaide over de reling en liet hem op het dek neer, waar leden van de bemanning hem gedienstig als de schildknapen van een middeleeuwse ridder uit zijn druipende gympakje hielpen.

Zavala, die een paar minuten eerder aan boord was gehesen, zag er zonder zijn perfect passende omhulsel plotseling merkwaardig verschrompeld uit. Net als astronauten die uit hun toestand van gewichtloosheid terugkeerden, stond Austin eerst nogal wankel op zijn benen. Zavala overhandigde hem een mok hete koffie. Na een paar stevige slokken van het sterke brouwsel kwam zijn bloedsomloop weer enigszins op gang. Vervolgens had een natuurlijke behoefte alle prioriteit. Met stijve benen ging het op een holletje naar de dichtstbijzijnde plee, waar ze met een glimlach van opluchting weer uitkwamen. Nadat ze zich in warme kleren hadden omgekleed, verschenen ze weer aan dek.

De terugtocht van het wrak van deAndrea Doria was zonder incidenten verlopen, maar was wel heel inspannend geweest, vooral in het begin toen de lier met korte rukjes de grootste spanning op de lijn wegnam en aan het eind toen ze bovenkwamen en de steen de opwaartse druk van het water moest ontberen. De ervaren bemanning van de Monkfish had nog een aantal drijvers om de plaat bevestigd om te voorkomen dat ze de steen niet alsnog zouden kwijtraken, waarna ze hem in een strop hingen en met een lier aan de constructie boven de achtersteven aan boord hesen.

Austin staarde naar het zo onschuldig ogende steenblok, dat nu op een houten pallet lag, en kon nauwelijks geloven dat hier nu zoveel om te doen was en dat het al zoveel levens op zijn geweten had. De plaat had wel iets van een grafsteen weg, wat eigenlijk wel passend was gezien het aantal mensen dat hun bemoeienis met de steen met de dood had moeten bekopen. Het gevaarte was iets langer dan een lange man en bijna even breed als dik. Austin zakte door zijn knieën en streek met zijn hand over het steen, dat naarmate het opdroogde van zwart steeds grijzer werd. Hij zag de hiërogliefen, maar hij kon er geen touw aan vastknopen. Wat in wezen voor deze hele zaak gold.

Leden van de bemanning verpakten de steen in gewatteerd verpakkingsmateriaal en ten slotte een laag plasticfolie. Een kleine vorkheftruck vervoerde de plaat vervolgens naar een laadruim op dekhoogte. Ondanks de ontberingen van een verblijf van bijna een halve eeuw in een gezonken pantserauto en een snelle berging zag hij er niet broos uit, maar Austin wilde geen enkel risico lopen dat hij alsnog in duizenden stukjes uiteenviel.

Met een trieste blik keek Donatelli toe hoe de steen werd weggereden. 'Dus daar hebben al die mensen hun leven voor gegeven.'

'En het moorden gaat nog vrolijk door,' reageerde Austin wrang, terwijl hij in de mist tuurde, die het bergingsvaartuig nu als een geelgrijze, geluid en licht dempende lijkwade omhulde. De temperatuur was minstens tien graden gedaald. Hij huiverde bij de gedachte aan Angelo's beschrijving van een dergelijke mistbank die de Andrea Doria voor de opvarenden van de Stockholm aan het oog had onttrokken.

'Laten we ons bij de kapitein melden,' stelde hij voor en ze klommen naar de brug.

In het stuurhuis gebaarde McGinty dat ze naar het radarscherm moesten komen, en hij wees op een witte echo die tegen de groene achtergrond oplichtte. Austin knipperde met zijn ogen. Misschien was hij toch iets te lang onder water geweest. De snelheid waarmee de echo over het scherm bewoog, duidde eerder op een vliegtuig dan op een schip.

'Gaat dat schip echt zo snel?' vroeg Zavala.

'Razend als een heks op een bezemsteel,' gromde McGinty.

Austin tikte met zijn wijsvinger op het scherm. 'Zullen die fijne vriendjes van ons wel weer zijn.'

McGinty's ogen schoten vuur. 'Toen ik als kind in het diepe zuiden woonde, heb ik de smerissen vaak genoeg in hun wagens door de nieuwbouwwijk zien scheuren en dan zag je iedereen alle kanten opstuiven. De smerissen kregen altijd wel iemand te pakken die ze voor het een of ander zochten. Als je een slecht geweten had, kon je als je dat blauwe licht op de daken van die wagens zag flitsen, maar beter zorgen dat je meteen pleite was. En dat geldt hier ook, vrees ik.'

'De schuldigen vlieden ook zonder dat je ze najaagt,' zei Austin. De echo passeerde andere, in dezelfde richting varende schepen alsof ze stilstonden. 'Volgens mij ontvlieden deze lieden ons met een vaart van minstens vijftig knopen.'

McGinty floot zachtjes. 'Dat moet echt een heel groot schip zijn. Ik ken helemaal geen schepen van een dergelijke omvang die zo snel gaan.'

'Ik wel. Fast Ship worden die genoemd. Nieuwste ontwikkeling. Het bedrijf Thornycroft & Giles is erin gespecialiseerd. Ze hebben een halfplanerende, enkele romp met straalmotoren die de schroefcavitatie opheffen. Zelfs een Fast Ship-containerschip heeft een kruissnelheid van vijfenveertig knopen. Nieuwe versies zijn mogelijk nog sneller. Kapitein, hebt u vlak voor de aanval grotere schepen in de buurt van het wrak gezien?'

'Het is behoorlijk druk hier.' McGinty schoof zijn pet terug op zijn voorhoofd, alsof hij zo beter kon nadenken. 'Schepen zat, vooral vissers, komende en gaande. Hebben we dit schip eigenlijk wel gezien? Misschien. Er lag zo'n ruimbemeten geval op een afstand van pakweg een mijl, maar die zijn we in de mistbank kwijtgeraakt. Ik had het te druk met het duiken.'

'Ik denk dat we ongetwijfeld de naam Halcon Industries tegenkomen als we de doopceel van de eigenaar van dat schip lichten.'

'Kunnen we geen verkenningsvliegtuigen inschakelen?' vroeg McGinty.

'Onmogelijk in deze mist. En wat doen we als we het schip vinden? We hebben officiële, schriftelijke toestemming nodig om er aan boord te kunnen gaan.'

Zavala had het gesprek met een voor hem ongewoon vertrokken mond zwijgend aangehoord. 'Er zit me iets dwars,' zei hij. 'Die gasten wisten precies waar we waren en wat we deden. Hoe wisten ze dat? We hebben pas een paar dagen geleden besloten om dit te gaan doen. En met dat plan hebben we nou niet bepaald te koop gelopen.'

Austin en McGinty wisselden een blik van verstandhouding. 'Deze operatie vereiste de medewerking van een heleboel mensen. Ieder van hen kan iets hebben we laten doorschemeren dat voldoende was om het geheim te verklappen,' zei Austin zonder dat hij er zelf in geloofde. Zijn aanvallers waren veel te goed voorbereid.

Even later draaide de wind en verdreef de mist. Donatelli nam afscheid van de mannen van de NUMA en de kapitein van de Monkfish, waarna hij met Antonio in het motorjacht vertrok. Austin had de overlevende van de Doria beloofd dat hij hem over de volgende stappen van de NUMA op de hoogte zou houden.

In de optrekkende mist rondde de Monkfish Cape Cod en niet veel later zagen ze de lichten van de op Logan Airport opstijgende en landende vliegtuigen. Ze voeren langs de Boston Harbor Islands en meerden af aan een kade in de buurt van het aquarium. Austin belde een opgewonden dr. Orville op en vroeg of hij voor een vrachtauto kon zorgen om de steen op te halen. Austin en Zavala volgden de vrachtwagen naar Harvard, waar ze erop toezagen dat hij veilig achter slot en grendel werd weggeborgen. Orville zei dat hij zonodig de hele nacht aan het ontcijferen van de inscripties zou doorwerken en nodigde hen uit er bij te blijven. Austin sloeg de uitnodiging af. Hij en Zavala waren na alle gebeurtenissen van die dag aan het einde van hun latijn en wilden met een vroege vlucht naar Washington. Na een lichte avondmaaltijd dronken ze als slaapmutsje nog een Ierse whisky met McGinty, waarna ze onder de wol kropen en vrijwel onmiddellijk in slaap vielen.

De buisvormige torenflat met de groene ruiten van het hoofdkantoor van de NUMA was als de vertrouwde vuurtoren van de thuishaven voor een terugkerende zeeman toen de taxi door de onvoorspelbare zee van verkeer in de straten van Washington laveerde. Austin en Zavala hadden de watershuttle naar Logan Airport genomen en waren aan het eind van de ochtend in Washington aangekomen. McGinty had met een ferme klap op de schouders en een mondvol complimenten afscheid van hen genomen. Austin was, zo zei hij, een man naar zijn oude zeemanshart.

'Ben benieuwd hoe het met Paul en Gamay staat.' Met deze overpeinzing wekte Zavala hem uit zijn gedachten.

Austin had hun collega's al vanaf het bergingsvaartuig opgebeld en hun uitvoerig verslag gedaan van het gevecht in de Doria en de berging van de steen. Gamay vertelde dat zij en Paul nieuwe informatie hadden waar ze de volgende dag meer over zouden zeggen. Austin was te moe om er dieper op in te gaan. Het echtpaar Trout zat met Hiram Yaeger in de privé-vergaderzaal waar ook de eerste bijeenkomst had plaatsgevonden al op hen te wachten. Een minuut later verscheen ook Rudi Gunn die meedeelde dat Sandecker voor een brunch op het Witte Huis was uitgenodigd. Een uitnodiging van de vice-president zou de admiraal hebben afgezegd, maar van de president niet.

Gamay opende de vergadering. 'U bent allemaal al op de hoogte gesteld dus over mijn avontuur met dr. Chi in de jungle van Yucatan, dus kan ik verder kort zijn. Zoals u weet, hebben we een opslagplaats van gestolen Maya-artefacten ontdekt, die daar op verscheping naar het buitenland lagen te wachten. De opslag was centraal gelegen ten opzichte van uitstekende smokkelroutes over zowel land als water. We troffen er honderden voorwerpen aan afkomstig uit een aantal belangrijke vindplaatsen, die al dan niet bij de officiële instanties bekend waren. Toen dr. Chi de spullen, naast de ceramiek die hijzelf had gevonden, inventariseerde, stuitte hij op een aantal stenen met inscripties die kennelijk met diamantzagen uit Mayagebouwen waren verwijderd. Het ongebruikelijke motief van schepen moet ook de chiclero's zijn opgevallen. Hij vermoedde dat de stenen uit observatoriumtempels afkomstig zijn die overeenkomen met het bouwwerk dat hij mij op de MIT-locatie heeft laten zien. Er was echter één groot probleem: van de stenen was niet bekend op welke locatie ze waren gevonden.'

Ze pauzeerde een moment om Trout de gelegenheid te geven aan de overige aanwezigen een stapel mappen uit te delen. Er klonk luid papiergeritsel op. Gamay wachtte tot het weer stil was, waarna ze haar relaas vervolgde.

'Op het eerste vel ziet u acht tekeningen van de hand van dr. Chi. Deze gezichten zijn reliëfafbeeldingen van de Mayagod Quetzalcoatl, die ook wel Kukulcan werd genoemd. Op het eerste gezicht lijken de tekeningen volstrekt identiek, maar als je beter kijkt zie je dat er kleine verschillen zijn.'

Yaeger deed zijn scherpe oog voor details alle eer aan. 'De kaaklijn is hier iets geprononceerder dan daar,' zei hij. 'En deze hier heeft een dikkere wenkbrauw.'

Gunn tuurde ingespannen naar de tekeningen. 'De neus van deze vent ziet eruit alsof hij tegen een stevige vuist is opgelopen.'

Gamay glimlachte als een trotse schooljuf. 'U bent snel van begrip, heren. Deze gelaatsverschillen zijn kenmerkend voor de plek waar ze zich bevonden. Ieder stad of stedelijk conglomeraat gaf de god weer op een manier die bij die plek hoorde.'

'Zoals de uil het symbool van de oude Atheners was?' gokte Austin.

'Correct. In dit geval staat de god ook voor de planeet Venus.'

Austin zat met een glazige blik in zijn ogen ongeduldig op zijn stoel te draaien. Hij verwachtte informatie te horen die verband hield met de zaak waar ze aan werkten en was nu niet in een lezing over de godsdienst van de Maya's geïnteresseerd.

'Gamay, dit is allemaal hoogst interessant,' zei hij zonder zijn ongeduld te verhullen, 'maar ik begrijp niet goed waar je heen wilt.'

Ze schonk hem haar ontwapenende, ondeugende meisjeslach. 'Deze hiërogliefen zijn allemaal verwerkt in de reliëfafbeeldingen met het schip.'

Austins belangstelling was meteen weer gewekt. Hij leunde voorover. 'Het Fenicische schip?'

'We weten nog niet helemaal zeker of het Fenicisch is of niet. Maar inderdaad, de inscripties hadden kennelijk te maken met het tafereel dat we zien, vreemde schepen en mensen die door de Maya's worden ontvangen.'

Paul Trout onderbrak haar. 'Dr. Chi vermoedde al dat de afbeeldingen uit observatoriumtempels kwamen. Dr. Chi slaagde erin om aan de hand van de hiërogliefen de exacte locatie van de observatoria vast te stellen. Dit soort Maya-observatoria vind je in heel Midden-Amerika, maar voor zover hij wist zijn er maar acht met afbeeldingen van schepen.'

'Er zijn dus acht identieke observatoria op verschillende locaties,' zei Austin. 'Allemaal gewijd aan Venus met een ligging die op de baan van Venus is afgestemd en ze hebben allemaal iets te maken met een mysterieuze vloot.'

'Klopt,' zei Gamay. 'En het getal acht raakt hierbij de kern van de zaak.' Als reactie op de vragende gezichten die haar aanstaarden, vervolgde ze: 'Quetzalcoatl en Kukulcan zijn incarnaties van de belangrijkste god van de Maya's: Venus. De Maya's hebben de baan van de planeet met een opmerkelijke precisie in kaart gebracht. Ze wisten dat de planeet gedurende acht dagen van zijn omloop niet zichtbaar is. De Maya's geloofden dat Venus gedurende die tijd in de onderwereld verbleef. Met behulp van architectonische kunstgrepen hielden ze de stand van Venus en andere hemellichamen nauwkeurig bij. Doorgangen, beelden, zuilen. Het patroon van de straten. Professor Chi denkt dat deze observatoria onderdeel van een veel groter plan zijn. Van een plattegrond. Een systeem. Een computerachtig geheel zelfs, voor het oplossen van een probleem.'

'Zoals het probleem van de Fenicische, sorry, de tot nu toe nog niet geïdentificeerde schepen?' zei Austin.

'Exact,' antwoordde Paul. 'Pagina twee in de map is een kaart waarop de locaties zijn aangegeven.

Opnieuw geritsel van papier.

'We hebben naar een onderling verband gezocht door evenwijdige lijnen vanuit de tempels te trekken,' zei Gamay. 'Maar er viel geen logica in te ontdekken. We zaten met onze handen in het haar tot we door dr. Chi werden gebeld. Hij was van zijn veldwerk teruggekomen en had gehoord dat wij hem zochten. We hebben hem verteld dat we volkomen in het duister tastten naar iets waarvan we zeker wisten dat het er moest zijn en dat zijn hulp ons daarbij zeer van pas zou komen.'

Paul vervolgde: 'We gaan naar pagina drie van de map, heren. Dit heeft dr. Chi ons uit het nationaal museum gefaxt. De Spanjaarden hebben op een paar geschriften na alle boeken van de Maya's vernietigd. Dit is een van de weinige die dat hebben overleefd. De Dresden Codex. Het bevat gedetailleerde observatietabellen van de planeet Venus. De gegevens zijn afkomstig van observatoria.'

'Wat is de link met ons mysterie?' vroeg Gunn.

'Het is een voorbeeld van het soort informatie waar de Maya's zoveel belang aan hechtten,' antwoordde Gamay. 'Moet je je voorstellen dat die priesters in hun tempels nachtenlang naar de sterren stonden te staren. Zo vergaarden ze hun informatie over de bewegingen van de sterren om vervolgens in diezelfde tempels allerlei architectonische foefjes aan te brengen waarmee ze de standen van de sterren en planeten konden voorspellen.'

'Ik heb 't!' riep Yaeger uit. 'Soms is het wel handig om een computergek te zijn. Volgens u zijn die acht tempels en de reliëfafbeeldingen de hardware. Dan zou die Codex de software zijn die de hardware bestuurt.' Achter zijn brillenglazen knipperde Yaeger met zijn ogen. 'Als je deze analogie doortrekt kun je stellen dat de software ook inderdaad soft is, zo klein en breekbaar als de diskette dus, waar het programma op staat, en dat de hardware hard is, zoals de harde schijf.'

'Of in ons geval zo hard als steen,' zei Austin.

'Bingo!' zei Gamay. 'Wat lopen er bij de NUMA toch een genieën rond.'

Nu helemaal in zijn element telde Austin de verschillende punten op zijn vingers af. 'Eén. Er zijn acht aan Venus gewijde tempels. Twee. De tempels zijn zodanig gesitueerd dat wij er de oplossing van een raadsel uit zouden kunnen afleiden dat met de geheimzinnige schepen en hun lading te maken heeft. Drie. De sprekende steen is de sleutel daartoe.'

'Daar was ik nog niet zeker van tot dr. Orville vanochtend opbelde. Hij vond dezelfde acht hiërogliefen op de steen terug. In de map zit een fax met een afbeelding van de steen. De inscriptie is uit drie componenten opgebouwd. De hiërogliefen en een gestileerde weergave van de aankomst van de schepen zijn de eerste twee componenten.'

'Enig idee waarom het schip op het punt staat door een enorme slang te worden verslonden?' vroeg Zavala, terwijl hij de fax bestudeerde.

'Dat is component nummer drie,' verklaarde Gamay. 'De gevederde slang is de aardse verschijningsvorm van Quetzalcoatl-Kukulcan.'

'Aha,' zei Zavala. 'Dat is inderdaad heel verhelderend.'

'Je moet 't zo zien,' zei Gamay. 'De hiërogliefen vertellen je waar je moet zoeken. De afbeeldingen van de boot vertellen wat je moet zoeken. En de slang vertelt je hoe je moet zoeken. Bekijk de Kukulcan en vertel me wat u ziet.'

Veren voornamelijk,' zei Gunn na een korte stilte.

'Nee,' zei Yaeger. 'Er is iets anders. Die veren zijn verwarrend. Kijk eens naar de bek, dat lijkt wel een netwerk.'

'Bravo.' Gamay klapte van enthousiasme in haar handen. 'Onze computergoeroe wordt zo de beste van de klas.'

'Maar waarom weet ik ook niet,' zei Yaeger met een schouderophalen. 'Ik weet bij God niet waar dit op slaat.'

'Bekijk het volgende plaatje in de map. Dit is een van de acht tempels. Typerend voor allemaal. Cilindrisch, een balkon rondom de top, een fries langs het onderste gedeelte. Kijk eens goed naar die twee verticale sleuframen. Wij namen aan dat ze voor een of andere astronomische berekening werden gebruikt. Wij gingen er vanuit onze ervaring en kennis vanuit dat deze ramen zich in het verlengde bevonden van de uiterste standen van Venus aan de hemel. Daar viel vervolgens nog steeds niets zinnigs uit af te leiden tot Paul op het idee kwam om van bovenaf op de tempels neer te kijken, vanuit vogelperspectief dus.'

Op deze woorden aansluitend hield Paul het laatste blad in de map omhoog. 'Vanuit alle ramen hebben we lijnen getrokken en die bleken elkaar te snijden.'

'Dat geloof je toch niet,' zei Yaeger. 'Dat is hetzelfde patroon als in de gevederde slang.'

Gamay knikte. 'Daar kwam ik op toen ik me realiseerde dat het patroon me aan een amulet deed denken die ik eerder van dr. Chi had geleend. De bek van Kukulcan.'

'Was er niet sprake van dat Columbus ook op een soort raster vertrouwde?' vroeg Gunn.

'Dat klopt,' zei Paul. 'Orvilles theorie is dat Columbus heeft geprobeerd de steen te gebruiken, maar dat hij daarbij van het begin af aan al op het verkeerde spoor zat. Hij wist dat er ergens een schat moest zijn, maar hij kon de hiërogliefen niet ontcijferen. Hij had tekeningen van de steen gemaakt om op de Niña mee te nemen, waarschijnlijk in de hoop dat hij iemand tegenkwam die de tekst voor hem kon vertalen.'

Austin had enige tijd zwijgend naar het diagram zitten staren. 'In de tijd waarin Columbus de blauwe zeeën bevoer, beschikten de zeevaarders over kaarten waarop zogenaamde loxodromische lijnen waren getrokken. Wie van Spanje naar Hispanola voer, koos de lijn die de voor hem meest directe route volgde en zette een kompaskoers uit. Als je niet te veel door stroming en wind was geteisterd, kwam je dan precies uit waar je uit wilde komen. Columbus heeft misschien abusievelijk aangenomen dat deze lijnen loxodromen waren. De Maya's waren veel verder ontwikkeld dan hij wist. Heb je dat op een kaart kunnen uitwerken?'

'Eerst leek het echt nergens op te slaan,' zei Paul. 'Een paar duizend jaar geleden had Venus een andere positie aan de hemel. Daarom moesten we het een en ander omrekenen. Volgens ons geeft dit V-vormige snijpunt in de bek, hier waar je het schip ziet, aan dat zich daar iets bevindt.'

Austin had een heel andere vraag. 'Hoe lang denk je dat Halcon ervoor nodig heeft om dit uit te vinden?'

Het echtpaar Trout wisselde een blik van verstandhouding en Paul zei: 'Er zijn berichten dat er uit diverse musea papieren van Columbus en Mayadocumenten zijn gestolen. Ik verdenk de heer Halcon ervan dat hij pogingen heeft ondernomen om het raadsel te ontsluieren, maar wij hebben de steen en nu weten we ook hoe we ermee om moeten gaan.'

'Laten we hier vaart achter zetten voor het geval Halcon toch slimmer is dan we denken,' zei Austin.

Gunn schraapte zijn keel en tikte met beide handen tegen de velletjes om er een recht stapeltje van te maken. 'Met alle respect, Kurt, maar voordat we de bek van Kukulcan induiken, kunnen we misschien beter eerst uitvogelen waar het eigenlijk om draait. Om te beginnen bij Halcon en waarom hij al die ellende veroorzaakt.'

'Ik begrijp wat je bedoelt. Goed, ik doe de aftrap. Dit is mijn theorie. Halcon is net als Columbus op zoek naar de Fenicische schat die uit Carthago is weggevoerd. De sleutel tot de vindplaats bevindt zich in pre-Columbiaans bewijsmateriaal. Hij wil niet dat anderen in zijn vijver gaan vissen, dus vernietigt hij ieder bewijs plus degenen die het hebben gevonden.'

'Over die theorie heb ik ook nagedacht en volgens mij is het een goed uitgangspunt,' zei Gunn, 'maar er zit veel meer achter. Ik heb Yaeger gevraagd om een gedetailleerd dossier over Halcon samen te stellen. Vertel eens over zijn financiële situatie, Hiram.'

Yaeger wierp een blik op de computeruitdraai die voor hem op tafel lag. 'Van zijn familiebezit tot en met een wijdvertakt net van bedrijven is hij miljarden waard en dat is nog een voorzichtige schatting.'

'Bedankt, Hiram. Daar wringt voor mij de schoen, Kurt. Waarom zou Halcon dat alles op het spel zetten door mensen te vermoorden en jou bij de Andrea Doria aan te vallen om een zogenaamde 'sprekende' steen in bezit te krijgen die hem op het spoor van een schat zet, hoe legendarisch die dan ook is? Hij heeft meer geld dan een normaal mens zich kan wensen.'

'In feite heb je je eigen vraag daarmee al beantwoord,' reageerde Austin. 'Je had het over een normaal persoon. Na wat Zavala ons over die executies op dat sportveld heeft verteld, lijkt het er sterk op dat we hier met een krankzinnige te maken hebben.'

'Die mogelijkheid heb ik ook overwogen. Maar ik geloof dat señor Halcon veel gecompliceerder in elkaar steekt dan de eerste de beste verveelde, stinkend rijke excentriekeling die het opsporen van schatten tot hobby heeft gemaakt. Hiram, kun je ons wat meer vertellen over wat je van dat heerschap te weten bent gekomen?'

Yaeger zette zijn opoebrilletje recht en zei: 'Francisco Halcon is in Spanje geboren als telg van een eeuwenoud geslacht. Halcon, dat "valk" betekent, is kennelijk niet de echte familienaam, die ik niet heb kunnen achterhalen. Hij heeft dure privé-scholen in Zwitserland bezocht en in Engeland gestudeerd. Oxfordiaan,' zei Yaeger meesmuilend. 'Hij werd een niet onverdienstelijk stierenvechter, bekend onder de naam El Halcon, maar na een reeks van schandalen verdween hij van het fora-toneel. Men verdacht hem ervan dat hij vergif op het puntje van zijn afmaakzwaard smeerde zodat de stier ook als hij hem niet op de juiste plek raakte toch meteen stierf.'

'Niet echt sportief voor een Oxfordiaan,' zei Austin met een gemaakt Engels accent.

'Cambridge oké, maar Oxford niet, nee,' zei Zavala.

Yaeger haalde zijn schouders op. 'Na de stierenarena nam hij een van de familiebedrijven over. De familie Halcon onderhield voor, tijdens en na de oorlog hechte banden met de dictator Franco en het Spaanse militaire bewind en verdiende veel geld in de wapenindustrie. Na de dood van Franco en de terugkeer van de koning en de democratie kwamen de activiteiten van Halcon in een kwaad daglicht te staan. Volgens Interpol werd hij verdacht van banden met een Spaanse moordbrigade. Hij verliet het land en vestigde zich in Mexico, waar een tak van zijn familie, die tot in de tijd van de Spaanse veroveraars teruggaat, een netwerk van bedrijven bezat. Halcon nam het deel over dat zich op de V.S. richtte, gebruikte zijn geld en invloed voor de opbouw van politieke relaties en was binnen de kortste keren Amerikaans staatsburger.'

'Van wat ik heb gezien van de bedrijven die hij in San Antonio onder zijn hoede heeft, doet-ie het helemaal niet slecht,' zei Zavala.

'De Amerikaanse droom in optima forma,' voegde Gunn er met onverholen sarcasme aan toe.

'In meer dan één opzicht,' zei Yaeger. 'Zijn legitieme ondernemingen zijn slechts een dekmantel voor allerlei duistere zaken aan beide kanten van de grens. Hij wordt verdacht van grootschalige smokkel van drugs en immigranten.'

'Dat zou betekenen dat hij tot de heersende kringen in Mexico behoort,' zei Zavala. 'Van de grote transacties, legaal of illegaal, ontsnapt absoluut niets aan hun aandacht.'

'Past bij de manier waarop de familie in Spanje en de Verenigde Staten te werk ging,' zei Austin. 'Komt de Broederschap nog ergens ter sprake?'

'Zoals ik al zei, zou hij bij een Spaanse maffia-organisatie betrokken zijn,' antwoordde Yaeger. 'Dat is mogelijk de Broederschap, maar daar heb ik nergens een bevestiging van gevonden.'

'Hoe zit het met het complex dat ik buiten San Antonio heb gezien?' vroeg Zavala. 'Wat steekt daar achter?'

'Is eigendom van een van zijn ondernemingen. Volstrekt legaal volgens de plaatselijke instanties die vergunningen verlenen. Hij wordt inderdaad als een soort mafkees gezien, maar dan wel een steenrijke mafkees en als hij nou eenmaal zijn eigen pretpark wil bouwen, kun je hem dat niet verbieden. Tussen twee haakjes, op de plattegronden van het complex staat het sportterrein consequent als voetbalveld aangegeven.'

'Zo'n merkwaardige voetbalwedstrijd heb ik nog nooit gezien,' zei Zavala onbewogen.

'De omwonenden hebben er wel eens knallen gehoord en er is af en toe opvallend veel verkeer, maar verder is hij een goede buur die keurig zijn belastingen betaalt.'

'Hiram heeft het beste voor het laatst bewaard,' zei Gunn.

'Het heeft wat tijd gekost om door de façade van bedrijven, met elkaar verweven naamloze vennootschappen en stichtingen heen te breken, maar Halcon Industries heeft vertakkingen in het hele zuidwesten en Californië. Halcon bezit banken, onroerend goed, politici, kranten, kortom werkelijk alles wat te koop is.'

'Het is duidelijk dat hij niet alleen op rijkdom, maar ook op macht uit is,' zei Austin. 'In wezen net als alle andere ondernemingen met hun legers van lobbyisten.'

'Aardig dat je daar het woord "leger" voor gebruikt,' zei Gunn. 'In een soort opwelling heb ik een aantal van Hirams bevindingen door het ATF laten natrekken. Daarbij stuitten ze onmiddellijk op een zaak waar een behoorlijk kwalijk geurtje aan zat. Ze herkenden een van Halcons ondernemingen als een bedrijf dat in wapens uit de Tsjechische Republiek en China handelt.'

'Wat voor wapens?'

'Je kunt het zo gek niet verzinnen, van geweren tot tanks. Veel raketten ook. Luchtdoelraketten. Antitankgeschut. Dat soort spul. Het ATF is met een bevel tot huiszoeking langsgeweest bij een bedrijf dat de verscheping verzorgde. Het bleek een leegstaand kantoor.'

'Waar gaan al die spullen heen?'

'Gedetailleerd? Weet niemand. Over het algemeen naar het noorden van Mexico, de zuidwestelijke staten en Californië.'

'Dergelijke wapenleveranties kosten geld, echt handenvol geld.'

Gunn knikte. 'Zelfs een miljardair kan blut raken als hij voldoende wapens koopt voor een complete revolutie.'

Terwijl deze laatste woorden van Gunn nog in de oren van de aanwezigen naklonken, was het enige tijd stil in het vertrek.

'Madre mia,' fluisterde Zavala. 'De schat. Hij heeft die schat nodig om te kunnen doen wat hij van plan is.'

'Dat is wat ik heb gevonden,' zei Gunn bedaard. 'Het klinkt absurd, maar het lijkt alsof hij een zowel militaire als politieke machtsovername aan het voorbereiden is.'

'Is er een aanwijzing wanneer dat zou moeten gebeuren?' vroeg Austin.

'Spoedig, denk ik. Uit Hirams bronnen blijkt dat er de laatste tijd via Zwitserse banktegoeden veel geld naar wapenhandelaren is overgemaakt. Hij zal die tegoeden snel moeten aanvullen als hij niet in de rode cijfers terecht wil komen. Wat betekent dat hij nu beslist die schat wil vinden.'

'Hoe zit het met ons leger?'

'Is paraat. Maar ook al wordt hij op militair gebied gestopt, dan nog zal er veel onschuldig bloed vloeien.'

'Er is een andere manier om hem te stoppen,' zei Zavala. 'Zonder schat geen revolutie.'

'Bedankt, Paul en Gamay. Samen met dr. Orville hebben jullie uitstekend werk verzet door ons op het juiste spoor te zetten,' zei Austin. Hij stond op en wierp een vluchtige blik op de gezichten om hem heen. 'Nu is het onze beurt,' zei hij met een grimmig lachje om zijn lippen.

De fraaie eetzaal was voor het grootste deel in duisternis gehuld, afgezien van de tafel in het midden, waaraan Angelo Donatelli het menu van de volgende dag doornam. Uit de inrichting van het restaurant van Donatelli sprak de landelijke sfeer van het visserseiland Nantucket, maar in tegenstelling tot de meeste visrestaurants kwam het interieur niet uit de catalogus van een postorderbedrijf. De harpoenen en flenshaken hadden echt walvisvlees doorboort en de primitieve schilderijen van zeilschepen waren allemaal originelen. Antonio zat tegenover Donatelli over een Italiaanse krant gebogen die hij voor zich op het smetteloze, witte tafellaken had uitgespreid. Af en toe nipten ze aan een glaasje amaretto. Ze merkten pas dat ze niet meer alleen in het vertrek waren toen ze een rustige stem hoorden vragen: 'Meneer Donatelli?'

Angelo keek op en zag aan de rand van de lichtcirkel twee mannen staan. Hoe waren die in godsnaam binnengekomen? De voordeur had hij zelf op slot gedraaid. Dat hij na sluitingstijd nog bezoek kreeg, verbaasde hem minder. Voor de reservering van een tafel in het restaurant gold een wachttijd van enkele weken en er werden de meest rare stunts uitgehaald om die tijd te bekorten. Ook kwam de stem hem vaag bekend voor, wat hem in de veronderstelling versterkte dat hij met een van zijn klanten te maken had.

'Ik ben Angelo Donatelli,' zei hij even voorkomend als altijd. 'Ik vrees dat u te laat bent, het restaurant is al gesloten. Wanneer u ons morgen belt, zal de maïtre d'hotel alles in het werk stellen om u van dienst te zijn.'

'U kunt me nu al van dienst zijn door te zeggen dat die maat van u zijn pistool op tafel legt.'

Uit zijn schoot hief Antonio de revolver op die hij uit zijn schouderholster had getrokken en legde hem voorzichtig op tafel.

'Als u ons komt beroven, bent u daar ook te laat voor,' zei Donatelli. 'Al het contante geld is al naar de bank.'

'We komen u niet beroven. We komen u vermoorden.'

'Vermóórden? We kennen u niet eens.'

Bij wijze van antwoord stapte de sprekende gestalte nu helemaal de lichtcirkel in. Het bleek een slanke man met een donkere huidskleur, die Antonio's wapen oppakte en het achter de riem om zijn zwarte overall stak. Angelo's blik bleef heel even op zijn pistool gericht waarvan de loop van een geluiddemper was voorzien, maar de lugubere trek op het gezicht van de man joeg hem pas echt de stuipen op het lijf. Dat gezicht had hij wel eens in een droom gezien. Nee. In een nachtmerrie. Die korte flits van de moordenaar die in het ruim van het zinkende schip zijn richting op had gekeken. Ongelooflijk, maar het was in ruim veertig jaar geen spat verouderd.

'Ik heb u op de Andrea Doria gezien,' zei Donatelli verbijsterd.

De dunne lippen van de man vertrokken zich tot een kille glimlach. 'U hebt een goed geheugen voor gezichten,' zei hij. 'Maar dat was mijn inmiddels overleden vader. Hij heeft me verteld dat hij voelde dat er nog iemand in het ruim was die nacht. Maar u en ik hebben ook al eens iets met elkaar gehad. Ik heb u door de telefoon gesproken.'

Nu herinnerde ook Donatelli zich het telefoontje dat hem 's avonds laat uit zijn slaap had gewekt en waarin dreigementen aan het adres van hem en zijn gezin waren geuit.

'De Broederschap,' fluisterde hij.

'Voor namen hebt u dus ook een goed geheugen. Jammer dat u mijn waarschuwingen over wat er met u zou gebeuren als u uw mond niet hield kennelijk wel bent vergeten. Normaal gesproken hou ik me helemaal niet bezig met de dagelijkse beslommeringen van mijn organisatie, maar u hebt me een hoop last bezorgd, oude man. Weet u nog wat ik u heb gezegd?'

Donatelli knikte, door zijn droge mond kon hij geen woord uitbrengen.

'Mooi. Ik zal 't u nog eens haarfijn uitleggen. Ik heb u gewaarschuwd dat u als u over die nacht op de Andrea Doria uit de school klapt, uw eigen graf tegemoet gaat in het besef dat u de dood op uw geweten hebt van alle familieleden die we te pakken kunnen krijgen. Zonen. Dochters. Kleinkinderen. Iedereen. Van het hele geslacht Donatelli zal op een lapje eigen grond alleen een rijtje zerken overblijven.'

'Dat kunt u toch niet doen!' antwoordde Donatelli, die zijn stem weer terug had.

'Dat hebt u alleen uzelf te verwijten. Er zijn hier belangrijke machten in het spel. Niemand heeft u gedwongen om met de NUMA te praten.'

'Néé,' mengde Antonio zich voor het eerst in het gesprek. 'Van de familie is geen sprake geweest,' zei hij.

Angelo wendde zich tot zijn neef. 'Waar heb je 't over?'

Uit de verwrongen grijns op Antonio's pokdalige gezicht sprak een onmiskenbaar schuldgevoel.

'Uw neef heeft u niet verteld dat hij voor mij werkte,' zei de man. 'Eerst wilde hij niet, maar de hang naar zijn geboorteland bleek toch sterker dan je zou denken. We hebben hem aangeboden dat wij in ruil voor informatie over uw bemoeienissen met de NUMA zijn probleempjes met de autoriteiten in Sicilië voor hem zouden regelen.'

'Si,' zei Antonio, waarbij hij als Mussolini zijn kaak naar voren stak. 'Maar niet de familie. U zou ervoor zorgen dat ik naar Sicilië terug kon. Dat was afgesproken.'

'Ik hou me aan mijn woord. Alleen heb ik er niet bij verteld dat dat in een vurenhouten kist zou gebeuren. Maar u eerst, meneer Donatelli. Arrivederci.'

Antonio vloog met een schrille kreet van woede overeind en wierp zich voor zijn neef. Uit het pistool klonk een gedempt pff, nauwelijks luider dan het zachte sluiten van een deur. Op Antonio's hemd bloeide een rode bloem op en hij smakte tegen de grond.

Het pistool ging opnieuw af.

Nu er niemand meer was om hem op te vangen raakte de volgende kogel Donatelli in de borst en hij sloeg met stoel en al achterover, terwijl Antonio zijn arm strekte en zijn hand zich om de 6 inch Beretta in zijn enkelholster klemde. Steunend op zijn ellebogen richtte hij het pistool op Halcon. Als bij toverslag verscheen er een keurig rond gat midden op Antonio's voorhoofd en terwijl zijn schot afzwaaide, zakte hij voorover in elkaar.

De tweede man stapte uit het duister naar voren, uit de loop van het wapen in zijn hand steeg een rookwolkje op. Zonder een spier te vertrekken staarde hij naar de man die hij zojuist had gedood. 'Vertrouw nooit een Siciliaan,' zei hij onaangedaan.

'Prima ingreep, Guzman. Ik had op verraad bedacht moeten zijn. Door al dat gezit op kantoor ben ik toch iets te stram geworden voor het echte veldwerk.'

'U bent van harte welkom als we bij de rest van de familie langsgaan,' zei Guzman met glinsterende ogen.

'Ja, dat lijkt me wel wat. Helaas zullen we het even moeten uitstellen. Er wachten dringender zaken op ons.' En terwijl hij zijn aandacht op Angelo richtte, zei hij: 'Jammer dat u dit nu moet missen, Donatelli. Ik heb besloten uw familie nog een poosje met rust te laten tot we alle troep hebben opgeruimd die we aan u te danken hebben. Maar wanhoop niet. U hebt uw dierbaren snel genoeg weer bij u, daar in de hel.'

Er klonken stemmen buiten voor het restaurant, waar het schot van Antonio de aandacht van voorbijgangers had getrokken. Halcon wierp nog een laatste blik op de roerloze lichamen, waarna hij en zijn door een litteken in het gezicht verminkte metgezel in het duister verdwenen.

46

Guatemala

'Hoe oud is dit vliegtuig, zei je?' schreeuwde Austin in de cockpit boven de herrie van de enige motor uit.

'Een jaar of vijftig, kan een jaartje meer of minder zijn,' gilde Zavala terug. 'Volgens de eigenaar heeft hij alle originele onderdelen nog. Behalve dat donzige gelukspoppetje dat aan de achteruitkijkspiegel bungelt misschien.' Zavala grijnsde om de benepen uitdrukking op Austins gezicht. 'Grapje, Kurt. Ik heb 't goed gecontroleerd. De motor is zo vaak gereviseerd dat hij praktisch splinternieuw is. Ik wou dat wij in zo'n goede conditie verkeerden als we zo oud zijn.'

'Als we tenminste ooit zo oud worden,' merkte Austin sceptisch op, terwijl hij door het raam naar het onherbergzame landschap onder hen staarde.

'Maak je geen zorgen, joh. Deze DeHavilland Beaver is een van de beste rimboevliegtuigen die ze ooit hebben gebouwd. Deze kist is zo taai als een tank. Precies wat de dokter heeft voorgeschreven.'

Austin keek met een schuine blik naar het beeldje van de heilige Christoffel die met een zuignapje op het bedieningspaneel stond, leunde achterover in zijn stoel en vouwde zijn armen over elkaar. Toen hij Zavala had voorgesteld om voor deze tocht een niet al te opvallend vervoermiddel te zoeken, had hij niet deze antieke Beaver voor ogen gehad met zijn ouderwets hoekige romp, tweebladige propeller en stompe, weinig aërodynamische neus. Hij wilde gewoon een alternatief voor de gebruikelijke legerhelikopter, waarmee ze iets te snel van schending van het luchtruim van Mexico's buurlanden zouden worden beticht als ze er zonder toestemming overheen vlogen. Ook een van de turkooisgroene NUMA-vliegtuigen met de grote officiële belettering zou de nodige vraagtekens hebben opgeroepen.

De Beaver hadden ze onder een zeildoeken hoes in een donkere hoek van een afgelegen, bouwvallige hangar op het vliegveld van Belize City aangetroffen. Toen ze hem zagen staan, glinsterden Zavala's ogen als de luminarias van een kerstboom. Hij wreef zich in zijn handen, die jeukten om al die schitterende, oude knoppen te bedienen. Maar één vliegtuig had een sterkere reactie bij hem teweeggebracht, bedacht Austin zich. Gelukkig bevond de uitvinding van de gebroeders Wright zich veilig en wel in het Smithsonian Institute en daar hoort dat vliegtuig ook.

Net als Shakespeares Cassius zag de Belizaanse eigenaar van het vliegtuig er nogal mager en hongerig uit. Hij sprak op een nauwelijks verstaanbare fluistertoon en keek regelmatig over zijn schouder alsof hij ongewenst bezoek verwachtte. Hij was Austin aanbevolen door een vroegere CIA-collega die de Contra's bij clandestiene acties tegen de sandinisten had geholpen. Uit zijn omzichtige suggesties over de omgang met lading en discrete landingsmogelijkheden bleek duidelijk dat hij dacht dat zijn beide Amerikaanse klanten drugssmokkelaars waren. Gezien de duistere praktijken van de CIA in Midden-Amerika was dat ook niet verwonderlijk. Hij stelde geen vragen en stond op de betaling van een ruim voorschot, of borg zoals hij het noemde, in dollars, zo ruim dat hij er makkelijk een Boeing 747 voor had kunnen kopen. Terwijl hij de biljetten ter controle dat hij niet werd belazerd zorgvuldig natelde, waarschuwde hij hen niet te vergeten dat Guatemala nog altijd territoriale aanspraken op Belize meende te hebben en dat ze dus zoveel mogelijk onder dekking van het landschap moesten zien te blijven. Austin merkte op dat dat niet zo eenvoudig zou zijn in dat fel mosterdgele vliegtuigje van hem. De man haalde zijn schouders op en verdween met zijn pak bankbiljetten in de duisternis.

Austin moest toegeven dat dit vliegtuig veel beter geschikt was voor deze klus dan een nieuwer en flitsender toestel. Het was niet bepaald een Concorde. Maar met een kruissnelheid van ruim tweehonderd kilometer per uur kwamen ze toch aardig vooruit, terwijl ze langzaam genoeg gingen voor een uitgebreide verkenning van het landschap dat onder hen doorschoof. Bovendien was het speciaal ontworpen voor korte starts en landingen op zowel land als water.

Zavala hield het vliegtuig op een hoogte net onder de duizend meter. Ze vlogen over El Petén, het dichtbeboste noorden van Guatemala dat hoekig in Mexico uitsteekt. Het gebied onder hen was aanvankelijk vlak geweest en ging nu geleidelijk in een zachtglooiend, door rivieren en hun vertakkingen doorsneden heuvellandschap over. Het was ooit dichtbevolkt door de Maya's, die de rivieren als handelswegen benutten, en diverse keren hadden ze tussen de bomen grijze ruïnes zien schemeren. Boven de zuidelijke horizon verhieven zich de nevelige toppen van de Maya Mountains. Austin markeerde hun vorderingen op een klembord voorzien van een plattegrond met een doorzichtig rastervel eroverheen. Hij raadpleegde voortdurend het kompas en het GPS-plaatsbepalingssysteem.

'We zijn nu in de buurt van het snijpunt, waar de kaken elkaar raken,' zei hij op de kaart wijzend. Hij keek op zijn horloge. 'Over dertig seconden zijn we er.' Austin tuurde weer uit het raam. Ze volgden de kronkelige loop van een rivier tot die zich in een van de bochten tot een stilstaand meertje verbreedde. Een paar seconden later wees Austin op het glinsterende water. 'Daar is 't. De bek van Kukulcan.'

'We hadden de duikschotel mee moeten nemen,' zei Zavala.

'Laten we een paar rondjes boven het meer maken. Als we niet met luchtdoelgeschut worden begroet, kunnen we haar op het water zetten.'

Zavala ademde op de glazen van zijn vliegenierszonnebril, veegde ze met zijn mouw schoon en zette de bril weer op zijn neus. Hij stak zijn duim op en maakte een scherpe bocht waardoor de horizon schuin wegzakte. Zavala hanteerde steevast dezelfde techniek - een combinatie van de concentratie van een F-16-piloot en de gevoelsmatige aanpak van een stuntvlieger - ongeacht het soort vervoermiddel dat hij bestuurde, of het nu een hypermoderne onderzeeboot of een vliegtuig uit de eerste regeringsperiode van president Harry Truman was.

Vanuit de lucht leek het meer een groot starend oog. Het was ovaal en op de plek van de pupil lag een klein eilandje. Het was vrij klein, zo'n achthonderd meter lang en ongeveer half zo breed. Waar de rivier aftakte, maakte hij meteen een scherpe bocht langs het meer tot hij bij een andere aftakking aan de andere kant van het meer uitkwam. Austin concludeerde dat het meer door bronnen of door beekjes die door de bomen aan het oog werden onttrokken, werd gevoed.

De Beaver cirkelde twee keer rond het meer, maar ze zagen niets opvallends. De kust was klaarblijkelijk vrij en Zavala stuurde het vliegtuig omlaag alsof hij een gat in het water wilde boren. Maar op het laatste moment trok hij de neus als bij een duikbommenwerper weer op en zoefde keurig recht op het water af tot de witte drijvers zachtjes het oppervlak kusten. Het toestel scheerde als een platte steen over het water waar het een dubbel spoor doorheen trok tot het ten slotte halverwege de oever en het eilandje zachtjes uitdreef. Austin duwde de deur open op het moment dat de propeller schokkerig tot stilstand kwam. Nadat ook de motor was afgeslagen, hing er opeens een diepe stilte in de cockpit. Via de radio gaf Zavala hun positie aan het schip door en Austin speurde met zijn verrekijker het meer, de lage rotsoevers en het eiland af. Hij nam er alle tijd voor tot hij er volledig zeker van was dat ze alleen waren.

'Zo te zien geen vuiltje aan de lucht,' zei, terwijl hij de verrekijker liet zakken. Hij tuurde met samengeknepen ogen naar het midden van het meer. 'Toch bevalt dat eilandje me niet helemaal.'

Zavala leunde over Austins schouder en trok tegen de verblindende glinstering van het water zijn honkbalpet dieper over zijn voorhoofd. 'Volgens mij is alles oké.'

'Dat is nu net het probleem. Het is me allemaal iets té perfect. Als je van de noord- naar de zuidoever en van de oost- naar de westoever lijnen trekt, ligt het eiland precies op de kruising, net als het doelwit in het dradenkruis in het vizier van een geweer. Exact in het midden.'

Zavala startte de motor en gaf de propeller net genoeg kracht voor een vaartje van een paar knopen. Daarna liet hij de gashendel weer los en liet het toestel in de richting van het eiland uitdrijven. Ze gooiden een anker uit en schatten aan de hand van de lengte van het ankertouw dat het meer ruim dertig meter diep moest zijn. Ze pompten een rubberen reddingsvlot op, klauterden er via de drijvers van het toestel in en overbrugden peddelend de afstand naar het eiland, waar ze het vlot de drassige oever optrokken. Austin schatte dat het eiland zo'n negen meter breed was. Het leek op het misvormde schild van een reuzen-schildpad, dat vanuit het water vrij steil oprees tot een ronde top van een kleine vijf meter hoog. Zonder zich door de dichte begroeiing van varens en vetplanten te laten storen, beklom Zavala de helling. Bij de top slaakte hij een gil en deinsde als door een onzichtbare vuist getroffen terug.

Austin verstarde en zijn hand gleed naar het pistool op zijn heup. 'Wat is er?' riep hij. Zijn eerste gedachte was dat Joe in een nest adders was gestapt.

Opgeschrokken door Zavala's schaterlach stoof een zwerm witte vogels op alsof er door een windvlaag een wolk confetti opdwarrelde.

'Het eiland is bewoond, Kurt. Kom maar naar boven dan zal ik je aan de huisbaas voorstellen.'

Austin klom haastig de helling op en tuurde naar de dubbele rij tanden die hen vanuit het struikgewas aangrijnsden. Hij duwde de bladeren opzij en zag een grotesk stenen hoofd dat in de lateibalk boven een vierkante doorgang was uitgehakt. De opening bevond zich in de zijkant van een rechthoekig bouwsel dat vrijwel tot aan het dak in de aarde begraven was. De gekanteelde dakrand was met een strook, op het eerdere hoofd gelijkende, maar veel kleinere schedels versierd. Met een dolk verwijderde Austin de aarde voor de opening en maakte zo een gat vrij waar Zavala met zijn hoofd en schouders doorheen kon.

Zavala knipte een zaklamp aan en scheen naar binnen. 'Ik denk dat ik me er wel doorheen kan wringen.' En met zijn voeten naar voren liet hij zich in het gat zakken.

Austin hoorde hem luid niezen, waarop Zavala zei: 'Neem een kruimeldief mee, alsjeblieft.' Austin maakte de opening nog wat groter, waarna hij Zavala naar binnen volgde.

Hij keek om zich heen. 'Niet bepaald het Hilton.' Zijn woorden galmden door de ruimte.

Het doosachtige vertrek was ongeveer zo groot als een dubbele garage. De muren waren dik genoeg om de frontale inslag van een kanonskogel te weerstaan. Austins hoofd reikte bijna tot aan het lage plafond. De bepleisterde, kale muren waren overal met donkere vlekken bedekt en in alle vier bevond zich net zo'n van vloer tot plafond reikende doorgang als de opening waardoor ze waren binnengekomen. De andere drie waren door een keiharde, met plantenwortels doorweven aardlaag dichtgeslibd.

'Kweenie, Kurt. Het heeft een hoop voordelen. Zicht op het water. Moet hier en daar wat opgeknapt.'

'Dit is wat een makelaar "ideaal voor een handige doe-het-zelver" zou noemen.'

'Heeft ook een kelder.' Zavala richtte zijn zaklamp in een van de hoeken.

Austin zakte op zijn knieën om een platte steen te bekijken. Langs de rand zat een hele rij gaten. Met hun messen lukte het om de steen los te wrikken, waarna ze hem opzijschoven en eronder een wenteltrap zagen. Omdat Zavala als eerste het gebouw was binnengegaan, bood nu Austin zich als verkenner aan. Nadat hij de vrij steile trap was afgedaald, kwam hij in een gang die na een paar meter door een enorme platte steen was afgesloten. Met de bundel van zijn zaklamp tastte hij de stenen plaat af.

'Ik zou ook eens komen kijken als ik jou was,' zei hij rustig.

Zavala, die de ernst in Austins toon hoorde doorklinken, voegde zich direct bij hem. Op de grond voor de steen lag een hoopje botten. In tegenstelling tot het uitgehakte doodshoofd dat ze boven de ingang hadden gezien, hadden de zes schedels die ze hier zagen liggen ooit een levend lichaam getooid. Zavala pakte een schedel op en hield hem met een gestrekte arm voor zich uit zoals Hamlet de stoffelijke resten van Yorick bekeek.

'Mensenoffers. Uit dat gat in de schedel leid ik af dat ze uit hun lijden werden verlost zodat ze hier niet de hongerdood hoefden te sterven.'

'De beulen waren één en al mededogen,' reageerde Austin, terwijl hij de steen op een voeg onderzocht. 'Hier kom je alleen met een drilboor of dynamiet doorheen.'

Austin had genoeg gezien. Ze klommen naar het bovenste vertrek terug, waar Austin een aantal verbleekte witte brokjes op de grond zag liggen. Hij pakte er een op die onmiddellijk in zijn hand verkruimelde.

'Zoetwaterschelpen,' zei hij. 'Deze plek heeft ooit onder water gelegen.'

Zavala streek met zijn vingers over de muur. 'Daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben. Dit lijkt een verdroogde algenlaag.'

Ze kropen weer naar buiten en verkenden de directe omgeving van het bouwsel. Het was op een stenen platform gebouwd dat als een soort vergaarbak voor allerlei op het water drijvende troep had gefungeerd. Er waren, waarschijnlijk door vogels overgebrachte, zaadjes op ontkiemd en de wortels van deze planten hadden vervolgens de laag voor uiteendrijven behoed. Wanneer je aan de rand van het eiland het water inkeek, zag je een stenen terras liggen. Austin trapte zijn laarzen uit, gleed het water in, zwom een paar slagen en verdween onder de waterspiegel.

'Dit lijkt het topje van een ijsberg,' zei hij toen hij weer bovenkwam. 'Het was waarschijnlijk een tempel bovenop een enorme piramide. Ik heb geen idee hoe diep hij doorloopt.'

'Ik zei toch al dat we een duikschotel hadden moeten meenemen,' antwoordde Zavala, terwijl hij een hand uitstak om Austin uit het water te helpen. 'Dus als het inderdaad klopt wat we denken en dit gebouw een tempel is, bevinden we ons hier nu op punt nul. De bek.'

'Nu hoeven we alleen nog maar uit te zoeken hoe we in de keel komen.'

'Ik verheug me er nu al op. We zouden die steen beneden die de toegang blokkeert kunnen opblazen.'

'Ja, dat kunnen we doen en misschien werkt 't ook. Maar het is niet bepaald een fijnzinnige benadering. Onze archeologische vrienden zullen ons dat beslist niet in dank afnemen. Laten we er even goed over nadenken terwijl we nog wat rondkijken.'

Ze gingen terug naar het vliegtuig en taxieden naar de andere kant van het meer, waar ze aanmeerden en een stukje landinwaarts liepen. Het bos was in een naargeestig halfduister gehuld, waarbij het zonlicht slechts zwakjes door het bladerdak schemerde. In deze duisternis groeide zo goed als geen struikgewas, wat het lopen over het zachte bladertapijt vrij eenvoudig maakte. Austin liep op het geluid van kabbelend water af en kwam zo op een plek waar de rivier, die ze vanuit de lucht hadden gezien, tussen stenen fundamenten doorliep. Het rivierbed tussen de fundamenten was met aarde en plantengroei dichtgeslibd, maar er stroomden verschillende beekjes doorheen die werden gevoed door water uit een aanzienlijk reservoir dat zich achter een ruw opgetrokken dam bevond. De hoofdstroom van de rivier boog vlak voor de fundamenten scherp af en verdween met een bocht in het bos. Austin volgde het water dat in de beekjes uit het reservoir wegstroomde en kwam bij een gelijksoortige fundering uit.

'Precies wat ik dacht,' zei hij.

Zavala was onder de indruk. 'Hoe wist je dat dit hier zou zijn?'

'Je weet toch dat ik altijd al een verdamd genie ben geweest?'

Zavala schudde een huivering van zich af. 'Natuurlijk. Maar hoe wist je het nou echt?'

Austin pakte een takje op, gooide het in de rivier en keek hoe het in het bruisende schuim van het snelstromende water verdween. 'Weet je nog hoe deze rivier er vanuit de lucht uitzag? Zei je niet dat hij zo erg kronkelde dat een buikdanseres er niets bij was? Net voordat hij in het meer uitmondt, buigt hij in een kaarsrechte lijn af. Meteen toen ik het zag, leek het me al te strak om natuurlijk te kunnen zijn. Net als die tempel precies in het midden van het meer. Niets in de natuur is zo strak en exact gevormd. Misschien was het een kanaal, dacht ik. Ken je het Chesapeake & Ohio Park ten noorden van Washington?'

'Een van mijn favoriete plekjes om met nieuwe vriendinnetjes heen te gaan,' zei Zavala terwijl er gelukzalige herinneringen door zijn hoofd schoten. 'Muy romántico. Maar wat heeft dat hier mee te maken?'

'Denk eens aan die tempel. Soms staat hij onder water en soms niet.'

Austin kon de radertjes van Zavala's briljante, op volle toeren informatie verwerkende brein haast horen ratelen. Hij sloeg tegen zijn voorhoofd. 'Maar natuurlijk. De sluizen.'

Austin veegde een stukje aarde schoon en pakte een stevige tak van de grond die hij Zavala in de hand drukte. 'Ga je gang, professor Z.'

Zavala trok een lijn in het zand. 'Dit is de Potomac. Vanwege de stroomversnellingen en watervallen is de rivier niet bevaarbaar, dus graaf je een kanaal langs het ondiepe gedeelte. Hier.' Hij tikte op de grond. 'Je bouwt een stelsel van dammen en sluizen om het waterpeil in de verschillende delen van het kanaal te kunnen regelen. Eens kijken of het klopt.' Hij tekende een ovaal dat het meer moest voorstellen. 'In de normale toestand komt de rivier van dit punt hierboven aangestroomd, vult dit laagliggende stuk land dat een meer wordt, stroomt daarna door naar dit punt hier aan de onderkant en gaat vandaar door tot hij in de zee uitmondt.'

'Tot zo ver uitstekend, professor.'

'Op een gegeven moment leggen onbekende ingenieurs hier een dam aan.' Zavala trok een lijn aan de bovenkant van het meer. 'Hierdoor stroomt er geen water meer in het meer, maar dat water moet wel ergens naar toe, anders loopt het uiteindelijk om de dam heen.' Hij trok een rechte lijn van het meer af. 'Je graaft dit kanaal waardoor het water van het meer naar een andere rivierbedding wordt weggeleid.' Met een triomfantelijke blik in zijn ogen keek hij op. 'Nú kun je het meer laten leeglopen.'

'En er een tempel bouwen. Hier.' Met de punt van zijn schoen tekende hij een kruis in het zand.

Zavala vervolgde de uiteenzetting. 'Nadat je de piramide hebt afgebouwd, sluit je de sluis in het kanaal en open je de deur in de dam. Het meer stroomt meteen weer vol en de tempel is verdwenen. Ergo...'

'Ergo, ipso facto, en voilà! Een probleem is alleen dat de sluisdeur een mechaniek van bewegende delen is. Bij gebrek aan een gemeentelijke onderhoudsdienst raakt de deur in de loop der tijd in verval. Wat er nog van de Mayabeschaving over was, werd door de Spanjaarden met de grond gelijkgemaakt. Deze rivierbocht is een natuurlijke vergaarbak voor alles wat in het water meedrijft. De opening in de dam slibt door alle meegevoerde troep dicht en de sluisdeur in het kanaal rot weg, waarna de rivier weer van het meer wordt weggeleid. Het meer wordt wel nog door een paar beekjes gevoed, maar op den duur zakt het waterpeil, waardoor de top van de tempel boven water komt, die vervolgens door planten overwoekerd raakt.'

'Dus als we maar lang genoeg wachten,' zei Zavala, 'zal het water geleidelijk zo ver zakken dat de hele tempel weer droogstaat. Tenzij de oude dam door de waterdruk van dat reservoir doorbreekt en het waterpeil in het meer weer van die kant wordt opgestuwd.'

Austin dacht over Zavala's opmerking na en knikte. 'Op de terugweg zal ik je de rest van mijn theorie vertellen.'

Toen ze door het bos terugwandelden, kon Zavala zich revancheren. 'Je zult toch moeten toegeven dat dit een verdamd knap staaltje waterbeheersing is.'

Nu was het Austins beurt om de woordspeling te negeren. 'Zeker. Zo konden ze het meer op ieder gewenst moment droogleggen. De mogelijkheid bestaat dus dat ze de tempel ooit weer hadden willen binnengaan. De ingang in de top is misschien een valstrik. Net als de nepingangen die ze in de Egyptische piramides hebben ingebouwd om grafschenders om de tuin te leiden. Het zou me niets verbazen als ze daarom ook die skeletten daar hebben neergelegd, gewoon als rekwisieten.'

'Laten we een bestelling voor een dropping doorgeven als we in het vliegtuig terug zijn.'

Een paar minuten later gaf Zavala via de mobilofoon in het vliegtuig hun boodschappenlijstje door aan de Nereus. Bij een van de spullen die Austin bestelde, trok hij verwonderd een wenkbrauw op, maar hij zei niets.

De wachttijd benutten ze om wat te eten, waarna ze het zich in de schaduw gemakkelijk maakten tot er een stem door de mobilofoon klonk. 'We komen eraan, jongens. Geschatte tijd van aankomst over tien minuten.'

Op de minuut nauwkeurig verscheen er een turkooisgroene helikopter met het NUMA-kenteken op de zijkanten boven het meer. Hij vloog tot vlakbij het vliegtuig en liet een grote, in plastic verpakte kist vallen, die op de eraan bevestigde luchtkussens bleef drijven. De helikopterbemanning keek toe hoe de mannen beneden de afgeleverde waar binnenhaalden, waarna ze ten afscheid zwaaiden en wegscheerden in de richting vanwaar ze gekomen waren.

In de kist bevonden zich twee duikuitrustingen en een aantal dozen. Austin tilde de dozen op het reddingsvlot en peddelde naar de overkant van het meer, terwijl Zavala het vliegtuig naar een inham in de oever stuurde. Zavala wist dat hij Austin maar beter niet naar zijn plannen kon vragen. Dat zou Kurt hem heus wel laten weten zodra dat nodig was.

Zavala bedekte het vliegtuig met een visnet en was druk bezig er takken en bladeren doorheen te weven, toen Austin in het reddingsvlot verscheen om hem bij het camoufleren te helpen. De dozen waren verdwenen. Toen ze vonden dat het vliegtuig voldoende gecamoufleerd was, laadden ze de duikuitrustingen naar het vlot over en vertrokken ze naar het eiland, waar ze zorgvuldig alle sporen van hun vorige bezoek uitwisten. Vervolgens lieten ze het opblaasbare reddingsvlot leeglopen en verborgen het in ondiep water onder een aantal stenen die ze er ter verzwaring oplegden. Het water was warm, dus droegen ze ultralichte wetsuits van lycra in plaats van de zwaardere neopreenpakken.

Zonder commentaar stopte Austin het buideltje dat hij om zijn nek droeg in een waterdichte zak. Na een snelle controle van de uitrusting zwommen ze van het eiland weg en lieten zonder verder nog tijd te verliezen lucht uit hun trimjack ontsnappen en begonnen aan de afdaling in de duistere diepte van het meer.

47

Met rustige, gelijkmatige slagen van hun zwemvliezen zwommen ze onder een schuine hoek weg van de tempel tot ze de bodem van het meer bereikten, waar ze aan de voet van die imposante steenmassa haast in het niet zonken. De brede terrasvormige randen lagen als gigantische traptreden om de piramide heen.

'Dit is een behoorlijk homp steen, zeg,' zei Austin en zelfs in zijn door de onderwatermicrofoon metaalachtig vervormde stem klonk oprechte bewondering door.

'Maar goed dat we niet bijgelovig zijn. Ik heb dertien terrassen geteld.'

'Klop dat maar af dan,' reageerde Austin. Hij keek op zijn dieptemeter. 'Vierendertig meter vijfenzeventig. Klaar "to dive the plan"?'

Alle ervaren duikers kennen de mantra : plan the dive, and dive the plan. Hun strategie was simpel. Zoek alle vier de zijkanten van boven naar beneden af. Ze gingen met de klok mee de piramide rond. Zij stond helemaal vrij, wat Austin op de gedachte bracht dat zij daar waarschijnlijk slechts met één doel voor ogen was neergezet. De tweede zijkant was net als de eerste en ze hadden hem binnen een paar minuten helemaal afgezocht. Bij de derde zijkant hadden ze succes.

Terwijl de andere kanten vrijwel onopgesmukt waren, liep er hier een brede trap van de top naar wat in drogere tijden de begane grond zou zijn geweest. Aan de voet van de trap stond trots als de eenzame portier voor een chic hotel in Las Vegas een grote stenen plaat opgesteld. De stéle stond rechtovereind op een in de bodem van het meer verankerde fundering.

Zavala liet de felle lichtstraal van zijn halogeenlamp over de steen gaan. Even later zei hij: 'Komt me bekend voor, toch?'

Austin bekeek de reliëfafbeelding van een gevederde slang die een schip verorberde. 'Wat is de wereld toch klein. Het is een dubbelganger van de steen in de Doria.' Hij richtte zijn blik op naar de trap die langs de zijkant van de piramide naar de top liep. 'Dit doet me aan die plaat denken die in de film 2001:A Space Odyssey steeds weer opdook. Misschien brengt dit antieke aanplakbord ons op het goede spoor.'

Met Zavala aan zijn rechterkant net ietsje achter hem zwom hij als een trage rookpluim boven de trap omhoog. Langs de treden waren allerlei versieringen uitgehakt en bovendien staken er om de paar treden gebeeldhouwde hoofden uit. Ongeveer halverwege sprong de gestileerde kop van een enorme slang uit een verentooi naar voren. De bek, groot genoeg om een mens te verslinden, stond wijdopen, klaar om aan te vallen. Uit de bovenkaak staken dikke, stompe giftanden die bij de punten bijna een soortgelijk, uit de onderkaak oprijzend paar raakten.

'Een vriendelijk beestje,' zei Zavala. 'Je denkt toch niet dat hij bijt, hè?'

'Mag ik je voorstellen, de gevederde slang. In deze contreien ook wel bekend als Kukulcan.'

'Hij lijkt me meer een kruising tussen een rottweiler en een kaaiman. Vraag hem eens of hij weet hoe we die piramide binnenkomen.'

'Dat is misschien helemaal geen gek idee.' Met een paar slagen van zijn zwemvliezen stuwde Austin zich tot vlak voor de gapende muil en tastte de donkere hoeken met het licht van zaklamp af. 'Zeg eens A,' zei hij en dook er recht in. Zijn persluchtfles schuurde langs de dikke giftanden, maar eenmaal binnen had hij de ruimte om zich om te draaien. Hij stak zijn hoofd uit de bek en nodigde Zavala met een zwaai uit hem te volgen. Daarna dook hij dieper de piramide in, waar hij in het licht van zijn lamp traptreden in de hellende vloer ontwaarde. Behoedzaam zwommen ze een minuut of twee door tot de gang in een kamer uitkwam, waarin ze allebei rechtop konden staan. Een trap leidde naar een volgende gang.

'Ik voel me net een brok puin dat door een stortkoker is gemieterd. Dit ging te makkelijk,' zei Zavala wantrouwig.

'Ik dacht precies hetzelfde. Maar je moet niet vergeten dat degenen die dit hebben gebouwd, wisten dat dit alles onder water kwam te staan. Ze gingen er waarschijnlijk vanuit dat lieden die naar binnen willen hun tijd en energie aan de stenen plaat onder aan de piramide zullen verspillen. En dat ze zelfs als ze deze ingang zouden ontdekken, toch niet door de bek van de slang zouden durven. Maar dat wil niet zeggen,' voegde hij eraan toe, 'dat we niet op onze tellen moeten passen.'

Ze bestegen de trap als geesten in een spookhuis. Austin hoorde Zavala mompelen. 'Wanneer weten ze nou eindelijk eens wat ze willen. Omhoog. Omlaag.'

Austin kon goed met het gemopper van zijn metgezel meevoelen. Zelfs een ervaren wrakduiker kan niet altijd de onbestemde, claustrofobische angst van zich afzetten dat die vele duizenden tonnen zware massa op je neer kan storten. Of erger nog, dat je vast komt te zitten, niet meer los kunt komen en je onverbiddelijk een pijnlijke dood door verstikking tegemoet gaat. Hij was blij toen zijn hoofd door de waterspiegel brak en even later ook Zavala naast hem opdook. Ze schenen met hun zaklampen om zich heen en zagen iets wat een rond bassin leek. Zavala bracht zijn hand omhoog om zijn automaat uit zijn mond te nemen.

Met een flitsende beweging greep Austin Zavala's pols beet. 'Wacht!' waarschuwde hij. 'We weten niet of de lucht hier goed is.'

De atmosfeer zou er ruim tweeduizend jaar oud kunnen zijn. Austin hield rekening met de mogelijkheid dat er in al die tijd door microorganismen en schimmels misschien giftige stoffen waren afgescheiden en hij wilde geen enkel risico nemen. Hij hees zich op de rand van het bassin en ontdeed zich van zijn zwemvliezen en loodgordel, waarna hij Zavala hielp hetzelfde te doen. Vervolgens beklommen ze een trap tot ze op een vlakke vloer kwamen. Het geluid van hun ademhaling door de automaat klonk onnatuurlijk hard nu ze niet onder water waren.

Het lange, smalle vertrek had een hoog gewelfd plafond, opgebouwd door bogen die op een voor de Maya's kenmerkende wijze met diverse lagen van platte draagstenen ondersteund werden. De lichtbundel van Austins lamp dwaalde van het plafond omlaag en streek over een langgerekt hoofd met puntige oren en brede neusgaten.

'Is dit echt wat ik denk dat het is?'

'Een paard is een paard.'

'Uiteraard, uiteraard. Maar wat doet mr. Ed hier in vredesnaam?'

Austin liet zijn lamp iets zakken zodat de lichtbundel de lange, houten hals van het paard bescheen. 'Krijg nou... dit is een boegbeeld.'

Het houten beeld sierde de uitgestrekte boeg van een schip met glanzende, donkerrode zijkanten. De voorsteven liep nog verder uit in een spitse stormram. De bouwers van dit schip waren echte kunstenaars geweest, bedacht Austin zich, terwijl hij langs de romp liep. Het platboomde vaartuig was aan voor- en achterkant gelijk en had een lange, smalle, aan beide uiteinden in sierlijke lijnen oplopende romp die gezien de strak aaneensluitende planken volstrekt waterdicht was. De mast lag in de lengte op het dek.

De dekplanken waren deels ingestort, waardoor ze in het ruim eronder tientallen amforen zagen liggen. Over het hele schip verspreid lagen ronde metalen schijven, die waarschijnlijk als schilden hadden gediend. Tegen de zijkant van het schip stonden twee lange, door de ouderdom kromgetrokken roeispanen geduldig op de handen van reeds eeuwenlang dode roergangers te wachten. Het schip bevoer geen azuurblauwe wateren, maar lag op een stenen voetstuk. Terwijl de meeste spanten nog intact waren, was er een enkele doorgerot, waardoor het schip licht overhelde.

'In het echt is ze een stuk mooier,' mompelde Zavala.

Austin streek met zijn hand over het hout alsof hij zijn ogen niet helemaal geloofde. 'Ik weet niet wat ik meemaak. Dit is een van de schepen die we op de stéle en de andere reliëfafbeeldingen hebben gezien.'

'Wat doet een Fenicisch schip in een onderwatertempel van de Maya's?'

'Rustig afwachten tot ze de hele archeologische wereld op zijn kop kan zetten,' antwoordde Austin. 'Moet je zien wat er gebeurt als Nina deze verrukkelijke dame onder ogen krijgt. We zullen wat feitenmateriaal voor haar meenemen zodat ze iets heeft om over na te denken tot we hier met een camera naar binnen kunnen. Wat is de lengte, dacht je?'

'Meer dan dertig meter, minstens.'

Zavala botste haast tegen een van de vier ronde zuilen op die langs de boot stonden. Aan de andere kant stond eenzelfde viertal pilaren.

'Hier is nog een feitje om over na te denken,' zei hij. 'Acht pilaren.'

'Acht belangrijke dagen in de omloop van Venus,' antwoordde Austin. 'Klopt als een bus.'

Ze stonden bij de oplopende achtersteven. Austin had verwacht dat het vertrek daar met een dichte muur zou eindigen. Maar er was opnieuw een met bogen overwelfde doorgang, waarachter weer een trap naar boven leidde. Ze beklommen de trap naar een kleiner vertrek, waarvan de vloer voor het grootste deel uit een rechthoekige kuil bestond. In de kuil stond een sarcofaag waarvan het deksel met reliëfafbeeldingen van opnieuw de gevederde slang was versierd. Ze stapten de kuil in en probeerden tevergeefs of ze het deksel met behulp van hun messen konden openschuiven.

'Misschien is er iets op het schip waarmee we het los kunnen wrikken,' suggereerde Austin.

Ze liepen naar het grote vertrek terug. Zavala greep de reling van het schip vast, trok zich met een duwtje van Austin op en stapte de boot in. Hij hield zich aan het dolboord vast en deed een voorzichtige stap naar voren om te kijken of de dekplanken zijn gewicht konden dragen.

'Het dek houdt, maar voor de zekerheid blijf ik boven een dwarsbalk.' Het hout kraakte vervaarlijk toen hij het dek overstak. 'Het stikt hier van de amforen. Ik... Jezus!' Het was even stil, daarna een opgewonden uitroep. 'Kurt, dit moet je echt zelf zien!'

Zavala liep terug naar de zijkant van het schip en hielp Austin bij het aan boord klimmen. In de loop der eeuwen was het dek naar het midden toe verzakt, waar de meeste amforen lagen. Austin volgde Zavala naar een kruisbalk in het midden van het dek. Hoewel de romp door hun gewicht lichtjes heen en weer schommelde, bleek de verankering op het stenen voetstuk stevig genoeg.

Zavala boog over een grote kruik die gebroken was, en kwam weer overeind met een groen fonkelend vuur in zijn hand. De minutieus afgewerkte en met smaragden en diamanten versierde halsketting kwam van een berg goud en juwelen die in de door de verzakte planken gevormde geul lag. Austin pakte de halsketting aan en besefte dat hij nog nooit zo'n schitterend sieraad in zijn handen had gehad. De vattingen waren staaltjes van uiterst ingenieus vakwerk. Terwijl Austin het sieraad bewonderend bestudeerde, stak Zavala zijn hand in een onbeschadigde kruik en haalde er een handvol losse edelstenen uit. Diamanten. Robijnen. Smaragden. Zavala's mond viel open van verwondering. 'Dit is ongetwijfeld de grootste en waardevolste schat aan juwelen uit de wereldgeschiedenis!'

Austin hurkte voor een opengebarsten kruik. 'De Britse kroonjuwelen zijn hier kinderspel bij, dacht je ook niet?' Er glipten edelstenen zo groot als knikkers door zijn vingers. 'De internationale juristen krijgen er nog een hele kluif aan om uit te zoeken wie hier de rechtmatige eigenaar van is.'

Zavala keek op naar de grafkamer. 'Misschien ligt de laatste officiële eigenaar in die stenen doodskist daar.'

Austin pakte een paar speerpunten op. 'Laten we gaan kijken of het iemand is die we kennen.'

Ze klommen uit de boot en liepen terug naar de grafkamer. De speerpunten waren sterk en konden onder het deksel worden geschoven. Maar geen enkel samenspel van hefboomkrachten, zelfs in de handen van twee flink gespierde en vindingrijke mannen, bleek opgewassen tegen het vakmanschap van degenen die deze stenen doodskist hadden ontworpen en uitgehakt.

'Ik vrees dat we eerst een jaartje aan de grafroversschool moeten overdoen,' zei Austin.

Zavala keek op zijn manometer. 'Daar hebben we nu geen tijd voor. We zullen op onze reservefles moeten overgaan als we hier nog langer willen blijven.'

'We hebben alles gezien wat we zochten. Misschien worden de wetenschappers hier wel wijs uit.'

Hij liep voorop naar de kamer met het schip terug toen de onaardse stilte van de graftombe door een oorverdovende explosie boven hun hoofden werd verbroken. Austin zag in een flits voor zich hoe het er onder een tot uitbarsting komende vulkaan zou uitzien. De synapsen in hun hersenen sloegen compleet door toen eeuwenoude overlevingsinstincten met een overvloed aan tegenstrijdige bevelen in botsing kwamen.

Rennen. Plat op de grond. Stokstijf blijven staan.

Ze hadden alle moeite om hun evenwicht te bewaren op de heftig onder hun voeten schokkende aarde. Door de explosie werd er lucht de dichte kamer in gestuwd, wat een windtunneleffect ten gevolge had. Door de schok werden Austin en Zavala in de crypte teruggeblazen. Met zwaaiende armen werden ze met luid gekletter van persluchtflessen en verbindingsslangen tegen de sarcofaag geslingerd, waarna ze in de ruimte tussen de stenen doodskist en de kuil eromheen wegzakten. Door deze val liepen ze snijwonden en kneuzingen op, maar hij redde hen waarschijnlijk het leven. Uit het plafond donderde een blok met het gewicht en de omvang van een dieselmotor op de plek neer waar ze een seconde eerder hadden gestaan. Vlijmscherpe stukken rots schoten door de lucht alsof ze door een aanvallend gevechtsvliegtuig waren afgeschoten. Er walmde een verstikkende stofwolk de grafkamer in die alles met een witachtige laag bedekte. Vervolgens kwam er een hagelbui van losse stenen en troep omlaag gekletterd.

Austin spuugde een mondvol stof uit en vroeg of Zavala oké was.

Zavala gaf zijn aanwezigheid en conditie te kennen met eerst een hoestaanval, gevolgd door een lange reeks Spaanse vloeken.

'Ja, met mij is alles in orde,' stamelde hij, 'maar hoe is 't met jou?'

'Ik ben nog heel, geloof ik. Alleen wou ik dat ik die rinkelende telefoon in mijn hoofd kon afzetten.'

Opnieuw een hoestbui. 'Wat is er gebeurd?'

'Het klonk als een gezamenlijke uitbarsting van de Vesuvius en de Krakatau. Ik gok op een paar kilo aan C-4-plasticbommen.' Austin gromde. 'Ik vind je hartstikke aardig, Joe, maar aan een verloving zijn we voorlopig nog niet toe. Kan jij je bewegen?'

Weer klonk er een hoop gevloek bij het ontwarren van armen, benen en luchtslangen tot ze uiteindelijk overeind konden krabbelen. Zavala pakte een halogeenlamp op die binnen handbereik was gevallen. Hij richtte hem op Austin en daarna op zijn eigen gezicht. Hun brillen zaten scheef, maar de glazen waren heel gebleven en hadden hun ogen tegen het verblindende stof beschermd.

'Je lijkt wel een verlopen mimespeler,' zei Zavala lachend.

'Ik heb de pest aan mimespelers, al zijn ze wereldberoemd. Maar jij bent ook wat bleekjes om de neus. Ik heb een heel andere onthulling voor je. We ademen zonder onze automaat.'

Zavala drukte het onderstuk van het duikmasker met de microfoon en automaat tegen zijn kin en klemde zijn tanden om het mondstuk. 'Doet 't nog,' zei hij.

'Die van mij ook. Maar 't ziet er naar uit dat we ze niet nodig hebben. Ik voel frisse lucht.'

'Dat betekent dat iemand de top van de piramide heeft opgeblazen. Hoog tijd om er vandoor te gaan. Kan jij lopen?'

Zavala knikte en klauterde uit de kuil, waarna hij vooroverboog en Austin eruit hielp. Ze zaten van top tot teen onder een laagje witachtig bruin stof waardoor ze er nogal zombieachtig uitzagen. Austin scheen met zijn lamp in de kuil en zag dat het zware stenen deksel door de schok was opengebarsten. Austin besefte dat ze moesten zorgen dat ze wegkwamen, maar zijn nieuwsgierigheid was toch te groot. Hij richtte de lichtbundel op het lichaam in de sarcofaag.

Het gezicht was bedekt door een jaden masker met ronde ogen en een adelaarsneus. Het lichaam was in een gewaad van een donkere, fluweelachtige stof gehuld. Onder een vormeloze muts van diezelfde stof staken slierten witachtig rood haar uit. Austin ging met de lamp omlaag. De gemummificeerde, klauwachtige handen hielden oude rollen perkament omklemd. Austin pakte een van de rollen op en keek er enkele ogenblikken verwonderd naar alvorens hem in de knokige hand terug te stoppen. Hij zag iets geels onder de kin van het masker glimmen. De vorm kwam hem bekend voor, maar leek hier volstrekt niet op zijn plaats. Austin wilde het van dichterbij bekijken, maar daar was geen tijd meer voor. Er klonken stemmen vanuit de kamer met het schip.

48

De vrijwel ondoorzichtige stofwolk in de kamer met het schip was nu snel aan het optrekken, de stofdeeltjes dwarrelden in het zonlicht dat door een groot gapend gat scheen waar voorheen het plafond was geweest. Enorme rotsblokken hadden de achtersteven van de donkerrode romp als een tomaat onder een pureestamper geplet. De pilaren waren omgevallen en lagen in stukken in het rond. De vloer lag bezaaid met kleinere rotsblokken en alles was met een laagje kalksteenpoeder bedekt. Austin had geen tijd om al te lang over de vernietiging van het schip te treuren. Aan de rand van het gat bungelde een touwladder, waarlangs twee in het zwart geklede lieden in de stofnevel afdaalden.

De eerste die beneden aankwam, pakte de ladder beet om hem strak te houden. 'Excuses voor de troep, Don Halcon,' zei een stem die vlak, ongeëmotioneerd en volstrekt niet verontschuldigend klonk.

'Het kon nou eenmaal niet anders, Guzman,' zei de tengere, donkerharige man, terwijl hij een onderzoekende blik op de ravage om zich heen wierp. 'Het belangrijkste is dat we ons doel hebben bereikt en niet hóe we dat hebben gedaan.' Hij knipte een sterke zaklamp aan en richtte de lichtbundel op de verwoeste boot. 'Mijn God, wat een fantastisch gezicht!'

De indringers baanden zich een weg door het puin en de versplinterde balken van de achtersteven naar het minder zwaarbeschadigde gedeelte van het schip. Even later slaakte Halcon een gil van opwinding. 'Van wat hier aan juwelen ligt kan ik zo een heel nieuw leger financieren.'

Austin stond naast Zavala in de doorgang naar de kamer met het schip en overwoog wat ze konden doen. Afgezien van hun dolken waren ze ongewapend. Halcon en zijn handlanger beschikten op zijn minst over kleine vuurwapens. Als hij en Zavala naar de ladder of het waterbassin zouden rennen, werden ze als eenden tijdens een jachtpartij afgeknald.

Fluisterend richtte hij zich tot Zavala. 'Misschien lukt 't als we ze overbluffen.'

Joe was al tot dezelfde conclusie gekomen. 'Wat hebben we te verliezen?'

Ons leven en dat van een aantal anderen, dacht Austin. 'We moeten hier langs dezelfde route weg zien te komen als we gekomen zijn. Laat de luchtflessen hier maar achter, neem alleen de reservefles en de automaat mee.' Hij tikte op de buidel die om zijn nek hing. 'Ik heb nog iets waarmee we ze misschien kunnen verrassen, maar dat moet dan wel goed getimed zijn. Ze kunnen ons nu ieder moment ontdekken. Als we ze overdonderen, beginnen ze misschien te schieten.'

'Oké, laat ze maar weten dat we er zijn. Ik wacht op een teken van jou,' zei Zavala.

Austin gaf zijn collega een bemoedigend klopje op zijn schouder, haalde diep adem en stapte de kamer met het schip in.

'Goedemiddag, heren,' zei hij luid en duidelijk.

De witharige man met het litteken trok vliegensvlug een pistool uit het holster op zijn heup en richtte het op Austin.

'We zijn ongewapend en we zijn maar met zijn tweeën,' zei Austin snel met zijn blik op de loop gericht. Hij had erop gerekend dat de man voldoende ervaring had om niet meteen in paniek in het wilde weg te gaan schieten.

'Kom dichterbij zodat ik u kan zien.' Austin volgde het bevel op en samen met Zavala verkleinde hij de afstand met een paar passen. De witharige man klom uit het wrak, kwam voorzichtig naar hen toe en ontdeed hen van hun dolken. Zijn grijns maakte het blauwgrijze litteken op zijn gezicht nog opvallender dan het al was.

'Er moest nu maar eens een eind aan deze ontmoetingen komen,' zei hij, terwijl hij de dolken buiten bereik schopte.

'Stel me eens aan uw vrienden voor, Guzman.' Halcon stapte met getrokken pistool uit de verwoeste boot.

'Sorry dat ik zo onbeleefd was, Don Halcon. Mag ik u voorstellen: de heer Austin van de NUMA en zijn collega, de heer Zavala, die ik al in Arizona heb ontmoet. Zavala is de man die door onze beveiligingscamera is gefotografeerd.'

'Ach ja, nu herken ik hem.'

'Kunt u mij een kopie van die foto sturen, Halcon?' vroeg Zavala.

Halcon grinnikte. 'Het had me ook verbaasd als vindingrijke lieden zoals u mijn naam niet hadden geweten. Guzman heeft me over u verteld. In feite heb ik hem opdracht gegeven u te doden. U hebt geluk gehad, hij faalt zo goed als nooit in de uitvoering van mijn opdrachten. Voordat hij zijn fout gaat goedmaken, moet ik toegeven dat u me hebt overdonderd met de manier waarop u hier bent binnengekomen.'

'We zijn door de bek van Kukulcan verslonden,' zei Austin.

Halcon nam Austin onderzoekend op zoals een entomoloog een insect in een insectarium bestudeert. 'U vertelt ofwel de waarheid of u probeert gewoon ironisch te zijn,' zei Halcon. 'Maar dat doet er ook niet toe. Uit die bek zult u in ieder geval niet zo snel meer terugkeren.'

'Ik vertel u hoe we hier binnen zijn gekomen als u de vragen van een paar ten dode opgeschreven zielen beantwoordt. Ik ben zo nieuwsgierig of onze theorie klopt.'

Halcon dacht ongetwijfeld dat Austin slechts tijd probeerde te rekken. Austin zag dat iets anders; hij zocht naar een kans om te ontsnappen. Hij was niet van plan om in deze graftombe te sterven.

'Blijft tot het bittere einde onderhandelen,' zei Halcon, duidelijk onder de indruk van het spelletje. 'Ga uw gang.'

'Om te beginnen, hoe hebt u de tempel gevonden?'

'Precies zoals we ook alles over uw expeditie naar de Andrea Doria wisten. Via de Siciliaan van de heer Donatelli.'

'Antonio?'

'Zijn naam doet er niet toe. Toen u de heer Donatelli liet weten dat u naar Midden-Amerika zou gaan, hebben we u door spionnen van ons laten volgen. En met dat belachelijke, gele vliegtuigje hebt u het ons niet moeilijk gemaakt.'

Dat lekker onopvallende laagvliegen van de Beaver kun je dus ook wel vergeten, dacht Austin.

'Ik ben zo gul om u nog een bonusvraag toe te staan; vervolgde Halcon. 'Ik wil uw theorie ook wel eens horen.'

'Misschien is dit een aardige opwarmer,' zei Austin. 'De Feniciërs dreven duizenden jaren geleden al handel met de bewoners van Amerika. Toen de Romeinen Carthago belegerden, hebben de Feniciërs hun rijkdommen naar de andere kant van de oceaan overgebracht. Eeuwen later arriveert Columbus in de Nieuwe Wereld en hoort verhalen over een fabelachtige schat. Hij vindt de sprekende steen, komt tot de conclusie dat die de sleutel tot het geheim bevat en vertrekt voor een laatste reis om de buit binnen te halen. Hij interpreteert de informatie verkeerd, maar komt toch behoorlijk in de buurt.'

'Bijna net zo ver als u, meneer Austin. Wilt u me nu vertellen hoe u hier binnen bent gekomen?'

'Via die trap daar,' zei Austin met een knikje in de richting van de grafkamer.

Halcon glimlachte en wendde zich tot zijn metgezel. 'Guzman...'

'Ik ben nog niet klaar,' onderbrak Austin. 'Columbus onderhield banden met een geheimzinnige organisatie die de Broederschap werd genoemd, dus is het aannemelijk dat zij van de schat afwisten.'

'Méér dan dat.' Halcon hield de hand van zijn trawant tegen. 'Ik ben echt onder de indruk, meneer Austin. De Broederschap is een van de bestbewaarde geheimen op deze wereld. Zelfs toen we een van de beroemdste oceaanstomers tot zinken wisten te brengen heeft niemand ook maar iets van ons bestaan vermoed.'

'Wilt u mij vertellen dat de Broederschap voor de ondergang van de Andrea Doria verantwoordelijk was?' vroeg Austin.

'Guzman in eerste instantie. Terwijl mijn vader en de anderen de bewakers van de pantserauto in het ruim voor hun rekening namen, deed Guzman op de brug van het schip wat er van hem werd verlangd.'

'Het was een ongeluk,' wierp Austin tegen.

'Dat zeggen ze, ja. Het was niet zo moeilijk als u misschien denkt. We wisten dat de schepen elkaar die nacht op korte afstand zouden passeren. Guzman was er op voorbereid om iedereen op de brug van de Stockholm om zeep te brengen en het Zweedse schip midscheeps in de Doria te planten. Toen het erop aankwam, kon hij zijn voordeel trekken van de fouten van anderen.'

'Als het inderdaad waar is wat u zegt en dat de Broederschap wist dat de sprekende steen de sleutel tot de schat bevatte, waarom brachten ze hem dan tot zinken.'

'Helaas was de ware betekenis van de steen tot voor kort nog niet bekend. Mijn vader gaf opdracht om de steen te laten verdwijnen. Hij gaf gevolg aan het oorspronkelijke mandaat van de Broederschap om alles te vernietigen dat de ontdekkingen van Columbus in diskrediet kon brengen.'

Zavala grinnikte en zei iets in het Spaans.

'U hebt volkomen gelijk, meneer Zavala, dat was van mijn vader inderdaad een geweldige miskleun, zoals u het noemt. Maar hij heeft niet kunnen voorzien dat ik het mandaat van Los Hermanos zou wijzigen.'

'Van wanneer stamt die overgang van het zinken van schepen naar het opzetten van revoluties?' vroeg Austin.

Het smalle, bleke gelaat van Halcon versomberde even, waarna hij in lachen uitbarstte en in zijn handen klapte. 'Bravo, meneer Austin. U hebt weer wat tijd gewonnen voor de voltrekking van uw doodstraf. Vertel eens wat de NUMA van mijn plan afweet.'

'Dat zal ik doen als u voor mij eerst een paar leemtes invult.'

'U wordt beslist een stuk loslippiger als ik wat leemtes in de armen en benen van uw collega schiet,' zei Halcon glimlachend.

'Dat kunt u doen, maar ik heb een ander voorstel. Als u me vertelt wat u van plan bent, zal ik u een geheim onthullen dat nog niemand anders op deze aardbol kent. Dat zweer ik u.'

'Daar ga ik op in.' Austin had Halcon terecht als een megalomaan ingeschat die zijn idiote ideeën maar al te graag met anderen wilde delen. 'Ik kan mijn plan in één woord samenvatten: Angelica. Het nieuwe land dat uit de zuidwestelijke staten en Zuid-Californië zal bestaan. De mensen van Spaanse afkomst zullen terugpakken wat hen met geweld is afgenomen.'

Joe verkneukelde zich hoorbaar. 'Veel succes, makker. Ik ken een supermacht die zich daar wellicht tegen zal verzetten.'

'Gelooft u mij, alstublieft. Ik ben me heel goed bewust van de militaire sterkte van de V.S. en ik ben beslist niet op een rechtstreekse confrontatie uit.'

'Dus alle wapens die u aan het aanschaffen bent zijn voor een sportvereniging van amateurschutters?'

'O nee, die zullen voor militaire doeleinden worden ingezet. U bent toch ook van Spaanse afkomst, meneer Zavala, dus u weet wat ik in de stierenarena heb geleerd. Met behendig voetenwerk en wat geflapper en gezwaai met een cape is het heel goed mogelijk om een veel grotere en sterkere tegenstander te verslaan.'

'De V.S. kun je moeilijk met een stier vergelijken,' zei Austin.

'Toch gaat hetzelfde principe op. Ik heb het voorbereidende werk goed aangepakt. Ik heb miljoenen illegale immigranten naar het oude Spaanse territorium, dat nu illegaal door de Verenigde Staten wordt bezet, overgebracht en ze vormen er nu al vrijwel een meerderheid. Ik heb mijn vermogen aangewend om de belangrijke industrieën als gas, olie en mijnbouw in handen te krijgen. Met mijn winsten heb ik mensen die zich naar mijn hand lieten zetten, gesteund bij het verwerven van politiek belangrijke posten en heb ik anderen omgekocht. Nu ben ik zo ver dat ik mijn plan kan uitvoeren. Zodra ik hier weg ben, zal ik het startsein geven. Het leger dat ik heb opgeleid, zal naar de grenssteden optrekken. Anderen zullen in het binnenland in actie komen. Dit zal tot verzet tegen de Spaanssprekenden leiden, op eenzelfde manier zoals dat in de Tweede Wereldoorlog tegen de Amerikanen van Japanse afkomst het geval was. Alleen zullen we ze deze keer van de middelen voorzien om zich tegen hun Engels-Amerikaanse kwelgeesten teweer te stellen én van een reden: het herstellen van de nationale trots die door Amerika zo vaak is gekrenkt.'

'U hebt het over bloedvergieten en chaos.'

'Dat is exact geformuleerd! Wat kan de V.S. doen? Albuquerque en Phoenix bevrijden door ze met atoombommen te bestoken? Grondgevechten op de boulevards van San Diego? Ze weten dondersgoed dat er op ieder gewapend conflict een politieke oplossing volgt en die zal ik dan aandragen. De door mij gekozen gouverneurs zullen voor vrede pleiten en voorstellen dat de V.S. een van haar burgers van Spaanse afkomst als bemiddelaar aanwijst. Ten slotte zal ik de feitelijke afscheiding van de Unie aan de onderhandelingstafel afdwingen.'

'U hebt geen enkele garantie voor een succesvolle afloop van uw plan, dat honderdduizenden mensen volstrekt zinloos het leven zal kosten.'

'Ze hebben zich ingezet voor de verwezenlijking van een doel.'

'Daar zullen veel Latino's bij zijn,' zei Zavala.

'Wat dan nog?' snauwde Halcon. 'Mijn voorouders de conquistadores hebben vijandige indiaanse groepen als bondgenoten gebruikt bij de vernietiging van het Azteekse rijk om ze vervolgens tot slaven te maken. Ik zal degenen die het overleven in staat stellen de grootsheid van het verleden weer op te pakken door de glorie van twee machtige beschavingen in ere te herstellen: de indiaanse en de Spaanse.'

'De glorie van bloedige balspelen en de inquisitie?' zei Austin.

'En nog heel andere dingen waar u nooit van hebt durven dromen, meneer Austin. Héél andere dingen.' Hij klonk onheilspellend. 'Ik ben dit spelletje zat,' zei hij ongeduldig. 'Wat is dat voor een groot geheim? Ik zal 't u niet kwalijk nemen als u hebt gelogen, maar het levert u niets op.'

'Ik lieg niet. Het bevindt zich in de andere kamer.'

Halcon wisselde een snelle blik met Guzman. 'Geen geintjes. Guzman heeft zijn vinger aan een zeer gevoelige trekker. Ga maar voor.'

Austin liep als eerste de trap op, gevolgd door Zavala met Guzman en Halcon op zijn hielen, waarna ze aan de rand van de grafkuil bleven staan.

'Bent u hierlangs binnengekomen?' vroeg Halcon, terwijl hij vergeefs naar een doorgang zocht.

'Dat was inderdaad gelogen, maar dit niet.'

Het lichaam in de sarcofaag had Halcons aandacht getrokken.

'Wie is dat?' vroeg Halcon.

'Als u mij toestaat?'

Met zijn kille ogen volgde Guzman angstvallig iedere beweging van Austin, die zich over de stenen doodskist boog en het glimmende voorwerp uit de knokige handen van de mummie pakte. Hij gaf het aan Halcon, die het met gefronst voorhoofd bestudeerde.

'Ik begrijp hier niets van,' zei hij argwanend.

'U moet het zo zien,' zei Austin. 'Stel dat u de Maya bent die al honderden jaren op een berg kostbaarheden zit te wachten op het moment dat de man die de schat heeft gebracht terugkomt om zijn eigendom weer voor zich op te eisen. Op een dag staat er een blanke man uit het oosten bij u op de stoep die zegt dat hij zijn goud wil hebben. Hij sterft voordat u het hem kunt geven. U vraagt zich af of hij misschien een incarnatie van de god Venus is, de gevederde slang Kukulcan, maar u twijfelt. Dus u neemt het zekere voor het onzekere, begraaft hem bij zijn schat en hakt in steen een kaart uit die alleen de god Venus zal kunnen ontcijferen. De perkamentrollen die hij vasthoudt zijn tekeningen van de inscripties op de steen. Voor het geval u nu nog niet overtuigd bent, vertel me dan wat dat christelijke kruis in een Mayatempel doet?'

'Dat kan toch niet!' reageerde Halcon vol ongeloof.

'Don Halcon, mag ik u voorstellen aan de Admiraal van de Oceanen, Christophorus Columbus.'

Halcon staarde een ogenblik naar de mummie, barstte in een vreugdeloze schaterlach uit en smeet het kruis in de sarcofaag terug. 'Hou 't maar, arme dwaas.'

Terwijl alle ogen nog op de doodskist waren gericht, kneep Austin in het buideltje om zijn hals. Een paar seconden later klonk er in de verte een knal, gevolgd door meerdere knallen.

'Wat is dat?' vroeg Halcon om zich heen kijkend.

Guzman liep naar de trap en luisterde. 'Het lijkt onweer.'

Terwijl de aandacht van de handlanger was afgeleid, raapte Austin met een razendsnelle beweging een van de scherpe speerpunten op die Zavala en hij bij hun pogingen om het deksel open te schuiven hadden gebruikt. Vervolgens sloeg hij zijn gespierde arm om Halcons slanke nek en drukte de scherpe punt diep in zijn huid.

Guzman zwaaide met zijn pistool.

'Achteruit jij of dit gaat zijn ader in!' waarschuwde Austin. Hij drukte nog harder en er druppelde bloed langs Halcons nek.

Ondanks dat hij met zijn samengeknepen keel nauwelijks een woord uit kon brengen, siste Halcon: 'Doe wat hij zegt.'

'Doe dat pistool in de holster terug,' beval Austin. Hij wist dat Guzman zijn wapen nooit zomaar zou opgeven, dat hij op zijn hoofd zou mikken of snel Zavala nog te grazen zou nemen.

Guzman glimlachte met iets van bewondering in het trekje om zijn smalle lippen en gehoorzaamde. Daarna beval Austin aan Halcon dat hij zijn wapen moest laten vallen.

Met Zavala aan zijn zijde liep Austin achterwaarts het vertrek uit en sleurde zijn menselijk schild met zich mee de trap af naar het hoofdvertrek. Guzman volgde op enige afstand, terwijl ze langs en over het puin hun weg vervolgden tot ze in het licht dat door het gat in het plafond scheen, bleven staan.

Halcon was enigszins van de schrik bekomen. 'Een aardige patstelling, nietwaar,' zei hij op een gesmoorde maar uitdagende toon.

Vanboven spatte er een golf water over hen heen. Iedereen keek omhoog, behalve Austin.

'Dat is geen regen, voor het geval u zich dat afvroeg. De knallen die u een paar minuten geleden hebt gehoord waren explosieven. Met afstandsbediening heb ik de dam opgeblazen die het rivierwater tegenhield. Nu stroomt dat water met miljoenen liters tegelijk het meer in.

'Ik geloof er niets van,' snauwde Halcon.

'Misschien toch wel, Don Halcon,' zei Guzman. 'Zo te zien heeft meneer Austin over die afstandsbediening niet gelogen.'

'U kunt dit alles niet hebben voorzien,' zei Halcon.

'Dat klopt. Oorspronkelijk was ik van plan om de dam pas na ons vertrek op te blazen, zodat de tempel voor u moeilijker te vinden zou zijn. Op deze manier overleven we het tenminste geen van allen.'

Onverwachts kregen ze een nieuwe, ditmaal veel krachtigere douche over zich heen.

'Volgens mij was dat pas de eerste vloedgolf van de explosie. Het reservoir zal ondertussen helemaal zijn opengescheurd. Er komt nog veel meer. Het gat dat u in de tempel heeft gemaakt zal bij het minste of geringste afbrokkelen. Ik heb geen flauw benul hoe lang het nog duurt voordat het hier is volgelopen, maar ik zou er niet al te lang op blijven wachten als ik u was.'

Guzman keek naar de ladder en leek iets van zijn ijskoude kalmte te verliezen. 'We moeten hier weg.'

'Niet zonder die schat.'

'Mij maakt 't niet uit,' zei Austin. 'Zoals u al zei, we zijn toch ten dode opgeschreven.'

Weer kletterde er water naar beneden; deze keer was het geen golf, maar bleef het zonder onderbrekingen doorstromen.

'Don Halcon...' In Guzmans stem klonk nu onmiskenbaar angst door.

'Hij bluft, idioot,' antwoordde Halcon van afschuw vervuld.

'Aan die schat heeft niemand iets als hij gelijk heeft,' zei Guzman.

In Halcons ogen flikkerde pure haat. 'Je bent een moordzuchtig misbaksel en dat ben je altijd geweest, al vanaf de dag dat mijn vader je in dienst nam,' zei hij met diepe minachting. 'Jij ziet de glorie er niet van in!'

Er gleed een kil glimlachje over Guzmans lippen.

Het water kwam nu in bakken naar beneden, precies op de plek waar zij stonden, waardoor ze elkaar nauwelijks nog konden zien en moeite hadden om overeind te blijven. Toch maakte niemand aanstalten om te vluchten.

'Best een lastig dilemma, nietwaar Guzman,' spotte Austin en hij moest schreeuwen om verstaanbaar te blijven. 'Uw trouw aan uw maniakale baas en de Broederschap verloochenen of de dood door verdrinking. Ik hoop oprecht dat u uw familievete nog bijtijds kunt bijleggen, maar daarbij zult u het wel zonder mij moeten doen. Nu of nooit, Joe!'

Zavala rende naar het bassin aan het andere uiteinde van het vertrek en dook erin. Austin liet de speerpunt vallen, greep Halcon bij zijn achterwerk en smeet hem met een krachtige zwaai naar Guzman die door Zavala's spurt was afgeleid. Ze sloegen samen tegen de grond, maar nog tijdens de val wist Guzman zijn pistool te trekken. Austin vloog op het bassin af. Guzman krabbelde razendsnel weer overeind en schoot, maar Austin was in het halfduister een lastig doelwit en de kogel miste doel. Austin dook het water in.

Guzman vloekte en spurtte achter Austin aan. Terwijl hij door het rond zijn enkels snel stijgende water ploeterde, realiseerde hij zich al na een paar passen dat het pure zelfmoord was om hier nog langer te blijven. Deze conclusie werd nog versterkt toen hij zich omdraaide en zag dat Halcon hem in de steek liet en op de ladder afstormde. Halcons overlevingsinstinct bleek uiteindelijk toch sterker dan zijn dromen van aardse glorie. Hij ploegde uit alle macht tegen de stroom op tot hij zich recht onder het gat bevond waardoor het water nu als een mini-Niagara omlaag kletterde. Verblind door de kracht van de waterval greep hij naar de ladder, maar zijn hand gleed uit. Vastberaden klemde hij zijn kaken op elkaar en probeerde het opnieuw. Deze keer kreeg hij een sport te pakken.

Toen hij begon te klimmen, pakte een hand hem bij zijn enkel en trok hem terug. Guzman sloeg zijn armen om Halcons knieën en gebruikte zijn volle gewicht om hem in de kamer terug te trekken. Halcon wist zich met één hand aan de ladder overeind te houden, terwijl hij met de andere zijn pistool, dat hij had teruggehaald, uit de holster trok om er met alle kracht die hij in zijn onhandige positie kon opbrengen mee uit te halen. De loop sloeg met een krakende klap tegen Guzmans schedel, maar Guzman bleef zich wanhopig vastklampen. Opnieuw haalde Halcon uit en hakte nog twee keer, en nu met het gewenste resultaat, op het hoofd van Guzman in.

Guzmans greep verslapte. Hij verloor zijn evenwicht en werd door het ziedende water meegesleurd tot zijn lichaam tussen de brokstukken van het schip tot stilstand kwam. Maar hij was nog niet geveld. Hij zat op zijn knieën en probeerde op te staan toen een dekbalk hem midden in het gezicht trof. Meegesleurd in de stroom had de balk het effect van een stormram. In zijn hersenpan gilde een stekende pijn. Verdoofd en aan één oog blind hapte hij met zinloos om zich heen maaiende armen naar adem met als enig gevolg dat zijn longen zich met het vuile water vulden. Zijn razende bewegingen verzwakten al snel tot ze hun kracht geheel verloren hadden en de stroming hem tot diep in de duistere kamer dreef.

Halcon had zo zijn eigen problemen. Hij was pas een paar meter omhoog geklommen toen er een nieuwe golf over de rand langs het gat in het plafond gulpte en als een reusachtige natte vuist net zo lang op hem inbeukte tot hij zich nauwelijks nog kon vasthouden. Door een volgende golf werd hij van de ladder gerukt. Omdat hij besefte dat een ontsnapping langs deze route er niet meer inzat, vocht hij zich een weg naar de trap onder aan de grafkamer. Met het water op zijn hielen kroop hij op handen en voeten de trap op.

Zavala had al watertrappend gewacht tot ook Austin het bassin indook. Net toen Guzmans kogel over hen heen floot, doken ze onder en zwommen naar de schacht, waarbij ze samen uit dezelfde reserve-fles ademden. Een paar minuten later doken ze uit de bek van Kukulcan op. Na een oriënterende blik op hun kompas zwommen ze naar open water en daarbij hadden ze alle kracht van hun beenspieren nodig om niet door de stroming van het in de tempel stortende water te worden meegesleurd. Ze kwamen boven bij de inham waarin ze het vliegtuig hadden verborgen. Binnen enkele minuten hadden ze de takken en het camouflagenet verwijderd, waarna ze de motor startten en over het water scheerden om vaart te maken voor het opstijgen. Zodra het toestel in de lucht was en snel aan hoogte won, maakte Zavala nog een wijde bocht over het meer.

Het eiland dat zich rond de top van de tempel had gevormd, was verdwenen. Er gaapte nog slechts een zwart gat. Het water in het meer kolkte eromheen alsof het wegliep in de afvoer van een badkuip, en rukte aan het ankertouw van een watervliegtuig dat ongetwijfeld van Halcon was.

Ze hadden genoeg gezien. Voor een laatste blik op de draaikolk doken ze nog eenmaal laag over het meer. Zavala kon de verleiding niet weerstaan. Hij leunde uit het raam en schreeuwde: 'Tot ziens, Columbus!'

Vervolgens zetten ze koers naar de Nereus.

49

De zeilboot met een enkel zeil aan een korte mast met gaffeltuig doorkruiste het donkerblauwe water van Chesapeake Bay, recht voor de wind voortgestuwd door een stevige bries uit het zuidwesten. Austin zat lui onderuitgezakt in de grote open kuip met zijn ene arm op de verhoogde reling en de andere op een verlengde helmstok. Zijn ogen speurden de omgeving naar andere schepen af, op zoek naar een prooi.

Zijn jacht werd verstoord, al was het niet onaangenaam, door Nina, die met twee rinkelende glazen in haar hand uit de kajuit opdook. 'Sap met Pusser's rum,' zei ze.

Ze was gekleed in een NUMA T-shirt en een witte korte broek met ultrakorte pijpen waaronder haar lange benen en lichtglimmende teint extra opvielen. Austin was niet ongevoelig voor haar charmes, maar hij liet zich er toch niet door afleiden. Hij bedankte haar mompelend en hield zijn ogen strak op het water gericht.

'Aha, lekker ding,' zei hij op het geniepige toontje van de boze heks uit The Wizard of Oz. Hij pakte een verrekijker en richtte hem op een slank zeilschip met sloeptuig en een witte, ongeveer acht meter lange, polyester romp. Net als Austin voer deze boot zonder vast doel met grootzeil en fok breeduit voor de wind.

Austin nam een slok van zijn drankje, zette het in de bekerhouder en veranderde de stand van de helmstok zodanig dat zijn catship parallel aan de sloep kwam te liggen. Hij zwaaide naar de twee jongens in de kuip van de andere boot en maakte het duim-omhooggebaar van een lifter, waarna hij het schip wegdraaide waardoor het dwars op de wind kwam te liggen.

De bemanning van de sloep nam de vriendelijk bedoelde uitdaging tot een wedstrijd aan.

Austin legde de boeg nog iets hoger aan de wind en de sloep volgde zijn voorbeeld. Ze lagen nu zij aan zij, een kleine dertig meter van elkaar af en zochten naar een geschikte startpositie.

Austin trok het zeil aan, waardoor de reling tot in het water zakte.

De mannen in de sloep deden hetzelfde met hun grootzeil en fok en het volgende moment trokken beide boten schuimende strepen door het water van de baai. De sloep was strak gestroomlijnd en snel, en de beide jongens bleken goede zeilers, maar toch begon Austin al spoedig op hen uit te lopen. Hij lag achterover tegen de reling als een toonbeeld van ontspanning van zijn drankje te nippen tot hij de sloep ver achter zich had gelaten.

'Waarom deed je dat nou?' vroeg Nina glimlachend.

'Ik heb weer eens een stel zeilers laten zien dat dit ding, al lijkt het dan een badkuip, best snel kan zijn.'

'Ik vind het een prachtige boot. Lekker groot dek. Voor een schip van nog geen vijfenhalve meter vind ik 't verbazingwekkend hoeveel ruimte je beneden nog hebt.'

'Ik heb er vaak genoeg de nacht in doorgebracht en zoals je aan de keukenspulletjes en de slaapplaatsen kunt zien, hou ik van comfort en de ruimte om mijn benen te strekken. Het catship is oorspronkelijk als werkschip gebouwd. Het enkele zeil kan door één persoon worden bediend en het is groot genoeg om ook het lichtste briesje aan het eind van de dag nog op te vangen. Bovendien is ze ook zeewaardig, zodat ze weersomstandigheden kan hebben die een ouder schip zouden doen zinken. Maar het mooiste is toch dat ze snel is en daar niet naar uitziet. Zo kan ik nietsvermoedende lieden zoals die gasten in die sloep daarnet uit hun tent lokken en ze een poepie laten ruiken. We zijn er.'

Ze waren naar de punt van een klein eilandje gezeild. Austin gooide het anker uit, waarna ze zich op het lichtjes deinende schip over de inhoud van de picknickmand ontfermden en van een heerlijke lunch genoten. Na het eten nestelde Nina zich dicht tegen Austin aan en legde haar hoofd op zijn schouder.

'Bedankt voor dit leuke zeiltochtje.'

'Ik dacht dat we na alle spanningen van de afgelopen weken wel een beetje afleiding hadden verdiend.'

Ze staarde peinzend in de verte. 'Toch kan ik de gedachten aan die afgrijselijke mannen nauwelijks van me afzetten. Wat een vreselijke manier om aan je eind te komen.'

'Ik heb absoluut geen medelijden met ze. Guzman heeft de dood van honderden mensen op zijn geweten, nog afgezien van het tot zinken brengen van de Andrea Doria. Wat dat betreft was een verdrinkingsdood wel passend voor hem. Als Halcons plannen waren uitgevoerd, had dat nog duizenden levens meer gekost. Guzman had geluk. Halcon heeft waarschijnlijk alle tijd gehad om nog eens goed over zijn kwade daden na te denken. De lucht in de grafkamer heeft het water nog een tijdje buitengehouden, maar uiteindelijk is dat een uitstel van hooguit een paar uur geweest. Het belangrijkste is dat met hem ook de Broederschap is gestorven. Ik hoop alleen dat hij nog lang genoeg heeft geleefd om te zien wat er met zijn kostbare schat is gebeurd.'

'Petje af voor admiraal Sandecker,' zei Nina, die graag van onderwerp wilde veranderen. 'Zijn voorstel om de schat in een internationaal fonds ter bestrijding van armoede en ziekten onder te brengen was een geniale zet.'

'Het alternatief was een jarenlange juridische touwtrekkerij geweest waar niemand ooit iets wijzer van was geworden. Van wie was het nu uiteindelijk? Van de afstammelingen van de Feniciërs? De Romeinen? De Mexicanen? De Guatemalteken?'

'Of Christophorus Columbus.' Nina schudde haar hoofd. 'Ironisch, toch? Net als Halcon heeft zijn obsessie voor dat goud hem de das omgedaan.'

'Al voor zijn vertrek verkeerde hij niet in beste gezondheid volgens de lijkschouwing. Hij was waarschijnlijk toch spoedig gestorven, ook als hij die vijfde reis niet meer had ondernomen. Op deze manier is hij nu in ieder geval wel beroemder dan ooit tevoren, of hij dat heeft verdiend of niet. Bovendien heb ik wel iets aan Chris te danken. Want als hij niet zo fanatiek was geweest, hadden wij elkaar misschien nooit ontmoet.'

Terwijl ze Austins hand pakte, zei Nina: Als hij eens wist wat een gevolgen die reis van hem zoveel jaren later nog zou hebben. Het conserveren van zijn lichaam en de schat is zonder meer het meest omvangrijke project uit de geschiedenis van de archeologie, waarbij door regeringen van landen uit de hele wereld zal worden samengewerkt. Mijn handen jeuken om aan het werk te gaan. Na zijn dood heeft hij meer mensen tot elkaar gebracht dan tijdens zijn leven. Helaas is het wel een lelijke streep door zijn reputatie als ontdekker van Amerika.'

'Dat lijkt niet echt van belang. Ik heb de ontwerpen voor de ronduit groteske graftombe gezien die ze in Madrid willen bouwen. Maar ook Washington en San Salvador dingen naar zijn lichaam.'

'En er wordt met geen woord gesproken over een gedenkteken voor al die naamloze Feniciërs en Afrikanen die de Nieuwe Wereld als eersten hebben betreden,' zei Nina.

'Misschien waren ze de eersten niet.'

Ze trok vragend een wenkbrauw op. 'Wat zeg je nou? Hebt u een bewijs dat deze veronderstelling rechtvaardigt, professor Austin?'

'Misschien. Ik heb de reliëfafbeeldingen van de schepen nog eens beter bekeken. Herinner je je het tafereel met een man die aan een diamantvormig voorwerp lijkt te hangen?'

'Ja. Ik dacht dat het een of andere god zou kunnen zijn.'

'Ik heb het vanuit een andere hoek bekeken. Ik vroeg me af hoe de Maya's dat patroon van de bek van Kukulcan vanuit vogelperspectief hebben kunnen zien. Volgens mij hebben ze daar gigantische vliegers voor gebruikt.'

'Vliegende Maya's! Dat is weer een nieuwe theorie. Waar hadden ze die kennis dan vandaan?'

Ze werden onderbroken door het zoemen van Austins mobiele telefoon. Hij haalde hem uit de waterdichte hoes en hield hem tegen zijn oor. Zijn fronsende blik klaarde op toen hij de stem aan de andere kant hoorde. Hij sprak een paar minuten geanimeerd alvorens hij het gesprek beëindigde.

'Dat was Angelo Donatelli uit het ziekenhuis,' zei hij. 'Hij mag over een paar dagen naar huis.'

'Het is een wonder dat hij het heeft overleefd.'

'Meer dan een wonder. Doordat zijn neef Antonio zich voor hem heeft geworpen, heeft Halcon niet goed gericht.'

'Ik ben blij toe. Naar wat je me over hem hebt verteld, lijkt me de heer Donatelli een bijzonder aardige man.'

'Dat kun je binnenkort zelf beoordelen. Hij geeft een groots familiefeest in zijn huis op Nantucket. Je bent van harte uitgenodigd. Paul en Gamay komen ook.'

'Lijkt me hartstikke leuk.'

'Mooi, dat is dan afgesproken. Wil je de rest van mijn vliegertheorie nog horen?'

Nina knikte.

'Volgens mij hebben de Maya's dat van de beste makers van vliegers ter wereld geleerd. De Japanners.'

Ze lachte. 'Daar wil ik nu echt niet naar toe.'

'Waar zou je dan wel naar toe willen?'

Nina pakte de mobiele telefoon op. 'Ergens waar je dit ding niet nodig hebt.' En ze gooide het ding overboord.

Vervolgens schoof ze haar zonnebril omhoog en deed in een uitnodigende glimlach haar volle lippen iets van elkaar. Austin ging maar al te graag op de uitnodiging in en zijn lippen beroerden de hare, die even warm en verrukkelijk waren als Austin al vermoedde.

'Wat dacht je ervan om naar beneden te gaan en... hoe noemde je 't ook alweer? De benen te strekken?' fluisterde Nina.

Zwijgend pakte Austin haar hand, leidde haar naar de ruime kajuit en sloot de louvredeurtjes naar de buitenwereld. Voor een tijdje althans.